Categorie archief: man-vrouwrelatie

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #53 Hoe ziet jouw ideale trouwjurk er uit ?

trouwjurk

Drie trouwjurken en twee huwelijken

Mijn eerste huwelijk eindigde na 11 maanden al in een (ja, letterlijk !) weduwschap. Dat wens je je vijand niet toe. Maar goed, 1000 vragen laat me terugkijken naar de fijne herinneringen. En dat eerste huwelijk bracht mij twee trouwjurken. De lelijkste heb ik nog altijd.

Een jurk waarin ik mij helemaal herkende

Een jaartje afgestudeerd en vol idealisme om de wereld beter te maken. Ik heb geen idee of dat ondertussen bij twintigers een achterhaald ideaal is, maar Carl en ik hadden wel die droom. Hij studeerde nog en ons hele leven speelde zich af in het studentenleven van Leuven. Verenigingen, vrienden, activiteiten, vrijwilligerswerk en tussendoor nog wat geld verdienen. Als ik er op terugkijk dan is het nauwelijks te begrijpen. We hadden het financieel niet breed maar dat was nooit een zorg.  Wij zouden leven op 1 inkomen en dat lukte ook prima.

Ik passeerde een half jaar voor ons huwelijk een winkel en zag er een rok met een vestje (klinkt nu veel formeler dan het was) dat feestelijk oogde maar dat ik toch nog zou kunnen dragen op het werk. Ik kon de stukken onderling combineren. Het was jong en hip, geen echte trouwjurk, het zat goed en de gedachte dat ik het later nog zou kunnen dragen vervulde me met plezier. Niet om de financiële reden, maar vooral omdat dit mij zou herinneren aan een geweldige dag. Het was – naar mijn normen van ‘gewone kledij’ – duur, maar dat mocht wel. Ik kocht het en de toen nog viel als een blok voor mijn keuze.

De eerste jurk werd afgekeurd door de familie

Het duurde echter niet lang of de toenmalige schoonmoeder kreeg lucht van mijn aankoop. Mijn oudere (waakzame !) zus ook. Geen idee of ze het gezamenlijk ofwel individueel hebben besloten maar er werd naar mijn aankoop gekeken als een “verkeerde beslissing”.  De jurk was niet ‘passend’ en ‘straalde niets uit’. Maar vooral, het was – zo  hoorde ik het toch tussen de regels door – vooral niet passend met ‘de familie’. Want de familie, en dan in het bijzonder de familie van Carl, hield van duur. En chic. Een hoed op je hoofd. Met pluimen of bloemen. Soit, iets wat helemaal niet paste als de bruid met een ‘burgerjurkje’ als echtgenote zou worden ingezegend.

Dan maar een prinsessenjurk

Ik volgde en kreeg een prinsessenjurk. Zo eentje die helemaal op maat wordt gemaakt. Met pareltjes. Eentje waar je geen centimeter mag verdikken. Een jurk met een onderrok. Lang. Schoenen die ik daarna nooit meer zou dragen en waar ik niet eens goed kon mee dansen. Maar de familie was content en tot op heden vind ik het een juiste keuze. Familie is belangrijk en wij wilden dat het ook volop feest was voor hen.

trouwjurk

Na een veel te lang weduwschap de derde jurk

En toen trouwde ik voor de tweede keer en mocht ik opnieuw een trouwjurk kiezen. Een tweede keer trouwen is geenszins hetzelfde als een eerste keer. Doen alsof er niets gebeurd was, dat kon niet. Wij waren ook stukken ouder. Het studentenleven lag al ver achter ons. Het grote voordeel was wel dat dat het dit keer zonder problemen helemaal ‘ons ding’ kon worden en beide families dolblij waren met ons huwelijk maar het organiseren van het feest aan ons overlieten.

Ik koos een jurk uit de collectie van Cora Kemperman. Ik zie tot mijn grote verbazing dat ze hem nog altijd verkopen, zij het in een ander kleur. Het werd dus opnieuw geen dure jurk maar gewoon iets waar ik mij goed in voelde.  Het lief (eu, echtgenoot) en ik houden beiden niet van luxe. Ik vrees dat dat bij beiden ingegeven is uit ‘gemak’, omdat dat luxe meer zorg en verantwoordelijkheid vraagt. Geef ons beiden maar altijd de praktische, eenvoudige, kwalitatieve versie.

En zo heb ik dus drie trouwjurken, waarvan de eerste de tand des tijd niet heeft overleefd.

Het antwoord op mijn ideale trouwjurk verschilt dus naargelang het belang van de familie. Maar als ik zelf kan kiezen, dan gewoon iets dat leuk is en goed zit.

Hoe zit het met jullie ? Hebben jullie echt helemaal zelf gekozen of net als ik gezwicht voor de ‘druk’ van familie ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #34 Hoeveel geld staat er op je bankrekening ?

geld

‘Ik weet het niet’ geloof ik niet

Wanneer mensen wordt gevraagd hoeveel ze op hun bankrekening staan hebben dan zeggen ze meestal dat ze het niet weten. Technisch gezien zal dat wel kloppen, er gaan immers automatische afhoudingen af en je hoofd houdt ook niet elke pinactie bij. Toch geloof ik ze zelden. Maar dat mensen écht geen idee hebben wat op hun rekening staat ? Dat lijkt mij simpelweg dom.

Op mijn bankrekening staat …

Niet zo bijster veel. MIjn zichtrekening is immers een transfer rekening. Mijn loon komt er op en vervolgens gebeuren (automatisch) er twee zaken

  • een vast bedrag naar de spaarrekening
  • een (weinig) variabel bedrag naar de gemeenschappelijke rekening

Dan blijft er heus nog wat overschot over, daar doe ik mijn persoonlijke aankopen van, maar als het resterende bedrag te groot wordt gaat ook dat naar de spaarrekening.

Ik ben dus vrij goed op de hoogte van wat er gebeurt met mijn en ons geld.

Wat betekent een cijfer ?

Met het loon dat mijn man en ik verdienen hoeven we ons geen zorgen te maken.  Wij vinden daarom beiden dat we ‘rijk’ zijn, al is dat altijd maar in hoeverre je het vergelijkt.  De meeste van onze vrienden verdienen stukken, werkelijk stukken (!!!) meer dan wij. Maar ze werken dan ook voltijds, hebben een carrière die afhankelijk is van allerlei economische bewegingen.
Wij geloven niet dat méér geld – we hebben voldoende – ons gelukkiger zou maken. Dat blijkt ook wetenschappelijk onderbouwd. 

Hoe ouder wij worden

… hoe meer wij beseffen dat de grootste rijkdom tijd is. Tijd om met elkaar om te gaan, tijd om te lezen, tijd om te genieten van tal van zaken die gratis zijn : wandelen, fietsen,  wiegen in de hangmat. Wij beseffen ook dat tijd nooit terugkomt.
Dat ik al heel vroeg ben geconfronteerd met de dood heeft daar zeker mee te maken. Rijkdom maakt niets uit dan. Het cijfer op je bankrekening helpt je niets als je fataal ziek bent. Dus denken wij : je kan maar beter van dit leven genoten hebben.
Mijn dromen hebben trouwens niet zoveel te maken met geld.

Uitgedaagd

Annelies en Bjeurn zijn wat dat betreft mijn echte uitdagers. Op de fiets. 14 maanden. Weg van alles, maar helemaal met elkaar. Met weinig tot geen bezittingen. Los laten.

Ik zie het mijzelf nog niet te doen, maar ze krijgen wel al mijn respect.

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

Wat als de Sint mij alle tijd van de wereld kon geven ?

Sint : wat als hij mij alle tijd kon geven ?

Ergens hoop ik nog altijd dat de Sint toch bestaat. Je weet maar nooit dat hij dit lijstje leest en mij compleet verrast !

Stel dat ik vanaf morgen niet meer hoef te werken. Ik ben gezond en de Sint betaalt gewoon mijn levensonderhoud. Wat zou ik dan doen ?  Ik ga even de foto’s af. De volgorde is willekeurig, het is geen volgorde van belangrijkheid.

  • Tochten in de natuur

    Ik zou meer tochten in de natuur maken en wellicht zou ik dat zelfs eens met een klein tentje doen. Om helemaal op te gaan in die natuur. Een beetje zoals Sheryl Strayed denk ik.

  • Meer tijd met wie ziek is of zorgbehoevend

    ik vind het zo erg dat ik voor mijn schoonvader niet meer tijd vrij maak. Je zou kunnen zeggen dat dat een keuze is – maar dat is ten dele zo. Er ‘moeten’ ook nog heel wat andere zaken gebeuren die helemaal niet zo belangrijk zijn maar wel noodzakelijk. Het zou trouwens niet alleen over mijn schoonvader gaan.
    Vrijwillgers werk ook. Omdat het onbetaalbaar is. Vooral vrijwilligerswerk in die sectoren waar mensen geholpen worden die geen hulp kunnen betalen. Mensen helpen met papieren. Met Nederlands leren. Met oplossingen zoeken voor praktische problemen.

  • Meer kamperen

    Ja, nog meer ! Misschien zelfs zoiets als Annelies doet. Ligt dicht bij punt één. De liefde voor natuur (voor wie denkt aan drukke campings : ik verkies de natuurkampeerterreinen of kamperen bij de boer) steekt hier weer zijn kop op. De vrijheid en de eenvoud ook. Eenvoud betekent trouwens dikwijls sowieso meer vrijdheid !

  • Technologie en ict

    ik vind het bijzonder interessant allemaal. Sociale media, wat er allemaal te doen/leren valt dankzij internet  maar ook het ‘harde’ werk zoals programmeren. Ik kan er mij wel mee bezighouden. Zeker weten. Geen idee of de Sint ICT-minded is.

  • Contact met mensen , met het lief

    Meer tijd voor mijn familie (ook in West-Vlaanderen), meer tijd voor de kinderen uit de familie (meer dan de obligate feestjes), meer tijd om samen dingen te doen of samen te werken. Meer tijd voor kennisen, buren. Meer tijd voor iedereen. Ook voor het lief. Het is niet omdat je samenleeft dat je samen tijd genoeg hebt.

  • Lezen

    Ik lees nu al redelijk wat, maar het mag veel, veel meer zijn ! Mocht de Kindle waar ik zo erg aan gehecht zijn een probleem zijn (ik verdenk de Sint ervan dat Kindle misschien te nieuwig is !) , dan maar allemaal boeken uit de bib. Geen erg !

  • Sporten

    Alle dagen, maar vooral zonder tijdsdruk. Zonder in mijn hoofd dat stemmetje dat zegt ‘je moet tegen dan dit, pas op dat je niet te laat hier of daar komt’. Zodat ik gerust een kwartier langer kan lopen, fietsen of wat dan nog. Zodat ik niet holderdebolder halfnat van onder de douche in de kleren moet schuiven.

  • Vriendinnen (en ook wel vrienden !)

    Ik zou ze allemaal opzoeken en allemaal trakteren. Met eten en liefst ook met tijd. Want zij zitten al even verlegen om tijd als ik. De Sint mag ze natuurlijk ook trakteren ! Als ik er maar bij ben !

  • Schrijven

    Alle dagen. Het maakt niet uit wat en ik heb ook geen ambitie (of het talent) om een boek te schrijven. Maar ik schrijf gewoon graag. Stel je voor dat ik dat alle dagen kan doen zonder tijdsdruk. Dat ik deze vaardigheid kan verfijnen ?

Wat zou jij doen als je plots alle tijd van de wereld kreeg ? 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #18 Hoe voelt liefdesverdriet voor jou

liefdesverdriet

Liefdesverdriet was een zaak van alle dagen

Ik beken meteen : het is gigantisch lang geleden dat ik liefdesverdriet had. Als het toesloeg ging ik er echter helemaal voor. Geen liefdesverdriet erger dan het liefdesverdriet van een 12-jarige. Tenminste, zo leek het toen. Ik kweelde mee met Nazareth  tot mijn ingewanden er zowat uitlagen : Love Hurts. Tot tranens toe, hele kussenslopen nat.
Ik kan mij niet eens meer herinneren om welke jongens het ging. Zo erg moet dat liefdesverdriet zijn geweest.

 

Veel vrienden weinig liefjes

Ik overleefde de puperteit en de heftige emoties. Het hoofd werd zwaarder dan het hart. Geen idee of dat per definitie een goede evolutie is. Er waren nog liefjes en er was nog liefdesverdriet, maar de kussenslopen bleven droog. Misschien keerde het gewoon meer naar binnen. Er werd niet meer gekweeld. Er was wel stil verdriet. Er kwam nieuwe liefde.

Rouw als een gebroken hart

Het is nu alweer héél lang geleden dat ik liefdesverdriet had. Dat zit wel snor, dat lief en ik. Maar er is wel liefdesverdriet geweest. Het allergrootste toen ik afscheid moést nemen. Willen of niet. Toen er na 11 maand huwelijk een eind kwam aan een pasbegonnen verhaal omdat de dood er zich ging mee moeien. Mensen zullen zeggen : dat is rouw, dat is geen liefdesverdriet. Maar wat is rouw anders dan een gebroken hart ?

Gemis

Het ‘klassieke’ liefdesverdriet is mij gelukkig al jaren bespaard. Liefdesverdriet is altijd hevig. Het lief en ik zijn ondertussen alweer jaren en jaren getrouwd, maar nooit vergeet ik de kwetsbaarheid van het leven en dus ook het (mogelijk) liefdesverdriet. Nooit vergeet ik dat de liefde die er nu is niet vanzelfsprekend is, dat dit een kwestie is van alle dagen dankbaar zijn en alle dagen genieten van wat is. Wéten dat het zo gedaan kan zijn. Een ongeval, een ziekte. Maar ook weten dat je er zorg moet voor dragen. Voor je het weet zit je zo verstrikt in je eigen drukte dat je de andere stuk voor stuk vergeet.

Innerlijke gemismeter

Gelukkig heb ik een soort innerlijke ‘gemismeter’.  Ik mis mijn liefste nogal snel. Het  is geweldig dat we beiden ook ons eigen leven hebben. Onze eigen avonturen en passies. Dat we een eigen vriendenkring hebben en dat we het beiden absoluut niet nodig vinden om alles samen te doen. Maar nu en dan voel ik weer het gemis. Dan trekken we samen weg. Een dagje, of een week. Of we gaan lang wandelen. Lang lekker eten. Gewoon om samen te zijn. Om te genieten. Zodat het gemis nooit te groot wordt. Zodat het nooit écht liefdesverdriet wordt.

Hoe voelt liefdesverdriet voor jou ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !