Categorie archief: 1000 vragen over mezelf

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #76 Wat is je favoriete sprookje ?

Verliefd op Robin Hood

Ik zag de Disneyfilm toen ik zo’n jaar of 8  was en werd ter plekke verliefd op Robin Hood. Dat hij een vos was, zag ik niet als een probleem. Of dat hij een ander liefje in het vizier had.
Hoe dan ook, het verhaal had mij betoverd. De gewiekste Robin Hood die de rijken te kijk stelde en opkwam voor de armen. De man die Romeo en Juliagewijs alles voor zijn liefje deed. Met humor en listen wist hij de rijken te bestelen tot jolijt van de armen. Stelen als een spel van rechtvaardigheid. Of was het geen stelen en gewoon rechtvaardigheid ?

De wereld heeft nood aan Robin Hood

De liefde voor Robin Hood is gebleven. Eerst in de vorm van Eroll Flynn en later in de velen die opkomen voor een meer rechtvaardige verdeling van rijkdom. Want geef toe, Robin Hood mag dan wel een sprookje zijn ‘van lang geleden’, de realiteit is er niet minder om. Integendeel, de kloof tussen die kleine groep rijken en de rest van de wereld wordt steeds groter. I kid you not. – Maar dat wist ge natuurlijk.

Onze wereld heeft nood aan nieuwe Robin Hood, of een hele familie Hood.

Welk sprookje is jou vooral bijgebleven ?

 

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #75 Waar haal je je nieuws vandaan ?

Nieuws als ik toch moet kiezen, dan de krant

Ik heb het nieuws zo’n beetje opgegeven

Best erg vind ik dat van mezelf, want hoe kan je nu deel uitmaken van de wereld als je niet weet wat er gaande is in de wereld ?
Het begon met het (Belgisch) politieke nieuws. Met grote overtuiging werden dingen gezegd die zo doorzichtig fout waren dat ik het niet meer kon aanhoren. Er werd gegoocheld met cijfers als het over belastingen ging, de crisis werd gebruikt als paswoord om eender wat te verdedigen. Kritische vragen werden zelden gesteld. Als de schatkist maar werd gevuld en bepaalde andere (sterke) groepen werden gespaard. Keer op keer hoorde ik het mantra dat wie niet (voltijds) werkt, om welke reden ook, een profiteur was. Werkelijk, ik kon het niet meer aanhoren.

Het terreurnieuws deed er nog een schepje bovenop. Dat was gruwelijk. Daar waren geen woorden voor. En zat ik daar op te wachten, om te zien hoe iemand werd onthoofd en dat dat tegelijkertijd als een overwinning werd gezien. Wordt een mens daar beter van, van zoveel wreedheid ?

Dus volgde ik het nieuws niet meer. Althans niet meer op televisie. Beelden komen harder binnen dan woorden.

De Standaard en De Morgen

Het meeste nieuws haal ik van de krant. Maar ook dat is veranderd. Vroeger zou het woord krantenfreak op mijn identiteitskaart hebben kunnen staan. Nu koop ik nu en dan een krant. Meestal de weekendkrant, omwille van de lange artikels die hopelijk toch iets genuanceerder zijn. Mijn ‘afvalligheid’ heeft alles te maken met de manier waarop het nieuws werd gepresenteerd. Je leest een kop en eenmaal het artikel helemaal uitgelezen merk je dat het toch niet helemaal klopt. Dat het snel en slordig geschreven is. Dat er meer slogans dan wel analyse zijn.

Ik vrees dat dat komt door de snelheid waarmee alles gepaard gaat. Voor meer research of double-check is geen tijd meer. Of het komt evengoed door de concurrentie. Pakkende titels doen kranten verkopen.

Het nieuws sluipt altijd binnen

Toch kan ik niet rond dat nieuws. Wanneer ik op mijn telefoon iets opzoek via Google staan er allerlei ‘gefilterde’ nieuwsberichten. Want Mijnheer Google bepaalt een beetje wat interessant zou kunnen zijn voor mij. Meestal laat ik mij vangen. Lees ik de berichten toch en klik ik verder door. Ik word dan vooral naar de sites van VRT geleid, wat ik nog kan smaken.

Maar een echte nieuwsfreak ? Nee, ik ben het (niet) meer en ik zou mij daar echt wel vragen moeten over stellen. Zoeken naar de ‘betere’ bronnen.

Hoe gaan jullie om met het nieuws ? Tips zijn welkom, zeker over betrouwbare bronnen ! 

 

 

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #74 Wat maakt thuis thuis voor jou ?

Thuis

Thuis is waar mijn koffie staat

Werkelijk het eerst waarop ik over het thuisgevoel mijmerde was koffie. Goede koffie. Ook al hou ik enorm van ons huis en ons dorp, toch zijn de fysieke bakstenen niet wat mij echt thuis doet voelen. Er zijn plaatsen waar ik mij heel snel thuis voel en waar ik jaren zou kunnen blijven. Er zijn andere plaatsen die mij van bij het eerste bezoek toeroepen dat dit niets voor mij is. Dus ja, wat maakt het dat ik mij op de ene plaats thuis voel en op de andere helemaal niet ? Het moet toch meer dan de koffie zijn, hoe belangrijk ook ?

Vijf voorwaarden om mij ergens thuis te voelen

1. Rust -liefde

Dit uit zich in letterlijke stilte en fysieke rust. Ik hou niet van drukte of lawaai. Dat zijn plaatsen die ik meteen wil ontvluchten. Maar ik denk evengoed aan rust in de zin van afwezigheid van onrust. Wanneer ergens spanningen in de lucht hangen of veel stress. Niet mijn idee van thuis.
Liefde is voor mij evengoed rust. Dat je in stilte mag zijn en dat er zelfs geen woorden nodig zijn. Rust en liefde hangen heel erg samen voor mij.

2. Natuur

Ik schreef het deze week al bij een Instagrampost. De stad is niets voor mij. Teveel prikkels, to much going on. Geef mij dus maar het platteland !

3. Licht

Licht is belangrijk voor mij. In ons huis is het nog niet zoals ik het echt wil. Net zoals er nog teveel rommel is en rommel verstoort toch het licht. Ik hou van licht. Licht is het mooiste dat er is.

4. Internet

Ik ga daar niet flauw over doen, ik wil dat er een goede internetverbinding is. Communicatie, dingen opzoeken, deze blog. Ik zie mezelf geen weken zonder internet te leven. Maar dat hoeft ook niet.

5. Boeken lezen

Een leven zonder muziek kan ik mij voorstellen. Heel goed zelfs. Ik zou het als een gemis ervaren maar ik kan best zonder. Een leven zonder boeken is een andere zaak. Ik zou verloren lopen. Geen leven zonder verhalen. Goede verhalen en lange verhalen. En nee, internet lost dat niet op. Ik heb het over verhalen van auteurs met passie of wetenschappers met het vuur in de pen. Omdat ik altijd wil blijven leren.

Dat betekent dat ik mij evengoed thuis kan voelen op een camping of bij familie. Ik kan zonder problemen langere tijd alleen thuis zijn. Thuis hoeft dus niet persé in ons huis te zijn.

Het huis waarin wij ons thuis voelen

Het voorgaande kan de indruk wekken dat ik ons huis niet belangrijk vind. De ervaring leert dat het lief en ik er ook niet bijster veel tijd of geld aan besteden. (zegt ze na 3 maand renovatiewerken !). Ik denk dat dat komt omdat juist dat immateriële voor ons beiden zo belangrijk is. De rest is er eerder uit noodzaak.
Toch moet ik hier ook niet overdrijven. Er zijn wel degelijk een hoop fysieke voorwaarden. De allereerste is dat alles werkt en in orde is. Dat lijkt evidenter dan het is. Eén dag de chauffage die niet werkt en daar ‘gaan’ al mijn idealistische opvattingen over ‘mij thuis voelen’ ! Dan kan ik niet snel genoeg op een ander zijn !
Maar er zijn nog andere zaken die in ons huis die mij hier erg thuis doen voelen en niet in bovenstaande lijst staan.

  1. Veel ruimte

    Ik besef dat dit echte luxe is en dat dit voor volgende generaties steeds problematischer zal worden. Wij leven in een groot huis. Bij tijden vind ik het té groot. Maar gewoon dat ruimtelijke gevoel vind ik heerlijk.

  2. Een eigen kamer

    Het lief en ik hebben beiden een uitgebreide ‘bureau’. We kunnen ons terugtrekken als we willen en vinden elkaar terug in de keuken, het salon of de TV-kamer.

  3. Een ‘buitenruimte’

  4. Voor veel mensen synoniem voor tuin maar voor mij gewoon een eigen buitenplek. Ik geniet van onze tuinkamer en de hangmat in de zomer. Soms zet ik een waar tuinbed buiten. Het aards paradijs is dat hier.
  5. Rustige buurt

    Ja, dat dorp opnieuw. Het is hier rustig. En daar ben ik blij om.

Op diezelfde Instagrampost reageerde Sofinesse dat zij het platteland goed voor even vond, maar dat dat ze het snel beangstigend vond. Thuisvoelen is voor iedereen echt anders. In de top 3 van het lief zou zeker het woord ‘goed eten‘ staan. Ik zou het nog niet terugvinden in mijn top 20 vrees ik …

Wat zijn jouw ‘voorwaarden’ om je ergens thuis te voelen ? Of wat is jouw ideale huis ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

 

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #73 Wanneer was je voor het laatst gestresseerd ?

gestresseerd

Ik ben een stresskip, dus gestresseerd

Het lààtst gestresseerd? Daar kunnen nooit 24 uur overheen zijn gegaan. Of het moet vakantie zijn – en laat het dat nu net zijn op dit moment. Maar zelfs dan kan ik zenuwachtig zijn omdat ik heel moeilijk kan loslaten. Ik ben een probleemoplosser, terwijl ik dat geeneens altijd wil zijn. Alleen, ik zie iets en ik denk: dat kan efficiënter, dat kan anders en beter worden opgelost, ik zou hier wel een beetje kunnen helpen. Die drang om altijd iets verder te gaan, de lat iets hoger te leggen, de grens een béétje te rekken. Of ik zie ronduit onrechtvaardigheid en vraag mij af hoe dat nu mogelijk is. Dan gaat dat bloed wel iets sneller pompen.
Dat zit er diep in. Het status quo is niet iets dat aan mij besteed is. Omgaan met onrechtvaardigheid evenmin.
Daar zijn veel voordelen aan. Zo zal ik mij nooit vervelen en word ik continu uitgedaagd. Ik vind het geweldig om mijn hersenen op iets los te laten. ‘Laten we dat varkentje even wassen’, ook al is het een weerbarstig en vet varken dat zich niet wil laten vangen. Het heeft mij diepe vriendschappen opgeleverd.

Evengoed zijn daar nadelen aan. Zoals overal problemen zien, al noem ik het liever uitdagingen. Het maakt mij ook niet altijd sympathiek en dat begrijp ik wel. Sommige mensen houden van het status quo en willen vooral geen deining. Ook niet handelen betekent dat sommige mensen in de kou blijven staan.

Not my monkeys not my circus

Het schijnt een Pools spreekwoord te zijn en één dezer dagen zet ik het op mijn letterbord. Ik wil er graag naar leven maar het is bijna tegennatuurlijk. In mijn studententijd draaide heel veel om engagement en het ‘werken aan een betere wereld’, ik verdiepte me in de filosofie van Levinas waarin de Andere (hoofdletter omdat hij geheel anders is en ik die niet kan vatten) aanspraak maakt op mijn verantwoordelijkheid.
Misschien ben ik daar wel een beetje doorgeschoten. Het zal ook wel een beetje karakter zijn vrees ik. Het zal wel zijn kwaliteiten hebben, maar zeker ook zijn schaduwzijde. Een hoop stress bijvoorbeeld.

Laat het los

Op het werk is er een collega die nu en dan een liedje voor mij zingt. ‘Laat het los, laat het los’ zingt hij. Hij doet dat wanneer hij ziet dat mijn hersenen weer aan het kraken zijn omdat ik allerlei dingen zie waar ik het moeilijk mee heb. Hij ziet de spanning in mijn gezicht stijgen en begint te zingen. ‘Laat het los, laat het los ‘ ! Ik dacht dat hij dat liedje ter plekke had verzonnen, maar nu merk ik dat het werkelijk een bestaand liedje is !

Misschien moet ik, behalve de tekst van de monkeys, het liedje wel van buiten leren. Mee zingen en de apen laten dansen. Het zal mij alvast een hoop stress besparen. En laat de de status quo dan maar even zijn.

Not my monkeys not my circus !

Zijn er onder jullie nog stresskippen? Van dezelfde aard of zijn jullie allemaal de rust zelve ? Ik benijd ze wel, die mensen – zoals mijn lief – die omgeven lijken door een wolk van rust.