Categorie archief: stress

Snapshot diary

Snapshot diary week #37/2018 een week van wachten

Een beslissende week

Deze week stond al lange tijd in mijn/onze kalender, want op donderdag zouden we meer weten over onze toekomst. Er stond immers een eerste evaluatie-gesprek op Gasthuisberg gepland, samen met een hoop bijkomende onderzoeken.

De crash – de nood aan zelfzorg

Dinsdagavond crashte ik compleet. Ik had er twee werkdagen op zitten, kwam ’s avonds thuis en het leek alsof ik het gewoon niet meer kon opbrengen. Alles. En nee, het ging niet slecht op het werk, ik heb hier thuis het liefste lief dat ik mogelijk acht, ik word omringd door lieve en warme mensen. Maar ik dacht echt: het hoeft niet meer. Dit is zo’n malle molen, dit is gewoon teveel. Nu ik dit schrijf weet ik niet hoe ik dan toch weer de moed vond. Wellicht omdat je soms gewoon niet anders kan dan verder doen.

Op woensdag wou het lief naar zijn schaakclub om zijn vrienden nog eens te ontmoeten. Ik zag er geweldig tegen op. Het lief kan niet zo ver met de auto rijden en wat zou ik doen, 3 uur lang ? Een terrasje doen, Tessenderlo verkennen, oké, maar 3 uur ? Dat was genoeg om gek te worden. Anderzijds kon ik onmogelijk ‘nee’ zeggen. Hier had hij al maanden naar uit gezien. ‘Een beetje normaal leven’ en ja, hij was afhankelijk van mij als chauffeur. Op donderdag stond er een hele dag onderzoeken gepland en ook hier zou ik van de partij zijn.

 

Gelukkig vond ik voor mezelf een oplossing. Ik stippelde een wandeling uit in Tessenderlo zodat de 3 uur zo voorbij gingen en ik toch wat ontspanning vond. ’s Avonds trakteerde ik mijzelf op een saunaatje hier op onze zolder. Doe ik te weinig.

Ik wist dat donderdag een slopende dag zou worden, van de ene hoek van Gasthuisberg naar de andere, geen vaste kamer (zoals bij de chemotherapie) en lange uren ertussen. Ik slaagde erin om te werken. Met de laptop op mijn schoot. Nu nog onthouden de volgende keer oordopjes mee te doen. Maar hé, het hielp. Niet dat ik zoveel werk heb, maar het werken gaf mij het gevoel dat ik ook nog meester over mijn leven was. Dat er ook nog iets van mij was.

Zelfzorg

Volgens Garmin heb ik deze week 299 minuten gesport. Dat is behoorlijk veel voor mij en ik ben tevreden. Dat sporten, ik heb veelal het gevoel dat het een kwestie van moeten en overleven is. Eerst en vooral, ik sport alleen. Ik loop, zwem, fiets, wandel alleen. Het is mijn lichaam, mijn hartslag, mijn tijd, weg van de wereld. Ik doe het voor niemand anders. Niemand zegt me hoe snel of hoe traag het moet gaan en bij het lopen beslis ik soms op de eigenste seconde of ik links of rechts verder loop. Ik vind er soms doodgewoon de allerbeste troost in. 

Dat ik kwaad ben, heel erg kwaad. En dat het lopen kalmeert, mij terug rustig maakt. Dat het relativeert. Dat ik alle frustratie kan weg ‘stoempen’ als ik hier de Hagelandse Heuvels op rij. ‘Ge zult mij niet hebben’, ook al rijd ik in de allertraagste versnelling.

De goed nieuwsshow

Donderdag kregen we goed nieuws. Het woord ‘optimistisch’ viel. Er waren geen uitzaaiingen te zien. Ook niet op de longen. Zelf begrijp ik niet alles, kan kanker dan zo hevig zijn dat er zelfs te midden een heel agressieve kankerkuur toch nog tumoren verschijnen ? Of hebben ze in mei niet alles onderzocht ?

Dat de medicatie toch iets minder lichter zou worden. Dan toch. Dat die professor zo vriendelijk en warm was dat ik hem wel wou knuffelen van blijdschap (maar gewoon stom geslagen naar hem glimlachte) en nee, ik zou het ook niet echt doen. Meer nog, dat we de chemo een weekje mochten uitstellen. Nu en ook in het herfstverlof. Want dat hadden we gevraagd, omdat we o zo graag op vakantie willen zonder al te veel chemische oorlogsvoering in het bloed.

Hip hip hoera !

Wij zijn weer even normaal

Aanvankelijk beseften we het niet goed, maar langzaam drong het tot ons door: alles wijst erop dat dit toch goed komen zal. Weerom, geen garantie (dat geven ze echt niet), maar ook geen enkel teken van het tegendeel. We namen er de kalender bij : 7 december zou de laatste chemo zijn ! Dat is nog in het eerste trimester (zo rekenen wij in tijd), nog in DIT trimster, dus toch niet zo ver ? Er zou een vakantie volgen waarin GEEN chemo was !

Van pure blijdschap gingen we er even op uit naar Lier. Kijken naar doodgewone dingen. Koffie drinken. Blij zijn. Rondwandelen als doodgewone mensen.

Volgende week staat er weer een chemo op de agenda. We beseffen heel goed dat het dan weer bergaf gaat. Maar er is wel licht aan de tunnel. Hoera, hoera !

Gelezen

Creative Flow – 365 dagen mindfulness – Jocelyn De Kwant

Creative Flow

Creative Flow: al even mijn metgezel

Dat ik een stresskip ben is geweten. Dat ik energie teveel heb en onrust mij niet vreemd is al evengoed. Om tot rust te komen loop ik, wandel ik en lees ik. Ik geloof heel erg in de kracht van mindfulness: waarbij je samenvalt met het moment en je hoofd niet in het verleden of in de toekomst is. Tenslotte is er alleen maar nu.

Het boek Creative Flow is exact wat de titel beweert: door de (kleine) creatieve voorstellen kan je even alles loslaten en is er geen enkel moeten. Ik ben niet iemand die in yogahouding het hoofd vrij kan maken. Er komt wel altijd iets voorbij. Maar met dit boek lukt dat wel. Niet in yogahouding, maar door mij als een argeloos aan de opdracht van de dag over te geven. Meestal gewoon met de bekende 4-kleurenbic. Al hoeft zelfs dat niet.

Opdrachten die je even doen stilstaan

De opdrachten zijn veelzijdig en daar hou ik wel van. Soms zijn ze bezinnend, soms dagen ze je uit om iets nieuws te proberen. Of je tekent een blad vol spiraaltjes in allerlei kleuren. Mocht je al denken dat het altijd om ‘tekenen en kleuren’ gaat, dan zit je er naast. Ik geef toe dat ik dat aanvankelijk dacht toen ik de cover van het boek zag.

Creative Flow
Rechtsboven een ingevuld blad uit Creative Flow. Je ziet meteen dat ik geen talent heb! Maar daar gaat het niet om. Ik was wel even helemaal uit mijn hoofd en bij het moment !

Kan een boek  rust brengen ?

Dit boek bracht me al meermaals tot rust. Toen ik mij op de camping plots begon te ergeren aan de totaal onverwacht gietende regen. Ik besef heel goed dat mij ergeren de situatie het alleen maar erger maakt. Een kwartiertje in dit boek en ik was de regen vergeten. Of liever de ergernis. De regen werd een rustig tikkend geluid op mijn caravan. Bonus maar niet gegarandeerd door het boek: het stopte met regen !
In het ziekenhuis had ik het boek altijd bij. Ik hield mij totaal niet meer aan de ‘1 opdracht per dag’ maar deed gewoon wat ik leuk vond. De 4-kleurenbic en het boek was genoeg. Het boek past trouwens mijn handtas en kan best tegen een stootje.

Samenvatting

Creative Flow is een prachtig geïllustreerd werkboek, dat je uitnodigt om elke dag iets met volledige aandacht te doen. De 365 praktische opdrachten helpen je om even uit de tredmolen van het dagelijkse leven te stappen en moedigen je aan om in het nu te leven. Eenvoudige teken en schrijfopdrachten worden afgewisseld door oefeningen die je zintuigen prikkelen, je met een frisse blik om je heen te laten kijken of je simpelweg even afremmen om op adem te komen. 

