Categorie archief: mijmeringen

1000 vragen

10 000 vragen #88 Wie van je vrienden ken je het langst ?

vrienden

Vrienden onder de kerktoren

“Rozen verwelken en schepen vergaan
maar onze vriendschap blijft steeds bestaan”

Het is een versje dat ik nu en dan terugvond ik mijn poëzie-album. Een soort boekje dat je doorgaf aan je vriendinnen (ik zat op een meisjesschool) om er een tekening in te maken. Links stond de tekening en rechts stond de naam van de vriendin, meestal vergezeld van een versje. Eentje zoals hierboven.
Geen idee of die gewoonte nog bestaat, maar ik weet wel dat ik er heilig van overtuigd was dat de mensen om mij heen altijd rond mij zouden blijven. Mijn leven speelde zich – wat contacten betreft – letterlijk onder de kerktoren af. Een dorpsschooltje, muziekschool, ‘Woord’, het waren altijd dezelfde kinderen in dezelfde klasjes. Een diameter van zo’n 5 km rond de kerk.
Vanaf de eerste kleuterklas was ik bevriend met Katrien en wij waren evengoed overtuigd dat het altijd zo zou blijven. Of liever: geen van ons beiden stelde zich daar vragen over.
Wij bleven in dezelfde klas (er was maar één klas per leeftijd) en zwaaiden beiden af in het zesde leerjaar. Ach ja, ‘afzwaaien’. Toen werd daar nog niet zoveel aandacht aan besteed. We bleven gewoon samen tot de laatste schooldag.

Naar de stad

Katrien en ik vertrokken naar dezelfde middelbare school zoals ongeveer iedereen in ons dorp. Maar we zaten niet meer in dezelfde klas. We volgde niet dezelfde richting. Ik ging op internaat en zij fietste op en neer naar huis. Ik ging haar missen. Geweldig missen. In dat eerste jaar waren 16 klassen. Van zo’n dikke honderd leerlingen naar zo’n kleine duizend. Ik miste de intimiteit van de dorpsschool. Het over en weer fietsen op de middag om thuis lekker warm te eten. De school werd een fabriek. Weg warmte en ook weg vrienden. Allemaal. Geen één heb ik over gehouden. Ik kreeg nieuwe vrienden dankzij het internaat. Maar omdat zij geografisch van overal kwamen was er buiten school geen contact. De ene keer zat ik in die klas en dan weer in een andere. Niet zo’n goede basis voor lange vriendschappen. Toen werd nog helemaal geen rekening gehouden met wie je in de klas zat. ‘Welzijn’ stond nog niet op de onderwijsagenda. Dat klinkt allemaal een beetje bitter, maar dat waren gewoon de tijden. Er werd ingezet op goed en degelijk onderwijs en op presteren. Nu lijkt de pendule in de omgekeerde richting te zijn omgeslagen.

Naar Gent en Leuven

De echte goede vrienden – met wie ik nog altijd contact heb – kwamen er in Gent en Leuven waar ik studeerde. Vriendschap heeft tijd en vrijheid nodig. Tijd om te babbelen, om samen dingen te doen, vrijheid om zelf te beslissen wat je samen doet. Als ik terugkijk naar mijn studententijd en de mensen die toen om mij heen waren, denk ik dikwijls dat dit de meest vormende jaren waren. Die vrienden hebben me toch wel behoorlijk beïnvloed. Door goede en kwade dagen gegaan. Door examenstress, liefdesverdriet en de opluchting van ‘eindelijk geen examen meer !’.  Het zijn ook die vrienden die gebleven zijn. Kotvrienden, vrienden van de faculteit, vrienden van vrienden die ook mijn vrienden werden, lieven van vrienden (die naderhand geen lief meer waren maar met wie ik wel bevriend bleef).

Studentenleven

Dat zijn de ‘langste vrienden’.

Men hen deel ik een heel lang verhaal. Langer dan dat met mijn lief/echtgenoot. En dat is toch bijzonder. Dat je zovele jaren terug kan kijken. Dat je een stuk zelfde geschiedenis deelt. Dat maakt het heel rijk en niet meer te evenaren door anderen.

Natuurlijk zijn er andere vrienden bijgekomen en zijn er ook ‘gegaan’. Maar die vrienden uit de studententijd blijven toch met ster bovenaan staan. Dat komt nooit, nooit meer terug. Daar ben ik bij tijden diep gelukkig om.

Ik hoop dat jullie ook zo’n vrienden hebben. Ik wens het jullie alvast toe.
En Katrien ? Ja die mis ik soms nog altijd.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #85 Hoe geduldig ben je ?

geduld heb ik niet

Heel erg geduldig. Totaal niet.

Ik dacht te schrijven ‘dat valt wel mee’. Ik kan best wel geduldig zijn. Maar toen ik dacht wat het lief zou antwoorden, wat hij er van zou vinden, wist ik zo dat hij ‘helemaal niet’ zou zeggen. Of soms wel. Maar eerder niet dus.

Moedeloos word ik er van, geen geduld dus

Er zijn momenten dat ik meer geduld heb dan een gemiddelde Vlaming. Dat denk ik althans. Zo maak ik mij nooit druk over lange rijen aan een kassa. Files vind ik allesbehalve leuk, maar ik maak er mij niet druk in. Ongeveer iedere werkdag zijn er wel een paar waaghalzen die mij op weg naar het werk voorbij steken, ik hou mij dan netjes aan de voorgeschreven 70 km per uur. Ik veronderstel dat zij er het geduld niet voor hebben.

Evengoed scoor ik gigantisch laag  wat geduld betreft. Vergaderingen die niet vooruitgaan. Ik word er moedeloos van en hoop soms op een kortsluiting zodat de vergadering wel moet eindigen. Besluitloosheid. O ! M ! G ! Dan heb ik zin om op tafel te staan en met luidspreker te roepen ‘Besluit ! Eender wat ! Maar Maak Er Een Gedacht Van !’.  Ik heb meer moeite met besluitloosheid dan wel een besluit waar ik niet achter sta. Kan tellen wat mijn ongeduld betreft. Het adagio dat het vooruit moet gaan is hier een dogma.

Toonbeeld van geduld

Dat zal wel overdreven zijn, maar soms hou ik het gigantisch lang uit. Daar waar anderen ongeveer door het dak zouden gaan. Zo ga ik graag om met oude mensen – wiens tempo laag ligt. Of met de opa, zwaar dementerend, waarbij je onmogelijk kan rekenen op je eigen planning. Weg met ‘dat het vooruit moet gaan’, maar blijkbaar boort deze man een geduld in mij aan dat anders zelden tevoorschijn komt. Misschien omdat ik zo goed besef dat daar geen forceren aan is, het is wat het is.

Ik zou best wat meer geduld willen hebben

In dit alles vrees ik dat ik weinig geduld heb met mezelf. Het moet vooruit gaan en er moet gepresteerd worden. Ik wéét dat dat onhoudbaar als het altijd moet, dat het gewoonweg om problemen vraagt. Maar de drive is groot. Of het ongeduld. Of dit.

Ook voor mijn medemens zou ik bij tijden best wat warmer zijn als ik meer geduld had. Dan mag ik me in het verkeer wel netjes aan de snelheidslimiet houden, in het gewone leven raas ik voorbij en kan ik behoorlijk ongeduldig zijn tegenover hen die zachtjesaan verder tukken op een weg die ‘We Zien Wel’ heet. Ik raas liever op de weg van Actie. Niks van, ‘we zien wel’, maar ‘we doen !’.

Met dat geduld zit het voorlopig nog niet echt goed. Bij jullie ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

7x De logica van geluk – committed acceptance

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

De meest wijze les uit het boek

Ik spreek natuurlijk voor mezelf, maar dit vond ik ‘de beste wijsheid’ van het hele boek. Sterk dat het overeenkomt met wat ik gisteren vertelde over wat ik las in dat boek over het stoïcisme, over wat je wel en niet onder je controle hebt ! Die gedachte en ‘wijsheid’ speelt al enkele weken in mijn hoofd en ik merk dat ik er rustiger van word.

Committed Acceptance

Alles komt terug, denk ik soms als ik boeken lees. Mo Gawdat verwijst er niet naar, maar Committed Acceptance, daar is al heel wat over geschreven. Ik volgde er enkele jaren zelfs een cursus over met wild enthousiasme. Ik schreef er hier een artikeltje over, ACT als levensfilosofie.

Laat het resultaat los

Het gekke is dat wanneer je het resultaat uit handen geeft, je tot betere resultaten komt. Door een houding van toewijding en trouw aan je idealen en levensfilosofie kom je tot het allerbeste resultaat : datgene dat echt bij je past en helemaal gedragen is door je leven en waarden. Misschien kom je compleet ergens anders uit. Maar dat maakt niet uit. Het zal het resultaat zijn dat 100% van jou is.

7x De logica van geluk – er is geen safe model, volledige controle is een illusie

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Controlefreak

Er leeft best wel een controlefreak in mij. Eentje die ongelooflijk in goede voorbereiding gelooft en weigert daar van af te stappen. (Zal ik ook niet doen !). Maar tegelijkertijd geloof ik dat al die voorbereiding een picture perfect zal opleveren. Of tenminste, dat alles dan zal verlopen zoals voorzien. Iemand onder jullie die dit herkent ?

De illusie van controle

Het is niet makkelijk om die illusie niét te hebben. Overal wordt er geschreeuwd als we maar zus en zo doen, cijfertjes bijhouden, aan goaltracking doen, een stappenplan volgen etc, dat dat ons naar ons doel zal leiden. Er zijn verzekeringen voor alles en nog wat. Boeken over werkelijk alles. Hoe je het moet doen. Ik zal er een boek over lezen is iets wat ik vaak denk. Zo’n boeken brengen me dikwijls wijsheid en inzicht. Ik zal ze blijven lezen. Maar ze gaan uit van een picture perfect. Van 100% wilskracht en 100% controle.

It’s not gonna happen. 

Hoe groter de illusie van controle hoe groter het falen. Ik weet het uit ervaring omdat ik zoveel leef vanuit ‘als ik maar hard genoeg mijn best doe, hard genoeg werk, open sta voor wijze raad van anderen, etc, etc.’.  De obstakels komen keer op keer.

Er zullen fouten gebeuren, het zal soms mislopen

You gonna fail. 

Ik heb het dikwijls in Amerikaanse podcasts gehoord. Wanneer ik artikels las van zakenmensen uit de V.S. hoorde ik dikwijls over een andere houding tegenover falen. Falen als kans. Hoeveel keer heb ik niet gelezen dat de manuscripten van  J.K. Rowling, schrijfster van de Harry Potterreeks, zijn afgewezen ? Falen. En herbeginnen.

Hou je vast aan wat je wel kan controleren

Ik ben momenteel een boek aan het lezen voor de stoïcijnen en daar is een heel hoofdstuk gewijd aan ‘controle’. De enige controle die je hebt is deze over jezelf en je intrinsieke doelstellingen. Het wordt als volgt vergeleken. Je staat voor een tenniswedstrijd en je zou willen winnen. Als je doelstelling is te winnen, dan zal dit frustraties opleveren. Je werkt hard, traint veel (en dat zal zeker helpen) maar je bent niet zeker van je overwinning. Volgens de stoïcijnen is het beter als je een doelstelling hebt die binnen je controle ligt. Zij stellen in dit voorbeeld voor dat je doelstelling is ‘zo hard mogelijk trainen en er voor gaan’. Dit ligt wel in je controle. Als je een wedstrijd verliest, dan maakt dat niet zoveel uit. Als je er alles voor gedaan hebt dat mogelijk is, dan heb je je doelstelling bereikt.

Het is een mindset. Maar een goede denk ik.

Want die controle van externe zaken ? Vergeet het. Veel frustratie brengt dat !