Categorie archief: relatie

Snapshot diary week 39/2018 – zo gaat het niet meer – Valkenburg to the rescue !

Valkenburg

samengevat: er kwam veel slecht nieuws binnen deze week, al was dat niet voor ons persoonlijk. Ik zag het echt niet meer zitten. Zelfs op het werk liep het fout, geen internet. Tot ik dacht ‘zo gaat het niet meer’ en er op het eind van de week toch nog licht was. 

Mag ik deze bladzijde snel omslaan ?

Als ik het écht over deze week zou hebben, dan zou ik vertellen dat de woorden ziekte (niet alleen bij ons), palliatieve, terminaal en hopen verdriet veel gevallen zijn. Het lijkt even met onze hele omgeving echt niet goed te gaan. Ik verloor ook wel wat de moed hier. De dokter had nog iets gezegd over ‘laatste loodjes’, maar hé, met eind december als eindmeet kan je begin oktober bezwaarlijk ‘laatste loodjes’ noemen.

Vier maanden en een half zijn we nu al ver. Het beeld dat ik krijg van het lief is het lief in de zetel. Soms in de ‘rode’ zetel, dan weer in de TV-kamer. Soms zittend, soms liggend. Maar dat is het wel zo’n beetje. Hij wordt stiller (er gebeurt ook niet veel) en ik weet het soms ook niet meer.

Ik dacht: zo gaat het niet meer

Ik voelde hoe wij weggleden in duisternis en inactiviteit. Het lief is stoïcijns: één en al aanvaarding. Dat kan misschien wel heldhaftig zijn (en ik bewonder hem er wel een beetje voor), het ligt zeker niet in mijn aard. Ik wil altijd de grenzen opzoeken. Zien waar de rek is. Misschien kan er toch meer. Ik ben niet het ‘we leggen er ons bij neer’-type.

Dus zeg ik tegen het lief (die een verlaagde chemokuur heeft sedert vorige therapie): ik ga weg met u. Naar Nederland. En als we om de kilometer moeten stoppen omdat je naar het toilet moet, dan zij het zo. Als we buiten zijn en je wil zitten: ik heb zelfs een stoeltje bij. Of we gaan gewoon van terras naar terras, drinken desnoods ons drankje niet uit, maar we gaan naar buiten ! Naar buiten ! Deze vier muren maken ons gek en straks ben jij een deel van het behangpapier!

Het lief was niet enthousiast. Dat het toch lastig zou zijn. En dan nog meteen een uur rijden van hier. Maar ik wou weg. En ik was wanhopig. Eerlijk waar.  Ik wou iets met hem meemaken dat leuk was, dat ons deed glimlachen. En echt waar:  ik zou zorg voor hem dragen. Héél erg. Eén kick en we pasten onze plannen aan. Het hoefde helemaal niet ‘actief’ (mijn ding) te zijn. Nee, ik zou rustig mee zitten en mee rusten !

Het werd een heerlijke dag

Het lief sjokte uiteindelijk toch mee en ja, nu en dan zaten we op een trap, een bankje, een terrasje. Hij genoot van die buitenwereld en glunderde toen bleek dat er ondertussen al Hugo-ijs bestaat ! We aten ontzettend licht en genoten met volle overgave van de zon. Het lief zag in de Hema filmrolletjes liggen (van die oude) en begon te dromen van opnieuw analoog fotograferen. Voorzichtig vroeg ik: en wil je dan graag zo’n analoog fototoestel ? Ik weet hier wel een kringloopwinkel.

Hij glunderde. Voor amper 10 euro had hij een analoog toestel in handen en was bezig met filmrolletjes en foto’s nemen. Herinneringen uit zijn jeugdjaren, de camera van zijn vader.

Valkenburg

Ik wist precies wat ik deed toen ik naar Valkenburg reed. Twee jaar geleden had ik er in de buurt gekampeerd. Het stadje is klein en toeristisch, er zijn vele banken en terrasjes. Het centrum is autovrij en je kan makkelijk dichtbij parkeren. Bovendien ligt in Valkenberg de beroemde Cauberg, iets waar het lief maar niet uitgepraat over geraakt wegens ‘zwaar onderdeel van de Amstel Gold Race’. En laat dat lief behoorlijk gek zijn van alles wat met wielrennen te maken heeft.

Klein en toeristisch, met strakblauwe hemel boven ons, dat geeft hoe dan ook een instant vakantiegevoel.

De blik naar buiten gericht

Deze dag waren we beiden kankervrij. Eenmaal in Nederland hebben we het er nooit over gehad. Onze blik was naar buiten gericht. Flanerende mensen, kinderen op klein fietsjes, dat Zuid-Limburgse dialect waar we niets van begrepen, genietend van een zalig ijsje op de trappen in de zon.

En gewoon dankbaar. Om wat is. En vergeten wat niet is.

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #36/2018 Back at work

snapshot diary

Samengevat: wennen aan een leven met meer dan 1000 mensen op een vierkante km (of zoiets), het sporten (lopen, zwemmen, fietsen, wandelen) weer volop opnemen en o zo genoten van een wandeling in het voor mij onbekende Waals-Brabant !

Eerste schoolweek

Een schoolweek die begint op een maandag, zo heb ik het graag. Toen ik maandag op school wandelde kon ik echter bijna mijn ogen niet geloven. Vorige week was het hier nog zo kalm (geen leerlingen) en nu leken er overal in de gangen leerlingen met opdrachten rond te zwerven. Ook dat is uitzonderlijk, maar tijdens zo’n eerste dag is nog niets geroutineerd. Er is de papiermolen, de boekenmolen, de reftermolen en ga zo maar door. Iedereen en alles moet zijn plaats vinden.

Ik maakte pas op dinsdag kennis met mijn nieuwe leerlingen en had meteen al een gesprek over de soms moeilijke verhouding tussen vrije meningsuiting en respect. Dat dit zo actueel zou worden, had ik echt niet voorzien.

Alles netjes in de agenda, alleen past kanker niet

Sedert maandag zijn er dus weer strikte afspraken. Twee maanden lang was er maar één vaste afspraak: om de 14 dagen naar Gasthuisberg. De rest werd ingevuld naar gelang de dag vorderde en naargelang het goede of slechte dagen waren. Nu zijn er de werkdagen die moeten worden gecombineerd. Enerzijds gaat de tijd nu sneller en krijgt de tijd eindelijk een structuur die niet helemaal afhangt van die ene vrijdag. Anderzijds is er meer druk, minder tijd en zoals gezegd: laat die kanker zich niet in een agenda draaien. Zelfs niet de doktersafspraken, al doen ze daar serieus hun best.

Opnieuw het eigen leven vinden

Wie mijn log ‘kankerleed’ al enige tijd leest, weet dat sedert mei, het leven van het lief en dat van mij behoorlijk overhoop is gehaald. Ook wie we zijn (de eigen identiteit, maar ook in relatie tot elkaar) werd door elkaar geschud. Wij zijn anders geworden. Alle twee. Sterker verbonden, dat wel. Maar op andere fronten lopen we soms nog heel erg verloren omdat de wachtzaal  geen eindduur lijkt te vinden.

Ik maakte deze week heel expliciet tijd voor dingen die ik vroeger graag deed en die mij (gelukkig nog altijd) gelukkig maken: lange wandelingen, zwemmen, lopen (in augustus lag het een beetje stil) en ook wielrennen. Het zijn kleine dingen. Ik ‘verlaat’ Hugo niet al te lang. Eenmaal thuis ben ik sterker en meer ontspannen, kan ik er weer beter tegen. Anderzijds vind ik het zo erg voor hem dat hij, die zo graag fietst en wandelt niet mee kan fietsen.

Ik kan alleen maar hopen en geloven dat dit ooit terugkomt.

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #33/2018 Op de camping

Zitten, lezen en kijken

De temperaturen waren gezakt en ik dacht dat dit misschien wel het moment was om toch nog een paar daagjes kamperen uit te proberen. De voorbije hitte was te vermoeiend voor Hugo. Misschien zou dit wel lukken.

Ik boekte een seniorencamping, wat meteen betekende dat wij de jongste telgen waren. De boeking was bewust, ik wou een plaats waar het bovenal rustig zou zijn. Uit ervaring weet ik dat de hoofdactiviteit op dergelijke campings zitten, lezen en kijken zijn. Tel daarbij ‘Nederland’ en er wordt natuurlijk ook wel eens gefietst. Op e-bikes wel te verstaan.

Wij wisten sowieso dat er ook van onze kant veel gerust moest worden, dus opvallen zouden we daar niet. Behalve wat onze leeftijd betreft misschien.

Een andere wereld

Ik zag Hugo zichtbaar genieten. We zaten (zoals de rest van de mensen) uren op onze stoel boeken te lezen en andere kampeerders te spotten. ‘goede morgen’, ‘goeie dag’, ‘leuke hond’, zo begonnen de kleine conversaties van mensen op weg naar de sanitaire blok. Tegen een uur of 17 werden de BBQ massaal bovengehaald. Of liever de skottelbraais,  klassieke BBQ’s zijn er niet meer. Best wel veiliger ook. Het is ongelooflijk wat er allemaal uit die Cadacs tevoorschijn kwam. Het is precies een kookkunst op zich.
Wij genoten, echt. Van de rust, van de mensen op de camping, van 4 dagen waarin het woord kanker niet viel en niemand overigens wist dat Hugo ziek was. Kan best goed doen !

Kessel, Venlo en Roermond

De eerste dag regende het de hele dag, maar de volgende dagen bezochten we Kessel, Venlo en Roermond. We aten er het typische ‘twaalfuurtje’, een mengeling van allerlei hapjes. Naar verluidt moet dat traditioneel een ‘kroket’ bij. We genoten van het uitzicht op de Maas, want alle drie liggen ze langs de Maas. Voor mij ook een prima streek op te lopen.

Nattevingerwerk

We rekten ons vakantie en boekten een halve dag bij zodat we pas donderdagavond moesten vertrekken. Kessel ligt op anderhalve uurtje rijden (met de caravan), dus dat gling vlot. Op vrijdag hadden we onze traditionele afspraak op Gasthuisberg. Weer een andere arts, ongelooflijk hoeveel artsen er wel niet moeten zijn met deze specialisatie, want wij hebben nog nooit 2 keer dezelfde gezien. De informatie die ze geven is niet altijd consistent, want bij ons soms voor verwarring zorgt. De ene zegt het zo, de andere zegt het anders. De voorgestelde behandeling bij het begin (na 3 maanden minder sterke chemo), daar wist deze arts niets van. Zodat het toch maar bij het oude bleef. Dat was mij al opgevallen en ik had er al iets over gezegd, maar het was de eerste keer dat ik Hugo hoorde zeggen dat ook hij de indruk had dat het een beetje nattevingerwerk was. Er was een afspraak voorzien met een (kanker-)psycholoog maar plots bleek die niet te vinden. Ook vorige keer vonden ze hem/haar niet. Ik had compassie met de verpleegster. Ze was werkelijk gegeneerd, voor iets waar ze helemaal niets kon aan doen.

Ik merk dat wij gelaten worden. Onze verwachtingen zijn niet hoog meer. Fabriek Gasthuisberg.

Schooljaar in zicht

Ondertussen komt het schooljaar in zicht. Gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik blij dat deze vakantie, die helemaal geen vakantie was, voorbij is. Eind augustus zitten we aan de helft van de chemobeurten. De helft, dat telt toch !
Anderzijds heb ik best wel schrik. Komen de meeste collega’s opgeladen batterijtjes, hier is dat niet het geval. Ik breng een behoorlijk rugzakje mee.
Toch zie ik uit naar dat nieuwe jonge volkje. Naar een wereld die – net als de camping – ‘anders’ is, waar het niet allemaal rond kanker draait. Misschien vind ik mijn weg wel terug. 

Die paar dagen op de camping. Samen met het lief. Boeken lezen. Buiten ontbijten. Dat geluk zo eenvoudig mooi kan zijn ! Het heeft ons zo’n deugd gedaan !

1000 vragen

1000 vragen #107 Wie kent jou het best ?

Hij kent mij beter dan mezelf

Soms vind ik dat best griezelig. Dat er iemand is die mij beter kent dan mezelf. Kennen, niet in de zin van ‘weten’. Soms ziet hij zo wat er gaande is, nog voor ik door heb dat er überhaupt iets gaande is. Hij waarschuwt mij voor de valkuilen waar ik met mijn ogen open inloop. Dat lief van mij kent mij goed. Beregoed.

Kwetsbaar en geborgen

Soms voel ik mij behoorlijk kwetsbaar door zijn kennis. Anderzijds is het ook een geweldige geborgenheid. Ik hoef niet veel uit te leggen, er zijn weinig woorden nodig. Het is allemaal goed. Hij kent mij door en door en heeft mij lief.

Hoeveel mooier kan het nog zijn ?

Niet dacht ik.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !