Categorie archief: keuzes

1000 vragen

10 000 vragen #95 Wat zou je doen als je niet meer hoefde te werken ?

Ik zoek al lang evenwicht

Soms hoor ik wel eens van mensen dat ze totaal niet zouden weten wat te doen als ze niet meer zouden moeten werken. Voor mij zou dat geen probleem zijn, ik weet sowieso als dat ik tijd te kort zou hebben. Anderzijds impliceert de vraag wel een beetje dat werken niet zo positief is, dat het een ‘moeten’ is waar je liever vanaf zou zijn. Ik sukkel al mijn hele leven naar een balans tussen werk en leven, al heb ik ‘niet meer werken’ nooit als de ideale oplossing gezien. Soms fantaseerde ik wel eens als ik de lotto zou winnen, maar ‘geen werk’ leek mij toch ook niet ideaal. Anderzijds zie ik gepensioneerde collega’s die plots in de bloei van hun leven lijken te zijn. Ze zijn meer ontspannen en lijken tonnen gezonder. Ze zijn vol enthousiasme over hun hobby of het verder uitdiepen van ‘hun vak’, maar nu op hun voorwaarden.

Nu al minder gaan werken

Het was mijn lief die het in het begin van onze relatie zei: dat ik zoveel over dat pensioen praatte en dat je maar beter nu kan doen wat je echt wil doen. ‘Wie weet hoe je er trouwens later aan toen bent ?’. En nog veel overtuigender: ‘misschien wil je later helemaal niet meer de dingen doen die je nu uitstelt, daar ga je alleen maar spijt van hebben.’

Het lief is zwijgzaam, maar wijs.

Een van de eerste zaken waar het lief en ik het duidelijk over eens waren, was dat geen slaaf wilden worden van ons loon. Zo wonen we in een geheel gerenoveerd huis maar kozen altijd voor hoge eenvoudige kwaliteit. In ons interieur is nauwelijks geïnvesteerd. Toen we vorig jaar onze benedenverdieping en voortuin onder handen lieten nemen kozen we opnieuw voor eenvoud en gemakkelijk te onderhouden. Het viel mij toen wel op dat je met gemak een fortuin kwijt bent aan je huis. Niet alleen aan de aankoop, maar ook aan de simpelste renovatie.

We houden eraan om in ervaringen dan wel in spullen te investeren. Niet dat dat ons dat altijd lukt trouwens. Door deze keuzes hoeven we beiden niet voltijds te werken. Zo nemen we een voorschot op ‘nooit meer hoeven werken’.

Als ik dan toch niet meer zou moeten werken

Dan zou ik dezelfde dingen doen als nu, maar gewoon meer en langer. Zo zou ik nog meer gaan kamperen. De natuur, het buiten zijn, het eenvoudig leven op een camping doen me deugd. Ik zou meer lezen, vooral de krant, want dat lukt tegenwoordig niet zo goed. Wandelen en sporten, allerlei.

Het zou mij ook in staat stellen om meer tijd voor mensen te hebben. Daar is nood aan. Maar wie heeft nog tijd op overschot voor mensen ? Of voor kinderen ?

Dat je niet op de klok hoeft te kijken

Dat zou het allerleukste zijn, maar dat blijft moeilijk voor mij. Het blijft er diep in zitten, dat er toch wat moet ‘gedaan’ worden op een dag en dat je niet zomaar de tijd door je vingers mag laten glijden. Enerzijds is dat een kwaliteit, maar soms ook een vorm van stress. Ik schrijf dit blogje vanop een camping, in volle paasvakantie, en nog merk ik dat ik dagelijks mijn dagplanning maak en mij er behoorlijk aan hou.

Maar misschien leer ik het ooit wel. Vrij te zijn van de klok. Dat zou geweldig zijn !

Ik ben benieuwd wat jullie zouden doen als je niet meer hoefde te werken ! 

 

“1000 vragen aan mezelf” gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.

Niets weerhoudt je om mee te doen !

Snapshot diary week #12/2018 Eindelijk ook weer lente in mijn hoofd !

snapshot diary

Lente in de lucht, lente in mijn hoofd

Alsof ik eindelijk weer kan ademen ! Oef ! En dat zonnetje, dat zorgde ervoor dat alles netjes synchroon liep. Soms moet je nee durven zeggen, hoe goed het voorstel ook is en toen ik dat eindelijk had gedaan stond ik verrast over de impact. Ik voelde me terstond lichter, vrijer, blijer, energieker. Als dat niet goed is !
Ik was zo enthousiast dat ik het ging vieren in Het Moment, alwaar ik mijzelf trakteerde op ‘wentelteefjes van peperkoek met ijs en vers fruit’. Wat een feest !

Het Moment Averbode

Ja, de foto doet onrecht aan hoe geweldig lekker het was. De peperkoek wordt daar trouwens ter plaatse gebakken, ambachtelijk als alles daar is. Kan het nog verser ?

Eindelijk weer energie

Met het eind van de lente komt ook de broodnodige energie eindelijk weer vrij. Ik mag adn al de 40-dagenfitchallenge hebben opgegeven, ik hou mij tegenwoordig netjes aan mijn looptrainingen. Dat blijft lastig maar de beloning is o zo groot ! Lopen blijft wonderen doen voor mij. Er komt energie vrij, het zelfvertrouwen groeit, het lichaam wordt fitter, kortom, wat een boost !

Wandeling in Maastricht

Vrijdag bracht ik nog een bezoekje aan Maastricht waar ik eindelijk het Bonifantenmuseum bezocht. Ik vrees dat ik onvoldoende voorbereid was, want ik leek geen samenhang te vinden. Het museum was kleiner dan verwacht en ik vrees dat ik doorgaans nogal verwend ben wat musea betreft. Hier had ik het gevoel dat ik het zelf een beetje moest uitzoeken en dat verschillende collecties, zomaar zonder uitleg (of ik vond die niet) naast elkaar stonden. Het meest boeiende vond ik echter dit :

Bonifantenmuseum

In de cupola (dat is een soort kegelvormig dak, hét kenmerk van het Bonnefantenmuseum) maakte Stanley Donwood een wandschilderij in de vorm van een optical glade. Thom Yorke (Radiohead) maakte er een geluidscompositie bij. Echt een wonderlijk gevoel, alsof je totaal ergens anders was ! Vol rust en vrede ! (Klinkt goed, niet ?)
Ik had best zin om mij ook zomaar in die kussens te gooien, maar hé, ik blijf een Belg. Dat gaat nog niet zo vlot bij mij als bij die Nederlanders !

Vol plannen

Eenmaal de lente in huis komt ook de paasvakantie eraan en die zit vol plannen ! Ik hoop op een droge vakantie (zon durf ik niet te vragen, maar dat zou natuurlijk geweldig zijn), want met mijn huis op wielen trek ik richting noorden ! Up we go !

Nog één weekje werken !

 

zelf-sabotage. En dat ik daar goed in ben.

zelf sabbotageBig fail. Schaamte en boosheid

De 40dagen fit challenge is een big fail geworden. Zelfs terwijl ik dit aan het schrijven ben overvalt mij niet alleen het gevoel van falen maar ook van schaamte en zelfs boosheid. Boosheid op mezelf. Omdat ik geen zinnig excuus kan bedenken. Of jawel, ik heb er wel, maar ik aanvaard ze niet.

Dat stemmetje in mijn hoofd

Woensdag besloot ik dat het niets zou worden, die uitdaging. Ik zat zo achterop dat het met geen mogelijkheid meer goed te krijgen was. Drie weekends op rij ziek en tussendoor gaan werken om na het werk compleet uitgeput in de zetel te landen. (Wat ik dus niet als excuus aanvaard). Bevrijd van de uitdaging of opgelucht ging ik woensdag eindelijk lopen. Lopen ! Dat was een eeuwigheid geleden ! En toen gebeurde het. Het gebeurt best veel, maar nu stond ik er zelf van te kijken. De stemmetjes in mijn hoofd.

  • Wat goed van mij dat ik aan het lopen ben, doet vreselijk deugd ! Ik geef dan wel de challenge op, maar ik ben nu toch goed bezig. Ik voel mij compleet in mijn nopjes. Fier op mezelf ! Eindelijk weer buiten om te lopen ! Zalig, zalig, zalig !  (Dat was bij de eerste kilometer)
  • Bij kilometer twee : Man, da’s toch wel lastig. Misschien ben ik te snel begonnen. Even gas terugnemen. Ho, mijn conditie is toch ook niet veel. Gezucht en gepuf.
  • En toen was ik aan kilometer drie : hoe snel loop ik eigenlijk ? Zou ik eens checken ? OMG ! Ik loop gelijk een tachtigjarige ! Dat is niet lopen, dat is strompelen ! Dat moet hier een serieus stuk sneller gaan ! 
  • Mijn longen liggen hier zowat uit mijn lijf. Ik ben kapot maar nee, ik geef niet op ! Ik haat dat toch lopen. Wat voor een onnozel wicht ben ik ! Ik weeg teveel ! Als ik 10 kg minder zou wegen zou ik veel sneller lopen. Had ik niet opgehouden met lopen, zou ik nu niet zo traag lopen. Heeft het zin dat ik weer herbegonnen ben ? Aan zo’n slakkentempo ? 

Soit, in die 5 km was ik van euforie en fierheid gegaan naar haat tegenover het lopen en een zelfwaardegevoel dat onder nul zat. Hoe was dat in hemelsnaam gebeurd ?

Ik bak er niets van

Onlangs hoorde ik van een opdrachtgever dat ik mezelf (te)veel druk op leg. Het was dezelfde man die mij in zak en as had gezien toen ik terloops van mijn eigen werk zei dat ik vond dat ik er niets van bakte. Ik kreeg terstond een mail dat ik niet aan mezelf moest twijfelen. Ik probeerde naar mijn werk te kijken en te zien wat ik anders kon doen en vooral te bepalen wanneer ik het goed zou vinden. Tot mijn grote verbazing (?) kwam ik tot de conclusie dat ik die grens niet vond. Met andere woorden ik kon mij niet voorstellen dat ik het ooit überhaupt goed zou vinden.
Toen kreeg ik van mijn begeleider de opdracht om naar mijn werk te kijken als naar dat van een collega. Wat zou ik van dit werk vinden als mijn collega het zou hebben gemaakt ? Weerom tot mijn grote verbazing had ik een ander en veel milder oordeel. Ik vond het niet zo slecht. Ik vond het zeker voldoende en er zaten goede stukken in. Waarop de begeleider zei: waarom vind je dat dat niet over je eigen werk ?

Behandel jezelf als een ander

Het is een advies dat ik ter harte moet nemen. Wat zou ik tegen mezelf zeggen als ik mezelf niet was ? Ik hoef, wat dat lopen betreft, niet ver te zoeken, wat dit zei het lief :

‘Ferm, dat je onmiddellijk zo’n stuk kunt lopen nadat je maanden niet gelopen hebt. Je lichaam zal zich snel aanpassen, dat zal dag na dag wel beter gaan’. 

Ik denk dat ik aan een ander hetzelfde zou zeggen. Meer nog, ik zou gezegd hebben dat het wel heel knap is om in de gietende regen (want dat was het !) te gaan lopen. Maar waarom kan ik dat niet tegen mezelf zeggen ?

Het antwoord weet ik niet, het zal wel een kluwen van factoren zijn. Eentje daarvan is het niet vinden van mijn eigen norm. Of anders gezegd: de hoogte waarop de lat voor mij moet liggen. Waarom laat ik mij uit het lood slaan door cijfertjes op mijn sporthorloge terwijl het mij uiteindelijk (echt waar !) om het plezier van het lopen gaat ?

Ik vond dat loopje best confronterend. Ondertussen ben ik nog gaan lopen en heb mezelf voorgenomen om sowieso niet meer naar de cijfertjes van mijn Garmin te kijken. En wat die stemmetjes betreft, ik loop weer met muziek. Wanneer één van die stemmetjes weer begint te zaniken, verplicht ik mezelf om, althans innerlijk mee te zingen met het nummer. 1 – 1 voorlopig !

 

 

Gelezen

Gelezen: Kintsukuroi – Tomas Navarro (over de uitdagingen van tegenslag)

Kintsukuroi

Tegenslag is des levens

Onlangs las ik een boek over tegenslag en ik was verrast over manier waarop de auteur het onderwerp besprak. Eerst en vooral werd tegenslag behoorlijk gerelativeerd. Tegenslag is zo oud als de mensheid zelf en niemand blijft ervan gespaard. Maar wat mij vooral trof was de nadruk op de keuzes die tegenslag je altijd bieden. Of je sluit je leven meer en meer af om in safe modus (een illusie !) te leven, of je gaat de uitdaging aan. Over dat laatste gaat zijn boek, over hoe je de uitdaging, die tegenslag altijd is, op zo’n manier aanpakt dat wat je ook voorhebt in het leven, er nieuwe kansen zijn.

Net onze kwetsbaarheid maakt ons tot wie we zijn

Met bovenstaande zin heb ik de filosofie van Tomas Navarro, auteur van het boek Kintsukuroi, al meteen samengevat. Kintsukuroi slaat op het Japanse gebruik van scherven te lijmen met goud. Er ontstaat een nieuw object waarbij de scherven schoonheid betekenen en net het stuk maken tot wat het is.
In Kintsukuroi volgt Navarro die redenering: de manier waarop wij omgaan met het tegenslag, maakt ons tot wie we zijn.

Niemand blijft ooit gespaard van lijden

Ik vind dat een behoorlijk mooi mensbeeld. Tegenslagen in het leven – en wie blijft er van gespaard – hoeven dus niet te betekenen dat je kleiner wordt of minder mooi. Er bestaat niet zoiets als een ‘safe model’. Uiteraard zit niemand te wachten op brute pech, op relaties die spaak lopen of een gezondheid die niet mee wil. Maar je hebt wel altijd keuzes. Hoe moeilijk de situatie ook is. Navarro nodigt uit om juist in moeilijke tijden voluit voor het leven en voor wie je bent te kiezen.

“Laat het niet na volop te leven uit pure angst voor tegenslag”. 

Tegenslag als kans om te groeien

Het is zo’n cliché, mensen die zeggen dat ze anders zijn gaan leven, meer bewust na een grote tegenslag. Ik denk dat het een cliché is omdat het teveel gezegd wordt en lang niet voor alle mensen geldt. Maar wat voor tegenslag, er is altijd de keuze en iedere keuze is een kans.

“Leer aanvaarden dat tegenslag nu eenmaal bij het leven hoort, en zie het als een kans om te groeien en zelfverzekerder in het leven te leren staan”. 

Dat maakt tegenslag niet goed. Als ik zelf terugkijk naar mijn leven (en ik zal daarin niet verschillend zijn van de man en vrouw uit de straat) dan kan ik onmogelijk zeggen dat ik uiteindelijk blij ben met alle pech en tegenslag die mij is overkomen. Als ik er uiteindelijk gelukkig zou om zijn, dan zou het ik het wel heel verkeerdelijk ervaren hebben als tegenslag of laat mij maar een groot woord gebruiken, lijden. Maar wat ik wél kan beamen is dat het leven daar niet gestopt is. Het is een pleidooi dat bij Navarro keer op keer terug komt. Je kan je bij tegenslag afsluiten van het leven, of je kan zeggen ‘van hieraf wil ik gaan’.  Ik geef meteen toe dat ik bij sommige tegenslagen nog niet echt ver geraakt ben, maar hé, ik ben in beweging ! 

Drie manieren om om te gaan met lijden en pech

Volgens Navarro in Kintsukuroi zijn er 3 mogelijkheden om om te gaan met tegenslag: acceptatie, aanpassing of zelfbedrog.  Accepteren lijkt de evidentie zelf:

“Het leven is veranderlijk en degene die bereid is dat feit te accepteren zal het gelukkigst worden”. 

Het mag misschien evident zijn, makkelijk is het niet. Verandering botst veelal op verzet. Zeker als verandering ons overkomt en we er zelf geen controle over hebben, wat bij tegenslag zeker het geval is. Bij tegenslag hadden we net niet op dié verandering gerekend. We hadden juist iets heel anders voor ogen ! Door de lessen die ik ooit volgde bij ACT leerde ik dat acceptatie gigantisch belangrijk is. Je kan je hele leven bitter zijn of vechten tegen wat is, maar dan blijf je bij het verleden, ga je niet verder en doe je jezelf te kort door niet de kansen te grijpen die er nu zijn.
Uiteindelijk zal het leven ons dwingen om ons aan te passen. Maar is het niet beter als we zelf dié aanpassing zoeken die het beste bij ons past ? Die ons het meeste mogelijkheden geeft ?

Geen plaats voor schuld of naïef optimisme

Navarro nodigt de lezer in Kintsukuroi uit goed na te denken over wat die aanpassing zou kunnen zijn. Hij pleit daarbij voor een constructief referentiekader.

“De essentie van een constructief referentiekader is dat we ons afvragen wat ons overkomt zonder overhaaste conclusies te trekken. Binnen een constructief referentiekader kunnen we een zekere afstand bewaren tijden het analyseren van de tegenslag die we hebben ondergaan. Binnen een constructief referentiekader is geen plaats voor schuld of voor een naïef optimisme”. 

Tools om om te gaan met tegenslag

Uiteindelijk gaat het hele boek hierom. Hoe kan ik op die manier omgaan met tegenslag zodat ik er zo goed mogelijk uitkom ? Hoe kan ik er voor zorgen dat tegenslag mijn leven niet betekent dat ik 10 zetten terug moet ? Opnieuw: nergens zegt Navarro dat tegenslag een welkome gast is. Maar hij is vol realisme. Als deze bezoeker dan toch in leven komt, op welke manier kunnen we er voor zorgen dat het toch fijn leven is ? Hij reikt daarvoor tools aan die je vooral helpen om je leven en tegenslag te analyseren. Hij helpt je om denkfouten te voorkomen. Hij wijst je – in welke situatie ook – de weg naar een leven dat verder gaat, trouw aan wie je bent.

De vrouw met de fiets

In zijn boek staan in het laatste deel heel wat casussen. Eentje daarvan gaat over een vrouw met een spierziekte. Zij was geweldig sportief en genoot voor haar ziekte om te fietsen in de bergen. Na veel revalidatie besloot ze opnieuw te gaan fietsen. Ze begon volle goede moed maar na een paar heuvels was ze al compleet uitgeput. Ze was triest en gooide de fiets aan de kant. Een vriend van haar wees haar op elektrische fiets. Dat vond ze maar niets, want dat was toch niet echt fietsen ? Dat paste toch ook helemaal niet bij haar (oude !) sportieve ik ? Om haar vriend te plezieren probeerde ze het toch uit. De heuvels lukten nu wel. Ze had plezier in het fietsen. Uiteindelijk bleek het idee van een elektrische fiets prima. Of met andere woorden: ze had zich aangepast aan de nieuwe situatie.

Samengevat

Ik heb Kintsukuroi graag gelezen. Het lezen bijzonder vlot en het boek daagt je uit om voor kwaliteit in je leven te kiezen en niet bij de pakken te blijven zitten. Wat mij vooral beviel was het gigantische realisme. Je wordt niet beter van tegenslag. Er zijn geen tovermiddelen. Maar je hebt wel altijd de keuze hoe je er mee omgaat. Dat vind ik zelf toch eentje om te onthouden. Niet dat ik dat niet wist voor ik het boek las, maar ik laat mij soms toch wel wat verleiden tot een beperkende visie als in blijven steken in wat gebeurd is zonder te zien wat een mogelijke volgende stap zou kunnen zijn.

Praktisch

Tomas Navarro, Kintsukuroi, Accepteer je imperfecties en word een gelukkiger mens, uitgeverij Xander 2018, 233 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor €19,99 (paperback) of  €9,99 (ebook)