Alle berichten van Kaat

Snapshot diary

Snapshot diary week #33/2017 – op vlucht naar Gent en een onwillige auto

snapshot diary Blaarmeersen

De renovatiewerken deden me uitwijken naar Gent

Het is natuurlijk een luxe. Kamperen terwijl je echtgenoot thuis een oogje in het zeil houdt. Niet dat dat echt hoefde. De werkmannen arriveren hier stipt om 7 uur ‘s morgen en brengen ons huis in no time helemaal op orde. Nou ja, no time als je bedenkt hoe groot de werken zijn, làng als je ondertussen wel in dat huis moet wonen. Geen plaats om te ontbijten of eten klaar te maken, continu een ploeg superactieve mannen in huis. Rustig is het niet. Dus reed ik zondag al richting Gent. Nogmaals richting Blaarmeersen.

Gent is altijd goed

Gent is altijd goed en ik ben niet de enige die dat denkt. Er was behoorlijk veel volk op de camping. Men had een zonnig lang weekend voorspeld en dat lokte nog heel wat laatste vakantiegangers. De zon was er. Soms. Maar nooit stabiel. Nooit standvastig.  Ik vrees dat 2017 en “zorgeloze zomer” niet meer gaan opdagen.
Tussendoor reed ik richting schilderwinkel om de kleuren te kiezen en sprak ik het lief moed in. Ik genoot van de sportieve vibe van de Blaarmeersen en liep er met veel plezier rondjes. Ik ontdekte het graffitistraatje (dacht dat enkel Antwerpen zo’n straatje rijk was) en ging eindelijk naar Café Le Bal Infernal.

Het gevaar dreigde

Het plan was om op vrijdag huiswaarts te keren, maar plots kreeg mijn auto vreemde kuren. Er brandden lampjes die niet veel goeds voorspelden: ‘zo snel mogelijk de autodealer bezoeken !’. Hé, op 100 km van huis ! En nee, ik wou niet het risico nemen om met een caravan achter mij in panne te vallen op de ring van Brussel. Of eender waar trouwens. Gelukkig wou de Renaultdealer van Merelbeke mij onmiddellijk helpen. Alleen was het wachten op een wisselstuk dat hij niet had en dat er ook niet zou komen voor maandag.

Vastzitten in Gent

En zo zit ik vast in Gent. Het kon erger. De zon schijnt hier evengoed en de regen is even hardnekkig als in Vlaams-Brabant. Met een beetje geluk komt alles net in orde voor we aan de Vierdaagse van de IJzer beginnen. Het wordt dus verhuizen van de ene camping naar de andere. Gelukkig is dat kleine huisje van mij voorzien van alle comfort. Behalve veel ruimte dan. Maar er zijn véél slechtere steden om vast te zitten. In mijn echte huis is het voorlopig trouwens niet echt beter.

 

Wandeltip

De Vierdaagse van de IJzer: je kan nog altijd meedoen !

Een onvergetelijke ervaring

Ondertussen ben ik al vergeten hoe vaak we deelgenomen hebben aan de Vierdaagse van de IJzer, maar dit blijft hoe dan ook het hoogtepunt van onze vakantie.  Ik kan het iedereen aanraden ! (En nee hoor, dit is geen gesponsorde post !)

Heb je toch koudwatervrees, dan kan dit je misschien overtuigen

  • Je kan nog de ochtend zelf inschrijven. Je hoeft dus niet op voorhand te beslissen. Misschien wacht je liever het weer af ? Of zie je een snipperdagje tussen al dat werken wel zitten ?
  • Je kiest zelf of je voor 1 dag wil deelnemen of voor verschillende. Je hoeft het niet eens in één keer te beslissen !
  • verschillende afstanden: 8 – 16 – 24 of 32 km
  • de 8 km mikt op gezinnen met kinderen, met opdrachten tussendoor en een pannenkoek als beloningi
  • De organisatie is super: flesje water bij aanvang, bevoorradingsposten (water) in overvloed. Onderweg hier en daar mogelijkheden tot het kopen van een snack. Of je neemt natuurlijk je boterhammen mee.
  • Je kan onmogelijk verloren lopen. Eerst en vooral omdat je niet de enige zal zijn, maar natuurlijk om het geweldig goed bepijld is.
  • Schrik van de drukte? Die is er vooral als je start bij het startschot, maar dat hoeft niet. Je kan ook later starten en dan loop je alleen over de startmeet. Bij de start zijn alle afstanden bij elkaar, maar al na de eerste splitsing is het behoorlijk minder drukt !