Dit staat ergens bij de inleiding van het boek en het is o zo waar.
Kan je zelf best nu en dan wat rust in je hoofd gebruiken, dan is dit een boek voor jou. Maar het is evengoed een schitterend boek om cadeau te doen, gezonder dan een doos chocolade (maar niet lekkerder) en het gaat veel langer mee dan een boeket bloemen !

Ik ben alvast heel blij met het boek !

Praktisch

Creative Flow, 365 dagen mindfulness – Jocelyn De Kwant, met illustraties van Sanny Van Loon is o.a. te koop via Bol.com voor € 14,99

 

 

 

De complete off-day – en de schuldgevoelens

off-day

Het wou gewoon niet lukken

Had ik het moeten zien aankomen ? Geen idee. Gisterenavond maakte ik de planning op voor vandaag en zag het helemaal zitten. Het zou een productieve dag worden en liep al over van goesting en energie. Ik zou beginnen met de ‘kikker’, oftewel het meest vervelende werk zodat ik de rest easy peasy zou zijn.

Toen ik opstond viel het nog mee. Het lief was ziekjes, maar ik niet. Op het werk liep één van mijn collega’s snotterend door de gangen, maar ik niet. De hele voormiddag werd er gewerkt en de kikken werd inderdaad ingeslikt. Na de middag viel ik echter als een vodje in de lappenmand. Weg spirit, weg enthousiasme, weg energie, weg overzicht. Ik laste een kleine pauze in in de hoop dat het na een half uurtje wel beter zou gaan. Maar zo liep het niet.

Help ! Daar zijn de schuldgevoelens !

Een paar dagen geleden was ik opnieuw onwel geworden op het werk, maar dat was na een paar uurtjes  en een pak medicatie toch wel overwonnen. Wat ik mij niet realiseerde is dat zo’n pak medicatie ook wel tol vraagt. Hoe dan ook, vandaag kreeg ik weinig gedaan en het lijstje van deze ochtend is heeft zijn houdbaarheidsdatum nog niet overschreden. Met andere woorden: het smeekt om aandacht.

Mannen zijn verstandiger – althans mijn lief

Het lief lag al evengoed in de lappenmand, maar behalve een fles water en het zoeken naar de afstandsbediening had hij weinig zorgen. ‘Het is wat het is’, luidt zijn devies. ‘Ertegen vechten zal ook niet helpen’. En laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn. In plaats van gewoon te aanvaarden dat er nu eenmaal dagen zijn waarop het niet zo lukt, voelde ik mijn emmer schuldgevoelens overlopen. Alsof het niet afgevinkte takenlijstje mijn dag tot een mislukking maakt. Wat is dat toch met al dat ‘moeten’ ? Met die schuldgevoelens om gewoon eens een day off te hebben ?

Of ben ik de enige die nog niet door heeft dat het soms simpelweg gebeurt ? Een dat waarin er weinig door je handen gaat ?

1000 vragen

10 000 vragen #90 Hoe pep je jezelf op na een rotdag ? – mijn noodplan

noodplan

De ene rotdag is de andere niet

Ik heb een noodplan voor rotdagen. Klinkt drastisch, maar omdat ik nogal stressgevoelig ben en zelfzorg veel problemen kan vermijden heb ik voor mezelf een noodplan gemaakt in tijden van grote stress of rotdagen. Wat dat laatste betreft, even dit: de ene rotdag is de andere niet. Soms loopt het van geen meter en weet je dat het gewoon je dag niet was, Murphy had een hoogdag. Dit zijn rotdagen maar ik kan ze relativeren. De dag erop gaat het steevast beter. Anders is het als er echt problemen zijn waarbij geen oplossing in het zicht is of er veel weerstand is. Dagen waar je dag na dag tegen dezelfde problemen aan loopt. Dat is een ander soort rotdag.

Noodplan in tijden van (grote) stress

Regel 1:  Besef en goede communicatie

Ik ben geen goede babbelaar als het over problemen gaat. Maar ik heb wel geleerd dat goede communicatie veel oplost. Ik zeg nu zonder problemen tegen het lief of vrienden ‘Ik heb een slechte dag’, of ‘het gaat me niet af de laatste dagen’. Ik durf het evengoed tegen collega’s zeggen. Iedereen snapt dat. Nog nooit heeft iemand me raar aangekeken. Men weet dan onmiddellijk dat je niet op je vrolijkst zal zijn en dat je enthousiasme, dat er anders wel is, minder is. Door het te zeggen communiceer ik meteen ook dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Het heeft niet met hén te maken, het is geen reactie op wat er gebeurde. Ik zeg zoveel als ‘laat me nu even gerust’.

Oppeppen na een rotdag: do’s and don’ts

Don’t

  • Er over piekeren en het in mijn hoofd keer op keer herhalen hoe erg het wel is (of het dat nu werkelijk is of niet, het piekeren erover of het keer op keer opnieuw malen helpt me geen stap vooruit)
  • Idem wat het spreken (denk vooral ‘zagen’) met een ander betreft. Als het ‘roeren in de pot van frustratie’ is, dan verpest ik mijn en andermans humeur
  • Samenvallen met de emotie (ontgoocheling, boosheid, frustratie). Soms is die emotie er wel, maar ik mag er niet mee samenvallen. Die emotie vertelt me iets, maar dat is maar een stuk van het verhaal
  • Vervallen in non-actie (of het nu te maken heeft met de dag of totaal iets anders is, niets doen en stilvallen is geen goed idee). Denk aan: in je zeteltje kruipen en zielig wezen.

Do’s

  • Aanvaarden dat de dag rot was of de problemen er zijn en durven besluiten dat je momenteel (op de rotdag dus) niet tot echt goede oplossingen zal komen.
  • Je geliefden op de hoogte brengen. Dat het niet het moment is om moeilijke kwesties ten berde te brengen. Morgen gaat het beter !
  • Geen energie steken in het ‘verzet’ tegen de situatie. Het is wat het is. Niet boos zijn omdat dit of dat gebeurd is (verleden) maar vertrekken ‘vanaf hier’. Gegeven situatie x, wat kan ik doen ?
  • Tijdelijk loslaten en positieve dingen doen. (Actie !)
    • als ik fysiek uitgeput ben actief zoeken naar een goede serie/film op Netflix en er voor gaan. Dus niet: zappen of na 5 minuten weer een andere serie opzetten.
    • veel beter: een wandeling in ons dorp. Al is het maar een kilometer. Als mijn hoofd echt niet rustig te krijgen is luisteren naar een podcast
    • Zweten. Sporten ! Als in goed zweten. Beste oplossing bij serieuze frustratie, zeker als die in je lichaam geslopen is. De beste manier van ‘afreageren’. Als ik fysiek heel onrustig ben is dit de beste oplossing. (Wandelen of fietsen helpt ook, hoe groter de frustratie, hoe actiever ik het beste ben).
    • Een goed boek. Bij de eerste bladzijden heb ik het soms moeilijk om mijn gedachtestroom stil te leggen, ik verplicht mezelf om verder te lezen. Ook al betekent dit soms dat ik het eerste blad 3 keer opnieuw moet lezen.
    • Naar de bibliotheek gaan (als er tijd is). Brengt me altijd op andere gedachten en is inspirerend. Wat een effect de bibliotheek kan hebben !

Strijken als troostmiddel

Ik vind niet dat ik veel rotdagen heb. Maar ik heb wel soms echt zware dagen. Als er veel vergaderingen zijn, als er veel problemen zijn (die simpelweg opgelost moeten worden, geen frustraties). Dan benoem ik ze ook simpelweg als ‘zware dagen’. Dan bouw ik sowieso rustmomenten in (weekplanning). Ik weet dat ik na 4 uur vergaderen van mezelf geen supercreativiteit moet verwachten. Dan plan ik ‘werk’ waarvan het moet gedaan worden maar dat in kader van de timing bijna een verrukking is. Strijken bijvoorbeeld. De badkamer onder handen nemen. Dweilen. Zaken waar ik niet sta voor de springen maar op dat moment grote winst betekenen: ze verzetten mijn gedachten en ze geven me nadien een gevoel van voldoening.
Winwin dus.

Benieuwd hoe jullie omgaan met rotdagen ! 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !