Categorie archief: wijs

Gelezen

Gelezen: leven in het Land van Genoeg – Courtney Carver

Wat maakt mij gelukkig ? Wat niet ?

Het boek gaat niet over ‘met zo weinig mogelijk leven’. Het gaat over gevoel krijgen over wat voor jou genoeg is. Zodat je spullen je gelukkig maken in plaats van fysieke en mentale ruimte in te nemen. Ben je iemand die graag veel kleren heeft en dikwijls van outfit verandert ? Laat ze dan vooral hangen ! Ben je een boekenworm die geniet van een eigen bibliotheek ? Geniet ervan !

Het leeghalen van ons halve huis omwille van de renovatiewerken vond ik heel confronterend. Het werk bleef maar duren. Kasten vol spullen en nog eens spullen. Van sommige wist ik amper dat ik ze had en andere had ik in een beschamend veelvoud. Ik zou kunnen zeggen dat het komt omdat ik niet gemakkelijk iets wegdoe. Maar dat is een nepexcuus. Al die zaken moeten immers mijn huis ook binnengekomen zijn ! Ik voelde al die spullen aan als ballast, een sprankle, om het met de woorden van Kondi te zeggen, was er zeker niet bij.

Ik besef heel goed dat ik al die spullen niet nodig heb. Maar op de een of andere manier komen ze toch het huis binnen. Daarom las ik nog maar een keer een boek over ‘minder spullen’. Of hoe het is om te leven in het land van genoeg.

 

Tips uit het land van genoeg

1. schrijf op wat je wil kopen / stel uit

Then, keep a list of purchases you would have made if you were using your credit card, or if you were shopping for sport, and take note of the money that you didn’t spend.

Deze tip heb ik gedurende heel de maand juli ‘onderhouden’. Eender wat ik wou kopen, hetzij in store of online, schreef ik op. Uitzonderingen waren huishoudwaren/etenswaren die op waren, maar géén andere zaken. Ik schreef alles  op in de verwachting en overtuiging dat ik ze op het eind van de maand ook zou kopen. Het was dus in mijn hoofd een kwestie van geduld en discipline. Op het eind van de maand juli bleek dat maar liefst 90% zijn ‘betovering’ had verloren. Ik vond het niet meer zo interessant of niet meer zo dringend. Het hoefde niet echt meer naar mijn gevoel. Ik spaarde geld – ook al was dat niet de bedoeling – maar een hoop spullen hebben vooral mijn huis niet bereikt !

Do not buy to feel. If shopping gives you a rush, you are missing something else. Every dollar you spend supports someone or something. By supporting what you care about, every dollar gets a vote.

2. Definieer hoeveel genoeg is

Test driving the move to the Land of Enough for a few days or weeks is one thing, but to ensure permanent change, you need to define what is enough. While each of us will have a different version of enough, and that definition will change throughout our lives, some of the basics will be universal.

Toen ik ons huis leeghaalde merkte ik dat ik veel zaken in veelvoud had. Zo had ik maar liefst 8 zomerhoedjes, die er dan nog redelijk hetzelfde uitzagen. Ik verbrand snel, dus een zomerhoedje is echt wel ‘nodig’, maar 8 ? Ik merkte bovendien dat ik er geen enkel bovenmatig mooi vond. Hoeveel kopjes hebben we nodig ? Hoeveel zomerbroeken en winterjassen ? Ik kan het behoorlijk moeilijk vinden om ook te handelen (= wegdoen) naar het antwoord dat ik geef. Op de een of andere manier – en ik zal daarin niet de enige zijn – geven spullen mij een vals gevoel van veiligheid. Terwijl ze omgekeerd ook veel investering vragen: geld en vooral tijd. Ook wel frustratie trouwens, want tenslotte heb ik bovenop al die spullen wel graag een opgeruimd huis.

3. Hoeveel geld heb je nodig ?

Ik heb gelukkig nog nooit het gevoel gehad dat ik te weinig geld had. Niet dat er hier ergens een verborgen geldkraantje is, maar op de een of andere manier ben ik altijd (maar niet met evenveel overschot – soms zelfs geen overschot) rondgekomen. Ik kan best rondkomen met weinig geld. Vooral in de eerste jaren na mijn studententijd was het soms een leuke sport. Alleen liggen die jaren nu al lang achter mij en is mijn loon niet meer te vergelijken met wat ik toen verdiende.

 There are 3 important things you can do with your money. You can save it, spend it or give it away.

Geld sparen. Ja, ik spaar, maar eigenlijk is dat bedrag er redelijk arbitrair gekomen. Uitgeven: ik weet hoeveel ik uitgeef per maand, maar echt stilstaan bij de vraag of al dat uitgeven ook nodig is of zelfs bijdraagt tot mijn geluk, is een opdracht die ik mij in de toekomst wil geven. Opnieuw: niet omdat ik er een sport wil van maken om zo weinig mogelijk uit te geven. Wel omdat er grenzen zijn aan ‘genoeg’ en ‘meer’ mij niet noodzakelijk  gelukkig maakt. Tenslotte zit ook dit in mijn hoofd: met ‘minder uitgeven’ kan ik misschien ook ‘minder werken’. En meer leven ? Ook dat laatste zal voor iedereen anders zijn.

When you can get anything you want, anytime of day, you become unsatisfied, uninspired and kind of lazy.

4. Steek je tijd in wat jou van waarde is

Toen ik aan het stuk over televisie en sociale media begon en las dat de auteur het wegdoen van de televisie het beste idee ooit vond, dacht ik: daar gaan we weer. Een anti-TV pleidooi en een anti-sociale mediapleidooi. Toch ging het helemaal niet die kant op. Net zoals bij omgaan met materiële spullen en geld is de vraag hier: wat is genoeg voor mij ? Tot welke grens draagt het bij aan mijn geluk ?

Dit vond ik best een uitdagende vraag:

At the end of the day, am I grateful for the day, or just grateful that it’s over?

Laat anderen niet je prioriteiten bepalen

Natuurlijk zullen er altijd vervelende zaken zijn die je moét doen. Maar zelfs dié kunnen je een gevoel van voldoening geven (Eindelijk ! Ik ben er van af !). Deze vond ik dan weer ronduit wijs:

 If you are checking your email more than 3 times a day, you are losing time. I know you want to be responsive and I know you are curious to see who sent what, but it can wait. If you aren’t ready to reduce  your email time to 2 or 3 times a day, at the very least, don’t check your email first thing in the morning. This is a tough habit to break, but unless you want to spend your day doing everyone else’s most important tasks, do yours before checking email.

Het is zeker iets wat ik wil onthouden. Ik ben ook geneigd om onmiddellijk mijn berichtenbox (van het werk) te openen en onmiddellijk te antwoorden. Dat geeft mij wel een kort gevoel van geluk (gedaan !), maar meestal komen er dan weer nieuwe mails als antwoord, wat betekent dat het begin van mijn dag al helemaal bepaald wordt door anderen. Terwijl het in de meeste gevallen niet eens zo dringend is. Ik zou evengoed in de loop van de dag kunnen antwoorden.

Disconnect

De auteur houdt een sterk pleidooi om tijd te plannen waarin je ‘disconnected’ bent. Dat zijn heel creatieve en productieve tijden ! Ik bouw vrij veel tijd in waarin ik ‘disconnected’ ben. Soms gebruik is de app Freedom (ook op pc) als ik een zetje nodig heb.

Tijden waarin ik digitaal disconnected ben :

  • Wanneer ik een boek lees. Ik zet er zelfs meestal een klokje op. Nu ga ik een half uur ononderbroken lezen. Telefoon wordt afgezet.
  • Wandelen. Geen internet dan. Ik neem mijn smartphone mee maar zet ‘m zelfs op ‘stil’ zodat ik de SMSjes niet hoor en zelf niet het bellen. Ik ben de president niet. Een paar uur later ben ik weer ‘beschikbaar’.
  • Sociale gelegenheden: ik begrijp niet dat mensen op alle mogelijke momenten hun telefoon checken en opnemen. Ik ben er graag voor mijn vrienden. Gelukkig zijn mijn vrienden van hetzelfde gedacht. Als iemand een (belangrijk) telefoontje verwacht, zegt hij dat gewoon. Geen probleem.
  • Eten: wij hebben hier lang de telefoon verboden bij onze kinderen en dat is lang gelukt. Ondertussen is onze oudste afgestudeerd en … lukt het hem niet om te eten zonder berichtjes van hier en daar. Ik vind dat spijtig. Maar volwassen kinderen moet je loslaten. (Hij zal het wel leren, denk ik).

