Categorie archief: (Week in) beeld

Snapshot diary

Snapshot diary week #15/2018 Vakantie in Vlaanderen & 12 jaar getrouwd !

Tweede week paasvakantie: toerist in eigen land

Bracht ik vorige week door in het het noordelijke Kop van Holland, deze week was ik toerist in eigen land. Met het lief deze keer, want er kwam geen caravan aan te pas. Hij houdt er niet van, weet je nog ? Moraal van het verhaal: vakantie + lief + goed weer garantie op zalige dagen ! Je hoeft geen 300 km naar het noorden (of het zuiden) te rijden daarvoor !

Oostende en Mechelen

We leken wel voor het geluk geboren, want toen wij dinsdag richting Oostende treinden werden we getrakteerd op een zomerse dag. Mensen op het strand in bikini, ijsjes op de dijk. We hebben er heel erg van genoten. In onze geest leek ‘zonnig weer’ iets uit een ver verleden. Bij jullie ook?
Idem voor Mechelen, een ondergewaardeerde stad trouwens. Ik wou met het lief de stadswandeling doen die ik vorige herfst deed, maar we kozen uiteindelijk voor een bepijlde, georganiseerde wandeling. Dat is zo’n gemak. Je weet zeker dat het een mooie wandeling wordt en er zijn altijd rustposten voorzien. Goed voor een sanitaire stop of een broodje.

Lenteschoonmaak

De lente brengt in mij (maar ook in het lief) de kuiskriebels naar boven. Ik nam de hele badkamer onder handen en daar was ik een hele dag  zoet mee. Echt ! Het lief reed tussendoor op en neer naar het containerpark. Voor één keer heb ik zelfs geen idee wat hij allemaal gebracht heeft, maar ik ben best content.

Zondag: 12 jaar getrouwd !

Op zondag bleven we lekker thuis. Genieten van de rust en – ik geef toe – toch al wat voorbereiden dat morgen het normale werkritme weer begint. Maar we wilden toch nog even van de laatste dag vakantie genieten. En dat we 12 jaar getrouwd zijn. Een zijden huwelijk ! Wie bedenkt toch die namen ! Maakt niet uit, wij breien er nog graag 10 keer zoveel jaren aan !

Alvast een fijne week aan jullie allen ! Hopelijk vinden jullie tijd om te genieten van de komende zonnige dagen ! 

 

 

Snapshot diary week 14/2018 Kamperen bij de boer – Julianadorp Den Helder

Den Helder - kamperen

Het noorden van Nederland: land van de bloemenvelden

Eind 2016 vierden we oudjaar in het noorden van Nederland. Voor mij was dat nog onbekend gebied, maar Egmond aan Zee en Alkmaar vielen echt mee. Zo goed zelfs dat we vorige vakantie teruggingen maar het nog noordelijker gingen: naar Julianadorp in Den Helder. Het was putje winter en het stormde, goot en vroor, maar in het bureau van toerisme had ik iets gezien dat mij niet meer losliet: in de lente zouden al deze dorre en natte velden vol bloemen staan ! Tulpen zover het oog kon zien, narcissen, krokussen, wat een geweldige weelde ! Dat wou ik echt eens meemaken. En kijk, paasvakantie én lente en zie waar ik mijn caravan plaatste :

Nu moet ik eerlijk zijn, ik was er een paar weken te vroeg om er de tulpen in bloei te zien, maar dat nam niet weg dat er hele velden narcissen en krokussen te zien waren.

Den Helder bloemenvelden

Deze velden zijn er voornamelijk voor de bollenverkoop en niet voor de bloemenverkoop.

Kamperen bij de boer

Ik koos opnieuw voor het kamperen bij de boer en dat bevalt mij prima. Dergelijke campings zijn meestal klein, eenvoudig en rustig. Helemaal mijn ding. De campinguitbaters (naar mijn ervaring meestal de boerin) verwelkomt je hartelijk en je bent er allesbehalve een nummer of product. Het persoonlijk contact is best belangrijk en een praat je met de boer(in) kan er altijd van af. Ik heb overigens nog geen enkele boer ontmoet die niet vol trots over zijn ‘land’ en ‘zijn dieren’ spreekt.

Ik logeerde op camping Duinzoomhoeve – een apart postje voor kampeerders volgt nog – en genoot meteen van de ontbijtservice op de camping. Strikt genomen is het ‘broodjesservice’, maar zo kreeg ik ’s morgens mijn verse broodjes:

Den Helder

Den Helder en omstreken

In Den Helder is veel te doen. Uit onze vorige vakantie wist ik ook dat er behoorlijk wat ‘regenalternatieven’ waren, want het blijft natuurlijk Nederland én april. Veel zon had ik in België nog niet gezien. Gelukkig klaarde het op eenmaal na Pasen, maar ik heb evengoed hagel en storm meegemaakt. Gelukkig scheen de zon voor een fietstocht op het eiland Texel (oversteek via veerboot) en een boottocht op de binnenwateren van Den Helder.

overtocht naar Texel

Alleen met de caravan

Of dat niet heel eenzaam is, zo alleen met de caravan ? En of dat allemaal wel lukt ? Ik blijf juichen om het lief die mij dit allemaal gunt maar zelf niet van kamperen houdt. Dit is mijn zoveelste uitje alleen met de caravan en ik blijf er van genieten. Iedere keer is er wel een moment dat ik denk dat ik het alleen niet zal redden. Dat gaat dan voornamelijk over het plaatsen van de caravan. Ik ben immers geen held in het achteruitrijden met een caravan. Toch is het mij wonder boven wonder al altijd gelukt, al gebeurt het héél vaak dat mensen spontaan naar mij toekwamen met de vraag of ze even moesten helpen ‘trekken’.

Het rijden met de caravan bevalt mij zo erg dat ik mij de woorden van een collega herinner: het grootste gevaar is dat je vergeet dat er iets aan je auto hangt. Ondertussen ben ik het al zo gewoon dat ik er mij niet meer continu van bewust ben. Om mezelf te beschermen voor ‘automatische piloot’ zet ik een snelheidscontrole op mijn GPS en een timer die mij eraan herinnert om toch na 2 uur even aan de kant te gaan om de benen te strekken.

Dus heb je ook zin, gewoon doen. Of wel zin in kamperen maar niet in het investeren en/of rijden met een caravan: op vele campings kan je tegenwoordig een caravan huren. Die staat dan al helemaal klaar voor jou.

Alleen reizen vind ik fijn. Niet altijd, maar soms is het fijn om eens gewoon alleen te zijn, weg van alle drukte.

Zijn er onder de lezers nog mensen die er graag eens alleen op uit trekken ?

Snapshot diary week 13/2018 Het wordt hier alsmaar beter !

Opnieuw volop aan het lopen, caravan in de wasstraat = begin kampeer seizoen, nieuw leven voor de mondharmonica en lenteschoonmaak met volle goesting !

Lente en veel energie !

Geen idee of het door de komst van de (aarzelende) lente is of wel De Beslissing, maar er lijken werkelijk pakken energie vrij te komen. Mijn hoofd zit vol goesting. Pure goesting om van alles te doen, voor het huis, voor het werk, voor familie, vakantievoorbereidingen, er zal zelfs gekookt en gebakken worden. Zou het echt de lente zijn ? Het wordt ook altijd maar helderder in mijn hoofd en er kan weer geademd worden. Dat lijkt precies geleden van vorig jaar februari toen ik onverwacht in het ziekenhuis landde. Is dat geen goed nieuws ?

Dat ik weer regelmatig loop, dat zegt ook veel

Het lopen lijkt voor mij wel een soort innerlijke thermometer. Regelmatig lopen betekent dat het goed gaat met mij. Het is een beetje een vicieuze cirkel. Lopen doet me goed en daardoor voel ik mij goed. Anderzijds: lopen blijft mentale energie vragen. Ik weet best dat zelfs in zeer drukke tijden lopen altijd een oplossing is, de mentale energie is er niet altijd. Lopen vraagt wilskracht. Toch bij mij. Altijd, zelfs nu ik weer behoorlijk loop. Dat opstaan en die eerste kilometer, dat gaat nooit vanzelf.  Maar als ik de energie voor die eerste kilometer heb, dan meteen ook voor de tweede en de volgende. Dus ja, een beetje een haat-liefde verhouding soms tot het lopen.

Baantjer

Dankzij een post van Annelies zocht ik deze week mijn mondharmonica op. Of liever: mondharmonica’s. Als kind was de muziekschool de wereld waar ik het liefste vertoefde en mijn ouders vonden het helemaal oké als ik weer eens een nieuw instrument wou. Tenminste, als het niet al te groot en duur was. Dan reed mijn vader mij naar muziekhandel ‘Baert’, een ouderwetse muziekwinkel in Waregem die voornamelijk bladmuziek verkocht. Ik had een goed muzikaal gehoor en haalde al snel allerlei liedjes uit het nieuw instrument. Dat mijn ouders dat allemaal moesten aanhoren, chapeau !
Ondertussen heb ik al een ruwe versie van de begin van de intro van Baantjer. Ik zou moeten oefenen om het wat verfijnder en soepelder te maken, die halve tonen krijg ik niet altijd juist.

Lenteschoonmaak

Een neverending project, dat uitruimen van het huis, dat teveel dat zich overal stapelt. Ik begon met het makkelijkste: de kleren. Tot scha en schande vond ik zelfs nog kleren met een prijsticket. Shame on me !

Ook de caravan verdiende een wasje, wat meteen betekent dat het kampeerseizoen begint. Hip hip hoera !

Dat ga ik dan ook doen, hup met de caravan het hoge noorden in ! 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #10/2018 Tijden van duisternis

Deze week : Vergaderen, studeren, lesgeven (geen foto’s), verbeteren, uitwaaien in Zeeland. 

Nood aan licht

Deze week zag ik de eerste tekenen van de lente. Wat een tegenstelling met vorige week toen gans Vlaanderen onder een laagje sneeuw lag. Lente als in 15 graden. Blauwe lucht. Naar verluidt is er in maart een gigantische lichtwinst: 4 minuten per dag. Dat kan tellen. Snel gerekend betekent het dat een verschil van 31*4 is twee uur langer licht. Dat kan tellen ! Licht en warmte, ik heb er echt behoeft aan. Het mag nu echt wel komen.  Ik ervaar de winter en vooral de duisternis als belastend. Het moet niet blijven duren.

Zeeland en zelfzorg

Omdat ik traditioneel een beetje aan het einde van mijn Latijn geraak bij het blijven duren van de winter, plande ik een weekendje Zeeland in. Het licht is daar beter, de wijdse landschappen staan in groot contrast met het bedrukkende van de winter. Ja, ik kon dat wel gebruiken. Het werkt altijd. Soms meer, soms minder. Ben ik de enige die daar zo’n nood aan heeft ? Lente ? Licht ? Ben ik de enige bij wie de duisternis van de winter op termijn ook in het hoofd kruipt ?  Ik merkte hier en daar op wat blogs toch wat ‘terugval’. Dat het niet schitterend gaat. Geen idee of het seizoen daar voor iets tussen zit.

Dat het toch maar snel lente wordt. In de lucht en in mijn hoofd !