Categorie archief: photo a day

Snapshot diary

Snapshot diary week #52/2017 Laatste groot feest en op naar Noord-Nederland !

samengevat: Het traditionele kerstconcert van de jongsten (foto midden), wandelen in Noord-Nederland, gecombineerd met werk in de voormiddag. Bovenal: genieten van elkaar, de rust en de natuur !

Feestjes en nog eens feestjes !

Traditioneel komen wij met de Westvlaamse familie samen op Tweede Kerst. Het is behoorlijk eenvoudig: een kaasschotel met wijn. Na kerstavond en kerstdag is het voor de meesten toch nog uitbuiken dus veel hoeft dat ook niet te zijn.
Het is een ware ‘oversteek’, Vlaams-Brabant klinkt toch nog altijd exotisch in de oren van mijn familie. Maar het is de moeite waard. De kinderen die traditioneel hun kerstconcertje houden, de (kleine)  cadeautjes met veel ooooo’s en aaaaaaa’s, de lekkere koffie op het einde. Ik ben er dankbaar om. Die ene keer dat ze richting oosten trekken om hier een lang te vertoeven. Die ene keer in het jaar dat er meer westvlaams dan wel iets anders in ons huis klinkt. Proost !

Op naar Nederland

Toch ben ik ook altijd meer dan gewoon blij als de feestjes over zijn. Het moment dat het feestelijke tafellaken gestreken en gesteven opnieuw de kast in mag. De herinneringen, de foto’s, tijd voor rust. Ik merkte al langer dat zo’n tweede golf aan feesten (Eindjaar, nieuwjaar) niets voor mij was. Ken uzelf ! (zie adviezen aan mezelf nummer 2 en 9 !) Het is echt al gebeurd dat ik uitzag naar het einde van de kerstvakantie omdat het werk rustiger was ! Dat is natuurlijk de omgekeerde wereld. Gelukkig ziet het lief het ook zo en trekken we nu al twee jaar op rij richting noorden oftewel Noord-Nederland. Kerst mag dan wel al voorbij zijn, ik blijf zingen ‘all I want for Christmas is you’ en zo’n week samenzijn met het lief is echt wel het grootste cadeau dat ik krijgen kan. Lekker lezen, wandelen, rustig eten, geen enkel cadeau kan daar tegenop !

Nederland is het land van vuurwerk

We hadden het vorig jaar al meegemaakt en zagen het dit jaar opnieuw. Nederlanders schieten inderdaad massaal vuurwerk af. Dat hoor je al de dagen en uren voor Nieuwjaar, al is de wetgeving hier behoorlijk strenger geworden. Wij hoefden ons niet af te vragen wanneer het middernacht was, want de hele horizon, waar we ook keken, was gevuld met vuurwerk en dat ging maar liefst zo’n uur lang door. Prachtig om zien (en uiteraard onmogelijk goed te fotograferen, al helemaal niet met een smartphone !). Puur genieten vond ik dat, al bleef de schaduw van de vele ongevallen. Dubbel is het. Zelf wagen we er ons niet aan. Niet moedig genoeg ?

Werken tijdens de vakantie – op het vakantieverblijf

De idee van geen agenda te hebben en bijgevolg geen rekening te moeten houden met deadlines is iets wat mij eigenlijk enkel overkomt tijdens de zomervakantie. Ik heb een nieuw project lopen dat zoveel ‘inlezen’ vraagt, dat het onmogelijk was om dit uit te stellen tot na ons verblijf in Nederland. Gelukkig ben ik er niet echt treurig om. Het gaat om studeren en groot denkwerk, iets wat je niet tussendoor kan doen en wat net ‘ruimte in je hoofd’ vraagt. Gelukkig heeft het lief een soortgelijk project. Het rendeert niet onmiddellijk, al dat ‘studeren en nadenken’, maar zowel het lief en ik hopen een goed fundament te leggen eens ons (verschillend) project praktischer wordt van aard. Het leert me trouwens opnieuw hoe belangrijk het is om te plannen. Als wij in de voormiddag werken, dan kunnen we zonder gewetensnood in de namiddag wandelen of musea bezoeken.

Op naar 2018

En zo zijn ook wij het nieuwe jaar begonnen. Wanneer ik naar de nabije toekomst kijk en wat er op handen is, dan weet ik dat er mij veel te wachten staat. “Wat is je voornemen ? “, vroeg het lief, die overigens niet in voornemens gelooft. Ik antwoordde dat het eigenlijk meer een wens was: dat ik wijs zou zijn. Wijs in de keuzes die ik maak en de prioriteiten die ik stel. Best wel een uitdaging, niet ?

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #48/2017 Putteke Winter !

winter
van links naar rechts: wandeling door het dorp, Putteke Winter Diest, kasten monteren, welkom bij koude wandelingen, familieliefde, de snelste kerstboom, mindfull creatief, Putteke Winter Diest, Stadswandeling Diest, check-up caravan, cake is altijd goed, herfst

Koud ! Winter ! Putteke Winter bijna !

