Categorie archief: bloggers doen nadenken

Of ik Annelies ooit heb ontmoet ? Over de band tussen bloggers

sociale media

Annelies wiens familienaam ik altijd vergeet

‘Over welke Annelies heb je het nu ?‘ vraagt het lief wanneer ik over ronduit babbel over levenskeuzes, reizen met de fiets of minimaliseren. ‘Ha, dié Annelies”, zegt hij dan. “Heb je die nu al ontmoet ?”. Nee, zeg ik dan, en dat ik amper haar familienaam ken (Toch wel, maar geef mij maar Annelies van Annelyse. Tussendoor denk ik dat je iemand niet persé hoeft te ontmoeten om een band op te bouwen. Eentje tussen bloggers.

Lang leve de bloggers !

Ik leer veel van bloggers. Sommige volg ik al héél lang. Zo ging ik kijken naar het afstudeerproject (of toch een deeltje ervan) van Buffie. Ondertussen wandelen daar twee tienerdochters rond. Haar blog ligt een beetje stil, maar via Instagram volg ik ze nog wel. Lien heeft in mij het loopvirus aangewakkerd, ik denk meer dan tien jaar geleden. Ook hier twee flinke dochters. Grote momenten. Kelly heb ik later ontdekt en zij leert mij hoe kwetsbaarheid en kracht samen gaan. Ze blijft mij uitdagen. Ook al omdat ze innoverend is (en dat misschien zelf niet beseft.). Ik bewonder de hardnekkige authenticiteit van Michel, die jaar na jaar blijft bloggen en jaar na jaar dingen blijft verliezen.

Bloggers schrijven meestal mooie en zonnige verhalen maar schuwen het schrijven over menselijke ellende niet. Geboortes en feesten, promoties, maar ook ontslag, het verliezen van een zus, een ouder. Dat draag ik best wel mee in mijn gedachten. Ook al heb ik die mensen – op Nadine na – nog nooit in levende lijve gezien.

Blijf wie je bent – blijf bloggen

Ik pleit schuldig, ik laat veel te weinig een reactie na, terwijl sommige berichten mij echt inspireren en soms zelfs beïnvloeden in mijn keuzes. Ik bewonder de authenticiteit.
Dus als je soms twijfelt of je blog wel zin heeft, blijf maar lekker verder doen. Helemaal zoals je zelf wil. Hoe dan ook, een dikke merci !

bloggers

Beste Annelies, over jouw voornemen om bewuster met tijd om te gaan

Beste Annelies,

Ik las onlangs je voornemens voor 2018 en wens je meteen veel succes. Op je typische eigen Annelies-wijze heb je er opnieuw  zeer ‘meetbare’ doelstellingen van gemaakt. Eentje viel wel op in die lijst, ‘meer bewust omgaan met tijd’, hoe ga je dat meten ?

Tijdstekort versus tijdsverspilling

Los daarvan trof het me wel, want al heb ik mijn doelstellingen voor mezelf nog niet geëxpliciteerd – de eerste voorwaarde om überhaupt een doel te halen – dat van dat bewuster omgaan met tijd leeft hier toch ook nogal. Ik geloof dat het voorkomt uit de spanning tussen het gevoel ‘tijd tekort’ te hebben en de pijnlijke ervaring van anderzijds ook wel behoorlijk wat tijd te verliezen. Confronterend is dat, want het klopt niet als ik vervolgens blijf zeuren dat ik tijd tekort heb.

Dan maar efficiënter omgaan met tijd ?

Ik weet dat je al lange tijd bezig bent met productiviteit en ik vraag mij af of daar nog veel te halen is. Het kan wellicht altijd beter, maar ik kan mij niet voorstellen dat jij niet efficiënt werkt. Echt niet. Daar verdenk ik mezelf trouwens ook niet van. Eenmaal in actie draai ik op volle toeren en bereik wel resultaat.  Ik denk dat dit bij jou ook wel zo is.

Het leven is meer dan het afvinken van taken, of niet ?

Er zijn echter nog een pak dingen die niet onder het label ‘taken’ vallen. Tenminste zo lijkt het. Je schrijft zelf dat je nog allerlei dingen wil doen. Dat leeft hier ook en zeker al over zaken waar geen ‘moeten’ voor staat. Misschien stelt zich hier al het eerste probleem, dat we taken waar een ‘moeten’ voor staat doen zonder veel gemor, maar ‘dingen die we graag willen’, minder prioriteit geven. Alsof ze minder belangrijk zijn en tussendoor moeten gebeuren, eens alle ‘werk’ af is. Alleen, al dat moeten is nooit af, net zoals het werk nooit af is. Is dat herkenbaar voor jou ?
Dus zet ik tegenwoordig ‘lezen’ als een taak. Ik voorzien minimaal een half uur lezen per dag. Als taak. Ik heb een leesschema zoals ik vroeger een studie-schema had. Hoofdstuk 1 tegen dan… Het helpt. Misschien is het een tip. Inplannen van ‘wat je wil doen’ als taak die niet meer in vraag wordt gesteld. Gewoon doen.

Bewuster omgaan met tijd

Maar goed, ga ik dan bewuster om met tijd ? Sedert een maand noteer ik iedere dag trouw uur tot uur in een ouderwetse agenda wat ik doe. Twee kolommen per dag. Links staat gewoon een uuroverzicht. Het begint (althans in mijn papieren agenda) om 8 uur en eindigt om 22 uur. Die makers van agenda’s blijven dus de realiteit achterna hollen. Alsof je voor 8 uur niets ‘doet’. Weerom: ze denken alleen aan afspraken met een ander.
In de rechterkolom staat alles wat ik voorzie om die dag te doen. Geen planning maar een braindump. Met een onnozele rode balpen zet ik een sterretje voor de 3 zaken die ik echt gedaan wil hebben. Niet echt baanbrekend, ik weet het.

Maar die linkerkolom dus, daar ‘log’ ik mijn tijd in. Zie het als een alternatieve versie van de prikklok. Als ik aan iets begin, schrijf ik het startmoment op. Het maakt niet uit wat het is.
Ik deel je even (digitaal) hoe dat er vandaag uitzag (na een nacht waarin ik boven het toilet hing omdat ik blijkbaar iets gegeten had dat niet bevallen was).

  • 9:00 inlezen – studie
  • 10:00  uur   douche, ontbijt met H., planning vandaag (vakantiedag !)
  • 11:00  inlezen – studie
  • 11: 30 schrijven naar Annelies (waar ik nu aan bezig ben)

En zo gaat dat de hele dag door.

Het is een beetje zoals het opschrijven waar je geld naartoe gaat. Of wat je allemaal eet. Het moment dat je het opschrijft ga je er al bewuster mee om. En, net zoals dat met dat budgetteren gaat, leer je ook waar je meeste tijd naartoe gaat.

Analyse

Voor mij is deze oefening gigantisch confronterend en dit is nog maar het begin.  Registeren is één ding. Analyse een tweede. Zo moet ik besluiten dat ik dikwijls compleet fout inschat hoeveel tijd iets duren zal. Zo moet ik mij ‘inlezen’ voor een nieuw project, maar dat gaat veel trager dan verwacht. Leg ik de lat te hoog ? Wil ik teveel lezen ? Is mijn ‘inlezen’ een soort uitstelexcuus om maar niet aan het echte werk (het concrete project) te beginnen ? Het zou kunnen, al geloof ik in goede voorbereiding.
Ook confronterend : de tijd die ik in deze blog steek. Omdat ik het graag doe ‘voelt’ het nooit aan als veel tijd. Werken aan deze blog is zoiets als ‘helemaal in de flow’ zijn. Daar geniet ik van. Maar toch. Voor ik het weet zijn we weer uren verder.
Andere verleiders zijn sociale media.

 

Hoe moet het dan wel ?

Ooit las ik in een boek (ik denk van de jouw bekende Covey) dat je tijdsbesteding een weerspiegeling zou moeten zijn van wat je belangrijk vindt in je leven. Maak ik tijd voor wat ik belangrijk – of evengoed ‘fijn’ – vind in mijn leven ? Dat is een redenering die er diep is ingegaan bij mij. Daarom vind ik de uren werken aan mij blog niet zo heel erg, omdat ik er van geniet – al is de verhouding toch niet helemaal oké.  Doelloos rondzwerven op het Grote Internet of zomaar televisiekijken, daar til ik al weer zwaarder aan. Het overkomt mij. Terwijl het niet iets is waar ik echt voor kies. En daar gaat het om bij bewust omgaan met tijd.
Tegenwoordig kijk ik na het werk naar 1 aflevering van een serie omdat ik weet dat ik na het werk even ‘brainless’ iets moet doen. Ik geniet van Scandinavische series… dus waarom niet dàn ? Vroeger zou ik dat erg gevonden hebben. Om 17:30 uur kijken naar een serie. Maar het is een bewuste keuze en het eerste uur na een werkdag (en fileleed) ben ik niet veel waard. Zelfs met de beste wil zal ik nooit echt productief zijn dan. Die hersenen hebben wel even nood aan rust. Je snap het wel. Bewust met tijd bezig zijn.

10 000 stappen

Ik zag dat je in je voornemens ook 10 000 stappen hebt opgenomen. Mooi ! Die staat er bij mij ook op, al kies ik voor 70 000 stappen per week. Een ‘gemiddelde’ dus. Maar gemiddelden komen er alleen bij gratie van individuele getallen. Dus let ik er wel elke dag op. Misschien ook hier een tip (die je vast al kent). Bij het eindigen van de ‘dag’ zet ik ’s avonds mijn bluetoothkoptelefoon op en wandel vervolgens in het dorp, luisterend naar Gretchen Rubin of een andere goede podcast. Dat productiviteitsduiveltje zit er soms zo dik in dat ik gewoon te onrustig ben om ‘zomaar’ te gaan wandelen. In ons dorp. De zoveelste keer dezelfde straten. Hoe schoon ons dorp ook is. Maar zo’n  podcast kan inspireren. Inspireren tot bewust leven zelfs !

Ik ben benieuwd wat je er van denkt. Nog meer benieuwd naar je ervaringen met dit voornemen. Hou je mij en anderen op de hoogte ? Ik zal er alvast nog eens over schrijven.

En o, digitaal kan natuurlijk ook. Gebruik n excelblad en je kan zelfs automatisch laten uitrekenen waar je tijd heen gaat. Of via een app. Misschien toch iets meer je ding.

12:30 : middagmaal.

Ik laat je nu dus maar. Alvast een fijne dag toegewenst en succes met je uitdaging. Laat je iets weten hoe het gaat ? Ik ben alvast benieuwd. Gooi gerust wat ervaring, tips en wijsheid deze richting. Wordt zeer geapprecieerd !

liefs,

Kaat

1000 vragen over mezelf

10 000 vragen #79 Ben je onvergetelijk ?

Onvergetelijk, is dat niet wat pretentieus ?

De 1000 vragen van Flow zijn bij tijden wel gek.Of misschien vind ik ze gek. Worden uiteindelijk niet alle mensen uiteindelijk vergeten ? Tenzij ze iets extreem goeds of erger nog, slecht hebben gedaan. Namen als Nero, Siddartha, Napoleon, … die zijn (nog) niet vergeten. Maar een mens zoals jij en ik ? Onvergetelijk ?

Toch zijn er mensen die er anders over denken. Die hun testament willen nalaten, een indruk willen nalaten. Zo voel ik dag in dag uit de hete adem van de onderwijshervorming die in mijn streek wel eens veel verder zou kunnen gaan dan de overheid als mogelijkheid schetst. Het mogelijke einde van een schoolloopbaan op 1 plaats, een complete verhuis van personeel en leerlingen, meer dan 10 000 leerlingen, meer dan duizend personeelsleden. Een manier om onvergetelijk te worden ?

Of gaat het om iets anders ?

Gaat het om een indruk nalaten ? Dan ken ik best wat mensen uit mijn omgeving die zo bijzonder zijn dat ik ze niet gauw vergeet. Niet dat ze grootse dingen doen, maar omdat ze zo origineel zijn, creatief, dingen durven die ik niet durf, op zo’n eigen manier in het leven staan dat ze toch wel indruk op mij maken.

Bloggers !

Zo leven er wel een paar bloggers in mijn hoofd. Bloggers die al jaren bloggen en waarvan je de indruk krijgt dat je ze begint te kennen. Lezen hoe hun levensvisie opbouwt, hoe ze trouw zijn aan hun waarden. Annelies maakt wel indruk op mij in haar zoeken naar een écht leven, wars van wat ons aangepraat wordt.  Misschien komt het omdat ze zich dikwijls dezelfde vragen stelt als ik maar radicaler antwoordt.

Jezuïeten !

Tijdens mijn jeugd en tot mijn 35ste zo ongeveer had ik behoorlijk veel contact met jezuïeten. Ik logeerde er, ik at met hen samen, ruimde de tafel af. Ze hebben een blijvende indruk op mij gemaakt. Hun filosofie draait dikwijls om het onderscheiden van geesten. Dat klinkt nogal alsof ze ergens in de Middeleeuwen zijn blijven steken of  een al te grote liefde voor Halloween hebben. Op hun pagina lees je dit

Het woord “geesten” lijkt eerder thuis te horen in een primitieve cultuur dan in een hedendaagse spiritualiteit. Toch kun je niet ontkennen dat op de mens krachten inwerken waarop hij geen greep heeft. Onafhankelijk van zijn wil werken zij op hem in en bewegen hem tot beslissingen. Dit geldt zowel voor individuen als voor groepen en samenlevingen. Het Noorden wordt almaar rijker en het Zuiden almaar armer: hoe komt dat? Niemand wil dit, en toch gebeurt het … Ook in ons persoonlijk leven werken krachten ten leven en krachten ten dode. 

Kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat het gaat over het onderzoeken van wat in je omgaat, hoe de wereld op jou inwerkt en wat jouw antwoord kan zijn. Het is een oefening in bewustzijn, zodat je niet van buiten uit geregeerd wordt, maar leeft naar wat jij ten diepste wil.

Ondertussen zie ik nog maar zelden een Jezuïet, maar ze zijn voor mij wel onvergetelijk. Om vele redenen trouwens.

Ben ik onvergetelijk ?

Toen ik de vraag las was mijn eerste reactie: ik wil geeneens onvergetelijk zijn. Net niet ! Ik hoop er gewoon te zijn voor die mensen voor wie ik belangrijk ben of belangrijk kan zijn. Het hoeft niet, dat onvergetelijk zijn. Als ik er nu maar bén voor wie het iets uitmaakt.

Gebrek aan ambitie ? Of zo onder de indruk van mensen die persé onvergetelijk willen zijn ?

Misschien is deze vraag beter :

Welke indruk laat jij na bij anderen ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een deze rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !