Categorie archief: 1000 vragen over mezelf

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #54 Ben je bang in het donker ?

donker

Ik ben niet gauw bang

Ik ben niet gauw bang, wat niet betekent dat ik niet angstig kan zijn, maar dat is iets anders. Mijn lief daartegen is zelden tot nooit angstig , maar wel bang. De achterdeur moet ’s nachts wel echt op slot en toen ik ooit écht een inbreker hoorde (gesloten deuren, toen ik nog in Leuven woonde), bleef hij in bed en sprak ik de man in kwestie aan. Ik vraag me trouwens nog altijd af of dat verstandig was. Ik droeg een rugzak en ik vroeg of hij weg wou gaan. Wat hij prompt deed.

Bang in het donker

Bang in het donker ben ik ook niet echt, ook niet als ik ergens ben waar ik nog nooit geweest ben. Of doe ik hier lekker stoer ? Misschien wel, want toen ik ooit meedeed aan een Halloween schreeuwde ik het allerhardste en was het zo erg dat op een bepaald moment de jongste dochter (een jaar of 10) voor ging. Tja, zo ‘stoer’ ben ik dan weer.

Maar ik weet niet of dat hetzelfde is. Ik denk dat ik toen bang was voor het onbekende en onvoorspelbare. Iets wat ik rijkelijk toegeef. Ik hou van voorspelbaarheid, orde en organisatie. Klinkt als een gigantisch saai leven, ik weet het. Maar het leven is sowieso  al spannend en onvoorspelbaar genoeg, ik hoef daar geen schepje bij te doen.

Het mooiste ‘donker’ : een sterrenhemel

donker

Toen ik de vraag ging ik terug in herinneringen dat het echt donker was. Ik vond er geen enkele. Er was altijd wel een beetje licht. Of je kon de lichtschakelaar zo omdraaien. Ik heb ooit wel heel desolaat naar een maanloze hemel gestaard, maar de sterren waren ontzagwekkend. Het mooiste ‘donker’ dat er bestaat.  Zwarte hemel en oneindig veel sterren.

Alle begrip voor wie bang is in het donker

Toch heb ik alle begrip voor wie bang is in het donker. Ik zal een kind nooit verplichten om te slapen in het door-en-door donker als het zich niet veilig voelt.  Ik begrijp dat de duisternis iets dreigend kan hebben. Sommige mensen vinden de stilte beangstigend. Of een desolate parking. Het gaat iedere keer om wat zou kunnen.

En misschien is het bij mij niet het donker, maar soms ben ik ook wel bang om wat zou kunnen. 

 

Ben jij soms bang om iets wat zou kunnen gebeuren ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen over mezelf

1000 vragen #53 Hoe ziet jouw ideale trouwjurk er uit ?

trouwjurk

Drie trouwjurken en twee huwelijken

Mijn eerste huwelijk eindigde na 11 maanden al in een (ja, letterlijk !) weduwschap. Dat wens je je vijand niet toe. Maar goed, 1000 vragen laat me terugkijken naar de fijne herinneringen. En dat eerste huwelijk bracht mij twee trouwjurken. De lelijkste heb ik nog altijd.

Een jurk waarin ik mij helemaal herkende

Een jaartje afgestudeerd en vol idealisme om de wereld beter te maken. Ik heb geen idee of dat ondertussen bij twintigers een achterhaald ideaal is, maar Carl en ik hadden wel die droom. Hij studeerde nog en ons hele leven speelde zich af in het studentenleven van Leuven. Verenigingen, vrienden, activiteiten, vrijwilligerswerk en tussendoor nog wat geld verdienen. Als ik er op terugkijk dan is het nauwelijks te begrijpen. We hadden het financieel niet breed maar dat was nooit een zorg.  Wij zouden leven op 1 inkomen en dat lukte ook prima.

Ik passeerde een half jaar voor ons huwelijk een winkel en zag er een rok met een vestje (klinkt nu veel formeler dan het was) dat feestelijk oogde maar dat ik toch nog zou kunnen dragen op het werk. Ik kon de stukken onderling combineren. Het was jong en hip, geen echte trouwjurk, het zat goed en de gedachte dat ik het later nog zou kunnen dragen vervulde me met plezier. Niet om de financiële reden, maar vooral omdat dit mij zou herinneren aan een geweldige dag. Het was – naar mijn normen van ‘gewone kledij’ – duur, maar dat mocht wel. Ik kocht het en de toen nog viel als een blok voor mijn keuze.