Nog 13 redenen !

Deze redenen schreef ik vorig jaar al, maar herhaling kan geen kwaad !

  1. De relatie met uw lief, uw vriendin, uw hond of kat zal er zeker beter op worden !
  2. Je hoeft je nergens zorgen om te maken, de  Vierdaagse van de IJzer heeft een ijzersterke  (what’ is in a name ?) traditie wat organisatie betreft. Het is gewoon van a tot z in orde.
  3. Je moet niet eens echt kunnen wandelen, de afstanden zijn 8 – 16 – 24 – 32, allemaal vrij te combineren. Je moet zelfs niet eens vier dagen gaan (maar doe dat toch maar, wat…)
  4. Vier dagen na elkaar stappen en je noemt je problemen uitdagingen in plaats van zorgen.
  5. Je bent nooit alleen, reken maar op duizenden deelnemers, dik, dun, groot, klein, jong en oud, van stappen met bittere ernst tot prettig gestoord.
  6. Je wordt deel van een traditie, de meeste mensen komen terug. Er is dus wel enig verslavingsgevaar.
  7. Je kan als volwassene nog eens op kamp, helemaal in de stijl van de jeugdbeweging : reken dus met veel matrasjes en veldbedden allemaal lekker gezellig in een tent. (Of je brengt gewoon je eigen tent mee).
  8. Nooit verveling :  vier verschillende startplaatsen
  9. Je bent koning van de weg, want de “MP’s houden van je en leggen zelfs het drukste verkeer voor je plat. King of the Road !
  10. Je krijgt snoepjes, drankjes, ze zorgen gewoon voor alles.
  11. Er is bijgot en heel kinderprogramma uitgewerkt met zoekopdrachten
  12. Randanmiatie : ik geef toe, vroeger leek het er wat ‘weelderiger’ aan toe te gaan, maar het blijft wel : zowel voor kinderen als volwassenen, foto-zoektochten, muurklimmen, deadride, voor wie iets anders zoekt dan enkel wandelen.
  13. Het is in West-Vlaanderen. Oké, da’s er een beetje over. Op een ander is het ook schoon. Maar dat sappige taaltje, daar moet ge toch van houden (alzo sprak het kind in mij dat geboren en getogen is in dit West-Vlaanderen).

Praktische info vind je hier, maar bedenk dat je ook ter plaatse ‘s morgens nog kan inschrijven.

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/32 Ons huis is leeggehaald !

kloksgewijs : volle bibliotheek, dozen verhuizen, de dakgoot waarmee alles begon, kleuren kiezen, veel te veel r egen, de bijna lege bibliotheek. Midden: camping.

En toen was ons huis leeg

Een slimme aannemer was dat ! Hij hadden hem ingehuurd voor het herstellen van de bekisting van de dakgoot. Buitenwerk dus. Zouden we geen last van hebben. En ja, de man deed zijn werk prima (doen, hij deed het niet zelf). Hij had ons vader kunnen zijn, een man op leeftijd dus. Met Ervaring. Ervaring zoals ‘Dit zou nog veel beter zijn in jullie huis’.  Besluit ? Zijn firma neemt ons hele huis onder handen. En wij zitten met een leeg huis.

Een leeg huis is confronterend

Of liever: het leegmaken van het huis. We zijn wel tig keren op en neer naar de kringloopwinkel gereden. Zakken en dozen vol boeken. Spullen die we in veelvoud hadden. Spullen waarvan we niet meer wisten dat we ze hadden. Ik deed het ‘fijne’ werk zoals in dozen doen en sorteren. Het lief ‘verhuisde’ de dozen. Hij leek wel een Charlie Chaplin mannetje die zich bukte, doos opnam en doos verhuisde. Zo aan de lopende band. Ik had met hem te doen. Zoveel zelfs dat ik het aantal dozen richting kringloopwinkel het liefst zo hoog mogelijk zag. Dat zou tenminste betekenen dat ze bij een volgende verhuis niet opnieuw moeten worden uitgepakt. Maar echt, je huis leegmaken is serieus confronterend. Ik ben een verzamelaar maar toch ook wel een flinke koper. Ik besef dat dat er een aantal overtuigingen zijn die mij de das  omdoen. Zoals de gedachte dat je voorraad in huis moet hebben. Of dat wat goed en degelijk is meteen ook in meervoud gekocht moet worden. En nog zo van die overtuigingen.

 

Toen werd ik ook nog eens uit het huis gezet !

Een leeg huis is echt geen pretje. Er was nog de koffiemachine, een paar kopjes, de televisie. Voor elk 1 stoel en de tafel. De slechtste versie van kamperen ! Werkmannen die supervriendelijk zijn maar je huis echt wel bezetten. Niet weten waar te gaan of staan omdat je niet in de weg wil lopen. Of de luierik wil lijken. Of de onkundigen (wat we beiden zijn op vlak van renovatie). Dus zei dat prachtige lief van mij: als jij nou eens gaat kamperen, dan is dat toch veel leuker dan hier ? Hij zou ‘hier en daar’ wat verblijven overdag.  De caravan werd aangehaakt en zo kreeg een dorre week van hard werken (en een beetje frustratie) toch nog een mooi eind. Ik ‘logeer’ tijdelijk in de caravan een stuk weg van alle werken. Misschien komt het lief een paar keer op en af. Best mogelijk. Dat zou trouwens fijn zijn.

Ontsnapping aan de werken dus !

Een fijne week gewenst ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #61 Geloof je in leven na de dood ?

Leven na de dood is zo oneindig

Eindigheid en oneindigheid.  Het zijn twee concepten waar ik het moeilijk mee heb. Eindigheid confronteert me met grenzen. Ongenadig tikt de tijd verder weg. Kansen komen maar nog meer kansen lijken voorgoed verloren. Ik word ouder. Sommige deadlines zijn ‘once in a lifetime’. Geen herkansing.

Eindigheid geeft zin aan alles

Anderzijds is het juist de grens die zin geeft.  Zelfs een vakantie zonder einde lijkt me minder waardevol dan eentje die eindigt.  Geen zomer zonder winter. You get my drift.
Allemaal goed en wel als dit op gezette tijden gebeurt, zoals de seizoenen elkaar afwisselen, werktijden en vakantie, drukke tijden en rustige tijden. Zo blijft alles in balans. Kinderen die geboren worden, mensen die heel oud worden en uiteindelijk sterven. Met die eindigheid kan ik heel goed leven. Dat is prima.

Uit balans

Maar soms is die balans ver te zoeken. Sterven jonge mensen. Worden jonge mensen bedreigd door ziekte. Sterven mensen door toedoen van anderen. Dan is diezelfde eindigheid die zoveel zin geeft de grote dwarsbomer. Het zou mooi zijn mocht er na dat abrupt einde een leven na de dood zijn.

Over het leven na de dood weten we niets – of toch wel iets

Ik ben een romanticus. Zo kan ik niet geloven dat liefde tussen mensen eindigt. Ook niet na de dood. Op het gedachtenisprentje van mijn overleden moeder stond een dergeljk gedicht. Zo lang we haar naam herinneren is ze niet gestorven.  Ik leef al heel lang met ‘doden’ om mij heen. Mijn man die stierf toen hij 27 was en die ik blijf herinneren. Soms in de zin van ‘wat als’, maar ook ‘Hoe zou hij geworden zijn ?’.  Mijn ouders, van wie ik mij dikwijls vraag wat ze zouden denken van mijn doen en laten. Soms gebeurt er iets in mijn leven waarvan ik zeker weet dat ze fier zouden zijn. Andere dingen zouden ze niet begrijpen. Het hele worstelen van balans werk en leven bijvoorbeeld.

Geloof ik na leven in de dood ?

Het is maar zoals je het ziet.  Ik praat nog dikwijls met ‘de doden’, met één van mijn beste vrienden, en ik denk dat hij dat prima zou vinden. Of vindt. Ik weet het niet.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !