Categorie archief: mijmeringen

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #41 Welk cijfer zou je je gezicht geven ?

Eu ? Ver van mij bed

Onmiddellijk bekentenis : deze leidt toch tot een beetje ergernis bij mij en dat kan alleen maar het gevolg zijn van enige onzekerheid. Of niet ? Nee denk ik, ik plaats toch selfies op Instagram en op mijn eigenste blog hier, staat toch mijn foto, full portrait ? En ook op de snapshot diary’s zet ik al eens foto’s van mezelf. Vrij regelmatig. Onzeker ? Ik ?
Maar laat ik eerlijk zijn, bij bovenstaande artikels is ‘gezicht’ nooit het main item, het gaat een beetje op in de rest van het onderwerp. Dus ja, een cijfer.

Grijze muis

Wat wel vast staat is dat ik er weinig mee bezig ben. Ik gebruik geen make-up. Alleen wat verzorging ’s morgens en ’s avonds. Ook de rest interesseert me niet, voor mijn part droeg ik alle dagen hetzelfde. Wat dat betreft ben ik een grijze en saaie muis. Ik hou er niet van om naar de kapper te gaan en kies voor het gemak.  Het is niet dat ik ga voor een hoog cijfer.

Geboren

Ik vrees dat ik nogal gelaten ben over het onderwerp. Op mijn werk lopen echt ‘schone mensen’ rond. Die passen zo in een boekje. Ze hebben een natuurlijke schoonheid en uitstraling. Ik denk dat ze zo geboren zijn. Of niet ?
Wanneer het lief van onze zoon glimlacht licht de hele kamer op. Gewoon glimlachen. Een schoon madam. Niet het klassieke-modellen-gezicht maar wel : warmte. Dat is toch schoon.

Cijfer ?

Maar een cijfer geven ? Ik begin er zelfs niet aan te denken. Ik denk dat ik er voor mijn vrienden en geliefden altijd goed uit zie. Tenzij ik een baaldag heb en mezelf ook liever niet in de spiegel zie. En de rest ? Who cares ? Als het voor mij goed, dan is het toch goed genoeg ?

 

 

 

Hebben de aanslagen mijn leven veranderd ? Ja.

aanslagen

Niet meer zo moedig na de aanslagen

Ik wou dat ik schrijven kon dat ik over een oeverloos idealisme beschikte en een onverwoestbaar optimisme wat de toekomst betreft maar dat is niet het  geval. Ik heb mezelf nooit gezien als een pessimist, maar wat terrorisme betreft heb ik weinig hoop. Aanslagen zijn mijn leven binnengedrongen. Nog voor Brussel zelfs.

Veranderd

Mijn eerste ‘confrontatie’ met terrorisme was tijdens mijn verblijf in Bali. Ik was er relatief kort na de aanslag in Kuta. De hotels waren leeg, de sfeer was bijzonder. Her en daar waren posters vol protest tegen deze zinloze aanslag.  Er ging geen dag voorbij of ik werd er wel ergens aan herinnerd. Op de terugvlucht zaten 3 mannen met baarden in typische islamkledij. Ik was er niet helemaal gerust in en verweet me tegelijkertijd dat ik angst had om zoiets irrationeel. Er is geen oorzakelijk verband tussen kledingdracht en terrorisme.

Angst is zelden rationeel

Toen ik een week na de aanslagen in Brussel de trein Leuven-Gent nam, stonden er op het perron een groepje moslimmeisjes met rugzak en gekleed in chador. Het was druk daar op perron 2 en je kon er niet naast kijken. Niemand stond dichtbij dit jonge groepje meisjes, terwijl het perron echt wel vol gedropt was. Ik dacht nog even hoe erg dat moet geweest zijn voor die jonge dames, jonge twintigers, om als paria’s te worden behandeld, onzichtbaren. En dat dit hen in de hoek van frustratie kon duwen, frustratie die zelden tot positieve gevoelens leidt.

Brussel en Antwerpen

Ging ik vroeger al eens cityhoppen in Brussel en Antwerpen, het is er sedert de aanslagen niet meer van gekomen. Ik ben wel nog in Brussel en Antwerpen geweest, maar toen moest het echt. Door de aanwezigheid van de vele militairen werd er voortdurend herinnerd aan mogelijk gevaar. Het zorgeloze was weg. Spijtig is dat.
En ook niet zo moedig van mijn kant.

22 maart  – 1 jaar later

1 jaar later is het misschien wel het moment om een tandje bij te zetten. Om uit de cocoon van angst te stappen en de toekomst tegemoet te gaan met een glimlach. Een toekomst waarin iedereen plaats mag krijgen. Wat hij/zij ook draagt.
Ik doe mijn best.

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #40 Ga je naar de kerk ?

 

kerk

Plaatsen van rust

Als ik enigszins tijd heb zal ik altijd even binnen springen in een kerk. Zeker op reis en liefst in die kerken die toeristisch niet zo interessant zijn. Ik vind het zalig om dan even op te gaan in de rust die er heerst in zo’n kerk. Denk aan de St.-Pieterskerk in Leuven, die staat daar (uiteraard !) pal in het drukke centrum en plots valt al die drukte weg. Je moet niets in een kerk. Er staan zelfs stoelen. En er is stilte ! Niemand die je iets vraagt. Er wordt niets te koop aangeboden en er is zo goed als geen afleiding. Of toch, de geschiedenis die je meeneemt.

Verbonden met eeuwen voor mij

Zeker in gotische kerken kan ik mij echt verbonden voelen met al die mensen die voor mij in de kerk zaten. Welke zorgen brachten ze mee ? Waren ze rijk ? Arm ? Was het toen feestelijk ? Zat de kerk vol ? Mocht je er zomaar in ? Je mag mij gerust een romanticus vinden maar zo’n gedachten gaan echt wel in mijn om. Generaties ver waren hier en met een beetje geluk komen er ook generaties achter mij die hier neerzitten om na te denken, te genieten van de stilte, al dan niet hun zorgen en geluk te delen met God.

Rituelen en vieringen

Ik kan echt wel genieten van een ‘dienst’.  Er gebeurt niets bijzonders en ook dat kan ik waarderen in een wereld die zichzelf altijd opnieuw wil uitvinden en opbiedt om ‘meer’ te zijn, ‘nieuwer’ en ‘flitsender’.  Je wordt tijdens een dienst nooit verrast. De rituelen liggen vast. Het rinkelen van de belletjes. Het opstaan en weer gaan zitten. Het in koor ‘amen’ zeggen en het geven van een hand aan elkaar waarbij je gezamenlijk uitziet naar een wereld van vrede. Na die dienst gaat iedereen weer zijn weg en misschien is er van een betere wereld niet veel sprake meer, maar even toch stond hier een gemeenschap van mensen die het op de een of andere manier beter wilde.

Van de oude stempel

Ik vind het dus best. Kerken. Het herhalen van de rituelen en het uitzien naar een betere wereld. Zo lang die kerk en die dienst maar niet ingekapseld wordt door politieke boodschappen of ideologieën. Daarin ben ik nogal van de oude stempel. Doe aan een ander niet wat je zelf niet wil. Of : zie elkaar graag. Dat is natuurlijk ook een ideologie. Maar graag zien, wie kan daar nu tegen zijn ?

 

 

 

Ik durfde niet te zeggen dat ik leraar was

Leerlingen zouden mij een strever noemen

Onlangs schreef ik mij in voor een cursus.  Ik leer graag bij. Meer nog, ik studeer zelfs graag. laat maar komen die kennis ! Laat die hersenen maar eens op volle toeren draaien ! Ik vrees dat ik het type student ben dat vooraan in de klas wil zetten. Wil ik trouwens echt als het kan. Zo zie je maar wat 6 jaar internaat bij nonnen doet.

Goed, het klaslokaal was al goed gevuld en meteen merkte ik dat er geen bankje meer vrij was. Enkel een paar stoelen. Ik zocht naar de cursus (wellicht overijverig, ik weet het) en kreeg te horen dat die er niet was. Kleine paniek al. Maar goed, ik drukte op de knop ‘open de hersenen’ en keek vol spanning naar de slides … die niet kwamen.

En dan ben je ook nog leraar

Vier mensen uit de groep stelden zich voor als leraar, waarbij eentje al onmiddellijk zei ‘en ja ik heb veel vakantie’. Ik hield het netjes bij mijn naam en woonplaats en maakte een kleine uitweiding naar mijn mogelijks West-Vlaams accent. Kwestie van er toch nog een persoonlijke noot aan toe te voegen. Dat ik leraar ben laat ik al lang achterwege. Meestal komt er altijd een vervolg bij de anderen. Welk vak ik geef (dan zet ik de deur pas helemààl open) en wat in het onderwijs goed of slecht loopt en in vele gevallen inderdaad een verwijzing naar de vakantiedagen. Ik ben er dus zo één. Soms gebeurt het ook dat ik – als het ‘uitkomt’ – steunbetuigingen krijg. “Knap van je dat je nog (!)  in het onderwijs staat, ik zou het niet kunnen, met dat jong volk”. En natuurlijk is dat geweldig goed bedoeld, maar het duidt op hetzelfde probleem. Voelen mensen ook de neiging om te zeggen ‘knap dat je je iedere dag over die facturen buigt en de boekhouding doet’. 

Mocht er nog twijfel zijn

Op mijn blog heb ik er nooit een geheim van gemaakt. Ik geef les in een middelbare school. (En nu komt hier geen enkele verantwoording of whatsoever achter !) Voilà, moest je het nog niet weten.