Categorie archief: mijmeringen

Snapshot diary

Snapshot diary week week 08/2017 dat hart van mij

hart van mij

Veel gebabbel … met artsen enzovoort

Omdat ik vorige week op Spoed was beland en het niet helemaal duidelijk was hoe dat  nu mogelijk was, wachtten me deze week een aantal gesprekken als navolging van het incident. De boodschap die ik kreeg was enerzijds geruststellend (geen blijvende schade etc.) maar anderzijds ook wel wat verontrustend, want niemand kon garanderen dat dit niet opnieuw zou voorvallen.

Dus zat ik een week thuis tussen de afspraken door en werd er nieuwe medicatie opgestart die probleemloos lijkt aan te slaan. Hip hip hoera !

Eten en nog eens eten

Veel heb ik dus niet te vertellen  over de voorbije week. Ik las twee boeken uit, waaronder het boek van Marcel Hendrickx over perfectionisme en schreef de wandeling van de Zilveren Helmen uit op mijn wandelpagina. Ik experimenteerde nogmaals met het ontbijt door wafels te bakken op basis van havermout, moerbei en kokos. Een geslaagde combinatie trouwens en geen suiker ! Anders was het met de  moelleux. Een caloriebom moet dat zijn en ik vrees dat er weinig is dat er gezond aan is !
Tussendoor bezochten het lief en ik nog eens Noordoever in Leuven en deden we ons weerom te goed bij P’trus Kitchen, wat een topper is voor mij, gezien de halve kilometer van ons huis en de prima koffie en gebak !

Aarzeling

Thuis

Een hele week thuis was het en ik vond die eindeloos lang duren. Gelukkig kreeg ik van de dokter groen licht, zodat de geplande vakantie kon doorgaan. Ik zag de aarzeling in mijn smekende vraag om na de vakantie terug aan het werk te mogen, maar kreeg ook hier groen licht omdat ook de paasvakantie lonkt. Pietzak ben ik, ik weet het !

Bang hart

Na de krokusvakantie sta ik er dus terug en ik heb er alle vertrouwen in. Dat zal wel lukken. Dat moet lukken. Al zal het toch een beetje met een bang hart zijn. Liever geen twee keer terug naar Spoed.

Ik wens jullie allen een fijne werk/vakantieweek toe ! Every moment counts ! 

 

SportsTalk

Sportstalk : schaamte in de gym (who cares ?)

fitness

Schaamte in de fitness

Nu en dan overvalt het mij. Schaamte. In de kleedkamer van de fitness bijvoorbeeld. Een overvloed aan gestroomlijnde lichamen. Of jong geweld waar de energie van afdruipt. Dan spreek ik mezelf streng toe en zeg dat het er helemaal niet toe doet, hoe slank, sterk, snel en sportief zij zijn. Andere keren kruip ik in een hoekje. Letterlijk. Een eilandje voor mezelf. Waar niemand kan zien op welk wattage ik train, laat staan met welk zweet.

Enthousiasme wint het van schaamte – soms

Gelukkig wint mijn enthousiasme het dikwijls van de schaamte. Tot het weer aan mij vreet. Tot net de verkeerde man, de verkeerde vrouw, een blik op mij werpt. Verkeerd in mijn hoofd dus. Verkeerd als in : sterk, slank, gespierd, energiek, atletisch en alle woorden die ik niet ben. Dan gaat de schaamte weer met mij aan de haal.

Niet uitgerust met een motorisch geheugen

schaamte in de fitness

Zo zag ik dat de gym dansles gaf. Ik vind het heerlijk om te dansen op fuiven en feestjes, maar laat mij geen 8 opeenvolgende passen nadoen. Ik kan er vier onthouden, daarna is het gedaan. Toch trok ik mijn stoute fitnessschoenen aan en volgde onlangs een dansles. Met een virtuele coach, want zo gaat dat in Basic Fit. Heerlijk is dat voor mij, want het ijverige kind slooft zich maar al te graag uit voor een leraar. Daar had ik dus geen last van. Beter nog : ik was de enigste ! De hele danszaal voor mezelf ! Dit werd mijn moment ! Mijn les !

Lang leve de smartphone

Dus ik danste er op los. Waren het meer dan 4 passen, dan deed ik die eerste 4 gewoon opnieuw tot het mij weer wat vertrouwd werd. Ik zweette en mijn hartslag ging naar omhoog. Zalig.

En toen kwam zij. Buikspieroefeningen in een hoekje van de zaal. En ik voelde de uitslover alweer in mij. Ik dacht zelfs even om gewoon buiten te lopen. “Zij” zou straks vast en zeker gigantisch krachtige buikspieroefeningen doen. Ik verstopte me achter een paal van 10 cm (niet efficiënt !) en hield nu én de coach én de dame in kwestie in het oog. Ik verloor alle ritme en alle passen. Tot ik zag dat ze gewoon aan het rusten was. Op de mat. Voortdurend met de smartphone aan de haal. Ze keek helemaal niet naar mij ! Waarom zou ze trouwens ?

Het maakt niet uit wat anderen denken

Ik heb de hele les gedanst. Ook toen ze uiteindelijk wél aan haar strakke buikspieroefeningen begon. De schaamte verdween. Ach wat, als ik mij maar amuseer !

Het plezier en het enthousiasme overwonnen de schaamte. Ik wuifde de schaamte weg en zei ‘dag schaamte, je bent weer eens op bezoek geweest, je mag nu wel even weg blijven’.

Vanaf nu is iedereen Stefanie

Wellicht gaan er weer maanden voorbij voor ik opnieuw zo overvallen word door schaamte. En als het opnieuw komt dan denk ik aan een geweldige collega van mij die een volledige Ironman voorbereidt. Wij praten veel over sport en natuurlijk is ze honderd keer beter dan ik, jonger, sterker, gespierder enzovoort. Wanneer wij beiden over onze liefde voor sport spreken is er geen moment van oordeel, maar wel van gedeeld enthousiasme. Wat is dat toch leuk, dat sporten ! Tja, dààr gaat het toch uiteindelijk om, niet ?

Dus volgende keer wanneer de schaamte mij weer overvalt, dan denk ik aan haar. Dat het gaat om de liefde voor sport. En niet om het vergelijken.

Veel plezier aan allen die graag sporten. En wat anderen denken ? Vervang die gedachte door gewoonweg plezier te hebben aan wat je ook doet ! 

Snapshot diary

Snapshot diary – week 07/2017 – Toen ging het licht uit

snapshot diary

Als ik met één gevoel terug kijk naar deze week dan is het wel met ‘hoe kon dit nu gebeuren ?’  Lees mee deze zeer eigenaardige week.

Toen ging het licht uit

Het ene moment was ik nog bezig met bestellen van kopies via mail, het andere moment zat een heel ‘ambulanceteam’ rond mij met allerlei draden en plakkers op mijn lijf.  Ik werd in ijl tempo ‘afgevoerd’ naar het ziekenhuis en snapte er niets van. En dat is ook het gevoel dat blijft na deze dagen. What happend ? De komende dagen zullen wat meer uitsluitsel brengen maar ik weet alvast dat ik niet in de rij sta om deze attractie nog eens mee te maken.

Dat we in een schitterend land leven, ja

Eenmaal overgeleverd aan de zorgen van artsen leek ik in een staat van optimale organisatie  te verkeren. Ik had er totaal geen controle over, maar de efficiëntie waarmee alles gebeurde in het ziekenhuis trof me diep. Heel systematisch werd er ‘geschrapt’ in de mogelijke oorzaken en problemen. Na zo’n kleine 12 uur mocht ik het ziekenhuis, vergezeld van het lief, verlaten. Letterlijk en figuurlijk met een gerust hart, want niets werd aan toeval overgelaten. En ook al was die Spoed  overbevolkt, alle dokters namen toch even de tijd voor een gesprekje.  Verpleegsters staken de zoveelste infuus in met de glimlach.
Dankjewel mensen van Spoed, dankjewel collega’s die zoveel moeite gedaan hebben !

En toen zat de week er al weer bijna op

Na spoed kwamen en komen de andere artsen. Het weekend zet bij mij sowieso in op donderdagavond, dus van werken kwam niet veel meer in huis. Nieuwe medicatie werd opgestart en op één dag misselijkheid na ziet het er goed uit.

Diep nadenken : wat is belangrijk

Toch ben ik best geschrokken. Het lief en ik waren de hele dag bij elkaar op spoed en op zo’n momenten realiseer ik mij des te meer hoe verankerd wij zijn met elkaar. Wij konden zelfs grapjes maken tussen de bezoeken van de artsen door. Zoals dat wij de allerbeste Valentijn hadden : van ’s morgens tot ’s avonds samen ! Terwijl het voor ons beiden een werkdag was. Een mens moet er iets voor over hebben, ja !

Wandelen brengt rust

In het lange weekend plande ik elke dag een lange wandeling. Het was alsof mijn hoofd dat echt nodig had. Wandelen tussen het slagveld van de Zilveren Helmen in Halen. Wandelen in Bekkevoort. Extra tijd besteden aan familie. Dankbaar ook : dat ik dit kan, wandelen. Dat de natuur zo mooi is en ik omringd ben door mensen die mij zomaar graag zien. Meer foto’s en een volledig verslag vind je hier
Het klinkt allemaal een beetje alsof ik aan de dood ben ontsnapt en dat ben ik letterlijk niet, maar de schrik zat er toch even in.

Dankjewel allemaal ! 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #36 Welk drankje bestel je in een café ?

koffie

Op zoek naar een excellente pauze ? Koffie !

Ik kan enorm genieten van een goede kop koffie. Ik weet dat er allerlei fancy koffies bestaan met allerlei smaakjes, maar boven alles heb ik toch het liefste doodgewone koffie. Met melk. Dat laatste hoop ik ooit nog eens af te leren. Jaren geleden verknoeide ik zelfs de koffie met suiker. Ik heb nog een eind te gaan.

Rustmoment

Mijn ouders hadden thuis best een drukke zaak. Veel volk over de vloer en er werd ook behoorlijk veel ‘zakelijke’ koffie geschonken. Van 12 tot 14 was het echter algehele rust, zaak dicht. Veel interesse voor het eten – mijn moeder was nochtans een prima kok – had ik niet, maar het dagelijkse koffiemoment vond ik dikwijls het hoogtepunt van de dag. Vergezeld met een speculaasje, jaar in, jaar uit en heel soms afgewisseld met één Cote d’Or, maar voor de rest altijd hetzelfde.
Ik ben pas laat begonnen met koffie, maar het associëren ervan met rust en een moment voor jezelf stamt zeker uit deze herinneringen.

Ritueel

Op café is koffiedrinken een heel ritueel. Van bier weet je meestal exact wat je krijgen zal. Bij koffie is dat anders. Welk aroma gebruiken ze, hoe maken ze de koffie ? Het is altijd een beetje een verrassing. Koffie is pure verwennerij, want je krijgt er ook altijd iets bij. Sommige zaken zijn daar best creatief in ! En dan begint het ritueel. Het openen van het melkcupje, de eerste keer roeren en even laten afkoelen. Een eerste sip en opnieuw : laten afkoelen.

koffie

De tijd even vertragen

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan zo’n kop  nooit in één keer opdrinken. Vooreerst wordt een goede koffie echt heet geserveerd. Je moet dus wachten. In één keer zo’n kop op drinken lijkt me een aanslag op mijn maag. Te sterk. Of gewoonweg te lekker. Het is niet dat ik echt bewust in slokken drink, het is alsof het gewoonweg niet anders kan.

Zijn jullie ook zo verliefd op koffie ? Of net niet ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !