Categorie archief: (Week in) beeld

Snapshot diary

Snapshot diary week #33/2017 – op vlucht naar Gent en een onwillige auto

snapshot diary Blaarmeersen

De renovatiewerken deden me uitwijken naar Gent

Het is natuurlijk een luxe. Kamperen terwijl je echtgenoot thuis een oogje in het zeil houdt. Niet dat dat echt hoefde. De werkmannen arriveren hier stipt om 7 uur ‘s morgen en brengen ons huis in no time helemaal op orde. Nou ja, no time als je bedenkt hoe groot de werken zijn, làng als je ondertussen wel in dat huis moet wonen. Geen plaats om te ontbijten of eten klaar te maken, continu een ploeg superactieve mannen in huis. Rustig is het niet. Dus reed ik zondag al richting Gent. Nogmaals richting Blaarmeersen.

Gent is altijd goed

Gent is altijd goed en ik ben niet de enige die dat denkt. Er was behoorlijk veel volk op de camping. Men had een zonnig lang weekend voorspeld en dat lokte nog heel wat laatste vakantiegangers. De zon was er. Soms. Maar nooit stabiel. Nooit standvastig.  Ik vrees dat 2017 en “zorgeloze zomer” niet meer gaan opdagen.
Tussendoor reed ik richting schilderwinkel om de kleuren te kiezen en sprak ik het lief moed in. Ik genoot van de sportieve vibe van de Blaarmeersen en liep er met veel plezier rondjes. Ik ontdekte het graffitistraatje (dacht dat enkel Antwerpen zo’n straatje rijk was) en ging eindelijk naar Café Le Bal Infernal.

Het gevaar dreigde

Het plan was om op vrijdag huiswaarts te keren, maar plots kreeg mijn auto vreemde kuren. Er brandden lampjes die niet veel goeds voorspelden: ‘zo snel mogelijk de autodealer bezoeken !’. Hé, op 100 km van huis ! En nee, ik wou niet het risico nemen om met een caravan achter mij in panne te vallen op de ring van Brussel. Of eender waar trouwens. Gelukkig wou de Renaultdealer van Merelbeke mij onmiddellijk helpen. Alleen was het wachten op een wisselstuk dat hij niet had en dat er ook niet zou komen voor maandag.

Vastzitten in Gent

En zo zit ik vast in Gent. Het kon erger. De zon schijnt hier evengoed en de regen is even hardnekkig als in Vlaams-Brabant. Met een beetje geluk komt alles net in orde voor we aan de Vierdaagse van de IJzer beginnen. Het wordt dus verhuizen van de ene camping naar de andere. Gelukkig is dat kleine huisje van mij voorzien van alle comfort. Behalve veel ruimte dan. Maar er zijn véél slechtere steden om vast te zitten. In mijn echte huis is het voorlopig trouwens niet echt beter.

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/32 Ons huis is leeggehaald !

kloksgewijs : volle bibliotheek, dozen verhuizen, de dakgoot waarmee alles begon, kleuren kiezen, veel te veel r egen, de bijna lege bibliotheek. Midden: camping.

En toen was ons huis leeg

Een slimme aannemer was dat ! Hij hadden hem ingehuurd voor het herstellen van de bekisting van de dakgoot. Buitenwerk dus. Zouden we geen last van hebben. En ja, de man deed zijn werk prima (doen, hij deed het niet zelf). Hij had ons vader kunnen zijn, een man op leeftijd dus. Met Ervaring. Ervaring zoals ‘Dit zou nog veel beter zijn in jullie huis’.  Besluit ? Zijn firma neemt ons hele huis onder handen. En wij zitten met een leeg huis.

Een leeg huis is confronterend

Of liever: het leegmaken van het huis. We zijn wel tig keren op en neer naar de kringloopwinkel gereden. Zakken en dozen vol boeken. Spullen die we in veelvoud hadden. Spullen waarvan we niet meer wisten dat we ze hadden. Ik deed het ‘fijne’ werk zoals in dozen doen en sorteren. Het lief ‘verhuisde’ de dozen. Hij leek wel een Charlie Chaplin mannetje die zich bukte, doos opnam en doos verhuisde. Zo aan de lopende band. Ik had met hem te doen. Zoveel zelfs dat ik het aantal dozen richting kringloopwinkel het liefst zo hoog mogelijk zag. Dat zou tenminste betekenen dat ze bij een volgende verhuis niet opnieuw moeten worden uitgepakt. Maar echt, je huis leegmaken is serieus confronterend. Ik ben een verzamelaar maar toch ook wel een flinke koper. Ik besef dat dat er een aantal overtuigingen zijn die mij de das  omdoen. Zoals de gedachte dat je voorraad in huis moet hebben. Of dat wat goed en degelijk is meteen ook in meervoud gekocht moet worden. En nog zo van die overtuigingen.

 

Toen werd ik ook nog eens uit het huis gezet !

Een leeg huis is echt geen pretje. Er was nog de koffiemachine, een paar kopjes, de televisie. Voor elk 1 stoel en de tafel. De slechtste versie van kamperen ! Werkmannen die supervriendelijk zijn maar je huis echt wel bezetten. Niet weten waar te gaan of staan omdat je niet in de weg wil lopen. Of de luierik wil lijken. Of de onkundigen (wat we beiden zijn op vlak van renovatie). Dus zei dat prachtige lief van mij: als jij nou eens gaat kamperen, dan is dat toch veel leuker dan hier ? Hij zou ‘hier en daar’ wat verblijven overdag.  De caravan werd aangehaakt en zo kreeg een dorre week van hard werken (en een beetje frustratie) toch nog een mooi eind. Ik ‘logeer’ tijdelijk in de caravan een stuk weg van alle werken. Misschien komt het lief een paar keer op en af. Best mogelijk. Dat zou trouwens fijn zijn.

Ontsnapping aan de werken dus !

Een fijne week gewenst ! 

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/30 vakantie op de Veluwe

Twee passies verenigd op de Veluwe

Zoals andere mensen voetbalgek zijn, is mijn lief schaakgek. Soms lijkt zijn hele leven te draaien rond het zetten van de beste zet. Op de I-pad, of een elektronisch bord, tegen een echte of imaginaire tegenstander. Oefeningen maken en nieuwsbrieven lezen over schaken allerhande. Het houdt niet op.

Ik hou dan weer van kamperen. Het lief niet. Of er moeten voordelen aan zitten. Zoals de combinatie van een schaaktoernooi en een week kamperen. Dus trokken we zondag richting Dieren. Het programma van het lief was simpel: iedere dag schaken van één tot een uur of vijf. Dan nog eventuele analyse van het spel.

schaken op de Veluwe

Mijn programma was een verdere ontdekking van de Veluwe.

De Veluwe is groot

Bij De Veluwe dacht ik vroeger onmiddellijk aan de Hoge Veluwe. Ik dacht verkeerdelijk dat dit trouwens hetzelfde was. Maar de Veluwe is veel meer. Vorig jaar logeerden we nog in Epe, op een park van Roompot.  Ik fietste er zalig veel in natuurgebied, maar de Hoge Veluwe was het niet, al maakte het natuurgewijs niet veel uit. Het ging om gezelfde gebied. Wie in het uitgestrekte park van de Hoge Veluwe wil fietsen of wandelen moet trouwens flink betalen, 9,30 euro, en dat was me vorig jaar behoorlijk in het verkeerde keelgat geschoten. Betalen tot daar aan toe, maar dit was duur. Om in de natuur te wandelen ? Je kan overigens geen weekkaart of beurtenkaart kopen, dus een echte ‘vakantie’ in de “Hoge” Veluwe werd meteen afgevoerd.

Fietsen in park Veluwezoom

Gelukkig ligt Dieren – het stadje van het schaaktoernooi – aan de rand van de Veluwezoom en hoef je voor dit natuurpark niet te betalen. Hip hip hoera, ik kon naar hartelust fietsen in dit prachtige gebied, dagen aan een stuk ! Onze camping lag in Laag-Soeren en ik hoefde maar de baan over te steken of ik was al in het park. Van geluk gesproken ! Het lief schaken en ik fietsen en genieten van de vele natuur.

Ik heb uren gefietst ! Ik genoot van de stilte en de rust van het park. Geen auto te zien, alleen hier en daar Galloways die de weg wel eens durfden te bezetten.

De IJsel

Veluiwe Veerboot

Het gebied waar we logeerden wordt bepaald door de IJsel en de Veluwezoom. Ik heb zalig gefietst langs de IJsel. Kilometers lang om vervolgens diezelfde IJsel over te steken met de veerpont. Kilometers exclusieve fietspaden, je kwam er nauwelijks een levende ziel – laat staan een auto – tegen. Ik fietste er tussen tal van watervogels die er hun nesten bouwden, maar moest evengoed stampen tegen de felle wind.

Veluwe fietsen

Veel te doen – ook als het regent

Er is ontzettend veel te doen in deze streek en je hoeft er niet eens grote afstanden voor af te leggen. Wat mijn fiets- en wandelplannen betreft, deze werden bij tijden gedwarsboomd door gietende regen. Dinsdag goot het de hele dag. Ik kan best tegen wat wandelen of fietsen in de regen, maar geen hele dag aan een stuk.
Dinsdag reed ik richting Hattem en bracht er een bezoek aan het Anton Pieck Museum en het Bakkerijkmuseum. Vooral dat laatste was een voltreffer. Het rook er heerlijk naar koekjes en kinderen waren enthousiast op zoek naar de muizen die zich te goed deden aan al dat meel. Ik bezocht verder nog het openluchtmuseum in Arnhem dat een beetje lijkt op ons Bokrijk, zij het dat ze verder gaan in tijd. Ook de jaren 50 en 60 zijn goed gedocumenteerd. Deze drie museum kon ik gratis bezoeken dankzij de Museumkaart. Een aanrader voor wie regelmatig in Nederland vertoeft !

De liefde voor Gelderland groeit

Zeeland blijft met ster op kop staan op de lijst van mijn favoriete kampeerbestemmingen maar Gelderland krijgt een mooie tweede plaats. Ik genoot van het rivierenland (ook Gelderland) tijdens de Bloesemtocht en ook Epe kon ik vorig jaar goed smaken. De streek waar we nu waren – een combinatie van Achterhoek en Veluwe – heeft me opnieuw positief verrast.

Ik kijk al uit naar mijn volgende vakantie. In Nederland. Of ergens anders. Bij voorkeur met de caravan !

Allemaal een fijne vakantie ! 

 

 

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week #2017/28 Auvergne

Auvergne

Auvergne, de Franse manier van leven

We reden voor de tweede keer richting Auvergne. Een dorpje met 7 huizen en doodlopende straten. Huizen zonder nummer. Tenslotte kent iedereen iedereen. Oftewel: het dorp is gewoon ingenomen door mensen die rust zoeken. Korte vakantiegangers zoals wij of anderen die ‘voorgoed’ verhuisd zijn naar Frankrijk. Vorige keer waren we ook al in zo’n dorp, Chappes, zij het dat het daar nog méér verlaten was.

De keuze Frankrijk was er eentje van het lief.  Dat het daar zo desolaat was verontrustte me wel een beetje. Er was een ‘voedingswinkel’ op 6 km. Gelukkig. Maar dat was het zo’n beetje. De steden in de buurt waren gauw een uur moeizaam rijden via haarspeldbochten. We bezochten Montluçon waar we in de plaatselijke krant lazen dat zowat heel Auvergne richting Middellandse Zee was getrokken. Dat merkten we wel.

Er was niets te doen en dat was goed

Auvergne Les Betules

Het huisje en het dorp maakte echter alles goed. Ik genoot van de rust. Het lief had even last van ontwenningsverschijnselen toen bleek dat er wel een grote verzameling DVD’s waren, maar geen mogelijkheid om De Tour te volgen. Het dorp mocht dan wel op een doodlopende weg weg liggen, er waren wel prima wandelwegen vanaf ons huisje. Niet dat iemand ze ooit zo noemde, het waren ‘tractorwegen’, bedoeld om de tractors van het ene veld naar het andere te brengen over de vele heuvels heen.

Wandelen en Auvergne

Iedere dag nam ik – meestal met het lief – de rugzak en verkende ik de omgeving. Er werden kilometers gemalen en vooral veel heuvels beklommen. De fiets bleef in de auto. Geen fietswegen hier en ook geen enkel stuk vlak. Wegen vol bochten waar wij wel heel traagjes reden maar de geroutineerde bewoners niet. Fietsen leek me gewoonweg te gevaarlijk. De omgeving waar wij waren is in toeristisch opzicht onontgonnen gebied. De ‘boerenwegen’ zijn prachtige wandelwegen, maar dat heeft het bureau van toerisme (nog) niet gezien. Ik ontdekte ze bij toeval en door satellietbeelden die ik op een kaart legde.

 

Toch te rustig ?

Op het eind van de week gaven we de sleutel terug af aan een dame die Nederland verruild had voor een leven in dit dorp. Samen met haar man had ze haar drukke baan in Nederland opgezegd en was ze hier komen wonen. Ze verdiende bij door op vakantiehuizen zoals dat van ons, te passen. Haar leven viel samen met het idylische beeld dat in vele films over het leven in Frankrijk wordt geschetst: tuinfeesten en vrienden. Zij het altijd eenvoudig en zonder de stress die ik associeer met een tuinfeest. We hebben ze maar een paar keer ontmoet, maar iedere keer kwam ze net terug van ‘een etentje’, ‘een verjaardag’.  Leven als God in Frankrijk, ja.

Die mensen die we zo graag zien

Mijn hart brak wel een beetje toen we het huis verlieten. Boven alles vond ik het samenzijn met het lief het allermooiste dat er was. Nog beter dan het huis, beter dan de Auvergne, beter dan de wandelingen in de natuur, beter dan het lekkere Franse eten. Tijd hebben ! Voor elkaar ! Samen op de bank ! Samen een boek lezen.
Daarom zou iedereen echt vakantie moeten hebben. Om tijdloos tijd door te brengen met elkaar. Met je geliefde, je kinderen, je familie. Om te vieren dat ze er zijn. Die mensen die we zo graag zien. Het leven vieren.

Iedereen verdient zo’n tijdloze vakantie. Om het leven te vieren ! Wat zijn jullie plannen ?