Categorie archief: relatie(s)

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #70 Heb je veel vrienden ?

vrienden om mee te feesten

Nee, ik heb niet zoveel vrienden. Althans, zo zie ik het. In mijn vrienden- en kennissenkring zijn er mensen wiens hele leven rond vrienden draait. Dan gaan ze op weekend met vrienden, of op reis, ze organiseren feestjes, etentjes and so on. In vergelijking met hen ben ik geweldig a-sociaal en de muurbloem bij uitstek. En misschien ben ik dan ook wel. Een soort muurbloem. Een toeschouwer, zei iemand me onlangs. En nee, dat was niet negatief bedoeld.

 

Ik zie ze zo graag mijn vrienden. Eén voor één.

Toch heb ik vrienden en geniet ik van hen. Alleen zie ik ze het liefst één voor één. Of in een groepje van hooguit 3 tot 4. Kunnen de gesprekken de diepte ingaan. Kan er gelachen worden om humor die nooit te begrijpen is door een hele ‘groep’. Ik vind het heel fijn om met een vriend(in) op restaurant te gaan en gewoon even het leven te delen. De stand van zaken even bij te stellen. Hoe is het met je ? Alles goed ? Verder gaan dan de obligate antwoorden ‘Goed’. Ook ‘Het is wat minder’ durven zeggen of horen. Of zelfs ‘Het loopt  helemaal niet’. Zo’n dingen kan je kwijt aan mijn vrienden. Zonder dat ze in paniek schieten.

Niet veel woorden nodig

Men zegt dat men zijn vrienden kent in nood en dat is heel correct. Voor mij was dat een positieve openbaring. Wellicht bedoelt men in met het gezegde dat er veel vrienden wegvallen eens de feestvreugde voorbij, ik heb het al dikwijls anders ervaren. Dat mensen die ik anders niet veel zie er plots zijn. Zonder veel woorden. Maar ze zijn er met heel hun hart en al hun tijd. Ze zijn nooit verdwenen en nooit weggeweest. De verbondenheid is er altijd geweest. Ze zijn er altijd geweest. Die echte vrienden. Ik heb er meer dan ik vermoed.

Voor die vrienden dit liedje. Aangezien er flink wat  West-Vlamingen bij zijn, hoeft een vertaling niet !

Dikke merci !

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #69 Geef je mensen een tweede kans?

Tweede kans hoeft niet, eentje is genoeg

Ik heb het geluk in een omgeving te leven waar alles nogal vlotjes verloopt. Mijn grenzen worden niet overschreden. Ik ervaar respect en warmte. Ik kan mij bijgevolg niet echt herinneren dat ik stilstond bij het geven van een tweede kans. Grote conflicten zijn mij gelukkig bespaard. Toch niet van dien aard dat relaties op het spel stonden.  Bijgevolg ben ik geen ervaringsdeskundige in het geven van tweede kansen. Wat mij op de vraag brengt of ik in staat zou zijn om een tweede kans te geven als het er echt om spant.

Liegen en bedriegen

Ik probeer mij voor te stellen in welke gevallen ik mensen geen tweede kans zou geven en dat is niet eens zo moeilijk. Als mensen mij continu iets voorliegen zou ik er al snel een streep onder zetten. Eerlijkheid staat hier hoog aangeschreven en ik kan best tal van kansen geven zolang iemand eerlijk is en er wil voor gaan. Maar continu liegen. Nee, ik denk niet dat ik veel geduld zou hebben.

Geweld

Geweld, dat is er ook zo eentje. Ik weet natuurlijk niet wat ik écht zou doen mocht iemand van wie ik houd geweldadig zijn, maar zoals het nu zit zeg ik ronduit nee. Geen tweede kans. Geweld is erover. Daar is geen excuus voor. Misschien zijn er verzachtende omstandigheden. Grote emoties gecombineerd met alcohol bijvoorbeeld. Ik verzin maar wat. Maar toch. Het geweld is een taaie. Die tweede kans zal zeker niet evident zijn. Goed dat alchol en geweld niet tot mijn leefwereld behoren, lucky me.

Pesterijen

Dit is ook een no-go. Ik heb geen begrip voor pesten. Ik lijk het niet eens tenvolle te begrijpen. Welk voordeel haalt iemand daaruit. Het leven van iemand anders wordt zomaar onderuit gehaald met een sluipend vergif. Maar pesten is een kwestie van herhaling. Tweede kans is hier niet aan de orde. Een pester is al vaak over de schreef geweest.

Wie geen tweede kans geeft blijft eenzaam over

Ik veronderstel dat het geven van tweede kansen altijd te maken heeft met het overschrijden van grenzen. Het bewaken en leren kennen van je grenzen is een levenstaak. Gevoel krijgen voor de grenzen van een ander is dat al evenzeer. Mensen zijn dikwijls gevoelig voor totaal andere zaken. Het is gebeurd voor je het weet. Gelukkig bestaan er inderdaad tweede kansen. Wanneer iemand aangeeft dat hij iets niet fijn vond of waardeerde. Wie niemand een tweede kans geeft blijft eenzaam over.
Sommige mensen zijn gul in het geven van tweede, derde, vierde en vijfde kansen. Dat is best knap. Al kan het best wel gevaarlijk zijn. Als het over echt belangrijke grenzen gaat, kan het eindeloos geven van tweede kansen je onderuit halen. Grenzen bepalen tenslotte onze identiteit.

  Welke grenzen mogen van jou niet overschreden worden ? 

 

Gelezen

Gelezen: Us – David Nicholls

“Wij” van David Nicholls : het huwelijk is geen plateau

in “Wij” vertelt David Nicholls  het verhaal van een gezin dat uit elkaar valt. Een rondreis als laatste redmiddel en veel flasbacks geeft de lezer een beeld over een huwelijk tussen twee mensen vol goede wil en veel onvermogen.  Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Douglas, de echtgenoot.

Well I can tell you now that married life is not a plateau, not at all. There are ravines and great jagged peaks and hidden crevasses that send the both of you scrabbling into darkness. Then there are dull, parched stretches that you feel will never end, and much of the journey is in fraught silence, and sometimes you can’t see the other person at all, sometimes they drift off very far away from you, quite out of sight, and the journey is hard. It is just very, very, very hard.

Het verhaal

Douglas, van opleiding wetenschapper, heeft een duidelijk beeld over hoe de wereld in elkaar zit.  Hij is zo’n  20 jaar getrouwd met Connie, die een opleiding kust volgde en zich tot haar huwelijk met gelijkgezinden omringde. Lees: een leven waarin vandaag belangrijker is dan morgen.

Ik geloof dat hier al mijn huiver begon. Het cliché van de (would-be ?) kunstenaar en de heftige relaties. Of het andere cliché: de wetenschapper voor wie alles methodisch moet zijn. Nicholls heeft er een handje van weg !

Connie en Douglas kunnen niet meer verschillend zijn maar slagen er toch in om een gelukkig huwelijk uit te bouwen. Verdriet blijft hen niet bespaard. Hun eerste dochter overlijdt en jaren later zegt Connie dat in deze periode Douglas haar enige houvast was. Een tweede kind (Albie) wordt geboren en vanaf het begin loopt er iets mis in de relatie vader en zoon. Albie wil bij zijn moeder gaan en lijkt Douglas resoluut af te wijzen.

Rondreis Europa

Wat volgt is een beschouwing over meer dan 20 jaar huwelijk. Connie geeft aan Douglas te willen verlaten. Ze gaan nog een laatste keer op reis (De Grote Rondreis) met z’n drieën in Europa. Douglas hoopt dat deze reis hen opnieuw zal samenbrengen. Albie is ondertussen 17. De lezer volgt het gezin doorheen Europa en wordt getrakteerd op knappe sfeerbeelden van de verschillende steden. Ook hier had ik gemengde gevoelens. Hij mag dan wel de steden als toerist bezoeken, de indrukken waren mij te cliché.  Amsterdam: grachten, Rijksmuseum, coffeeshops en prostitutie. Madrid: Prado, Guernica.  Wat is dat toch met Nicholls en cliché’s ?

Botsende levensvisies

Uiteindelijk gaan Douglas en Connie uit elkaar. De relatie tussen Albie en Douglas, die op de rondreis een dieptepunt kent, krijgt even een kentering maar wordt niet echt goed. Waarom dat zo is, wordt niet echt uitgediept. Albie heeft het gevoel dat zijn vader ontgoocheld is in hem. Het is duidelijk dat Douglas verwachtingen heeft over Albie die niet kan of wil inlossen. Die verwachtingen zijn echter niet bijzonder hoog of uitzonderlijk. Omgekeerd lijkt Albie alles te doen om zijn vader te dwarsbomen. Albie gaat hierin wel heel ver.

In Albie vinden Douglas en Connie geen verbondenheid. Hun visie op opvoeding staat diametraal tegenover elkaar. Het levert evenwel mooie dialogen op. Dit denken beide ouders over Douglas’ toekomstplannen om fotograaf te worden:

‘Photographer!’ said Connie. ‘He’s going to be a photographer.’ We were pacing around the kitchen, furiously tidying up, by which I mean tidying up, furious. Wine had been drunk and it was late, the end of a long, fraught argument that, as was his way, Albie had provoked then fled from. ‘Don’t you see?’ said Connie, hurling cutlery at the drawer. ‘Even if it’s hard, he has to try! If he loves it, we have to let him try. Why must you always have to stomp on his dreams?’ ‘I’ve got nothing against his dreams as long as they’re attainable.’ ‘But if they’re attainable then they’re not dreams!’

‘And that’s why it’s a waste of time!’ I said. ‘The problem with telling people that they can do anything they want to do is that it is objectively, factually inaccurate. Otherwise the whole world would just be ballet dancers and pop stars.’ ‘He doesn’t want to be a pop star, he wants to take photographs.’ ‘My point still stands. It is simply not true that you can achieve anything if you love it enough – it just isn’t. Life has limitations and the sooner he faces up to this fact then the better off he’ll be!’

Hier botsten twee verschillende levensvisies. Vervang fotograaf door een andere studierichting niet blaakt van jobmogelijkheden en je vindt dit gesprek in tal van gezinnen terug. Ook wij hadden ooit, zij het niet zo extreem, zo’n gesprek hier thuis.

Hoe heeft dit huwelijk zoveel jaren overleefd ?

Uit ongeveer alles blijkt dat Connie en Douglas compleet anders in het leven staan. Douglas lijkt in een bubble te leven:  hij heeft zo’n beeld van hoe de wereld en het leven moet zijn volgens hem, dat hij mist wat er onder zijn ogen gebeurt. Het is een man die vasthoudt aan zijn overtuigingen, ook al botst hij keer op keer tegen weerstand. Enkel in Barcelona (de laatste stad) laat hij zijn zoon even los. Het lijkt alsof Douglas een bril op heeft die hem weerhoudt om bepaalde dingen te zien.  Toch doet hij alles om het huwelijk te redden. Connie van haar kant blijft van Douglas houden en ziet ook waar het fout loopt, maar de onmacht tussen beiden is zo groot dat ze elkaar niet (meer) vinden.

Samenvatting

 

Twee sterren, niet veel. De clichés waren er mij teveel aan. Het verhaal kon mij niet boeien. Ik heb mij lang afgevraagd waarom dat zo is. Soms heb je geen click met een verhaal of personages. Dat was hier het zeker het geval. Ik had het eertijds ook met “A little life” van Hanya Yanagihara.  

  • Taal  : Ik las het boek in het Engels, vlot geschreven maar niet uitmuntend in taal
  • Inhoud :  Een koppel gaat met hun 17 jarige zoon op rondreis in Europa in de hoop (vader) dat dit het huwelijk kan redden
  • Emotie : donker, maar ook humor. Je wordt er echt niet vrolijk van, misschien net omdat het bij tijden heel realistisch is.
  • Themata : gebroken relatie, zeer beschadigde relatie vader-zoon
  • Genre : fictie
  • Personages :  Douglas (vader), Connie (moeder), Albie (17 jarige zoon)
  • Tempo : traag
  • Context : Groot Brittannië (thuisland), verschillende Europese steden (rondreis), 21ste eeuw

Praktisch

David Nicholls, Wij, uitgeverij Boekerij, 415 blz., januari 2015

Te koop via Bol.com voor € 19,99 paperback. Kijk even na, ik heb het boek hier en daar al goedkoper gezien ! Vlot verkrijgbaar in de meeste bibliotheken.

Ik las de Engelse versie in Kindle Editie, $ 6,24

SportsTalk

Hoe krijg je een zetelatleet aan het sporten ? Werk op zijn (mannelijk) ego !

Het zelfbeeld van de zetelatleet

Volgens eigen zeggen is het lief een groot sporter. Hij traint immers iedere dag. Jaja, schaken ! Dat vraagt hersenactiviteit en doorzetting ! Er is competitie en je moet er je geheel en al voor inzetten. En uren zwijgen ook, dus het woord ‘atleet’ past wel, al is stoelatleet misschien beter dan zetelatleet. Trouwens, hij volgt de koers. Dat is toch ook sport ? Niet ?

Gigantische afstanden

Tot we aan tafel zaten met de oudste zoon en het over onze collega hadden die traint voor een volledige Ironman. Er volgde bewondering en de afstanden werden nog eens opgenoemd : 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en daarna nog eens een marathon lopen. Ja, het was even stil aan tafel. Onze oudste zoon zei : “dat zwemmen zou mij misschien nog lukken. Alleen dat dan. En gewoon de afstand, geen wedstrijd of zo”.  Ik beaamde, met twijfel, ik zwem vrij economisch, maar ik dénk dat mits enige training het mij moet lukken om 3,8 km te zwemmen. Ik zat al eens aan 2 km zonder bijzondere zwemtraining, dus dat ja, enkel en alleen dat, zonder tijdsdruk, dat zag ik ook wel zitten.

Weddenschap

En toen zei het lief en vader : ik kan wel 180 km fietsen. Meer zelfs. Wij konden onze lach niet onderdrukken. Wist hij nog hoe een fiets er uit zag ?  De ‘lach’ viel echter niet in goede aarde. ‘Denken jullie echt dat ik dat niet kan ?’, vroeg hij. ‘Eu, ja, dat denken we eigenlijk wel’.  Waarop hij antwoordde : ik wéd voor 50 euro de man dat ik dat wel kan !  Omdat we niets liever willen dat een fitte papa/lief werd de weddenschap geformaliseerd. Op papier, met handtekeningen van alle partijen. Wij geven 50 euro als hij er wel in slaagt, wij krijgen 50 euro als hij er niet in slaagt.

Man op fiets

En zo gebeurde. Hij is al een paar keer gaan fietsen. Nu nog met de elektrische fiets (uitgesloten van weddenschap) en met veel rustdagen tussendoor. Want het doet ongeveer al zeer dat met fietsspieren te maken heeft. Aan schema’s heeft hij lak maar hij gelooft er in als geen ander.

Wij allen content. Of hij het haalt of niet. De man fietst ! De zetelatleet heeft het fietszadel gevonden !