 

putteke winter

Strikt genomen is het natuurlijk nog geen winter, maar geef toe, eenmaal de eerste sneeuwvlokken gevallen mag je toch spreken van winter ? Het mag dan volgens de kalender nog geen putteke winter zijn, ik vond dat we er toch niet ver af zaten. Niet ? Sneeuwvlokken die niet blijven liggen en geen vieze brij of file vormen krijgen van mij 3 sterren. Meer moet het niet worden, hoe schoon zo’n wit landschap is. Ik kijk wel naar melige kerstfilms als ik sneeuwlandschappen wil zien.

Verder zien dan ‘de dag halen’

Was het de drukte, de virussen die elkaar opvolgden, geen idee, maar deze week had ik eindelijk het gevoel dat er weer ruimte kwam. Ruimte in het hoofd en energie in het lichaam. Misschien moet een mens ook wennen aan die kortere dagen en de koude en is dat bij mij eindelijk gebeurd. Hoe dan ook, het energiepeil zit weer goed. Ik merk het aan de plannen en vooral aan de blik. Die eindigt niet meer op ‘de dag halen’, maar durft al wat verder zien.  Up we go ! 

Geslaagd als Ikea-medewerker ?

Wij wilden onze boekenkast halveren door er onderaan gesloten kasten in te zetten. Het leek ons dat het dan rustiger zou worden.

Zo zag de bibliotheek er uit voor de renovatie en nu ik het terugzie – de boeken staan nog hoofdzakelijk in dozen boven – denk ik dat het toch niet zo erg was. Maar de helft wordt dus gesloten kasten. Wat meteen betekende dat ik ongeveer iedere avond bezig was met het monteren van kasten. Ik kan het ondertussen met mijn ogen toe, maar het woord ‘scharnieren’ bezorgt me nog altijd acute stress !
Zou ik geslaagd zijn in een Ikea-test ?

Niet onbelangrijk: ongeveer de helft van de boeken vertrok ook richting kringloopwinkel. Hoe gaan we die lege kasten vullen ? (oeps !)

Het hoogtepunt: Putteke Winter in Diest

Het hoogtepunt van de week was een bezoek aan Putteke Winter in Diest. Wat een feeëriek decor ! Het was alsof ik in een magisch land toefde ! Figuren uit sprookjesachtige tijden en een nieuwe kennismaking met ‘steam punk’, ik leer het echt te waarderen !

Putteke Winter

Wie graag nog geniet van deze betoverende wandeling, dat kan ! Deze wonderlijke creaturen zijn nog te gast in het Vlaamse land. Volgend weekend kan je hen bewonderen tijdens een winterwandeling. Putteke Winter gaat het Vlaamse land rond, zo lijkt.
Hier vind je alle data ! In Diest hoefde niemand te betalen, maar ik merk dat niet alle provincies even gul zijn als Vlaams-Brabant, want ook in Zoutleeuw hoefde er niet betaald te worden.

Wintertijd – Kersttijd ?

Bij deze is de wintertijd echt ingezet en in menig huis wordt er druk versierd. Vroeger kon ik er zo van genieten om het hele huis te versieren. Sedert een paar jaar moet ik mezelf bijna verplichten om toch maar iets te doen. Deze weet ik nog wel te vinden :

En dit wordt het als kerstboom, sneller krijg ik er geen gezet :

Ik hoop dat zoveel minimalisme mij geen slechte huisvrouw maakt. Of een koud huis.
Ik zal het goedmaken met warme chocomelk. Zou dat ook tellen ?

Alle bewondering voor de enthousiastelingen die er volledig invliegen, in de kerstsfeer. Hoe doen jullie dat ? 

Snapshot diary

Snapshot diary week #36/2017 Terug naar school !

Dit overzicht is precies een ‘onderwijs’babbel geworden. Het begin van het schooljaar zit daar natuurlijk voor alles tussen !

De leerlingen vielen net niet in slaap

Het echte lesgeven begon voor mij pas op maandag. Nou ja, voor vele van mijn collega’s. Niet dat de leerlingen er vrijdag niet waren, maar er werd nog niet vollen bak les gegeven. Dit jaar heb ik allemaal nieuwe leerlingen en was het vooral een kwestie van wederzijdse kennismaking. Ze waren enthousiast en vol energie. Althans op maandag. Dinsdag waren ze nog altijd enthousiast, maar ik zag de vermoeidheid in hun lijf. De ijdele hoop om echt geconcentreerd te zijn. Even dacht ik : we trekken naar het LO-lokaal en leggen ons daar neer op de matten. In een kring. Met kussentjes. Ik lees wel een goed verhaal.
Dat heb ik nog nooit gedaan. Dat lijkt mij iets van de lagere school. Toch had ik echt medelijden met hen. Sommigen waren op van 6 uur. Dat is toch niet min.
Sommige leerlingen zijn maandag begonnen aan het opbouwen van hun slaaptekort. Een gigantisch onderschat probleem.

Die vakantie lijkt al weer eeuwen geleden

Dat is natuurlijk overdreven. Héél erg. Want ik doe het regelmatig. Mijn ogen sluiten en ik ben weer in Pollinkhove, waar het lief en ik het hoogtepunt van onze vakantie beleefden. Toch viel het mij op hoe snel we beiden weer in de routine zaten. Naar verluidt duurt het positieve effect van vakantie maar 1 week.  Dat geloof ik best. Anderzijds geloof ik enorm in de kracht van (positieve) herinneringen en ook wel van het uitzien naar iets. Er zijn al nieuwe (kleine) vakanties gepland. Dat maakt al de rest heel draagbaar.  Oké, nu is het druk, maar er komt weer iets moois. Het is geen eindeloze routine. Er zit ritme in het verhaal.

Ook in de leraarskamer leek niets te zijn veranderd in vergelijking met 3 maanden geleden. We eten weer uit brooddozen en snacken weer massaal om 10 uur.  We zeulen met flesjes water en kijken nog snel onze lessen na.  Niets lijkt veranderd.

 

Nieuwe routines

Een nieuw schooljaar betekent ook nieuwe routines. Mijn opdracht is behoorlijk minder zwaar dan vorig jaar dus heb ik meer tijd over.  Tijd die ik nog in schema wil brengen. Tijd om te sporten, tijd om met ‘opa’ te wandelen. Gek genoeg (of juist niet) ook tijd om méér bezig te zijn met de lessen die ik geef. Zodat ik ze dieper kan evalueren. Ik kan daar best van genieten.

Het lief als de bewaker van kwaliteit

Het lief is zo’n beetje de bewaker van mijn ritme. Ik zou àltijd achter mijn bureau zitten. Er is altijd iets te doen en het is nooit genoeg in mijn ogen. Ik zal dàn wel eten. Als alles af is, zal ik wel ontspannen. Alleen is dat natuurlijk een illusie. Het werk is nooit af. Het huis toont nog altijd alle sporen van de werkmannen die hier hevig te keer gingen. In mijn hoofd heb ik allerlei dromen over dat huis.

Gelukkig zegt het lief dan: kom, we gaan wandelen. Kom, we gaan uit eten. Laten we eens naar Hasselt gaan.

Waarom, zeg ik dan, heb je kleren nodig of zo ? Om bij jou te zijn, zegt hij. Want ook dat zou ik vergeten.

Een geweldig lief heb ik !

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #33/2017 – op vlucht naar Gent en een onwillige auto

snapshot diary Blaarmeersen

De renovatiewerken deden me uitwijken naar Gent

Het is natuurlijk een luxe. Kamperen terwijl je echtgenoot thuis een oogje in het zeil houdt. Niet dat dat echt hoefde. De werkmannen arriveren hier stipt om 7 uur ‘s morgen en brengen ons huis in no time helemaal op orde. Nou ja, no time als je bedenkt hoe groot de werken zijn, làng als je ondertussen wel in dat huis moet wonen. Geen plaats om te ontbijten of eten klaar te maken, continu een ploeg superactieve mannen in huis. Rustig is het niet. Dus reed ik zondag al richting Gent. Nogmaals richting Blaarmeersen.

Gent is altijd goed

Gent is altijd goed en ik ben niet de enige die dat denkt. Er was behoorlijk veel volk op de camping. Men had een zonnig lang weekend voorspeld en dat lokte nog heel wat laatste vakantiegangers. De zon was er. Soms. Maar nooit stabiel. Nooit standvastig.  Ik vrees dat 2017 en “zorgeloze zomer” niet meer gaan opdagen.
Tussendoor reed ik richting schilderwinkel om de kleuren te kiezen en sprak ik het lief moed in. Ik genoot van de sportieve vibe van de Blaarmeersen en liep er met veel plezier rondjes. Ik ontdekte het graffitistraatje (dacht dat enkel Antwerpen zo’n straatje rijk was) en ging eindelijk naar Café Le Bal Infernal.

Het gevaar dreigde

Het plan was om op vrijdag huiswaarts te keren, maar plots kreeg mijn auto vreemde kuren. Er brandden lampjes die niet veel goeds voorspelden: ‘zo snel mogelijk de autodealer bezoeken !’. Hé, op 100 km van huis ! En nee, ik wou niet het risico nemen om met een caravan achter mij in panne te vallen op de ring van Brussel. Of eender waar trouwens. Gelukkig wou de Renaultdealer van Merelbeke mij onmiddellijk helpen. Alleen was het wachten op een wisselstuk dat hij niet had en dat er ook niet zou komen voor maandag.

Vastzitten in Gent

En zo zit ik vast in Gent. Het kon erger. De zon schijnt hier evengoed en de regen is even hardnekkig als in Vlaams-Brabant. Met een beetje geluk komt alles net in orde voor we aan de Vierdaagse van de IJzer beginnen. Het wordt dus verhuizen van de ene camping naar de andere. Gelukkig is dat kleine huisje van mij voorzien van alle comfort. Behalve veel ruimte dan. Maar er zijn véél slechtere steden om vast te zitten. In mijn echte huis is het voorlopig trouwens niet echt beter.