Categorie archief: 1000 vragen over mezelf

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #71 Van welk woord krijg je de kriebels?

Niets is minder waar

Echt last heb ik er niet van. Woorden die mij de kriebels geven. Toch zijn is er een uitdrukking die mij altijd een beetje kregelig maakt. Ik heb werkelijk geen idee vanwaar het komt. Misschien het in mijn hersenen een soort immer doorlopend kringetje is.

Niets is minder waar

Ik struikel altijd over die uitdrukking. Hoezo niets is minder waar ? Iets is toch waar of niet waar ? Hoe kan iets méér waar zijn en iets anders minder waar ? Dat klinkt als een beetje zwanger. Het lijkt bijna alsof er een soort gradatie in waarheid is.

Verwarrend

De uitdrukking wordt trouwens veelal gebruikt in een betoog. Betoog als in: men wil je overtuigen van iets. Dan gaat het toch een veelal over eigen waarheden. Wat ook al problematisch is. Zoals ieder zijn waarheid. Wat ik als uitdrukking best wel snap, omdat waarheid hier gewoon gebruikt wordt als vervanging van ‘overtuiging’. Al bij al verwarrend.

Ergernis

Gelukkig erger ik mij doorgaans niet aan woorden. Grammatica kan mij al meer op stang jagen. Zinnen van 5 regels lang bijvoorbeeld. Of het gebrek aan punctuatie. Auteurs die om één of andere stilistische reden menen dat hoofdletters noch punten nodig zijn. Ze willen ergens een punt maken. (Punch intended !), da’s duidelijk. Maar ze verliezen mij al halverwege de bladzijde. Omdat ik het punt nog niet gevonden heb. Of buiten adem ben.

Maar het valt al bij al mee. Ik lees graag en kan veel stijlen waarderen. Ik kan genieten van auteurs met een rijke woordenschat. Die dingen op 10 verschillende manieren kunnen benoemen of uitdrukkingen gebruiken die nét datgene zeggen waar je anders geen woorden voor hebt.

Ik hou van taal. Al kriebelt het soms.

Welk woord / welke uitdrukking geeft jou de kriebels ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #70 Heb je veel vrienden ?

vrienden om mee te feesten

Nee, ik heb niet zoveel vrienden. Althans, zo zie ik het. In mijn vrienden- en kennissenkring zijn er mensen wiens hele leven rond vrienden draait. Dan gaan ze op weekend met vrienden, of op reis, ze organiseren feestjes, etentjes and so on. In vergelijking met hen ben ik geweldig a-sociaal en de muurbloem bij uitstek. En misschien ben ik dan ook wel. Een soort muurbloem. Een toeschouwer, zei iemand me onlangs. En nee, dat was niet negatief bedoeld.

 

Ik zie ze zo graag mijn vrienden. Eén voor één.

Toch heb ik vrienden en geniet ik van hen. Alleen zie ik ze het liefst één voor één. Of in een groepje van hooguit 3 tot 4. Kunnen de gesprekken de diepte ingaan. Kan er gelachen worden om humor die nooit te begrijpen is door een hele ‘groep’. Ik vind het heel fijn om met een vriend(in) op restaurant te gaan en gewoon even het leven te delen. De stand van zaken even bij te stellen. Hoe is het met je ? Alles goed ? Verder gaan dan de obligate antwoorden ‘Goed’. Ook ‘Het is wat minder’ durven zeggen of horen. Of zelfs ‘Het loopt  helemaal niet’. Zo’n dingen kan je kwijt aan mijn vrienden. Zonder dat ze in paniek schieten.

Niet veel woorden nodig

Men zegt dat men zijn vrienden kent in nood en dat is heel correct. Voor mij was dat een positieve openbaring. Wellicht bedoelt men in met het gezegde dat er veel vrienden wegvallen eens de feestvreugde voorbij, ik heb het al dikwijls anders ervaren. Dat mensen die ik anders niet veel zie er plots zijn. Zonder veel woorden. Maar ze zijn er met heel hun hart en al hun tijd. Ze zijn nooit verdwenen en nooit weggeweest. De verbondenheid is er altijd geweest. Ze zijn er altijd geweest. Die echte vrienden. Ik heb er meer dan ik vermoed.

Voor die vrienden dit liedje. Aangezien er flink wat  West-Vlamingen bij zijn, hoeft een vertaling niet !

Dikke merci !

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #69 Geef je mensen een tweede kans?

Tweede kans hoeft niet, eentje is genoeg

Ik heb het geluk in een omgeving te leven waar alles nogal vlotjes verloopt. Mijn grenzen worden niet overschreden. Ik ervaar respect en warmte. Ik kan mij bijgevolg niet echt herinneren dat ik stilstond bij het geven van een tweede kans. Grote conflicten zijn mij gelukkig bespaard. Toch niet van dien aard dat relaties op het spel stonden.  Bijgevolg ben ik geen ervaringsdeskundige in het geven van tweede kansen. Wat mij op de vraag brengt of ik in staat zou zijn om een tweede kans te geven als het er echt om spant.

Liegen en bedriegen

Ik probeer mij voor te stellen in welke gevallen ik mensen geen tweede kans zou geven en dat is niet eens zo moeilijk. Als mensen mij continu iets voorliegen zou ik er al snel een streep onder zetten. Eerlijkheid staat hier hoog aangeschreven en ik kan best tal van kansen geven zolang iemand eerlijk is en er wil voor gaan. Maar continu liegen. Nee, ik denk niet dat ik veel geduld zou hebben.

Geweld

Geweld, dat is er ook zo eentje. Ik weet natuurlijk niet wat ik écht zou doen mocht iemand van wie ik houd geweldadig zijn, maar zoals het nu zit zeg ik ronduit nee. Geen tweede kans. Geweld is erover. Daar is geen excuus voor. Misschien zijn er verzachtende omstandigheden. Grote emoties gecombineerd met alcohol bijvoorbeeld. Ik verzin maar wat. Maar toch. Het geweld is een taaie. Die tweede kans zal zeker niet evident zijn. Goed dat alchol en geweld niet tot mijn leefwereld behoren, lucky me.

Pesterijen

Dit is ook een no-go. Ik heb geen begrip voor pesten. Ik lijk het niet eens tenvolle te begrijpen. Welk voordeel haalt iemand daaruit. Het leven van iemand anders wordt zomaar onderuit gehaald met een sluipend vergif. Maar pesten is een kwestie van herhaling. Tweede kans is hier niet aan de orde. Een pester is al vaak over de schreef geweest.

Wie geen tweede kans geeft blijft eenzaam over

Ik veronderstel dat het geven van tweede kansen altijd te maken heeft met het overschrijden van grenzen. Het bewaken en leren kennen van je grenzen is een levenstaak. Gevoel krijgen voor de grenzen van een ander is dat al evenzeer. Mensen zijn dikwijls gevoelig voor totaal andere zaken. Het is gebeurd voor je het weet. Gelukkig bestaan er inderdaad tweede kansen. Wanneer iemand aangeeft dat hij iets niet fijn vond of waardeerde. Wie niemand een tweede kans geeft blijft eenzaam over.
Sommige mensen zijn gul in het geven van tweede, derde, vierde en vijfde kansen. Dat is best knap. Al kan het best wel gevaarlijk zijn. Als het over echt belangrijke grenzen gaat, kan het eindeloos geven van tweede kansen je onderuit halen. Grenzen bepalen tenslotte onze identiteit.

  Welke grenzen mogen van jou niet overschreden worden ? 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #68 Wat is je grootste aankoop geweest ?

Hoe kan je ooit een huis betalen ?

Als kind hoorde ik mijn ouders dikwijls spreken over de prijzen van huizen. Dat ging toen over miljoenen Belgische franken. Als er in onze buurt nieuwe villa’s uit de grond verrezen hoorde ik ze dikwijls deze vraag stellen ‘Maar hoe betalen ze dat ?’ Als kind stelde ik het kopen van een huis gelijk met een bijna onmogelijke opdracht. Ik had wel enig benul van getallen (verhouding zakgeld versus miljoenen !) maar geen benul van tijd. In mijn ogen was een huis onbetaalbaar. Dat mijn ouders ook een huis hadden gekocht en wij geen boterham minder kregen drong niet tot mij door. Ik heb tot mijn volwassen leven met de (onbewuste) gedachte geleefd dat een huis onbetaalbaar was.

Toen kwam het lief met optie huis

Uiteindelijk heb ik wel, samen met het lief, een huis gekocht. Dat is uiteraard meteen onze/mijn grootste aankoop. Het sterke is dat ik mij compleet heb laten leiden door het lief. Hij had iets op het oog en ik knikte. Ik heb de fun van het kiezen van een huis gemist. Geen enkel verwijt aan het lief trouwens, hij vroeg mij meermaals wat ik ervan vond, maar ik vrees dat ik al zo verwonderd was over het ‘kopen van een huis’ dat ik er verder niet over nadacht. We kochten het huis en het moest compleet worden verbouwd. Het werd gereduceerd tot een skelet.

Eindelijk wakker !

lente
Dit plaatje is alweer van een tijd geleden. Voorlopig staat het redelijk ‘leeg’ ons huis, omwille van de tweede renovatiegolf !

Vanaf de verbouwing schoot ik in actie. Plots had ik wél ideeën over hoe ons huis er moest uitzien. Ik kreeg carte blanche van het het lief. Problematisch was dat niet, want we zaten continu op dezelfde lijn. Ik tekende en tekende, de architect vertaalde en de metsers deden hun werk. Ik was en ben content.

Ruil je vrijheid niet in voor huis

Wij kochten ons huis in de tijd dat men zeer kwistig was met het verlenen van leningen. De regel was ‘om en bij een derde van je inkomen’ voor het af te betalen bedrag. De bankdirecteur zei dat er zelfs nog een flink stuk bij kon. Ik schrok van de welwillendheid en probeerde de lening zo laag mogelijk te houden. Had ik als kind geen besef van tijd, nu had ik het wel.  Er kan véél, héél veel gebeuren in 20 jaar. Hoe groter de kinderen worden, hoe groter de kosten. Je kan ziek worden. Misschien wil je minder gaan werken. Wij wilden vooral niet vast zitten. Het huis verrees uit de aarde en was dan wel af, maar niet helemaal afgewerkt. Een huis kopen is één ding, maar de afwerking kost evengoed handenvol geld. Dat is ook de reden waarom wij daar nu mee bezig zijn en dat niet meteen van bij het begin hebben gedaan.

Is het dat wel allemaal waard ?

Het is een vraag die ik mij blijf stellen. Zeker nu de rekeningen weer met hopen binnenkomen ! Zo is onze ‘voortuin’ compleet weggehaald en wordt het iets helemaal anders. We hadden er ooit hortensia’s in geplant maar die groeiden met zoveel enthousiasme dat je al bijna – overdreven ! – ons huis moest zoeken achter de hortensia’s. Nu wordt het een stuk beheersbaarder én stukken onderhoudsvriendelijker.
Toch vraag ik mij of of het allemaal zoveel uitmaakt. Of het inderdaad al die facturen waard is. Met dat geld hadden we ook andere dingen kunnen doen.

Mijn huis, mijn nest

Toch ben ik heel er gehecht aan ons huis. Het lief niet. Niet gehecht aan het huis en ook niet gehecht aan de plaats. Hij ziet verhuizen naar een andere plaats én huis best wel zitten. Voor mij is dit huis, waar mijn leven mee is verbonden, de haven waar ik altijd terug keer. Ik kan mij niet voorstellen in een ànder huis te wonen. Niet omdat ons huis zo bijzonder is, maar omdat het wel mijn thuis is geworden. En dat is ook veel waard.

Twijfelen jullie ook soms over de kosten voor jullie huis ? Of is het met volle goesting ?