Categorie archief: blogwereld

Snapshot diary

Snapshot diary week #48/2017 Putteke Winter !

winter
van links naar rechts: wandeling door het dorp, Putteke Winter Diest, kasten monteren, welkom bij koude wandelingen, familieliefde, de snelste kerstboom, mindfull creatief, Putteke Winter Diest, Stadswandeling Diest, check-up caravan, cake is altijd goed, herfst

Koud ! Winter ! Putteke Winter bijna !

 

putteke winter

Strikt genomen is het natuurlijk nog geen winter, maar geef toe, eenmaal de eerste sneeuwvlokken gevallen mag je toch spreken van winter ? Het mag dan volgens de kalender nog geen putteke winter zijn, ik vond dat we er toch niet ver af zaten. Niet ? Sneeuwvlokken die niet blijven liggen en geen vieze brij of file vormen krijgen van mij 3 sterren. Meer moet het niet worden, hoe schoon zo’n wit landschap is. Ik kijk wel naar melige kerstfilms als ik sneeuwlandschappen wil zien.

Verder zien dan ‘de dag halen’

Was het de drukte, de virussen die elkaar opvolgden, geen idee, maar deze week had ik eindelijk het gevoel dat er weer ruimte kwam. Ruimte in het hoofd en energie in het lichaam. Misschien moet een mens ook wennen aan die kortere dagen en de koude en is dat bij mij eindelijk gebeurd. Hoe dan ook, het energiepeil zit weer goed. Ik merk het aan de plannen en vooral aan de blik. Die eindigt niet meer op ‘de dag halen’, maar durft al wat verder zien.  Up we go ! 

Geslaagd als Ikea-medewerker ?

Wij wilden onze boekenkast halveren door er onderaan gesloten kasten in te zetten. Het leek ons dat het dan rustiger zou worden.

Zo zag de bibliotheek er uit voor de renovatie en nu ik het terugzie – de boeken staan nog hoofdzakelijk in dozen boven – denk ik dat het toch niet zo erg was. Maar de helft wordt dus gesloten kasten. Wat meteen betekende dat ik ongeveer iedere avond bezig was met het monteren van kasten. Ik kan het ondertussen met mijn ogen toe, maar het woord ‘scharnieren’ bezorgt me nog altijd acute stress !
Zou ik geslaagd zijn in een Ikea-test ?

Niet onbelangrijk: ongeveer de helft van de boeken vertrok ook richting kringloopwinkel. Hoe gaan we die lege kasten vullen ? (oeps !)

Het hoogtepunt: Putteke Winter in Diest

Het hoogtepunt van de week was een bezoek aan Putteke Winter in Diest. Wat een feeëriek decor ! Het was alsof ik in een magisch land toefde ! Figuren uit sprookjesachtige tijden en een nieuwe kennismaking met ‘steam punk’, ik leer het echt te waarderen !

Putteke Winter

Wie graag nog geniet van deze betoverende wandeling, dat kan ! Deze wonderlijke creaturen zijn nog te gast in het Vlaamse land. Volgend weekend kan je hen bewonderen tijdens een winterwandeling. Putteke Winter gaat het Vlaamse land rond, zo lijkt.
Hier vind je alle data ! In Diest hoefde niemand te betalen, maar ik merk dat niet alle provincies even gul zijn als Vlaams-Brabant, want ook in Zoutleeuw hoefde er niet betaald te worden.

Wintertijd – Kersttijd ?

Bij deze is de wintertijd echt ingezet en in menig huis wordt er druk versierd. Vroeger kon ik er zo van genieten om het hele huis te versieren. Sedert een paar jaar moet ik mezelf bijna verplichten om toch maar iets te doen. Deze weet ik nog wel te vinden :

En dit wordt het als kerstboom, sneller krijg ik er geen gezet :

Ik hoop dat zoveel minimalisme mij geen slechte huisvrouw maakt. Of een koud huis.
Ik zal het goedmaken met warme chocomelk. Zou dat ook tellen ?

Alle bewondering voor de enthousiastelingen die er volledig invliegen, in de kerstsfeer. Hoe doen jullie dat ? 

Ze hebben me wat wijsgemaakt ! Of deed ik dat zelf ?

Regels waar niemand aan twijfelt

De blogpost van Lilith bleef nazinderen. Niet dat de aarde plots rond de zon ging draaien, dat ook weer niet. Maar die kleine observatie, nl. dat iedereen regels in zijn hoofd heeft en de kritische vraag of dat wel altijd klopt. Zoals de regel om voor je kinderen gelijk te doen. Dat dat zo moet. Of, verwijzend naar Dorien Knockaert, dat het eten op je bord uit 3 delen moet bestaan (een hardnekkige hier, zeker als het lief vraagt ‘En wat wil je dan voor zetmeel ?’). 

De eerste twee zijn gemeengoed. Het andere soort regels waarover Lilith het heeft, zijn de regels en waarheden die we onszelf vertellen. Hoe we denken te moeten zijn. Of wie we denken te zijn. En dat dat niet altijd klopt.

Ik dacht vooral na over het eerste soort. Het genre ‘mannen huilen niet’, al vinden velen ondertussen dat dat een bedenkelijke regel is. Na 10 minuten had ik al een aardig lijstje. Tien minuten ! Waarheden die mij (en velen !) altijd zijn verteld en nog altijd ‘gelden’ in de gemeente maar waar toch vraagtekens mogen worden bij gezet. Wat moet dat niet zijn als je eens écht diep nadenkt ?

Waarheden die een vraagteken verdienen

1 Je moet je bord leeg eten

Die zit er heel diep in. Want je mag geen eten weggooien (ook een regel). Schaamte als ik in het restaurant mijn bord met eten erop laat afvoeren. Dat er zoveel mensen honger hebben (waar ! maar ik kan hen dit eten niet geven !), dat ik moet nadenken voor ik iets bestel.
Dus ook al heb ik helemaal geen honger meer en ben ik compleet verzadigd, volgens die regel zou ik toch nog verder moeten eten. Onderzoek wijst uit dat mensen zo geconditioneerd zijn dat ze bijna àltijd hun portie (of bord) opeten, of dat ze daar nu de honger of de zin voor hebben of niet. Niet voor niets propaganderen diëtisten om kleinere borden of porties te gebruiken.
Maar het blijft moeilijk. Zoals de kok waar we wekelijks gaan eten mij vroeg ‘vind je het deze week niet lekker ?’. Misschien is het niet zo beleefd tegenover de kok. Weer een regel.

2 Mannen zijn handig

Ik heb dat gigantisch lang geloofd. Dat komt ten dele omdat mijn broers en schoonbroers handig zijn en ik opgroeide in een gezin waar die regel klopte. Het resulteerde gelukkig niet in de omgekeerde overtuiging dat vrouwen onhandig zijn. Maar toch, ik heb ontzettend lang geloofd dat mannen een soort handigheidsgen hadden. Dat zij van nature konden behangen, kleine reparaties uitvoeren en meesters zijn in tuinonderhoud. Tot ik mijn echtgenoot ontmoette. En hij trouwens meteen ‘zijn’ regel moest laten varen dat vrouwen goed kunnen koken.

3 Als je éénmaal aan iets begint moet je het afmaken

Het is een regel die we aan onze kinderen meegeven. Wellicht om ze te confronteren met hun keuze. Om niet allerlei materiaal voor de kunstacademie te kopen om na een half jaar te besluiten dat de muziekschool (en instrument) toch leuker is. Wij hadden de regel al omgebogen naar ‘een jaar’, wat voor kind toch nog altijd lang blijft.
Maar zelf blijf ik het moeilijk hebben om die regel te breken. Zo lees ik werkelijk alle boeken helemaal uit, al denk ik na 100 bladzijden (volgens mij weet je het wel na 100 bladzijden) dat dit werkelijk mijn tijd niet waard is. Ik kan mij verliezen in details om toch maar iets volledig af te hebben. Om dan weer te vloeken dat sommige taken zoveel tijd kosten.

Rationeel weet ik dat het het onzin is om die regel kostte wat kost aan te houden. Verkeerde beslissingen komen voor. Echt ! Er blijven in vastzitten is zo zinloos. Maar wanneer voel je dat het tijd is om te gaan ?

4 Eerlijk duurt het langst

Die is er bij mij thuis zo in gedramd dat het een heilige koe is. De heilige koe is er nog altijd maar ik heb ondertussen al door dat het niet voor de hele weide geldt. Voor mezelf blijf ik daarin geloven. Iets achterhouden of niet juist vertellen maakt mij gigantisch zenuwachtig. In volle vaart iets doen waarvan ik weet dat het fout is, dat verziekt mij behoorlijk. Niet dat ik een heilig boontje ben. Maar die volle vaart en dat wéten ?
Lang dacht ik dat dit voor iedereen gold. Maar je moet maar de krant openslaan en het staat vol van verhalen van mensen die zich op kap van anderen (soms heel kwetsbare mensen) hebben verrijkt. Koffiemachines kopen bv. Waar is het moreel kompas ?

Dat zijn alvast vier waarheden waar ik behoorlijk mijn twijfels bij heb. En nu de andere ‘waarheden’, die dingen die ik mezelf wijsmaak en misschien helemaal niet waar zijn. Die mijn visie op de wereld en mezelf beperken waardoor ik hele werelden mis. Ik vind het knap hoe Lilith iemand gevonden heeft die mee met haar denkt en zo’n dingen in vraag durft te stellen. Over dat soort regels moet ik ook nog eens nadenken. Met tien minuten kom ik er niet vrees ik !

Nu en dan stilstaan bij de regels in je hoofd en hart blijkt best een goede investering !

 

Bullet Journaling: doe vooral je eigen ding

Believers and non-believers over Bullet Journalling/Bujo

Ik las vorige week tot bij Annelies een post over Bullet Journaling die me enigszins verwonderde. De titel luidde: waarom ik niet geloof in bullet journals. Ze begrijpt niet waarom je sommige zaken op papier zou zetten als dat evengoed of beter digitaal kan.
Ik volg haar volledig, maar je kan niet op tegen de duizenden mensen voor wie echt wel een wereld van verschil maakt. Het maakt sommige mensen wel degelijk productiever. Ik durf dus te betwijfelen of het over geloof gaat. Ik denk dat het eerder gaat over wat voor jou werkt en wat niet.

Toen ik het post helemaal las, was mijn verwondering nog groter, want blijkbaar doe ik hetzelfde als Annelies. Alleen noem ik dat éne schrift Bujo en noemt zij het een schriftje. Het deed me heel erg denken aan de discussie over de e-reader. Sommige mensen zweren bij een papieren boek, andere geven voorkeur aan een e-reader. Maar uiteindelijk lezen ze beide hetzelfde boek.

De wijsheid van  Kelly Deriemaeker

Kelly Deriemaeker slaat de nagel op de kop wanneer ze in haar boek (over bullet journaling) schrijft dat het bovenal moet werken voor jou. Doet het dat niet, dan zal je er niet productiever van worden. Er is ook geen enkele ‘regel’ die zegt dat een Bujo creatief moet zijn, verzorgd, netjes, etc. Je doet ermee wat je wil. Kelly is de eerste om meermaals toe te geven dat ze een digitale agenda gebruikt. Het één staat het andere niet in de weg. Als het maar werkt voor jou.

Bujo is niet uit de lucht komen vallen

Je hoeft geen expert te zijn om de overlappingen te zien tussen David Allens ‘Getting this done’ en ‘Bujo’. Lijstjes, alles op één plaats… Wie vertrouwd is met Stephen Covey merkt dat er ook hier kruisbestuiving is. Onze hele evolutie is gebouwd op kruisbestuiving en het beste bijhouden. Waarom zou je niet profiteren van de resultaten van verschillenden ? En toepassen wat jou het beste uitkomt ?

Het allerbeste dieet

Ik las het onlangs nog opnieuw. Het allerbeste dieet is datgene dat je resultaat geeft en dat je kan volhouden. Of het nu Pascal Naessens is of Bekari (ook hier een resem believers en non-believers). Ik denk dat dit evengoed geldt voor eender welk productiviteitssysteem. Het is maar zo goed als het resultaat dat je er mee boekt. Niemand weerhoudt je om de ene dag een recept uit het ene boek en de andere dag een recept uit het andere uit te proberen. Het is niet OF digitaal OF op papier. Het is niet OF bullet journaling OF via allerlei apps en spreadsheets werken. Het is wat jij wil.

Doe gewoon je eigen ding. Datgene wat bij jou past.

Met heel vriendelijke groeten aan Annelies trouwens. Wij zitten meer dan eens op dezelfde lijn. En soms ook niet. Verschil doet denken. Zoals het artikel van Annelies mij aan denken heeft gezet. Dankjewel !

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #36/2017 Terug naar school !

Dit overzicht is precies een ‘onderwijs’babbel geworden. Het begin van het schooljaar zit daar natuurlijk voor alles tussen !

De leerlingen vielen net niet in slaap

Het echte lesgeven begon voor mij pas op maandag. Nou ja, voor vele van mijn collega’s. Niet dat de leerlingen er vrijdag niet waren, maar er werd nog niet vollen bak les gegeven. Dit jaar heb ik allemaal nieuwe leerlingen en was het vooral een kwestie van wederzijdse kennismaking. Ze waren enthousiast en vol energie. Althans op maandag. Dinsdag waren ze nog altijd enthousiast, maar ik zag de vermoeidheid in hun lijf. De ijdele hoop om echt geconcentreerd te zijn. Even dacht ik : we trekken naar het LO-lokaal en leggen ons daar neer op de matten. In een kring. Met kussentjes. Ik lees wel een goed verhaal.
Dat heb ik nog nooit gedaan. Dat lijkt mij iets van de lagere school. Toch had ik echt medelijden met hen. Sommigen waren op van 6 uur. Dat is toch niet min.
Sommige leerlingen zijn maandag begonnen aan het opbouwen van hun slaaptekort. Een gigantisch onderschat probleem.

Die vakantie lijkt al weer eeuwen geleden

Dat is natuurlijk overdreven. Héél erg. Want ik doe het regelmatig. Mijn ogen sluiten en ik ben weer in Pollinkhove, waar het lief en ik het hoogtepunt van onze vakantie beleefden. Toch viel het mij op hoe snel we beiden weer in de routine zaten. Naar verluidt duurt het positieve effect van vakantie maar 1 week.  Dat geloof ik best. Anderzijds geloof ik enorm in de kracht van (positieve) herinneringen en ook wel van het uitzien naar iets. Er zijn al nieuwe (kleine) vakanties gepland. Dat maakt al de rest heel draagbaar.  Oké, nu is het druk, maar er komt weer iets moois. Het is geen eindeloze routine. Er zit ritme in het verhaal.

Ook in de leraarskamer leek niets te zijn veranderd in vergelijking met 3 maanden geleden. We eten weer uit brooddozen en snacken weer massaal om 10 uur.  We zeulen met flesjes water en kijken nog snel onze lessen na.  Niets lijkt veranderd.

 

Nieuwe routines

Een nieuw schooljaar betekent ook nieuwe routines. Mijn opdracht is behoorlijk minder zwaar dan vorig jaar dus heb ik meer tijd over.  Tijd die ik nog in schema wil brengen. Tijd om te sporten, tijd om met ‘opa’ te wandelen. Gek genoeg (of juist niet) ook tijd om méér bezig te zijn met de lessen die ik geef. Zodat ik ze dieper kan evalueren. Ik kan daar best van genieten.

Het lief als de bewaker van kwaliteit

Het lief is zo’n beetje de bewaker van mijn ritme. Ik zou àltijd achter mijn bureau zitten. Er is altijd iets te doen en het is nooit genoeg in mijn ogen. Ik zal dàn wel eten. Als alles af is, zal ik wel ontspannen. Alleen is dat natuurlijk een illusie. Het werk is nooit af. Het huis toont nog altijd alle sporen van de werkmannen die hier hevig te keer gingen. In mijn hoofd heb ik allerlei dromen over dat huis.

Gelukkig zegt het lief dan: kom, we gaan wandelen. Kom, we gaan uit eten. Laten we eens naar Hasselt gaan.

Waarom, zeg ik dan, heb je kleren nodig of zo ? Om bij jou te zijn, zegt hij. Want ook dat zou ik vergeten.

Een geweldig lief heb ik !