Categorie archief: geluk

Snapshot diary

Snapshot diary week #19/2018 – Het lange thuisblijfweekend

Gemengde gevoelens

Ik geef toe. Toen ik de plannen van mijn collega’s en vrienden hoorde voor het komende lange weekend, kreeg ik nu en dan een kramp in mijn kampeerziel. Collega’s met tent, camper of caravan die naar alle windstreken reisden. Zeeland, de Ardennen, de Vlaamse Kust, Fontainnebleue, de Opaalkust in Frankrijk. Het waren allemaal bestemmingen die zo makkelijk waren. Kleren bij elkaar, caravan aanhaken en off we go. Maar het zou up I go zijn. De huisduif haalt het bij het lief van de reisduif. En mijn liefde voor het lief houdt mij soms thuis. Ook op dagen die zo zonnig zijn en waar het o zo makkelijk zou zijn om gewoon te vertrekken. Liefde doet iets met een mens. (En dat is maar goed ook !).

Het territorium van de huisduif: 25 m2

Dat betekent niet dat we letterlijk thuis gebleven zijn. We startten ons verlengde weekend met een wandeling georganiseerd door Wandelsport Vlaanderen. Startpunt 3 km van ons huis. We deden een citytrip in onze eigen stad. 4 km. Ik kon het lief overtuigen om in de tuinkamer te ontbijten. Buiten !
Deze dagen waren dus dagen van genieten van elkaar en familie. Allemaal op die 25 vierkante kilometer. Ik las buiten in het zonnetje en verzon even dat ik op mijn eigen camping was. Ja, ik blijf dromen. Mag toch ?

Ik kan nauwelijks wachten om opnieuw te vertrekken

Tijdens datzelfde weekend zijn wel tien mogelijke trips door mijn hoofd gepasseerd en lang zal het niet duren of dat huisje wordt weer gewoon aangehaakt. Terug naar Nieuwpoort, omwille van de zee (en prima camping) ? Of Gent, dat altijd bruist maar ook zalige fietspaden heeft langs Leie en Schelde. Of toch opnieuw richting Nederland, langs de Maas of Noord-Brabant ?

Hoe dan ook, lang zal het niet duren. Dat voel ik zo. En het lief, het lief vindt dat allemaal goed. Heb ik even geluk !

 

 

 

Goodbye April, hello May – Geluk is soms gewoon een dekentje tussen de bloesems

april 2018

Ontwaken uit de veel te lange winterdip

Dat je alle mooie dagen moet gebruiken die er zijn, want in ons Belgenland kan het van de ene dag op de andere compleet veranderen ! En als het weer tegenzit gewoon… niets van aantrekken ! Dat mijn geluk niet afhangt van het weer !
Die levensfilosofie lukt mij steeds beter, al merk ik dat ik weinig tot niets kan doen aan de winterdip die alles te maken heeft met het gebrek aan licht. Gelukkig zijn de dagen al een stuk langer geworden en is er meer licht ! Mooi weer of niet ! Er is licht !

Vakantie in Noord-Nederland

Het kon precies niet op in april ! Zo vertrok ik voor een kleine week naar het noorden van Nederland, naar Julianadorp (Den Helder) om precies te zijn. Ik wou al die bloemenvelden wel eens met mijn eigen ogen zien ! Ik nam de veerboot naar Texel en genoot van de rust, de duinen en de zee. Dat ik het nogal voor Nederland heb, ja. Dat is wel duidelijk.

Nederland stond trouwens nog eens op de agenda in april, en wel voor een stadswandeling in Maastricht. Een aanrader, en dichtbij !

Vakantie in eigen land !

Mechelen blijft verrassen, een bewaard geheim heb ik de indruk ! Het lief en ik bezochten Mechelen – nogal toevallig-  opnieuw, maar wie zin heeft kan natuurlijk deze stadswandeling volgen ! 
Dankzij deze gids reden we ook nog eens richting Belgische Kust (in plaats van Zeeland) en dat beviel ons geweldig ! We pikten er een een zonnige dag uit !

Alle vrije momenten zijn goed om te wandelen, te fietsen, te genieten !

Als het ook maar een beetje goed weer was en ik vrije tijd had, dan plande ik een wandeltocht of nam ik het picnickdeken en at onder tussen de volle bloesem. Soms vraagt geluk gewoon om een beslissing. Doen !

Er waren nog tal val leuke uitstappen, wandelingen en momenten in april, maar dit zou wel een heel lange post worden. Ik genoot van mijn loopjes (in korte broek), van de tuinkamer, en van de step (waarover nog eens een aparte post).

Mei ziet er veelbelovend uit !

Mei begint traditioneel met een vakantiedag en dat is voor mij dit jaar het sein om richting Belgische Kust te trekken. Wij maken de brug (30 april) niet, maar dat hindert me niet om op andere dagen extra te genieten.
Ook met O.L.Heer Hemelvaart staat er een lang weekend voor de deur. Misschien trekken we net als vorig jaar voor het hele lange weekend naar Gent, maar daar zijn we nog niet uit.

Hoe dan ook, de dagen worden nog langer !   Mei is wellicht koploper in het aantal extra vrije dagen voor iedereen, geniet ervan !

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #17/2018 4 seizoenen in een dag/week

Aprilse grillen

Maartse buien, aprilse grillen … betekent dit dat dit in mei allemaal over zal zijn ? Let’s hope ! En indien niet, we passen ons aan. Hoe dan ook, de voorbije week was voor mij persoonlijk én wat het weer betreft alsof alle seizoenen van het jaar passeerden. Ik had dagen waar ik amper het einde van de dag haalde, zo moe was ik en zoveel werk werd er verzet. Gelukkig probeer ik op heel drukke dagen toch nog leuke dingen te doen. Wanneer ik in de rand van Brussel moet zijn (omgeving Zaventem), dan trakteer ik mezelf op de typische Zweedse balletjes. En vrijdag, na een veel te lange vergadering én als eind van de werkweek, reden het lief en ik naar Het Moment, waar we onszelf trakteerden op het lekkerste ijs ! Ijs van Averbode !

Het Moment Averbode

Dat is dus ijs met zicht op de abdij !

Wandelen in Oostham

Midden in de week trakteerde ik mezelf ook nog es op een wandeling met de wandelclub. Wandelen maakt het hoofd vrij en is een zegen voor lichaam en geest. Dat het daar zo mooi was wist ik niet. Kilometers natuur zonder een levende ziel tegen te komen, ik heb amper – behalve in de cafetaria – deelnemers gezien. Bosrijk gebied en prachtige vergezichten. Geen voorbereiden werk om de wandeling uit te stippelen, ik hoefde alleen de pijlen (van 10 km) te volgen !

Nieuwe aanwinst: de step

Heb jij ze al gezien ? Ik zag ze al in de stad. Op de Bondgenotenlaan in Leuven maar ook in Brussel. Mensen met een rugzakje zoevend op een step. Drie keer sneller zou dat gaan dan gewoon wandelen en het kost inderdaad geen inspanning. Het intrigeerde mij. Zou ik het aandurven om naar de bakker te gaan op de step ? Ik woon immers in een klein dorp. En wat met mijn schoonouders die amper een kilometer ver weg wonen ? Dat vond ik allemaal prima afstanden om met de step te doen. Te voet gaat ook natuurlijk, maar met zo’n step is geweldig leuk. Ik schrijf er nog wel eens een apart postje over !

step voor volwassenen

En zo liep deze 17de week weer op z’n eind. Met werken en vergaderen maar ook met plezier en genieten van kleine dingen.

Hadden jullie een fijne week ? Ik hoop het !
Komende week is er alvast een extra vakantiedag, en misschien voor heel wat mensen (voor één keer ben ik er niet bij) zelfs een lang weekend !

Have fun !

Gelezen

Gelezen: Kintsukuroi – Tomas Navarro (over de uitdagingen van tegenslag)

Kintsukuroi

Tegenslag is des levens

Onlangs las ik een boek over tegenslag en ik was verrast over manier waarop de auteur het onderwerp besprak. Eerst en vooral werd tegenslag behoorlijk gerelativeerd. Tegenslag is zo oud als de mensheid zelf en niemand blijft ervan gespaard. Maar wat mij vooral trof was de nadruk op de keuzes die tegenslag je altijd bieden. Of je sluit je leven meer en meer af om in safe modus (een illusie !) te leven, of je gaat de uitdaging aan. Over dat laatste gaat zijn boek, over hoe je de uitdaging, die tegenslag altijd is, op zo’n manier aanpakt dat wat je ook voorhebt in het leven, er nieuwe kansen zijn.

Net onze kwetsbaarheid maakt ons tot wie we zijn

Met bovenstaande zin heb ik de filosofie van Tomas Navarro, auteur van het boek Kintsukuroi, al meteen samengevat. Kintsukuroi slaat op het Japanse gebruik van scherven te lijmen met goud. Er ontstaat een nieuw object waarbij de scherven schoonheid betekenen en net het stuk maken tot wat het is.
In Kintsukuroi volgt Navarro die redenering: de manier waarop wij omgaan met het tegenslag, maakt ons tot wie we zijn.

Niemand blijft ooit gespaard van lijden

Ik vind dat een behoorlijk mooi mensbeeld. Tegenslagen in het leven – en wie blijft er van gespaard – hoeven dus niet te betekenen dat je kleiner wordt of minder mooi. Er bestaat niet zoiets als een ‘safe model’. Uiteraard zit niemand te wachten op brute pech, op relaties die spaak lopen of een gezondheid die niet mee wil. Maar je hebt wel altijd keuzes. Hoe moeilijk de situatie ook is. Navarro nodigt uit om juist in moeilijke tijden voluit voor het leven en voor wie je bent te kiezen.

“Laat het niet na volop te leven uit pure angst voor tegenslag”. 

Tegenslag als kans om te groeien

Het is zo’n cliché, mensen die zeggen dat ze anders zijn gaan leven, meer bewust na een grote tegenslag. Ik denk dat het een cliché is omdat het teveel gezegd wordt en lang niet voor alle mensen geldt. Maar wat voor tegenslag, er is altijd de keuze en iedere keuze is een kans.

“Leer aanvaarden dat tegenslag nu eenmaal bij het leven hoort, en zie het als een kans om te groeien en zelfverzekerder in het leven te leren staan”. 

Dat maakt tegenslag niet goed. Als ik zelf terugkijk naar mijn leven (en ik zal daarin niet verschillend zijn van de man en vrouw uit de straat) dan kan ik onmogelijk zeggen dat ik uiteindelijk blij ben met alle pech en tegenslag die mij is overkomen. Als ik er uiteindelijk gelukkig zou om zijn, dan zou het ik het wel heel verkeerdelijk ervaren hebben als tegenslag of laat mij maar een groot woord gebruiken, lijden. Maar wat ik wél kan beamen is dat het leven daar niet gestopt is. Het is een pleidooi dat bij Navarro keer op keer terug komt. Je kan je bij tegenslag afsluiten van het leven, of je kan zeggen ‘van hieraf wil ik gaan’.  Ik geef meteen toe dat ik bij sommige tegenslagen nog niet echt ver geraakt ben, maar hé, ik ben in beweging ! 

Drie manieren om om te gaan met lijden en pech

Volgens Navarro in Kintsukuroi zijn er 3 mogelijkheden om om te gaan met tegenslag: acceptatie, aanpassing of zelfbedrog.  Accepteren lijkt de evidentie zelf:

“Het leven is veranderlijk en degene die bereid is dat feit te accepteren zal het gelukkigst worden”. 

Het mag misschien evident zijn, makkelijk is het niet. Verandering botst veelal op verzet. Zeker als verandering ons overkomt en we er zelf geen controle over hebben, wat bij tegenslag zeker het geval is. Bij tegenslag hadden we net niet op dié verandering gerekend. We hadden juist iets heel anders voor ogen ! Door de lessen die ik ooit volgde bij ACT leerde ik dat acceptatie gigantisch belangrijk is. Je kan je hele leven bitter zijn of vechten tegen wat is, maar dan blijf je bij het verleden, ga je niet verder en doe je jezelf te kort door niet de kansen te grijpen die er nu zijn.
Uiteindelijk zal het leven ons dwingen om ons aan te passen. Maar is het niet beter als we zelf dié aanpassing zoeken die het beste bij ons past ? Die ons het meeste mogelijkheden geeft ?

Geen plaats voor schuld of naïef optimisme

Navarro nodigt de lezer in Kintsukuroi uit goed na te denken over wat die aanpassing zou kunnen zijn. Hij pleit daarbij voor een constructief referentiekader.

“De essentie van een constructief referentiekader is dat we ons afvragen wat ons overkomt zonder overhaaste conclusies te trekken. Binnen een constructief referentiekader kunnen we een zekere afstand bewaren tijden het analyseren van de tegenslag die we hebben ondergaan. Binnen een constructief referentiekader is geen plaats voor schuld of voor een naïef optimisme”. 

Tools om om te gaan met tegenslag

Uiteindelijk gaat het hele boek hierom. Hoe kan ik op die manier omgaan met tegenslag zodat ik er zo goed mogelijk uitkom ? Hoe kan ik er voor zorgen dat tegenslag mijn leven niet betekent dat ik 10 zetten terug moet ? Opnieuw: nergens zegt Navarro dat tegenslag een welkome gast is. Maar hij is vol realisme. Als deze bezoeker dan toch in leven komt, op welke manier kunnen we er voor zorgen dat het toch fijn leven is ? Hij reikt daarvoor tools aan die je vooral helpen om je leven en tegenslag te analyseren. Hij helpt je om denkfouten te voorkomen. Hij wijst je – in welke situatie ook – de weg naar een leven dat verder gaat, trouw aan wie je bent.

De vrouw met de fiets

In zijn boek staan in het laatste deel heel wat casussen. Eentje daarvan gaat over een vrouw met een spierziekte. Zij was geweldig sportief en genoot voor haar ziekte om te fietsen in de bergen. Na veel revalidatie besloot ze opnieuw te gaan fietsen. Ze begon volle goede moed maar na een paar heuvels was ze al compleet uitgeput. Ze was triest en gooide de fiets aan de kant. Een vriend van haar wees haar op elektrische fiets. Dat vond ze maar niets, want dat was toch niet echt fietsen ? Dat paste toch ook helemaal niet bij haar (oude !) sportieve ik ? Om haar vriend te plezieren probeerde ze het toch uit. De heuvels lukten nu wel. Ze had plezier in het fietsen. Uiteindelijk bleek het idee van een elektrische fiets prima. Of met andere woorden: ze had zich aangepast aan de nieuwe situatie.

Samengevat

Ik heb Kintsukuroi graag gelezen. Het lezen bijzonder vlot en het boek daagt je uit om voor kwaliteit in je leven te kiezen en niet bij de pakken te blijven zitten. Wat mij vooral beviel was het gigantische realisme. Je wordt niet beter van tegenslag. Er zijn geen tovermiddelen. Maar je hebt wel altijd de keuze hoe je er mee omgaat. Dat vind ik zelf toch eentje om te onthouden. Niet dat ik dat niet wist voor ik het boek las, maar ik laat mij soms toch wel wat verleiden tot een beperkende visie als in blijven steken in wat gebeurd is zonder te zien wat een mogelijke volgende stap zou kunnen zijn.

Praktisch

Tomas Navarro, Kintsukuroi, Accepteer je imperfecties en word een gelukkiger mens, uitgeverij Xander 2018, 233 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor €19,99 (paperback) of  €9,99 (ebook)