Zuivering

Geen idee wat ik er mee bedoel, maar je hele huis omkeren en veel, veel weggooien, werkt zuiverend en geeft een goed en voldaan gevoel.

Toch één voordeel van verhuizen !

aanmoediging

Een vriendin van mij krijgt iedere maand een aanmoedigingspremie omdat ze niet werkt. Geen idee waarom dat zo heet, maar ik dacht : laat ik mezelf een aanmoedigingspremie geven omdat volgende vrijdag het werken weer volop begint.
Een beetje aanmoediging (en bemoediging !) mag wel.

Dus kocht ik mij een gloednieuwe U3-USB Memorystick. Nu nog zien of hij het allemaal waar maakt.

"Dankzij de innovatieve U3 functionaliteit heeft u bovendien de mogelijkheid om uw favoriete programma's op elke willekeurige computer te gebruiken. Uw persoonlijke instellingen kunt u hiermee eveneens altijd meenemen".

Ik hoop vooral ook op een gemakkelijke en automatische synchronisatie van mail en documenten. Volgens de verpakking geen probleem...

verkoperspraat

Een nieuw huis betekent ontzettend veel beslissingen nemen. Op den duur word je er soms zo moe van dat je je bijna laat leiden door de verkoper. Opgelet dan !
Of het nu om het sanitair ging of de bakstenen, of de aankoop van de keuken, overal heb ik de zin 'de meeste mensen kiezen dit...' of 'dit wordt momenteel het meeste genomen', gehoord.
Dat was voor mij altijd de 'wake up call'. Want waarom zou ik nu geen eigen mening hebben ? Wij kiezen voor klassiek en tijdloos en ook al zien we de schoonheid van ontwerpers als Starck in, het past niet echt in ons huis. Toch is de toon momentele zeer strak en minimalistisch. Wij blijven vragen naar klassiek én degelijk.

De tegelman was naar mijn gevoel het eerlijkst. Hij zei : dit is een tegel die tien jaar geleden al verkocht werd en binnen tien jaar nog zal verkopen. Oerdegelijk, goed voor alle gebruik, je mag er op morsen wat je wil. Gewoon een eenvoudige tegel.

Voilà, verkocht !

Inpakken


Met het nieuwe werkjaar begint ook de echte verhuis. Ik lijk er al weken mee bezig te zijn en leer zo langzaam met steeds minder te leven. Maar echt verhuisd is er nog niet. Alle kleren zijn er nog, computer, televisie, DVD's ect.
Tussen het verhuizen en 'het nieuwe huis' ligt een campeerfase van wellicht twee maand. Twee maand leven met het allernoodzakelijkste.
Bij het inpakken sta ik verrast van alle rommel die een mens (ik !) verzameld heb op al die jaren. Sommige zaken zijn een blij weerzien : ze herinneren me aan fijne tijden of ze aan interesses die ik vergeten leek te zijn maar nu weer heel boeiend vind.
Bij mijn vorige verhuis moesten mijn 'bezittingen' met 2/3 geminderd worden. Ik had mij dit tot doel gesteld omdat ik naar een kleinere maar leukere woning ging. Mijn vrienden van de toemalige verhuis herinneren zich nog hoe ik bij iedere zaak zei 'weg, weg, weg'.
Nu verhuis ik naar een huis dat zowat grootste huis van m'n hele leven wordt. Met een eigen grote bureau. De echte drang om 'weg te doen' is er niet.

Toch moet er weer es 'gekuisd' worden, en in alle opzichten.

Zo'n verhuis is echt wel een mentale grote schoonmaak.
Afscheid nemen, opnieuw beginnen, dingen achterlaten.

Lastig, maar met een prachtig zicht op de toekomst.

Verlangen

- Weet je wat ik echt nog zou willen ? Wat mij echt gelukkig zou maken ?
Hij dacht na en overliep de mogelijkheden : een bepaalde vakantie, iets in het huis...
- Rust. En ik bedoel niet de rust van niet werken of in pensioen zijn, maar ...
- de rust in je hoofd...
- Ja, exact. Dat je niet altijd moet denken dat je nog dit moet doen, en dat. Die fijne gejaagdheid die we al zo gewoon zijn maar die ons toch afmat. Gewoon dat je je ding (ook je werk) kan doen in alle rust.
- Dat zou ik ook willen.
- Heus ? Ik dacht dat jij zo rustig was...
- Sommige mensen zullen dat wel denken van mij, ja. Maar er is ook soms onrust in mijn hart en hoofd.

We dachten na over het gezegde. Dat een van onze grootste verlangens rust was, dat we ons met andere woorden ook meestal opgejaagd voelden en er naar ons idee veel te veel hersenwerk in onze hoofden was.

- Ik ben aan het zoeken naar iemand die echt rust uitstraalt, zei ik. Meteen dacht ik : dan hebben we een voorbeeld.

We passeerden in gedachten alle mensen die we kenden, al dan niet gemeenschappelijk, die rust uitstraalde. Iemand die met heel zijn of haar wezen was waar hij/zij zich op dat moment bevond en geen gejaagdheid over zich had.

Er kwam maar één mens in ons op, iemand die we niet eens goed kenden en die misschien niet eens zo rustig is : onze metser. De man straalt altijd rust uit en is niet uit het lood te slaan. Het lijkt een heel integer en rustig iemand. Hij praat rustig en zijn lichaamstaal jaagt nooit op. Toch is hij een ondernemend iemand.

Dat we verder niemand vonden die echt rust uitstraalde vonden we allebei sterk.
Waarom is onze maatschappij zo onrustig geworden ?
Zo stressvol ?

Of we nu dachten aan mensen die werkten of niet, die kinderen hadden of niet, we konden niemand bedenken. Oud of jong. Ze hadden allemaal veel te doen en leefden toch min of meer in een of andere gehaastheid.

Dat kan geen goed teken zijn.

als liefde zo lang duurt

Ik heb een heel mooi stukje over de liefde bij Buitel gelezen. Het gaat over de liefde en nu eens niet met de hoogste superlatieven en romantische lofzangen.
Buitel schrijft dat ze op haar blog misschien de indruk geeft dat alles altijd super is, dat er nooit een wolkje aan de lucht is. Onmiddellijk geeft ze toe dat een blog filtert. Dat het niet 'het hele verhaal' is. Dat er dingen zijn die er niet op komen. Pijnlijke dingen, zorgelijke dingen, dingen die niemand aangaan.

En dat is maar goed ook. De meeste bloggers hebben zo'n gezonde reflex. Bloggen betekent nog niet dat je je hart 'binnenstebuiten' keert voor de hele wereld. Misschien willen bloggers zelfs de wereld wat mooier maken om, in tegenstelling tot de andere media, mooie verhalen uit het dagelijkse leven te vertellen. Want die zijn er ook.

Wat het verhaal over haar liefje betreft, vind ik het bijzonder mooi én herkenbaar. Wellicht is het het verhaal van alle koppels. Men zegt wel eens dat liefde blind maakt en in het begin is dat ook zo. Ik herinner mij dat ik in de beginperiode ook altijd vrolijk en goedgezind was ten aanzien van mijn liefje, dat ik zelfs in mijn eigen ogen een 'fantastisch' liefje was. Ik deed tenslotte zoveel, was altijd happy. Ik veronderstel dat ik dacht dat dat zo hoorde.
De echte liefde, door merg en been - zoals Buitel wellicht ervaart nu - is de ontdekking dat je mag zijn wie je bent. Met je goede kanten en je schaduwkanten. Dat je er niet eens beschaamd moet om zijn. Ik ben geen engel en dat weet mijn echtgenootje. Soms ben ik liever alleen. Ik kan zo erg babbelen dat een ander al op de vlucht zou slaan.
Hij heeft ook zo'n typische trekjes. Ik voel het zondermeer aan als hij alleen wil zijn of als er iets scheelt. Er zijn dingen waar ik vroeger over gevallen zou zijn.
Maar ik vind hem zo lief, en hij blijkbaar mij, dat we ziende blind geworden zijn.

Zo mooi is dat.

Wraak

Mijn liefje vond de wraak gerechtvaardigd, ik vond het buiten proporties en bangelijk.
Een meisje van een jaar of tien doet piano-examen en wordt afgeleid door een van de juryleden. Ze stopt haar pianospel en speelt het stuk, na deze onderbreking, zeer slecht verder.
Zoveel jaar later werkt ze au pair bij de nietsvermoedende pianolerares.

La tourneuse des pages

survival

Zus is net terug uit Kenia. Dikke wallen onder haar ogen, het gezicht platjes. Ze heeft de hele nacht niet geslapen.
Ik wou de verhalen horen, maar de vermoeidheid was nog te groot.

"Het enige aspect van onze reizen waarmee je een publiek werkelijk kunt boeien zijn rampverhalen... dat willen mensen horen. En ze kunnen nauwelijks wachten tot we uitgesproken zijn, om vervolgens zelf uit te pakken met hun eigen lijden in het buitenland... " Ze voegt daar echter aan toe dat 'niets beter is voor de eigendunk dan een geslaagde survival".

R. Rapoport & M. Castanera,
"Was ik maar thuisgebleven, de afschuwelijkste reiservaringen".

Ze vertelde al iets over een overvolle bus vol zwarten, waar ze als blanke vrouw het stuur overnam. De rest is voor morgen.

Duimen maar ! Want inderdaad 'hoe straffer, hoe leuker' !

Hippe keuken

Vandaag even gaan zien voor onze nieuwe keuken. We hadden software gekregen en die had ik al zeer goed onder de knie. De keuken was in principe uitgetekend en helemaal af, we wisten tot op de eurocent wat ze kostte en electriciteit en waterleiding zijn al voorzien op die plannen.
Fier als een gieter nam ik de plannen mee (ontwikkeld met hun software) en de hele rimram ook nog eens op USB-stick. Misschien moest er toch nog iets veranderd worden.

USB-stick ? Nee, dat kunnen we hier niet gebruiken. Maar het is wel fantastisch hoor, u kan goed met het programma overweg. Mag ik uw plannen eens zien ? Dan voer ik alles opnieuw in de computer. (Eu ?)

Tiens, u gebruikt precies oude codes. Nog nooit gehoord van kast XXXZ. Is dat onze software ? (Jaaaaaaa !). Nee nee, dat lukt niet, die kasten zus en zo.

Ik opteerde nog dat het programma (hun software) het had aanvaard én dat we het geheel een beetje hadden afgekeken van de showroom.
Zegt de zeer vriendelijke man : ja, in de showroom is het heel mooi. Dat is om de klanten een beetje te verleiden, maar dat is niet altijd te realiseren. Soms wordt er wel wat gefoefeld. (Hoe kan je nu foefelen met dezelfde meubelen die je verkoopt ?).

Soit, na veel geduld stond er ... een andere keuken op papier. Niet slechter dan het eigen ontwerp. (Ook niet beter, gewoon anders).

"We zullen u de offerte voor de montage binnen de week opsturen".
Maar het is toch een kwestie van rekenen, opperde ik nog : zoveel basiselementen aan zoveel geld, zoveel 'farmaciekasten' (waar halen ze de naam ?) aan zoveel, zoveel werkblad aan zoveel. De computer weet precies wat we besteld hebben, de montageprijs is per eenheid, zo moeilijk kan dat toch niet zijn ?

"U krijgt de offerte binnen de week per post".
Per post, dacht ik nog, maar ik zweeg. Hoezo per post ? Software, prijzen, alles zetten jullie op het internet en plots spreken jullie van de post !

De vriendelijke man glimlachte.
"We zijn niet zo hip als we er uitzien" zei hij.

Hij deed het met zoveel vrolijkheid dat ik hem op slag bijna alles vergaf.

En de hippe keuken, wanneer kan die er zijn ?
"Heel snel" zei hij nog.
Maar eerst de post.

Overmoed

Soms denk ik dat ik helemaal niet goed ben met kinderen. Kleintjes, tot daar aan toe, maar tieners met uitgesproken meningen en sterke wil waar je wel heel erg verantwoordelijk voor bent, dat is nog iets anders dan pakweg een groep jongeren begeleiden. Professioneel ben ik immers ook met tieners bezig, maar die moeten mijn gezicht nog maar zien en zij zien bovenal mijn functie. Zij weten wat ze van mij mogen verwachten. Grenzen gedefinieerd, aan beide kanten.

Hoe dan ook, ik dacht dat "samen sporten" wel eens een goede activiteit kon zijn. "De meisjes" samen op de aerobics. Het is alweer maanden geleden dat ik het gedaan heb, maar jarenlange ervaring deed mij in overmoed beslissen dat het wel van zelf zou gaan. Tenslotte komen dezelfde passen altijd terug én wist ik nog de meeste namen. Chassé, slide, mambo, niks aan, dacht ik.

Pedagogisch als ik wilde zijn, vertelde ik L. dat ze zich niet moest forceren en zich vooral niets mocht aantrekken als ze een aantal passen niet kon. Het was tenslotte haar eerste keer. "En als je voelt dat je moe wordt of je hart heel erg te keer gaat, dan ga je maar op het bankje zitten." zei ik nog. Ze knikte.

Met grote concentratie en vol zelfvertrouwen stond ze vooraan in de spiegelzaal, vol aandacht naar de aanwijzingen van de aerobicsleerkracht. Hup omhoog, springen, stappen, het lukte allemaal. Ik hield ze in het oog omdat ik nog altijd schrik had dat ze zich zou forceren. Na een half uurtje - pauze van 1 minuut ! - zag ik echter rood als een kreeft en waren mijn haren nat van het zweet. Je kon mijn hart onder mijn T-shirt zien pompen.

"Wil je even gaan zitten ?" zei ze, zonder bijbedoelingen.

Het mysterie kind

Voor H.,
zij die met 4 kids het mysterie eert
en begrijpt

Al een kleine twee jaar probeer ik het mysterie 'kind' te begrijpen. Het eerste wat ik mij afvraag is het mysterie van de biologische klok. Waarom willen mensen kinderen ? In een wereld waarin iedereen het druk heeft, waarin alles zo efficient mogelijk moet zijn, waar niemand nog tijd heeft klinkt - meestal in de drukste jaren van een mens - een stemmetje in de buik of ergens anders.

Deze paragraaf lijkt alsof ik kindonvriendelijk ben, helemaal niet, ik probeer gewoon de dingen te begrijpen. Dingen die wellicht niet te begrijpen zijn.

Want plots zie ik hoe vrienden die papa en mama werden helemaal veranderen. Alle aandacht naar dat kleine wezen. Het kleine wezen dat al hun aandacht vraagt en schreeuwt als het niet krijgt wat het wil. Het kleine wezen ook dat hun leven betekenis geeft. Hun diepste geluk. Lees of vraag het eender waar en je zal zien : de meeste mensen zetten hun kinderen op nummer 1.

Zelf ben ik ook veranderd door mijn omgang met kinderen. Doe ik rare dingen, zoals hen een groot deel van mijn leven laten bepalen. Zoals het laten van zaken die ik vroeger als heilig ervaarde maar nu maar laat, voor hen. Ik heb gemerkt dat kinderen op een niet te weerstane manier zich aan je kunnen binden en dat ze met volle teugen liefhebben, iets waar ik als volwassene sta van te kijken. Hun liefde is niet gecompliceerd. Ik merk ook dat ze bijzonder sterk en wijs zijn.

Ze zijn zo goed dat al het andere geruisloos op de tweede, derde, vierde plaats komt te staan. Daarom ook zie ik koppels vervreemden van elkaar en doodmoe worden. De kinderen die ik het beste ken, bepalen wat er op tafel komt, wat er gekocht wordt (ik wil alleen yoghurt van Danone !), en zelfs hoe de vrije tijd wordt opgevuld. ("Wat gaan we vandaag doen, papa ?") Het zijn kleine goden zonder dat ze het weten. Want ze zijn onweerstaanbaar en hun ongelukkig weten treft meteen ook de ouder.

Er moet een middenweg zijn, denk ik dan.
Maar ze zijn zo lief... dat ik alles zou geven.
"Het zijn kinderen", zegt hij dan.

En weer buig ik mij over het mysterie wat dat is.
Want hij heeft gelijk.

Rekening

Ik zit in de generatie die 'de rekening' maakt. Vast werk, kinderen, relatie, huisje, (relatieve) financiële zekeringheid en dus de vraag : wat heeft mij dit gebracht en wat wil ik nog ? Een luxevraag, denk ik soms, gezien alle basisbehoeften meer dan vervuld zijn, maar anderzijds ook een zeer indringende vraag om niet de rest van het leven 'geleefd te worden' en gewoon te consumeren, zowel materieel als ideologisch.

Voor sommigen van mijn vrienden is de rekening vrij drastisch : ze hebben hun werk opgegeven om andere dingen te doen of willen dat nog, ze zijn weg van hun man, vrouw en zijn op zoek naar een nieuwe liefde of zijn opnieuw begonnen. Ik heb mijn bewondering voor hen nooit weggestoken. Het vraagt moed om zekerheden te laten varen en te kiezen voor gelukkig leven.
Anderzijds is het maar de vraag wat dat gelukkig leven is. Count your blessings, denk ik ook vaak, want het gras is niet altijd groener aan de andere kant van de heuvel.

Toch besef ik dat mijn leven bedreigd wordt door een zekere smog : er hoeft niets meer bewezen, overwonnen of bereikt worden.

Deze vakantie wil ik nog eens mijn dromen en idealen toetsen aan wat ik werkelijk doe. Het gaat hierbij niet om grote dingen als ingrijpende levensveranderingen, maar als ik ieder jaar zeg dat ik terug naar de muziekschool wil, waarom doe ik het dan niet ? Of is dat geen echt verlangen ? Misschien niet. En dat ik meer wil sporten. Of meen ik dat niet ? Dat ik graag creatiever bezig zou zijn, mij weer eens bezig houden met een literair project.

Wat houdt je tegen ? , zegt mijn lieveling wanneer ik dergelijke hersenspinsels aan hem voorhoud, wanneer ik hem zeg dat ik nog dit en dat wil doen en een heleboel dingen niet meer.

Inderdaad, wat houdt mij tegen ?