De eerste jurk werd afgekeurd door de familie

Het duurde echter niet lang of de toenmalige schoonmoeder kreeg lucht van mijn aankoop. Mijn oudere (waakzame !) zus ook. Geen idee of ze het gezamenlijk ofwel individueel hebben besloten maar er werd naar mijn aankoop gekeken als een “verkeerde beslissing”.  De jurk was niet ‘passend’ en ‘straalde niets uit’. Maar vooral, het was – zo  hoorde ik het toch tussen de regels door – vooral niet passend met ‘de familie’. Want de familie, en dan in het bijzonder de familie van Carl, hield van duur. En chic. Een hoed op je hoofd. Met pluimen of bloemen. Soit, iets wat helemaal niet paste als de bruid met een ‘burgerjurkje’ als echtgenote zou worden ingezegend.

Dan maar een prinsessenjurk

Ik volgde en kreeg een prinsessenjurk. Zo eentje die helemaal op maat wordt gemaakt. Met pareltjes. Eentje waar je geen centimeter mag verdikken. Een jurk met een onderrok. Lang. Schoenen die ik daarna nooit meer zou dragen en waar ik niet eens goed kon mee dansen. Maar de familie was content en tot op heden vind ik het een juiste keuze. Familie is belangrijk en wij wilden dat het ook volop feest was voor hen.

trouwjurk

Na een veel te lang weduwschap de derde jurk

En toen trouwde ik voor de tweede keer en mocht ik opnieuw een trouwjurk kiezen. Een tweede keer trouwen is geenszins hetzelfde als een eerste keer. Doen alsof er niets gebeurd was, dat kon niet. Wij waren ook stukken ouder. Het studentenleven lag al ver achter ons. Het grote voordeel was wel dat dat het dit keer zonder problemen helemaal ‘ons ding’ kon worden en beide families dolblij waren met ons huwelijk maar het organiseren van het feest aan ons overlieten.

Ik koos een jurk uit de collectie van Cora Kemperman. Ik zie tot mijn grote verbazing dat ze hem nog altijd verkopen, zij het in een ander kleur. Het werd dus opnieuw geen dure jurk maar gewoon iets waar ik mij goed in voelde.  Het lief (eu, echtgenoot) en ik houden beiden niet van luxe. Ik vrees dat dat bij beiden ingegeven is uit ‘gemak’, omdat dat luxe meer zorg en verantwoordelijkheid vraagt. Geef ons beiden maar altijd de praktische, eenvoudige, kwalitatieve versie.

En zo heb ik dus drie trouwjurken, waarvan de eerste de tand des tijd niet heeft overleefd.

Het antwoord op mijn ideale trouwjurk verschilt dus naargelang het belang van de familie. Maar als ik zelf kan kiezen, dan gewoon iets dat leuk is en goed zit.

Hoe zit het met jullie ? Hebben jullie echt helemaal zelf gekozen of net als ik gezwicht voor de ‘druk’ van familie ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #50 Wanneer ben je op je best ?

Licht en buitenleven

Het antwoord op deze vraag is simpel. Als ik maar actief en/of buiten kan zijn. Het liefst uiteraard met een beetje goed weer, al valt dat voor mij samen met geen al te harde regen. Tegen de koude kan je je kleden en wandelen en lopen in regen vind ik ook niet zo erg. Zo lang het maar geen pijpenstelen regent en je moeite moet doen om je voeten droog te houden. Van wandelen, lopen en fietsen krijg je het sowieso warm, dus het hoeft niet eens een zomerdag te zijn. Lucky my dus, want dat betekent dat ik bijna op alle mogelijke momenten kan genieten. Tenzij.

Donkere dagen brengen met uit mijn evenwicht

Tenzij het donker is. Donkere dagen brengen me uit mijn evenwicht. Laat het maar koud zijn in de winter of laat de dagen maar kort zijn, zo lang er maar behoorlijk licht is overdag vind ik het prima. Maar duistere dagen, dagen aan een stuk, dat is niets voor mij. Dat zijn mijn slechtste momenten. Dagen (in de winter) waarop je nauwelijks door hebt dat de dag begonnen is. Naar het werk rijden in totale duisternis. Terug naar huis rijden in totale duisternis. Ik vind het een nachtmerrie. Geen kunstmatig licht dat die zo’n  zwarte  dagen kan verlichten.

Ochtendmens

Wellicht vandaar dat ik op en top een ochtendmens ben. Het licht dat eindelijk doorbreekt, de hele dag nog in het verschiet, waar er nog méér licht zal komen, waar de energie in de lucht steekt. Zonsondergangen zeggen me weinig, zonsopgangen des te meer. Het eerste confronteert met  gemiste kansen, het tweede is een wereld vol mogelijkheden.

De nacht is altijd moeilijk

Er bestaan nachtmensen, mensen zoals naar verluidt Herman Brusselmans, die geniet van de rust die er ’s nachts heerst, die voornamelijk ’s nachts werkt. Ik kan mij wel wat voorstellen bij die rust, maar de duisternis zou in mijn pen sluipen. Misschien is dat trouwens ook wel het geval met Brusselmans, het bestaan van zijn personages is zelden licht. Nachten zijn voor mij noodzakelijk kwaad, wachttijden tot het weer ochtend wordt.

Tot het licht komt.

Wanneer ben jij op je best ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #49 Wanneer heb je voor het laatst een hond (of ander dier) geaaid ?

schapen

Geen kat, geen hond, maar een koe en een schaap

Ik kan mij voorstellen dat de meeste mensen zich bij deze vraag een hond of een kat voorstellen. Dat zijn huisdieren die je kan aaien. Katten kunnen er hoorbaar van genieten als je ze met de vingers streelt of in de hals wat masseert. Honden zien het als waardering van hun baasje. We horen bij elkaar !

schapen
Op wandeling in Veere. Plots had ik een behoorlijke aanhang.

Ik wou dat ik een koe was

Maar eerlijk ? Het laatst geaaide dier was een schaap. Een lam eigenlijk. Op mijn wandelingen kom ik dikwijls schapen tegen en soms is er al eens een lammetje aan de verkeerde kant van de wei geraakt omdat de afspanning niet voorzien is op zo’n kleintje. Dan wordt mijn moederhart (!) aangesproken en zet ik het terug. Schapen zijn schoon beesten en ik ben er fan van. Idem wat betreft koeien. Wat een fierheid en standvastigheid. Wat een onbewogenheid ! Ik zou al bijna een koe willen zijn: niets dat hen deert. Ze kijken je aan en oordelen niet. Maar evenmin zoeken ze contact. Ik zal al bijna hopen dat ik een koe was, zo ongenaakbaar als die zijn.

Soms aai ik wel eens een koe op haar voorhoofd. Maar niet zoveel. Ook al kom ik ze dikwijls tegen op wandelingen en fietstochten en zijn er steeds meer koeien in het wild.

koe
Fietstocht omgeving Leende. Vreedzame koeien, maar ik heb ze toch niet geaaid!

Ons huisdier: de onafhankelijke kat Micro

Ik had even gedacht dat mijn laatste ‘aai’ wel onze kat zou zijn. Maar die heeft ondanks haar gepensioneerde leeftijd de streken van een puber. Dan is ze weer heel aanhankelijk en krult ze zich rond mijn benen, andere tijden zie ik ze enkel als ze eten wil. Dan lijkt iedere aanraking haar teveel.
Toch geniet ik best van ‘Micro’, ze mag dan wel absoluut niet het ongenaakbare van een koe hebben of de kalmte van een schaap, ze leert me dagelijks wat het is om te genieten en je van niets of niemand iets aan te trekken. Zoals ze zich kan strekken in de zon, altijd het allerbeste plaatsje vindt in huis (en niet afstaat) en zonder blozen geeuwt en dutjes doet. Levenswijsheid, maar dat moet wel, als je 7 levens na elkaar hebt !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar deze rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !