Categorie archief: Kleine en grote levensfilosofieën

1000 vragen

10 000 vragen #97 Wil je dat mensen je aardig vinden ?

aardig gevonden worden

Wie wil dat niet, aardig gevonden worden ?

Ik kan mij moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die ronduit ‘nee’ antwoorden en nooit rekening houden met het de reacties van anderen. Het is natuurlijk maar de vraag wat je wil opofferen om aardig gevonden te worden, en daar wringt soms het schoentje, ook bij mij.

Wat anderen van je denken

Ervaring leert me dat er altijd mensen zullen zijn voor wie het niet goed is. Haters gonna hate, of neuters gonna neut. No matter whatHet valt mij op dat de mensen die het eerste commentaar hebben er inderdaad niet echt toe doen, zoals het citaat zegt. Die vinden je even aardig, wat je ook doet. Die staan als een paal achter je, ook al zijn je plannen gewaagd of excentriek. Die supporteren sowieso.

Onlangs nam ik een beslissing waarvan ik echt meende dat mensen – wiens mening is behoorlijk hoog acht – behoorlijk wat vraagtekens achter mijn beslissing zouden zetten. Het was zo ‘anders’ dan wat zij zouden doen en zeggen. Ik deelde het dan ook aarzelend, mij sterk houdend voor de lawine van kritiek die ik verwachtte. Maar de kritiek kwam niet. Er werd geluisterd en zelfs beaamd. Dat dit voor mij toch wel de beste beslissing was. Dat ze mijn redenering konden volgen. Mensen die mij kennen. Echt kennen. En bekommerd zijn.

Those who matter

De kwestie van ‘aardig gevonden worden’ stelt zich eigenlijk niet bij mensen die echt van betekenis zijn. Aardig gevonden worden is iets fijn, maar oppervlakkig. Vriendschap is iets anders. Dat is wederzijdse bezorgdheid en aanmoedigen. Kritiek komt altijd vanuit die bezorgdheid, aanmoediging altijd vanuit die vriendschap. Dat is het enige waarom het gaat. Om die vriendschap. Niet om het aardig gevonden worden. Gewoon om het zijn.

Aardig gevonden worden is leuk. Maar het is maar een dingetje.
Trouw aan jezelf is een fundament. Net als je vrienden.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Snapshot diary

Snapshot diary week #15/2018 Vakantie in Vlaanderen & 12 jaar getrouwd !

Tweede week paasvakantie: toerist in eigen land

Bracht ik vorige week door in het het noordelijke Kop van Holland, deze week was ik toerist in eigen land. Met het lief deze keer, want er kwam geen caravan aan te pas. Hij houdt er niet van, weet je nog ? Moraal van het verhaal: vakantie + lief + goed weer garantie op zalige dagen ! Je hoeft geen 300 km naar het noorden (of het zuiden) te rijden daarvoor !

Oostende en Mechelen

We leken wel voor het geluk geboren, want toen wij dinsdag richting Oostende treinden werden we getrakteerd op een zomerse dag. Mensen op het strand in bikini, ijsjes op de dijk. We hebben er heel erg van genoten. In onze geest leek ‘zonnig weer’ iets uit een ver verleden. Bij jullie ook?
Idem voor Mechelen, een ondergewaardeerde stad trouwens. Ik wou met het lief de stadswandeling doen die ik vorige herfst deed, maar we kozen uiteindelijk voor een bepijlde, georganiseerde wandeling. Dat is zo’n gemak. Je weet zeker dat het een mooie wandeling wordt en er zijn altijd rustposten voorzien. Goed voor een sanitaire stop of een broodje.

Lenteschoonmaak

De lente brengt in mij (maar ook in het lief) de kuiskriebels naar boven. Ik nam de hele badkamer onder handen en daar was ik een hele dag  zoet mee. Echt ! Het lief reed tussendoor op en neer naar het containerpark. Voor één keer heb ik zelfs geen idee wat hij allemaal gebracht heeft, maar ik ben best content.

Zondag: 12 jaar getrouwd !

Op zondag bleven we lekker thuis. Genieten van de rust en – ik geef toe – toch al wat voorbereiden dat morgen het normale werkritme weer begint. Maar we wilden toch nog even van de laatste dag vakantie genieten. En dat we 12 jaar getrouwd zijn. Een zijden huwelijk ! Wie bedenkt toch die namen ! Maakt niet uit, wij breien er nog graag 10 keer zoveel jaren aan !

Alvast een fijne week aan jullie allen ! Hopelijk vinden jullie tijd om te genieten van de komende zonnige dagen ! 

 

 

1000 vragen

10 000 vragen #95 Wat zou je doen als je niet meer hoefde te werken ?

Ik zoek al lang evenwicht

Soms hoor ik wel eens van mensen dat ze totaal niet zouden weten wat te doen als ze niet meer zouden moeten werken. Voor mij zou dat geen probleem zijn, ik weet sowieso als dat ik tijd te kort zou hebben. Anderzijds impliceert de vraag wel een beetje dat werken niet zo positief is, dat het een ‘moeten’ is waar je liever vanaf zou zijn. Ik sukkel al mijn hele leven naar een balans tussen werk en leven, al heb ik ‘niet meer werken’ nooit als de ideale oplossing gezien. Soms fantaseerde ik wel eens als ik de lotto zou winnen, maar ‘geen werk’ leek mij toch ook niet ideaal. Anderzijds zie ik gepensioneerde collega’s die plots in de bloei van hun leven lijken te zijn. Ze zijn meer ontspannen en lijken tonnen gezonder. Ze zijn vol enthousiasme over hun hobby of het verder uitdiepen van ‘hun vak’, maar nu op hun voorwaarden.

Nu al minder gaan werken

Het was mijn lief die het in het begin van onze relatie zei: dat ik zoveel over dat pensioen praatte en dat je maar beter nu kan doen wat je echt wil doen. ‘Wie weet hoe je er trouwens later aan toen bent ?’. En nog veel overtuigender: ‘misschien wil je later helemaal niet meer de dingen doen die je nu uitstelt, daar ga je alleen maar spijt van hebben.’

Het lief is zwijgzaam, maar wijs.

Een van de eerste zaken waar het lief en ik het duidelijk over eens waren, was dat geen slaaf wilden worden van ons loon. Zo wonen we in een geheel gerenoveerd huis maar kozen altijd voor hoge eenvoudige kwaliteit. In ons interieur is nauwelijks geïnvesteerd. Toen we vorig jaar onze benedenverdieping en voortuin onder handen lieten nemen kozen we opnieuw voor eenvoud en gemakkelijk te onderhouden. Het viel mij toen wel op dat je met gemak een fortuin kwijt bent aan je huis. Niet alleen aan de aankoop, maar ook aan de simpelste renovatie.

We houden eraan om in ervaringen dan wel in spullen te investeren. Niet dat dat ons dat altijd lukt trouwens. Door deze keuzes hoeven we beiden niet voltijds te werken. Zo nemen we een voorschot op ‘nooit meer hoeven werken’.

Als ik dan toch niet meer zou moeten werken

Dan zou ik dezelfde dingen doen als nu, maar gewoon meer en langer. Zo zou ik nog meer gaan kamperen. De natuur, het buiten zijn, het eenvoudig leven op een camping doen me deugd. Ik zou meer lezen, vooral de krant, want dat lukt tegenwoordig niet zo goed. Wandelen en sporten, allerlei.

Het zou mij ook in staat stellen om meer tijd voor mensen te hebben. Daar is nood aan. Maar wie heeft nog tijd op overschot voor mensen ? Of voor kinderen ?

Dat je niet op de klok hoeft te kijken

Dat zou het allerleukste zijn, maar dat blijft moeilijk voor mij. Het blijft er diep in zitten, dat er toch wat moet ‘gedaan’ worden op een dag en dat je niet zomaar de tijd door je vingers mag laten glijden. Enerzijds is dat een kwaliteit, maar soms ook een vorm van stress. Ik schrijf dit blogje vanop een camping, in volle paasvakantie, en nog merk ik dat ik dagelijks mijn dagplanning maak en mij er behoorlijk aan hou.

Maar misschien leer ik het ooit wel. Vrij te zijn van de klok. Dat zou geweldig zijn !

Ik ben benieuwd wat jullie zouden doen als je niet meer hoefde te werken ! 

 

“1000 vragen aan mezelf” gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.

Niets weerhoudt je om mee te doen !

Of ik Annelies ooit heb ontmoet ? Over de band tussen bloggers

sociale media

Annelies wiens familienaam ik altijd vergeet

‘Over welke Annelies heb je het nu ?‘ vraagt het lief wanneer ik over ronduit babbel over levenskeuzes, reizen met de fiets of minimaliseren. ‘Ha, dié Annelies”, zegt hij dan. “Heb je die nu al ontmoet ?”. Nee, zeg ik dan, en dat ik amper haar familienaam ken (Toch wel, maar geef mij maar Annelies van Annelyse. Tussendoor denk ik dat je iemand niet persé hoeft te ontmoeten om een band op te bouwen. Eentje tussen bloggers.

Lang leve de bloggers !

Ik leer veel van bloggers. Sommige volg ik al héél lang. Zo ging ik kijken naar het afstudeerproject (of toch een deeltje ervan) van Buffie. Ondertussen wandelen daar twee tienerdochters rond. Haar blog ligt een beetje stil, maar via Instagram volg ik ze nog wel. Lien heeft in mij het loopvirus aangewakkerd, ik denk meer dan tien jaar geleden. Ook hier twee flinke dochters. Grote momenten. Kelly heb ik later ontdekt en zij leert mij hoe kwetsbaarheid en kracht samen gaan. Ze blijft mij uitdagen. Ook al omdat ze innoverend is (en dat misschien zelf niet beseft.). Ik bewonder de hardnekkige authenticiteit van Michel, die jaar na jaar blijft bloggen en jaar na jaar dingen blijft verliezen.

Bloggers schrijven meestal mooie en zonnige verhalen maar schuwen het schrijven over menselijke ellende niet. Geboortes en feesten, promoties, maar ook ontslag, het verliezen van een zus, een ouder. Dat draag ik best wel mee in mijn gedachten. Ook al heb ik die mensen – op Nadine na – nog nooit in levende lijve gezien.

Blijf wie je bent – blijf bloggen

Ik pleit schuldig, ik laat veel te weinig een reactie na, terwijl sommige berichten mij echt inspireren en soms zelfs beïnvloeden in mijn keuzes. Ik bewonder de authenticiteit.
Dus als je soms twijfelt of je blog wel zin heeft, blijf maar lekker verder doen. Helemaal zoals je zelf wil. Hoe dan ook, een dikke merci !

bloggers