Categorie archief: keuzes

Design your Summer – de vakantie is halverwege

Design your Summer

Design your Summer – nog één maand te gaan !

Na de vakantie in Nederland (en Frankrijk) bleek het plots augustus te zijn. Juli is vol belofte, dan lijkt de vakantie (nog) eindeloos, maar augustus luidt alweer het einde in. Toch bijna. Of liever de helft. Maar toch. De dagen worden korter, daar begonnen ze al mee in juli. Tijd voor “Design you Summer”, of wat ik in die volgende helft wil zien gebeuren. Want behalve een deelname aan de Vierdaagse van de IJzer (waar wij meteen een week van maken) staat er niets meer gepland. Het laatste wat ik echter wil, is dat de vakantie herinneringloos aan mij voorbij gaat. Het hoeven geen grote dingen te zijn, gewoon zaken die typisch vakantie zijn, waar ik tijd voor heb en niet in een haast hoeven te gebeuren.

Vandaar mijn Design your Summer augustus 2017. Dat idee van hoorde ik trouwens van Gretchen Rubin, een echte aanrader en hier te beluisteren.  Ik zie dat ze trouwens ook een versie 2017 heeft gemaakt.

Het augustuslijstje

  • Stadsbezoek Mechelen

    Ik ben er in een eeuwigheid niet geweest, maar naar verluidt is de stad enorm veranderd. In een ver verleden werkte ik er, dus verloren zal ik er niet lopen. Iemand ideetjes of tips voor Mechelen ?

  • Stadsbezoek Leuven + stadwandeling

    Dat zal velen raar in de oren klinken, ik werk immers op de rand van Leuven en voor het werk moet ik nu en dan in Leuven zijn. Maar dat zijn altijd heel korte en gerichte bezoekjes waarbij ik vooral de parkeergarages zie. Shame on me ! Dus wil ik nog eens de toerist uithangen in Leuven. De klassiekers doen. Met een goede gids als ‘t kan. Iemand suggesties ?

  • Project XX afwerken tegen eind augustus

    Een heel leuk project – ik schrijf er een apart blogje over. Het is goed mogelijk dat andere mensen totaal niet begrijpen waar zoveel fascinatie vandaan komt. Denk : geschiedenis, beelden, gigantisch veel lezen en opzoeken.

  • Game of Thrones

    Ik vrees dat het met al die afleveringen niet gaat lukken om dat af te zien tegen eind september. Toen de reeks voor het eerst begon haakte ik al af na de eerste aflevering. Gisteren zag ik aflevering 1 en 2 en wel in de fitness. Goede combinatie trouwens. Nog héél veel afleveringen te gaan !

  • Een extra kampeervakantie

    Het is alweer geleden van eind juni dat ik een paar dagen alleen ging kamperen. Het is geleden van de paasvakantie dat ik nog een zee zag. Dus ja, ik wil er echt heen !

    Design your summer

  • Fit als lifestyle

    Dit idee is gegroeid uit evaluatie van de 40 dagen fit challenge deze lente. Toen kwam ik tot de conclusie dat elke dag sporten én 10 000 stappen zetten, teveel is. Heb je dan 30 km gefietst, dan zijn er toch nog 10 000 stappen te gaan. De uitdaging is OF sport OF 10 000 stappen. Beide is te hoog gegrepen voor mij.

  • Project Snail Mail

    Ook hierover in een ander blogje meer. Laat ons zeggen dat we terug in de tijd gaan. Voor de elektronische mail. En naar mensen die ik al 10 jaar niet meer zag.

  • Wandelzoektocht of Fietszoektocht Aarschot

    Als ik Leuven en Mechelen bezoek dan toch evengoed mijn eigen gemeente beter leren kennen. Zo’n zoektocht lijkt me wel wat.

  • Nieuw loopschema

    Hoeft niet veel uitleg dacht ik. Misschien loop ik mee in Zeeland ergens in oktober. Maar dat laatste hoeft niet.

  • Bezoek aan een tentoonstelling / museum

    Het liefst zou ik naar de Verbekestichting gaan. Dat staat al lang op mijn lijstje. Het is behoorlijk ver van hier, maar misschien te combineren met een verblijf aan zee ?
    Iemand andere suggesties van musea / tentoonstellingen die een aanrader zijn ?

Ook graag tussendoor: terrasjes. En liefst veel zon. Maar dat laatste kan ik spijtig genoeg niet plannen.

 

Iemand suggesties bij bovenstaande lijst ? Of andere leuke vakantietips ?
Ik hoor het graag !  

 

vakantiestress : ik zal deze tijd toch goed benutten ?

Vakantiestress : Er moet van alles gebeuren !

De vakantie is voor ons begonnen en het ongeduld is niet geminderd.  Je zou denken dat een mens rustig wordt van vakantie, maar ook in deze zeeën van tijd schreeuwt de productiviteitsduivel. Er moet gelezen worden ! Kasten uitgeruimd ! Meer sporten ! Meer wandelen, musea bezoeken, kortom : die tijd mag niet verloren gaan.

Plannen

Dus zit ik met rechts van mij met een stapeltje brochures en bijeen gespaarde knipsels met allerlei zaken die ik toch wel wil bezoeken, lezen, meemaken. Eerste planning : de data op de agenda zetten. Een wandelvierdaagse staat op data, je kan die niet verplaatsen. Als we ieder jaar zo gelukkig zijn tijdens de Vierdaagse van de IJzer, waarom dan niet ook nog een Vierdaagse in Nederland ? Het lief wil schaken. Waarom geen schaakvakantie ? En we ‘moeten’ toch ook nog eens ‘gewoon’ op vakantie ?

Daarbuiten lonkt alles

Onlangs kreeg ik een brochure in handen waarin het Eifelgebergte als prachtig wandelgebied werd voorgesteld. ‘Zouden we niet ?’, zei ik, maar het lief zei dat hij het al druk genoeg vond.  Hij is een huisduif pur sang. Al verleid ik hem wel om nu en dan het nest te verlaten.

Ik zie daarentegen tal van mogelijkheden, nieuwe avonturen. Maar in mijn hart ben ik evenzeer een huisduif. Boekje in de hand en onder een dekentje. Lekker eten bij de hand. Koel wijntje. ‘Lummelen in huis’, zoals het lief het zegt. Op een regenachtige middag binnen naar een film zien.  Hangen in de hangmat. Nog maar eens ontdekken dat wij en een BBQ-stel een slechte combinatie zijn.

De vakantiestress van het organiseren

Bij het begin van deze vakantie ben ik dus wel een beetje (luxeprobleem !) verscheurd door keuzestress. De angst om nà die vakantie te denken ‘Had ik maar ….’. De angst dat, eenmaal het werkjaar begonnen, een heel aantal zaken gewoon niet meer mogelijk zijn. De angst aan gebrek aan herinneringen, want echt wel – zo’n vakanties laden de batterijen op.

De onverbiddelijke heimwee

Gelukkig kunnen wij het ‘huis’ gewoon meenemen. Achterop. Slapen in ons donsdeken, onze eigen frigo met ‘onze’ wijn. Maar toch. Het blijft moeilijk kiezen. Als ik te lang op ‘een ander’ ben slaat de heimwee onverbiddelijk toe. Dan idealiseer ik weer het eigen bakstenen huis, onze straat en dorp waar alles rustig is. Tot de onrust mij daar weer overvalt en ik weer weg wil.

Ik wil thuisblijven. Maar ik wil ook weggaan.
Ik kan niet kiezen.

 

Thuis of toch weg ? Gelukkig hoeven de meeste mensen niet of/of te kiezen. Maar toch, ben ik de enige die het daar soms moeilijk mee heeft ? 

 

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #53 Hoe ziet jouw ideale trouwjurk er uit ?

trouwjurk

Drie trouwjurken en twee huwelijken

Mijn eerste huwelijk eindigde na 11 maanden al in een (ja, letterlijk !) weduwschap. Dat wens je je vijand niet toe. Maar goed, 1000 vragen laat me terugkijken naar de fijne herinneringen. En dat eerste huwelijk bracht mij twee trouwjurken. De lelijkste heb ik nog altijd.

Een jurk waarin ik mij helemaal herkende

Een jaartje afgestudeerd en vol idealisme om de wereld beter te maken. Ik heb geen idee of dat ondertussen bij twintigers een achterhaald ideaal is, maar Carl en ik hadden wel die droom. Hij studeerde nog en ons hele leven speelde zich af in het studentenleven van Leuven. Verenigingen, vrienden, activiteiten, vrijwilligerswerk en tussendoor nog wat geld verdienen. Als ik er op terugkijk dan is het nauwelijks te begrijpen. We hadden het financieel niet breed maar dat was nooit een zorg.  Wij zouden leven op 1 inkomen en dat lukte ook prima.

Ik passeerde een half jaar voor ons huwelijk een winkel en zag er een rok met een vestje (klinkt nu veel formeler dan het was) dat feestelijk oogde maar dat ik toch nog zou kunnen dragen op het werk. Ik kon de stukken onderling combineren. Het was jong en hip, geen echte trouwjurk, het zat goed en de gedachte dat ik het later nog zou kunnen dragen vervulde me met plezier. Niet om de financiële reden, maar vooral omdat dit mij zou herinneren aan een geweldige dag. Het was – naar mijn normen van ‘gewone kledij’ – duur, maar dat mocht wel. Ik kocht het en de toen nog viel als een blok voor mijn keuze.

De eerste jurk werd afgekeurd door de familie

Het duurde echter niet lang of de toenmalige schoonmoeder kreeg lucht van mijn aankoop. Mijn oudere (waakzame !) zus ook. Geen idee of ze het gezamenlijk ofwel individueel hebben besloten maar er werd naar mijn aankoop gekeken als een “verkeerde beslissing”.  De jurk was niet ‘passend’ en ‘straalde niets uit’. Maar vooral, het was – zo  hoorde ik het toch tussen de regels door – vooral niet passend met ‘de familie’. Want de familie, en dan in het bijzonder de familie van Carl, hield van duur. En chic. Een hoed op je hoofd. Met pluimen of bloemen. Soit, iets wat helemaal niet paste als de bruid met een ‘burgerjurkje’ als echtgenote zou worden ingezegend.

Dan maar een prinsessenjurk

Ik volgde en kreeg een prinsessenjurk. Zo eentje die helemaal op maat wordt gemaakt. Met pareltjes. Eentje waar je geen centimeter mag verdikken. Een jurk met een onderrok. Lang. Schoenen die ik daarna nooit meer zou dragen en waar ik niet eens goed kon mee dansen. Maar de familie was content en tot op heden vind ik het een juiste keuze. Familie is belangrijk en wij wilden dat het ook volop feest was voor hen.

trouwjurk

Na een veel te lang weduwschap de derde jurk

En toen trouwde ik voor de tweede keer en mocht ik opnieuw een trouwjurk kiezen. Een tweede keer trouwen is geenszins hetzelfde als een eerste keer. Doen alsof er niets gebeurd was, dat kon niet. Wij waren ook stukken ouder. Het studentenleven lag al ver achter ons. Het grote voordeel was wel dat dat het dit keer zonder problemen helemaal ‘ons ding’ kon worden en beide families dolblij waren met ons huwelijk maar het organiseren van het feest aan ons overlieten.

Ik koos een jurk uit de collectie van Cora Kemperman. Ik zie tot mijn grote verbazing dat ze hem nog altijd verkopen, zij het in een ander kleur. Het werd dus opnieuw geen dure jurk maar gewoon iets waar ik mij goed in voelde.  Het lief (eu, echtgenoot) en ik houden beiden niet van luxe. Ik vrees dat dat bij beiden ingegeven is uit ‘gemak’, omdat dat luxe meer zorg en verantwoordelijkheid vraagt. Geef ons beiden maar altijd de praktische, eenvoudige, kwalitatieve versie.

En zo heb ik dus drie trouwjurken, waarvan de eerste de tand des tijd niet heeft overleefd.

Het antwoord op mijn ideale trouwjurk verschilt dus naargelang het belang van de familie. Maar als ik zelf kan kiezen, dan gewoon iets dat leuk is en goed zit.

Hoe zit het met jullie ? Hebben jullie echt helemaal zelf gekozen of net als ik gezwicht voor de ‘druk’ van familie ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

Dagboeknotities: kanker en dementie, dat ik er soms wakker van lig

 

kanker

Het komt van alle kanten

Ik ken in mijn familie niemand met kanker. Kanker is mijn hele leven iets geweest dat toch wel redelijk ver van mijn bed was. Ook op het werk (met toch zo’n 100-tal collega’s) viel het woord kanker maar één keer, maar na een goed jaar was daar niets meer van te merken. Het hoeft immers niet steevast een gigantische lijdensweg te zijn. Gelukkig ! Die collega hou ik trouwens wel voor ogen, en ook een collega-loper die ondertussen ‘gezond’ is verklaard. Dat kwam en dat ging weer voorbij.  Alleen die ene vriend, bij wie het kankerverhaal ‘op en neer ging’ en waarbij wij allen dachten dat hij zo 100 zou worden, liep het verhaal plots op zijn eind. 

Maar er kwamen nieuwe verhalen en ze kwamen harder aan. Dichterbij. Complexer. Met meer vraagtekens. Ze zetelen zich in mijn hart. Ik kijk er niet-begrijpend naar. Er valt niets te begrijpen aan kanker. Ik zie hoe kanker het leven van mensen geheel overhoop haalt.

Dementie: het verhaal dat geen mooi einde kent

Dat het leven zo kwetsbaar is. Dat mensen gigantisch weerbaar zijn soms, dat ik mijn ogen niet geloof. Zo ga ik wekelijks minstens één keer op wandel met ‘opa’ die soms geheel verstrikt zit in angstige gedachten van meer dan een  halve eeuw geleden. Zijn gedachten zijn soms een haperende plaat, hij komt uit waar hij begon en hij voelt de frustratie dat het niet klopt, dat hij geen stap verder geraakt, dat hij vastzit.

Het is een opgave voor hem, deze gevangenschap die zowel fysiek als mentaal is. De afhankelijkheid van anderen. Het is een opgave voor zijn vrouw die nu samenleeft met een ‘andere man’, al is het nog altijd dezelfde als diegene met wie ze zo’n kleine 60 jaar geleden trouwde.

Waar zijn we mee bezig ?

Het confronteert me wel. Dat heeft het altijd al gedaan. Het is de toets van mijn leven. Wat als het leven zelf in het gedrang komt, hoe zal ik dan kijken naar de keuzes die ik maakte ? Ben ik nu wel bezig met wat belangrijk is ? Zijn mensen niet het allerbelangrijkste ?
Al die zaken waar ik mij druk in maak, wat betekent het, geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven ?

Weerbaarheid en liefde

De verhalen van kanker en dementie brengen echter ook verhalen van weerbaarheid met zich mee. Liefde ook. Voor elkaar. Zo onvoorwaardelijk zorg dragen. Ook al zijn de dagen onvoorspelbaar en worden sommige het liefst zo snel mogelijk vergeten.Ik hoop dat ik het hier niet romantiseer. Aan kanker en dementie is niets moois.  Maar het brengt soms onvermoede krachten in mensen naar boven. Dat liefde sterker is.
En dat is, gelukkig een gedachte waar ik mij ‘s nachts, wanneer ik mij weer eens zorgen maak, ook aan vasthoud.