Alle berichten van Kaat

Snapshot diary

Snapshot diary week week 08/2017 dat hart van mij

hart van mij

Veel gebabbel … met artsen enzovoort

Omdat ik vorige week op Spoed was beland en het niet helemaal duidelijk was hoe dat  nu mogelijk was, wachtten me deze week een aantal gesprekken als navolging van het incident. De boodschap die ik kreeg was enerzijds geruststellend (geen blijvende schade etc.) maar anderzijds ook wel wat verontrustend, want niemand kon garanderen dat dit niet opnieuw zou voorvallen.

Dus zat ik een week thuis tussen de afspraken door en werd er nieuwe medicatie opgestart die probleemloos lijkt aan te slaan. Hip hip hoera !

Eten en nog eens eten

Veel heb ik dus niet te vertellen  over de voorbije week. Ik las twee boeken uit, waaronder het boek van Marcel Hendrickx over perfectionisme en schreef de wandeling van de Zilveren Helmen uit op mijn wandelpagina. Ik experimenteerde nogmaals met het ontbijt door wafels te bakken op basis van havermout, moerbei en kokos. Een geslaagde combinatie trouwens en geen suiker ! Anders was het met de  moelleux. Een caloriebom moet dat zijn en ik vrees dat er weinig is dat er gezond aan is !
Tussendoor bezochten het lief en ik nog eens Noordoever in Leuven en deden we ons weerom te goed bij P’trus Kitchen, wat een topper is voor mij, gezien de halve kilometer van ons huis en de prima koffie en gebak !

Aarzeling

Thuis

Een hele week thuis was het en ik vond die eindeloos lang duren. Gelukkig kreeg ik van de dokter groen licht, zodat de geplande vakantie kon doorgaan. Ik zag de aarzeling in mijn smekende vraag om na de vakantie terug aan het werk te mogen, maar kreeg ook hier groen licht omdat ook de paasvakantie lonkt. Pietzak ben ik, ik weet het !

Bang hart

Na de krokusvakantie sta ik er dus terug en ik heb er alle vertrouwen in. Dat zal wel lukken. Dat moet lukken. Al zal het toch een beetje met een bang hart zijn. Liever geen twee keer terug naar Spoed.

Ik wens jullie allen een fijne werk/vakantieweek toe ! Every moment counts ! 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #37 Weet jij wanneer het tijd is om te vertrekken ?

Saaie tante

Wellicht zal ik na het lezen van dit artikel de titel ‘saaiste tante van het land’ krijgen, want toen ik de vraag las bedacht ik dat het probleem zich niet eens stelt. Nee, ik ga niet naar tal van feestjes waar veel mensen bij elkaar zijn. Ga ik naar etentjes, dan bepaalt het tempo van het menu zowat mijn uur van heengaan. Blijft over : de bezoeken aan vrienden en familie. Weet ik daar wanneer het tijd is om weg te gaan ?

Geprogrammeerd

Eerst en vooral : ik hou mij nogal heilig aan het slaapuur. Ten laatste om 22.30 uur wil ik dat bed in. Als notoire slapeloze kan ik onmogelijk die vermeende slaap nog meer hypothekeren. Dus ga ik op restaurant met vrienden of op café, dan is hier al een uiterste grens gezet.
Voorts heb ik zo goed als altijd een plan in mijn hoofd en de meeste van mijn vrienden en familie ook. Er wordt zo goed als altijd op voorhand afgesproken hoe lang iets duurt. Klinkt opnieuw oersaai, maar ik vind het best. Ook wanneer ik samen met een vriendin een dag op stap gaat is er toch ‘ergens’ een einduur voorzien. Ik heb zo goed als geen vrienden met tijd op overschot. De meeste hebben een (strakke) planning. Dat vind ik best, want dan weet iedereen ook dat de afgesproken tijd ook helemaal voor datgene bestemd is waarvoor het voorzien was !

Plakkers

En toch zijn er uitzonderingen. Zowel bij mijn vrienden als bij mijn familie. Net zoals ik bij sommige vrienden en familie uitzonderingen heb. Vooral bij diegenen die mij heel dierbaar zijn. Of bij iemand die ongeneeslijk ziek is. Daar heb ik nooit een tijd voor ogen, omdat ik juist weet dat àlle bestede tijd zo kostbaar is.

Ook in de vakantie durven hier wel eens mensen blijven plakken bij een BBQ of in de tuinkamer. Heerlijk is dat. Maar daar moet het wel vakantie voor zijn. Of liever : dient de vakantie niet juist daarvoor : om eindelijk tijdelijk verlost te zijn van het leven op agenda’s ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36

SportsTalk

Sportstalk : schaamte in de gym (who cares ?)

fitness

Schaamte in de fitness

Nu en dan overvalt het mij. Schaamte. In de kleedkamer van de fitness bijvoorbeeld. Een overvloed aan gestroomlijnde lichamen. Of jong geweld waar de energie van afdruipt. Dan spreek ik mezelf streng toe en zeg dat het er helemaal niet toe doet, hoe slank, sterk, snel en sportief zij zijn. Andere keren kruip ik in een hoekje. Letterlijk. Een eilandje voor mezelf. Waar niemand kan zien op welk wattage ik train, laat staan met welk zweet.

Enthousiasme wint het van schaamte – soms

Gelukkig wint mijn enthousiasme het dikwijls van de schaamte. Tot het weer aan mij vreet. Tot net de verkeerde man, de verkeerde vrouw, een blik op mij werpt. Verkeerd in mijn hoofd dus. Verkeerd als in : sterk, slank, gespierd, energiek, atletisch en alle woorden die ik niet ben. Dan gaat de schaamte weer met mij aan de haal.

Niet uitgerust met een motorisch geheugen

schaamte in de fitness

Zo zag ik dat de gym dansles gaf. Ik vind het heerlijk om te dansen op fuiven en feestjes, maar laat mij geen 8 opeenvolgende passen nadoen. Ik kan er vier onthouden, daarna is het gedaan. Toch trok ik mijn stoute fitnessschoenen aan en volgde onlangs een dansles. Met een virtuele coach, want zo gaat dat in Basic Fit. Heerlijk is dat voor mij, want het ijverige kind slooft zich maar al te graag uit voor een leraar. Daar had ik dus geen last van. Beter nog : ik was de enigste ! De hele danszaal voor mezelf ! Dit werd mijn moment ! Mijn les !

Lang leve de smartphone

Dus ik danste er op los. Waren het meer dan 4 passen, dan deed ik die eerste 4 gewoon opnieuw tot het mij weer wat vertrouwd werd. Ik zweette en mijn hartslag ging naar omhoog. Zalig.

En toen kwam zij. Buikspieroefeningen in een hoekje van de zaal. En ik voelde de uitslover alweer in mij. Ik dacht zelfs even om gewoon buiten te lopen. “Zij” zou straks vast en zeker gigantisch krachtige buikspieroefeningen doen. Ik verstopte me achter een paal van 10 cm (niet efficiënt !) en hield nu én de coach én de dame in kwestie in het oog. Ik verloor alle ritme en alle passen. Tot ik zag dat ze gewoon aan het rusten was. Op de mat. Voortdurend met de smartphone aan de haal. Ze keek helemaal niet naar mij ! Waarom zou ze trouwens ?

Het maakt niet uit wat anderen denken

Ik heb de hele les gedanst. Ook toen ze uiteindelijk wél aan haar strakke buikspieroefeningen begon. De schaamte verdween. Ach wat, als ik mij maar amuseer !

Het plezier en het enthousiasme overwonnen de schaamte. Ik wuifde de schaamte weg en zei ‘dag schaamte, je bent weer eens op bezoek geweest, je mag nu wel even weg blijven’.

Vanaf nu is iedereen Stefanie

Wellicht gaan er weer maanden voorbij voor ik opnieuw zo overvallen word door schaamte. En als het opnieuw komt dan denk ik aan een geweldige collega van mij die een volledige Ironman voorbereidt. Wij praten veel over sport en natuurlijk is ze honderd keer beter dan ik, jonger, sterker, gespierder enzovoort. Wanneer wij beiden over onze liefde voor sport spreken is er geen moment van oordeel, maar wel van gedeeld enthousiasme. Wat is dat toch leuk, dat sporten ! Tja, dààr gaat het toch uiteindelijk om, niet ?

Dus volgende keer wanneer de schaamte mij weer overvalt, dan denk ik aan haar. Dat het gaat om de liefde voor sport. En niet om het vergelijken.

Veel plezier aan allen die graag sporten. En wat anderen denken ? Vervang die gedachte door gewoonweg plezier te hebben aan wat je ook doet !