Categorie archief: man-vrouwrelatie

Snapshot diary

Snapshot diary week #2017/30 vakantie op de Veluwe

Twee passies verenigd op de Veluwe

Zoals andere mensen voetbalgek zijn, is mijn lief schaakgek. Soms lijkt zijn hele leven te draaien rond het zetten van de beste zet. Op de I-pad, of een elektronisch bord, tegen een echte of imaginaire tegenstander. Oefeningen maken en nieuwsbrieven lezen over schaken allerhande. Het houdt niet op.

Ik hou dan weer van kamperen. Het lief niet. Of er moeten voordelen aan zitten. Zoals de combinatie van een schaaktoernooi en een week kamperen. Dus trokken we zondag richting Dieren. Het programma van het lief was simpel: iedere dag schaken van één tot een uur of vijf. Dan nog eventuele analyse van het spel.

schaken op de Veluwe

Mijn programma was een verdere ontdekking van de Veluwe.

De Veluwe is groot

Bij De Veluwe dacht ik vroeger onmiddellijk aan de Hoge Veluwe. Ik dacht verkeerdelijk dat dit trouwens hetzelfde was. Maar de Veluwe is veel meer. Vorig jaar logeerden we nog in Epe, op een park van Roompot.  Ik fietste er zalig veel in natuurgebied, maar de Hoge Veluwe was het niet, al maakte het natuurgewijs niet veel uit. Het ging om gezelfde gebied. Wie in het uitgestrekte park van de Hoge Veluwe wil fietsen of wandelen moet trouwens flink betalen, 9,30 euro, en dat was me vorig jaar behoorlijk in het verkeerde keelgat geschoten. Betalen tot daar aan toe, maar dit was duur. Om in de natuur te wandelen ? Je kan overigens geen weekkaart of beurtenkaart kopen, dus een echte ‘vakantie’ in de “Hoge” Veluwe werd meteen afgevoerd.

Fietsen in park Veluwezoom

Gelukkig ligt Dieren – het stadje van het schaaktoernooi – aan de rand van de Veluwezoom en hoef je voor dit natuurpark niet te betalen. Hip hip hoera, ik kon naar hartelust fietsen in dit prachtige gebied, dagen aan een stuk ! Onze camping lag in Laag-Soeren en ik hoefde maar de baan over te steken of ik was al in het park. Van geluk gesproken ! Het lief schaken en ik fietsen en genieten van de vele natuur.

Ik heb uren gefietst ! Ik genoot van de stilte en de rust van het park. Geen auto te zien, alleen hier en daar Galloways die de weg wel eens durfden te bezetten.

De IJsel

Veluiwe Veerboot

Het gebied waar we logeerden wordt bepaald door de IJsel en de Veluwezoom. Ik heb zalig gefietst langs de IJsel. Kilometers lang om vervolgens diezelfde IJsel over te steken met de veerpont. Kilometers exclusieve fietspaden, je kwam er nauwelijks een levende ziel – laat staan een auto – tegen. Ik fietste er tussen tal van watervogels die er hun nesten bouwden, maar moest evengoed stampen tegen de felle wind.

Veluwe fietsen

Veel te doen – ook als het regent

Er is ontzettend veel te doen in deze streek en je hoeft er niet eens grote afstanden voor af te leggen. Wat mijn fiets- en wandelplannen betreft, deze werden bij tijden gedwarsboomd door gietende regen. Dinsdag goot het de hele dag. Ik kan best tegen wat wandelen of fietsen in de regen, maar geen hele dag aan een stuk.
Dinsdag reed ik richting Hattem en bracht er een bezoek aan het Anton Pieck Museum en het Bakkerijkmuseum. Vooral dat laatste was een voltreffer. Het rook er heerlijk naar koekjes en kinderen waren enthousiast op zoek naar de muizen die zich te goed deden aan al dat meel. Ik bezocht verder nog het openluchtmuseum in Arnhem dat een beetje lijkt op ons Bokrijk, zij het dat ze verder gaan in tijd. Ook de jaren 50 en 60 zijn goed gedocumenteerd. Deze drie museum kon ik gratis bezoeken dankzij de Museumkaart. Een aanrader voor wie regelmatig in Nederland vertoeft !

De liefde voor Gelderland groeit

Zeeland blijft met ster op kop staan op de lijst van mijn favoriete kampeerbestemmingen maar Gelderland krijgt een mooie tweede plaats. Ik genoot van het rivierenland (ook Gelderland) tijdens de Bloesemtocht en ook Epe kon ik vorig jaar goed smaken. De streek waar we nu waren – een combinatie van Achterhoek en Veluwe – heeft me opnieuw positief verrast.

Ik kijk al uit naar mijn volgende vakantie. In Nederland. Of ergens anders. Bij voorkeur met de caravan !

Allemaal een fijne vakantie ! 

 

 

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week #2017/28 Auvergne

Auvergne

Auvergne, de Franse manier van leven

We reden voor de tweede keer richting Auvergne. Een dorpje met 7 huizen en doodlopende straten. Huizen zonder nummer. Tenslotte kent iedereen iedereen. Oftewel: het dorp is gewoon ingenomen door mensen die rust zoeken. Korte vakantiegangers zoals wij of anderen die ‘voorgoed’ verhuisd zijn naar Frankrijk. Vorige keer waren we ook al in zo’n dorp, Chappes, zij het dat het daar nog méér verlaten was.

De keuze Frankrijk was er eentje van het lief.  Dat het daar zo desolaat was verontrustte me wel een beetje. Er was een ‘voedingswinkel’ op 6 km. Gelukkig. Maar dat was het zo’n beetje. De steden in de buurt waren gauw een uur moeizaam rijden via haarspeldbochten. We bezochten Montluçon waar we in de plaatselijke krant lazen dat zowat heel Auvergne richting Middellandse Zee was getrokken. Dat merkten we wel.

Er was niets te doen en dat was goed

Auvergne Les Betules

Het huisje en het dorp maakte echter alles goed. Ik genoot van de rust. Het lief had even last van ontwenningsverschijnselen toen bleek dat er wel een grote verzameling DVD’s waren, maar geen mogelijkheid om De Tour te volgen. Het dorp mocht dan wel op een doodlopende weg weg liggen, er waren wel prima wandelwegen vanaf ons huisje. Niet dat iemand ze ooit zo noemde, het waren ‘tractorwegen’, bedoeld om de tractors van het ene veld naar het andere te brengen over de vele heuvels heen.

Wandelen en Auvergne

Iedere dag nam ik – meestal met het lief – de rugzak en verkende ik de omgeving. Er werden kilometers gemalen en vooral veel heuvels beklommen. De fiets bleef in de auto. Geen fietswegen hier en ook geen enkel stuk vlak. Wegen vol bochten waar wij wel heel traagjes reden maar de geroutineerde bewoners niet. Fietsen leek me gewoonweg te gevaarlijk. De omgeving waar wij waren is in toeristisch opzicht onontgonnen gebied. De ‘boerenwegen’ zijn prachtige wandelwegen, maar dat heeft het bureau van toerisme (nog) niet gezien. Ik ontdekte ze bij toeval en door satellietbeelden die ik op een kaart legde.

 

Toch te rustig ?

Op het eind van de week gaven we de sleutel terug af aan een dame die Nederland verruild had voor een leven in dit dorp. Samen met haar man had ze haar drukke baan in Nederland opgezegd en was ze hier komen wonen. Ze verdiende bij door op vakantiehuizen zoals dat van ons, te passen. Haar leven viel samen met het idylische beeld dat in vele films over het leven in Frankrijk wordt geschetst: tuinfeesten en vrienden. Zij het altijd eenvoudig en zonder de stress die ik associeer met een tuinfeest. We hebben ze maar een paar keer ontmoet, maar iedere keer kwam ze net terug van ‘een etentje’, ‘een verjaardag’.  Leven als God in Frankrijk, ja.

Die mensen die we zo graag zien

Mijn hart brak wel een beetje toen we het huis verlieten. Boven alles vond ik het samenzijn met het lief het allermooiste dat er was. Nog beter dan het huis, beter dan de Auvergne, beter dan de wandelingen in de natuur, beter dan het lekkere Franse eten. Tijd hebben ! Voor elkaar ! Samen op de bank ! Samen een boek lezen.
Daarom zou iedereen echt vakantie moeten hebben. Om tijdloos tijd door te brengen met elkaar. Met je geliefde, je kinderen, je familie. Om te vieren dat ze er zijn. Die mensen die we zo graag zien. Het leven vieren.

Iedereen verdient zo’n tijdloze vakantie. Om het leven te vieren ! Wat zijn jullie plannen ?

Gelezen

Gelezen: Us – David Nicholls

“Wij” van David Nicholls : het huwelijk is geen plateau

in “Wij” vertelt David Nicholls  het verhaal van een gezin dat uit elkaar valt. Een rondreis als laatste redmiddel en veel flasbacks geeft de lezer een beeld over een huwelijk tussen twee mensen vol goede wil en veel onvermogen.  Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Douglas, de echtgenoot.

Well I can tell you now that married life is not a plateau, not at all. There are ravines and great jagged peaks and hidden crevasses that send the both of you scrabbling into darkness. Then there are dull, parched stretches that you feel will never end, and much of the journey is in fraught silence, and sometimes you can’t see the other person at all, sometimes they drift off very far away from you, quite out of sight, and the journey is hard. It is just very, very, very hard.

Het verhaal

Douglas, van opleiding wetenschapper, heeft een duidelijk beeld over hoe de wereld in elkaar zit.  Hij is zo’n  20 jaar getrouwd met Connie, die een opleiding kust volgde en zich tot haar huwelijk met gelijkgezinden omringde. Lees: een leven waarin vandaag belangrijker is dan morgen.

Ik geloof dat hier al mijn huiver begon. Het cliché van de (would-be ?) kunstenaar en de heftige relaties. Of het andere cliché: de wetenschapper voor wie alles methodisch moet zijn. Nicholls heeft er een handje van weg !

Connie en Douglas kunnen niet meer verschillend zijn maar slagen er toch in om een gelukkig huwelijk uit te bouwen. Verdriet blijft hen niet bespaard. Hun eerste dochter overlijdt en jaren later zegt Connie dat in deze periode Douglas haar enige houvast was. Een tweede kind (Albie) wordt geboren en vanaf het begin loopt er iets mis in de relatie vader en zoon. Albie wil bij zijn moeder gaan en lijkt Douglas resoluut af te wijzen.

Rondreis Europa

Wat volgt is een beschouwing over meer dan 20 jaar huwelijk. Connie geeft aan Douglas te willen verlaten. Ze gaan nog een laatste keer op reis (De Grote Rondreis) met z’n drieën in Europa. Douglas hoopt dat deze reis hen opnieuw zal samenbrengen. Albie is ondertussen 17. De lezer volgt het gezin doorheen Europa en wordt getrakteerd op knappe sfeerbeelden van de verschillende steden. Ook hier had ik gemengde gevoelens. Hij mag dan wel de steden als toerist bezoeken, de indrukken waren mij te cliché.  Amsterdam: grachten, Rijksmuseum, coffeeshops en prostitutie. Madrid: Prado, Guernica.  Wat is dat toch met Nicholls en cliché’s ?

Botsende levensvisies

Uiteindelijk gaan Douglas en Connie uit elkaar. De relatie tussen Albie en Douglas, die op de rondreis een dieptepunt kent, krijgt even een kentering maar wordt niet echt goed. Waarom dat zo is, wordt niet echt uitgediept. Albie heeft het gevoel dat zijn vader ontgoocheld is in hem. Het is duidelijk dat Douglas verwachtingen heeft over Albie die niet kan of wil inlossen. Die verwachtingen zijn echter niet bijzonder hoog of uitzonderlijk. Omgekeerd lijkt Albie alles te doen om zijn vader te dwarsbomen. Albie gaat hierin wel heel ver.

In Albie vinden Douglas en Connie geen verbondenheid. Hun visie op opvoeding staat diametraal tegenover elkaar. Het levert evenwel mooie dialogen op. Dit denken beide ouders over Douglas’ toekomstplannen om fotograaf te worden:

‘Photographer!’ said Connie. ‘He’s going to be a photographer.’ We were pacing around the kitchen, furiously tidying up, by which I mean tidying up, furious. Wine had been drunk and it was late, the end of a long, fraught argument that, as was his way, Albie had provoked then fled from. ‘Don’t you see?’ said Connie, hurling cutlery at the drawer. ‘Even if it’s hard, he has to try! If he loves it, we have to let him try. Why must you always have to stomp on his dreams?’ ‘I’ve got nothing against his dreams as long as they’re attainable.’ ‘But if they’re attainable then they’re not dreams!’

‘And that’s why it’s a waste of time!’ I said. ‘The problem with telling people that they can do anything they want to do is that it is objectively, factually inaccurate. Otherwise the whole world would just be ballet dancers and pop stars.’ ‘He doesn’t want to be a pop star, he wants to take photographs.’ ‘My point still stands. It is simply not true that you can achieve anything if you love it enough – it just isn’t. Life has limitations and the sooner he faces up to this fact then the better off he’ll be!’

Hier botsten twee verschillende levensvisies. Vervang fotograaf door een andere studierichting niet blaakt van jobmogelijkheden en je vindt dit gesprek in tal van gezinnen terug. Ook wij hadden ooit, zij het niet zo extreem, zo’n gesprek hier thuis.

Hoe heeft dit huwelijk zoveel jaren overleefd ?

Uit ongeveer alles blijkt dat Connie en Douglas compleet anders in het leven staan. Douglas lijkt in een bubble te leven:  hij heeft zo’n beeld van hoe de wereld en het leven moet zijn volgens hem, dat hij mist wat er onder zijn ogen gebeurt. Het is een man die vasthoudt aan zijn overtuigingen, ook al botst hij keer op keer tegen weerstand. Enkel in Barcelona (de laatste stad) laat hij zijn zoon even los. Het lijkt alsof Douglas een bril op heeft die hem weerhoudt om bepaalde dingen te zien.  Toch doet hij alles om het huwelijk te redden. Connie van haar kant blijft van Douglas houden en ziet ook waar het fout loopt, maar de onmacht tussen beiden is zo groot dat ze elkaar niet (meer) vinden.

Samenvatting

 

Twee sterren, niet veel. De clichés waren er mij teveel aan. Het verhaal kon mij niet boeien. Ik heb mij lang afgevraagd waarom dat zo is. Soms heb je geen click met een verhaal of personages. Dat was hier het zeker het geval. Ik had het eertijds ook met “A little life” van Hanya Yanagihara.  

  • Taal  : Ik las het boek in het Engels, vlot geschreven maar niet uitmuntend in taal
  • Inhoud :  Een koppel gaat met hun 17 jarige zoon op rondreis in Europa in de hoop (vader) dat dit het huwelijk kan redden
  • Emotie : donker, maar ook humor. Je wordt er echt niet vrolijk van, misschien net omdat het bij tijden heel realistisch is.
  • Themata : gebroken relatie, zeer beschadigde relatie vader-zoon
  • Genre : fictie
  • Personages :  Douglas (vader), Connie (moeder), Albie (17 jarige zoon)
  • Tempo : traag
  • Context : Groot Brittannië (thuisland), verschillende Europese steden (rondreis), 21ste eeuw

Praktisch

David Nicholls, Wij, uitgeverij Boekerij, 415 blz., januari 2015

Te koop via Bol.com voor € 19,99 paperback. Kijk even na, ik heb het boek hier en daar al goedkoper gezien ! Vlot verkrijgbaar in de meeste bibliotheken.

Ik las de Engelse versie in Kindle Editie, $ 6,24

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #53 Hoe ziet jouw ideale trouwjurk er uit ?

trouwjurk

Drie trouwjurken en twee huwelijken

Mijn eerste huwelijk eindigde na 11 maanden al in een (ja, letterlijk !) weduwschap. Dat wens je je vijand niet toe. Maar goed, 1000 vragen laat me terugkijken naar de fijne herinneringen. En dat eerste huwelijk bracht mij twee trouwjurken. De lelijkste heb ik nog altijd.

Een jurk waarin ik mij helemaal herkende

Een jaartje afgestudeerd en vol idealisme om de wereld beter te maken. Ik heb geen idee of dat ondertussen bij twintigers een achterhaald ideaal is, maar Carl en ik hadden wel die droom. Hij studeerde nog en ons hele leven speelde zich af in het studentenleven van Leuven. Verenigingen, vrienden, activiteiten, vrijwilligerswerk en tussendoor nog wat geld verdienen. Als ik er op terugkijk dan is het nauwelijks te begrijpen. We hadden het financieel niet breed maar dat was nooit een zorg.  Wij zouden leven op 1 inkomen en dat lukte ook prima.

Ik passeerde een half jaar voor ons huwelijk een winkel en zag er een rok met een vestje (klinkt nu veel formeler dan het was) dat feestelijk oogde maar dat ik toch nog zou kunnen dragen op het werk. Ik kon de stukken onderling combineren. Het was jong en hip, geen echte trouwjurk, het zat goed en de gedachte dat ik het later nog zou kunnen dragen vervulde me met plezier. Niet om de financiële reden, maar vooral omdat dit mij zou herinneren aan een geweldige dag. Het was – naar mijn normen van ‘gewone kledij’ – duur, maar dat mocht wel. Ik kocht het en de toen nog viel als een blok voor mijn keuze.

De eerste jurk werd afgekeurd door de familie

Het duurde echter niet lang of de toenmalige schoonmoeder kreeg lucht van mijn aankoop. Mijn oudere (waakzame !) zus ook. Geen idee of ze het gezamenlijk ofwel individueel hebben besloten maar er werd naar mijn aankoop gekeken als een “verkeerde beslissing”.  De jurk was niet ‘passend’ en ‘straalde niets uit’. Maar vooral, het was – zo  hoorde ik het toch tussen de regels door – vooral niet passend met ‘de familie’. Want de familie, en dan in het bijzonder de familie van Carl, hield van duur. En chic. Een hoed op je hoofd. Met pluimen of bloemen. Soit, iets wat helemaal niet paste als de bruid met een ‘burgerjurkje’ als echtgenote zou worden ingezegend.

Dan maar een prinsessenjurk

Ik volgde en kreeg een prinsessenjurk. Zo eentje die helemaal op maat wordt gemaakt. Met pareltjes. Eentje waar je geen centimeter mag verdikken. Een jurk met een onderrok. Lang. Schoenen die ik daarna nooit meer zou dragen en waar ik niet eens goed kon mee dansen. Maar de familie was content en tot op heden vind ik het een juiste keuze. Familie is belangrijk en wij wilden dat het ook volop feest was voor hen.

trouwjurk

Na een veel te lang weduwschap de derde jurk

En toen trouwde ik voor de tweede keer en mocht ik opnieuw een trouwjurk kiezen. Een tweede keer trouwen is geenszins hetzelfde als een eerste keer. Doen alsof er niets gebeurd was, dat kon niet. Wij waren ook stukken ouder. Het studentenleven lag al ver achter ons. Het grote voordeel was wel dat dat het dit keer zonder problemen helemaal ‘ons ding’ kon worden en beide families dolblij waren met ons huwelijk maar het organiseren van het feest aan ons overlieten.

Ik koos een jurk uit de collectie van Cora Kemperman. Ik zie tot mijn grote verbazing dat ze hem nog altijd verkopen, zij het in een ander kleur. Het werd dus opnieuw geen dure jurk maar gewoon iets waar ik mij goed in voelde.  Het lief (eu, echtgenoot) en ik houden beiden niet van luxe. Ik vrees dat dat bij beiden ingegeven is uit ‘gemak’, omdat dat luxe meer zorg en verantwoordelijkheid vraagt. Geef ons beiden maar altijd de praktische, eenvoudige, kwalitatieve versie.

En zo heb ik dus drie trouwjurken, waarvan de eerste de tand des tijd niet heeft overleefd.

Het antwoord op mijn ideale trouwjurk verschilt dus naargelang het belang van de familie. Maar als ik zelf kan kiezen, dan gewoon iets dat leuk is en goed zit.

Hoe zit het met jullie ? Hebben jullie echt helemaal zelf gekozen of net als ik gezwicht voor de ‘druk’ van familie ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !