Categorie archief: photo a day

Snapshot diary week 14/2018 Kamperen bij de boer – Julianadorp Den Helder

Den Helder - kamperen

Het noorden van Nederland: land van de bloemenvelden

Eind 2016 vierden we oudjaar in het noorden van Nederland. Voor mij was dat nog onbekend gebied, maar Egmond aan Zee en Alkmaar vielen echt mee. Zo goed zelfs dat we vorige vakantie teruggingen maar het nog noordelijker gingen: naar Julianadorp in Den Helder. Het was putje winter en het stormde, goot en vroor, maar in het bureau van toerisme had ik iets gezien dat mij niet meer losliet: in de lente zouden al deze dorre en natte velden vol bloemen staan ! Tulpen zover het oog kon zien, narcissen, krokussen, wat een geweldige weelde ! Dat wou ik echt eens meemaken. En kijk, paasvakantie én lente en zie waar ik mijn caravan plaatste :

Nu moet ik eerlijk zijn, ik was er een paar weken te vroeg om er de tulpen in bloei te zien, maar dat nam niet weg dat er hele velden narcissen en krokussen te zien waren.

Den Helder bloemenvelden

Deze velden zijn er voornamelijk voor de bollenverkoop en niet voor de bloemenverkoop.

Kamperen bij de boer

Ik koos opnieuw voor het kamperen bij de boer en dat bevalt mij prima. Dergelijke campings zijn meestal klein, eenvoudig en rustig. Helemaal mijn ding. De campinguitbaters (naar mijn ervaring meestal de boerin) verwelkomt je hartelijk en je bent er allesbehalve een nummer of product. Het persoonlijk contact is best belangrijk en een praat je met de boer(in) kan er altijd van af. Ik heb overigens nog geen enkele boer ontmoet die niet vol trots over zijn ‘land’ en ‘zijn dieren’ spreekt.

Ik logeerde op camping Duinzoomhoeve – een apart postje voor kampeerders volgt nog – en genoot meteen van de ontbijtservice op de camping. Strikt genomen is het ‘broodjesservice’, maar zo kreeg ik ’s morgens mijn verse broodjes:

Den Helder

Den Helder en omstreken

In Den Helder is veel te doen. Uit onze vorige vakantie wist ik ook dat er behoorlijk wat ‘regenalternatieven’ waren, want het blijft natuurlijk Nederland én april. Veel zon had ik in België nog niet gezien. Gelukkig klaarde het op eenmaal na Pasen, maar ik heb evengoed hagel en storm meegemaakt. Gelukkig scheen de zon voor een fietstocht op het eiland Texel (oversteek via veerboot) en een boottocht op de binnenwateren van Den Helder.

overtocht naar Texel

Alleen met de caravan

Of dat niet heel eenzaam is, zo alleen met de caravan ? En of dat allemaal wel lukt ? Ik blijf juichen om het lief die mij dit allemaal gunt maar zelf niet van kamperen houdt. Dit is mijn zoveelste uitje alleen met de caravan en ik blijf er van genieten. Iedere keer is er wel een moment dat ik denk dat ik het alleen niet zal redden. Dat gaat dan voornamelijk over het plaatsen van de caravan. Ik ben immers geen held in het achteruitrijden met een caravan. Toch is het mij wonder boven wonder al altijd gelukt, al gebeurt het héél vaak dat mensen spontaan naar mij toekwamen met de vraag of ze even moesten helpen ‘trekken’.

Het rijden met de caravan bevalt mij zo erg dat ik mij de woorden van een collega herinner: het grootste gevaar is dat je vergeet dat er iets aan je auto hangt. Ondertussen ben ik het al zo gewoon dat ik er mij niet meer continu van bewust ben. Om mezelf te beschermen voor ‘automatische piloot’ zet ik een snelheidscontrole op mijn GPS en een timer die mij eraan herinnert om toch na 2 uur even aan de kant te gaan om de benen te strekken.

Dus heb je ook zin, gewoon doen. Of wel zin in kamperen maar niet in het investeren en/of rijden met een caravan: op vele campings kan je tegenwoordig een caravan huren. Die staat dan al helemaal klaar voor jou.

Alleen reizen vind ik fijn. Niet altijd, maar soms is het fijn om eens gewoon alleen te zijn, weg van alle drukte.

Zijn er onder de lezers nog mensen die er graag eens alleen op uit trekken ?

Snapshot diary

Snapshot diary week #8/2018 Alles heeft zijn prijs

Op het gezelschapsspel na (zondag) allemaal foto’s van die ene zorgeloze dag deze week ! 

What goes up must go down

Deze snapshot diary komt met enige vertraging. Raar is dat niet. De voorbije week was zo volgepropt, er was een hoop ‘processing’. Zoiets als bergen informatie verwerken om tot juiste analyses te komen en liefst tot de beste vervolgstrategieën. Klinkt allemaal hoogdravend maar samengevat komt het hier op neer: die harde schijf in mijn hoofd stond tegen zondag een beetje op crashen. Wat ze dan ook deed.
Niet letterlijk natuurlijk, maar wel zoiets niet te harden hoofdpijn wat alleen maar resulteerde zetel + deken. Een hele zondag lang. Om vandaag, maandag toch maar weer aan het werk te gaan. Ziek zijn tijdens het weekend. Why not. Meteen ook de reden waarom deze snapshot diary uren te laat verschijnt, maar gelukkig toch nog op maandag !

Hoogtepunt van de week: fietstocht in Borgloon

Omdat ik wist dat het hels zou worden, verplichte ik mezelf om minstens één lichtpunt in te bouwen, hoe klein ook. Het werd een minifietstocht van zo’n 20 km in de omgeving van Borgloon. Ik dacht even verkeerdelijk dat het landschap weinig boeiend zou zijn omdat de bloesems natuurlijk nog lang niet in bloei staan. Maar dat was verkeerd gerekend. De zon scheen volop en dankzij de vele fruitbomen zijn er prachtige fietswegen tussen de boomgaarden door. Limburg Fietsparadijs deed hier zijn naam alle eer aan. Ik genoot met volle teugen, ook al sneed de koude wind mijn gezicht. IJzig koud was het bij tijden, zeker met de wind op kop.

Maar soms heb je – zeker in drukke tijden – alleen maar dat nodig. Hopen stilte en pure natuur. Dan zit het weer helemaal goed.

Althans voor mij toch.Hoe zit dat met jullie ?

Snapshot diary

Snapshot diary week #52/2017 Laatste groot feest en op naar Noord-Nederland !

samengevat: Het traditionele kerstconcert van de jongsten (foto midden), wandelen in Noord-Nederland, gecombineerd met werk in de voormiddag. Bovenal: genieten van elkaar, de rust en de natuur !

Feestjes en nog eens feestjes !

Traditioneel komen wij met de Westvlaamse familie samen op Tweede Kerst. Het is behoorlijk eenvoudig: een kaasschotel met wijn. Na kerstavond en kerstdag is het voor de meesten toch nog uitbuiken dus veel hoeft dat ook niet te zijn.
Het is een ware ‘oversteek’, Vlaams-Brabant klinkt toch nog altijd exotisch in de oren van mijn familie. Maar het is de moeite waard. De kinderen die traditioneel hun kerstconcertje houden, de (kleine)  cadeautjes met veel ooooo’s en aaaaaaa’s, de lekkere koffie op het einde. Ik ben er dankbaar om. Die ene keer dat ze richting oosten trekken om hier een lang te vertoeven. Die ene keer in het jaar dat er meer westvlaams dan wel iets anders in ons huis klinkt. Proost !

Op naar Nederland

Toch ben ik ook altijd meer dan gewoon blij als de feestjes over zijn. Het moment dat het feestelijke tafellaken gestreken en gesteven opnieuw de kast in mag. De herinneringen, de foto’s, tijd voor rust. Ik merkte al langer dat zo’n tweede golf aan feesten (Eindjaar, nieuwjaar) niets voor mij was. Ken uzelf ! (zie adviezen aan mezelf nummer 2 en 9 !) Het is echt al gebeurd dat ik uitzag naar het einde van de kerstvakantie omdat het werk rustiger was ! Dat is natuurlijk de omgekeerde wereld. Gelukkig ziet het lief het ook zo en trekken we nu al twee jaar op rij richting noorden oftewel Noord-Nederland. Kerst mag dan wel al voorbij zijn, ik blijf zingen ‘all I want for Christmas is you’ en zo’n week samenzijn met het lief is echt wel het grootste cadeau dat ik krijgen kan. Lekker lezen, wandelen, rustig eten, geen enkel cadeau kan daar tegenop !

Nederland is het land van vuurwerk

We hadden het vorig jaar al meegemaakt en zagen het dit jaar opnieuw. Nederlanders schieten inderdaad massaal vuurwerk af. Dat hoor je al de dagen en uren voor Nieuwjaar, al is de wetgeving hier behoorlijk strenger geworden. Wij hoefden ons niet af te vragen wanneer het middernacht was, want de hele horizon, waar we ook keken, was gevuld met vuurwerk en dat ging maar liefst zo’n uur lang door. Prachtig om zien (en uiteraard onmogelijk goed te fotograferen, al helemaal niet met een smartphone !). Puur genieten vond ik dat, al bleef de schaduw van de vele ongevallen. Dubbel is het. Zelf wagen we er ons niet aan. Niet moedig genoeg ?

Werken tijdens de vakantie – op het vakantieverblijf

De idee van geen agenda te hebben en bijgevolg geen rekening te moeten houden met deadlines is iets wat mij eigenlijk enkel overkomt tijdens de zomervakantie. Ik heb een nieuw project lopen dat zoveel ‘inlezen’ vraagt, dat het onmogelijk was om dit uit te stellen tot na ons verblijf in Nederland. Gelukkig ben ik er niet echt treurig om. Het gaat om studeren en groot denkwerk, iets wat je niet tussendoor kan doen en wat net ‘ruimte in je hoofd’ vraagt. Gelukkig heeft het lief een soortgelijk project. Het rendeert niet onmiddellijk, al dat ‘studeren en nadenken’, maar zowel het lief en ik hopen een goed fundament te leggen eens ons (verschillend) project praktischer wordt van aard. Het leert me trouwens opnieuw hoe belangrijk het is om te plannen. Als wij in de voormiddag werken, dan kunnen we zonder gewetensnood in de namiddag wandelen of musea bezoeken.

Op naar 2018

En zo zijn ook wij het nieuwe jaar begonnen. Wanneer ik naar de nabije toekomst kijk en wat er op handen is, dan weet ik dat er mij veel te wachten staat. “Wat is je voornemen ? “, vroeg het lief, die overigens niet in voornemens gelooft. Ik antwoordde dat het eigenlijk meer een wens was: dat ik wijs zou zijn. Wijs in de keuzes die ik maak en de prioriteiten die ik stel. Best wel een uitdaging, niet ?

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #48/2017 Putteke Winter !

winter
van links naar rechts: wandeling door het dorp, Putteke Winter Diest, kasten monteren, welkom bij koude wandelingen, familieliefde, de snelste kerstboom, mindfull creatief, Putteke Winter Diest, Stadswandeling Diest, check-up caravan, cake is altijd goed, herfst

Koud ! Winter ! Putteke Winter bijna !

 

putteke winter

Strikt genomen is het natuurlijk nog geen winter, maar geef toe, eenmaal de eerste sneeuwvlokken gevallen mag je toch spreken van winter ? Het mag dan volgens de kalender nog geen putteke winter zijn, ik vond dat we er toch niet ver af zaten. Niet ? Sneeuwvlokken die niet blijven liggen en geen vieze brij of file vormen krijgen van mij 3 sterren. Meer moet het niet worden, hoe schoon zo’n wit landschap is. Ik kijk wel naar melige kerstfilms als ik sneeuwlandschappen wil zien.

Verder zien dan ‘de dag halen’

Was het de drukte, de virussen die elkaar opvolgden, geen idee, maar deze week had ik eindelijk het gevoel dat er weer ruimte kwam. Ruimte in het hoofd en energie in het lichaam. Misschien moet een mens ook wennen aan die kortere dagen en de koude en is dat bij mij eindelijk gebeurd. Hoe dan ook, het energiepeil zit weer goed. Ik merk het aan de plannen en vooral aan de blik. Die eindigt niet meer op ‘de dag halen’, maar durft al wat verder zien.  Up we go ! 

Geslaagd als Ikea-medewerker ?

Wij wilden onze boekenkast halveren door er onderaan gesloten kasten in te zetten. Het leek ons dat het dan rustiger zou worden.

Zo zag de bibliotheek er uit voor de renovatie en nu ik het terugzie – de boeken staan nog hoofdzakelijk in dozen boven – denk ik dat het toch niet zo erg was. Maar de helft wordt dus gesloten kasten. Wat meteen betekende dat ik ongeveer iedere avond bezig was met het monteren van kasten. Ik kan het ondertussen met mijn ogen toe, maar het woord ‘scharnieren’ bezorgt me nog altijd acute stress !
Zou ik geslaagd zijn in een Ikea-test ?

Niet onbelangrijk: ongeveer de helft van de boeken vertrok ook richting kringloopwinkel. Hoe gaan we die lege kasten vullen ? (oeps !)

Het hoogtepunt: Putteke Winter in Diest

Het hoogtepunt van de week was een bezoek aan Putteke Winter in Diest. Wat een feeëriek decor ! Het was alsof ik in een magisch land toefde ! Figuren uit sprookjesachtige tijden en een nieuwe kennismaking met ‘steam punk’, ik leer het echt te waarderen !

Putteke Winter

Wie graag nog geniet van deze betoverende wandeling, dat kan ! Deze wonderlijke creaturen zijn nog te gast in het Vlaamse land. Volgend weekend kan je hen bewonderen tijdens een winterwandeling. Putteke Winter gaat het Vlaamse land rond, zo lijkt.
Hier vind je alle data ! In Diest hoefde niemand te betalen, maar ik merk dat niet alle provincies even gul zijn als Vlaams-Brabant, want ook in Zoutleeuw hoefde er niet betaald te worden.

Wintertijd – Kersttijd ?

Bij deze is de wintertijd echt ingezet en in menig huis wordt er druk versierd. Vroeger kon ik er zo van genieten om het hele huis te versieren. Sedert een paar jaar moet ik mezelf bijna verplichten om toch maar iets te doen. Deze weet ik nog wel te vinden :

En dit wordt het als kerstboom, sneller krijg ik er geen gezet :

Ik hoop dat zoveel minimalisme mij geen slechte huisvrouw maakt. Of een koud huis.
Ik zal het goedmaken met warme chocomelk. Zou dat ook tellen ?

Alle bewondering voor de enthousiastelingen die er volledig invliegen, in de kerstsfeer. Hoe doen jullie dat ?