Over het boek

Het is een ontzettend dun boekje dat je in geen tijd uit hebt. Goed opgebouwd en confronterend, absoluut niet zweverig en zeer praktisch. Ik was vooral blij met het uitgangspunt. Wat is het genoeg dat je gelukkig maakt ? Wanneer wordt meer dan genoeg een hinder en ballast ? Het was dus géén boek dat je allerlei schuldgevoelens aanpraat omdat je kast volgepropt is met CD’s. Dat kon ik heel erg smaken.

Carver Cortney, Living in The land of Enough, Kindleboek,
En hier komt het slechte nieuws: het is voorlopig niet meer te koop.  Ik hoop je met deze post wel de belangrijkste inzichten te hebben meegegeven. Het boekje was tenslotte maar 32 bladzijden lang.

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #58 Hoe mild ben je in je oordeel ?

Wie antwoordt hier dat hij niet mild is ?

Ik had deze vraag al een paar weken op voorhand gezien en ik twijfelde of ik er wel een antwoord zou op geven. Zeg nou zelf, vindt iedereen niet van zichzelf dat hij mild is in zijn oordeel ? Maar de vraag bleef hangen in mijn hoofd. Zo lang ik over ‘anderen’ dacht (die volgens mij allemaal zouden schrijven dat ze mild zijn) dacht ik dat alles afhing van wat je begrijpt onder mild. Je kan mild zijn in je daden en vriendelijk tegenover mensen, maar je hoofd kan iets heel anders zeggen. En toen vroeg ik mij af of ik wel nog zo mild was.

Kortgerokt of alles verhullend

Ik dénk – maar durf dat niet zomaar te schrijven, vandaar straks meer – dat ik best mild ben. Zo kan ik bijvoorbeeld nooit echt kwaad zijn en al helemaal niet lang. Dat vind ik zo’n verspilling van (eigen) energie dat ik het niet doe. Wellicht ook niet kan. Energie steken in iets wat zinloos is. Dan maar aanvaarden zoals het is.

Wat diversiteit betreft (in àlle betekenissen van het woord, dus niet alleen wat bevolkingsgroepen betreft) denk ik heel mild te zijn.  Een mens moet doen wat hij denkt dat goed is (ethisch) of mooi is (esthetisch). Zolang hij de andere daarmee niet stoort. Zo vind ik het helemaal oké als mensen naar een naturistenkamp willen gaan (maar ik no way), maar buiten zo’n kamp wil ik het wel liever aangekleed. Kortgerokt of alles verhullend, dat maakt me verder niets uit. Ik zal daar wel een idee over hebben, maar het raakt mij niet. Zolang niemand mij verplicht tot dezelfde smaak of daden als hij/zij en ik evengoed niet geoordeeld word op wat ik mooi vin of in ethisch opzicht beter. Opnieuw: voor zover niemand anders daar onder lijdt. Geldt dus ook voor mij !

Ergernis

extreem mild zonder oordeel

Toen ik verder nadacht over mildheid stelde ik mij in gedachten iemand voor die werkelijk geen enkel oordeel zou hebben. Iemand die dus extreem mild is. Toen ik verder dacht, kwam ik op ergernis. Zo iemand ergert zich wellicht nergens aan. Omdat hij oordeelloos is.
Toen kwam het inzicht. Ik erger mij best wel aan dingen (waar anderen zich duidelijk niet in ergeren), dus moet ik toegeven dat ik onmogelijk kan antwoorden dat ik in alles mild ben.

8 zaken waarin ik mij erger

  1. inefficiëntie: als ik moet samenwerken met mensen waarvan het tempo beduidend lager ligt of waarbij oeverloos ‘geleuterd’ (mijn woord !) wordt en het ontbreekt aan daadkracht dan is dit een beproeving van mijn mildheid.
    Je kan mij gek krijgen met zoiets.
  2. beledigingen en pesten: je zou denken dat het in een wereld van volwassenen niet voorkomt, maar spijtig genoeg wel. Ook bij jongeren. Wanneer ik geconfronteerd wordt met sexting onder leerlingen ben ik alles behalve mild. Ik wéét beroepshalve dat je inderdaad niet mild mag zijn voor de dààd maar juist wel voor de persoon achter de daad… maar toch. Jaren nadien weet ik het nog wie het was. Het slachtoffer evengoed.
  3. gebrek aan besluitvaardigheid: ik kan best goed werk uitvoeren als dat moet. Ik hoef het zelfs niet eens te zijn met de manier waarop het gedaan wordt (als het maar efficiënt is) of zelfs het doel.  Ik snap dat mijn zienswijze maar één is en anderen evengoed een (betere) inbreng hebben. Maar zeg me wel duidelijk wat je wil en verander geen tien keer van gedacht !
  4. sluikstorten: misschien verwondert je dat omdat ik mezelf niet als heel groen beschouw. Maar als ik ga lopen/wandelen en ik merk dat er hele zakken vuilnis in de gracht zijn gedumpt, dan erger ik mij blauw. Geen mildheid voor sluikstorters.ergernis
  5. Evengoed geen mildheid voor snelheidsduivels. Dat begrijp ik niet en weiger ik te begrijpen. Er is geen excuus om gevaarlijk te zijn op de weg ook al denk je dat de weg van jou is.
  6. afspraken niet nakomen of te laat komen. Yep. Geen vergiffenis hier !
  7. onduidelijk communiceren. Ik besef dat het makkelijk is voor mij om dit hier te schrijven, de meeste mensen vinden hun eigen communicatie wél duidelijk. Misschien ligt het aan mij en heb ik meer nood aan duidelijke communicatie nodig. Het is misschien een trekje van mij. Ik hoor mezelf dikwijls tegen anderen zeggen ‘maar wat wil je nu uiteindelijk zeggen ?’ en dat is in het beste geval. Het slechtste geval is wanneer mensen denken dat ze iets gecommuniceerd hebben omdat ik het door de lijnen heen zou moeten gemerkt hebben. Ik heb zoveel fantasie dat ik dat niet (meer) doe. Tussen die lijnen zitten tal van mogelijkheden dus doe ik het niet.
    Nou ja, geen echte ergernis hier, eerder een dringende vraag.
  8. Loze argumenten. Veralgemeningen (van het particuliere naar het algemene), generaliseringen, bouwen op ‘maar dat is toch zo’ of ‘iedereen weet dat toch’, maar geen grond voor het argument hebben.

Tja, het is me wat.

Biecht

Met zo’n biecht maak ik mezelf zeker niet sympathiek. Ik merk wel dat ik milder word met ouder worden.  Dat de wereld niet maakbaar is en je heel weinig onder controle hebt is iets wat ik met vallen en opstaan heb moeten leren (en nog altijd leer).

Ik hoop milder te worden. Behalve ten aanzien van de sluikstorters en de snelheidsduivels dan !

Hebben jullie ook zo’n zaken waarin jullie je heel erg ergeren ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Gelezen

Gelezen: Driving miss Norma – Tim Bauerschmidt en Ramie Liddle

Driving miss Norma

Met de dood voor ogen het avontuur volop tegemoet

90 jaar is ze. Ze heeft onlangs haar man verloren en er is kanker bij haar vastgesteld. De toekomst lijkt voorspelbaar: operaties, medicatie, chemotherapie en hopen op toch wat langer leven. Ziekenhuizen. Eenzaamheid. Verzorgingshuizen. Verplegers allerlei. Dokters. Consultaties. Bijwerkingen van medicatie. Diagnoses. Niet echt een toekomst om vrolijk van te worden. Of je zegt gewoon nee tegen dit alles en je zegt ja tegen het leven, nee tegen de wachtkamer van de dood.

Driving miss Norma

Tim Bauersmidth wou best wel zijn moeder bij hem in huis nemen. Alleen… hij woonde niet in een huis maar in een camper, samen met zijn vrouw Ramie en poedel Ringo. Zou Norma het zien zitten ? Samen met hen Amerika rondreizen in een camper ? Zij hadden geen twijfel over de waarde van een zwervend bestaan, maar zou deze levenswijze ook bij Norma passen ? Norma zei echter volmondig ja. Een eerste ja die nog door vele “Ja’s” gevolgd zouden worden.

 Op dat moment begrepen we allemaal dat vertrouwen de basis was voor een intens gevoel van vrijheid. Zonder vertrouwen zetten we onze vreugde achter slot en grendel en houden we soms letterlijk onze adem in. Maar als we er ook maar een momentje bij stilstaan dat er iemand is om ons te steunen, voelen we ons vrij ons te laten gaan, te vragen ‘Waarom niet?’ en van iedere hobbel in de weg te genieten.

Kwaliteit van leven boven alles

Hun beslissing om de aangeboden therapieën te weigeren werden niet overal op applaus onthaald. Toch waren ze resoluut in hun beslissing. Norma zou niet enkel ‘bij hen’ wonen, er zou van alles gedaan worden om haar levenskwaliteit zo hoog mogelijk te houden.

‘Onze grootste tekortkoming in de manier waarop we omgaan met zieken en ouderen is dat we niet zien dat er dingen zijn die belangrijker zijn dan veiligheid en langer leven; dat de kans je eigen verhaal te maken essentieel is om het leven zinvol te houden,’

Bovenstaand citaat las Ramie in boek over sterfelijkheid en het is de rode draad geweest in hun omgaan met Norma.

Luchtballon

Zo ontdekten Rami en Tim dat Norma jarenlang gedroomd had van een tochtje in een luchtballon. Waarom niet, dachten ze. Waarom zou ze ze moeten afzien van deze droom ? Maar bestond er wel een luchtballon waar je in zitten kon ? Norma kon onmogelijk de hele tocht staan. En hoe zou Norma in de mand geraken ? Praktische problemen die later makkelijk te overbruggen waren. Wie droomt vindt de juiste mensen.
Norma had geen bucketlist, maar wat komen zou was het ene avontuur na het andere.

Facebookpagina Driving miss Norma

Via een Facebookpagina houden Tim en Ramie hun vrienden op de hoogte over Norma en hun trip door de Verenigde Staten. Lang duurt het echter niet het verhaal gaat viraal. Mensen herkennen Norma en steunen haar in haar controversionele beslissing. Norma wordt een inspiratie. Ze wordt uitgenodigd op etentjes, lokale overheden verwelkomen haar als een vip in hun stadje – tegen alles zegt ze ja. Als voormalig veteraan werd ze zelfs door het leger uitgenodigd op een vliegtuigdekschip.

Bijzonder in het gewone

Dit is een boek dat wellicht lang zal blijven hangen bij mij. Ik vroeg me dikwijls af: wat is er zo bijzonder aan ? Wat maakt Miss Norma tot zo’n uitzonderlijk mens ? Ik zocht naar bijzondere kwaliteiten of prestaties, maar die waren er niet.  Miss Norma kan eender welke vrouw zijn. Waarom dan zo’n inspiratie ? Tot het mij duidelijk werd: deze vrouw leefde haar laatste levensjaar net zoals ze zelf wilde. Als een nomade. Ze verliet haar huis. Het werd gewoon netjes op slot gedaan. Ze wist niet wat de dag haar zou brengen. Letterlijk niet – want het camperleven is niet fullproof – maar ook fysiek niet. Haar fysieke toestand mocht dan even vooruit gaan door veel medicatie te schrappen, gezond worden zou ze niet.
Het weerhield haar echter niet om lekker gek te doen als ze daar zin in had, nieuwe dingen te proeven of voor het eerst paard te rijden. Ze ging ervoor. Helemaal ! Vol vertrouwen.

driving mis

Samenvatting

Het boek heeft me aan het denken gezet. Maar liever laat ik als laatste Tim aan het woord.

Meer dan wat dan ook heeft haar dood me duidelijk gemaakt dat het leven kort is. We kunnen het nog zo vaak zeggen, het hoeft niet altijd in te zinken. De realiteit is dat niemand van ons weet hoelang – of hoe kort – ons leven zal zijn. Zo kan iemand als mijn moeder een regelrecht doodvonnis krijgen, maar dan tot ieders verrassing nog veel langer leven dan verwacht. Iemand anders kan de leuke dingen van het leven nog even uitstellen en dan veel te vroeg en lang voordat zijn dromen ooit werkelijkheid kunnen worden, worden geveld. Het is afgezaagd maar waar: het enige wat we hebben is het moment waarin we nu leven. En waar we ook zijn, dat moment kan worden gevuld met schoonheid, vreugde, liefde en mogelijkheden. Mijn moeder was daarvan het levende bewijs.

“Haar dood” slaat niet op Norma maar wel op Norma’s dochter en Tims zus Stacy die geen 50 jaar werd. De kwetsbaarheid van een mensenleven was gekend door Tim. De dood van zijn zus was mee de inspiratie om te kiezen voor het léven en niet voor de dood.

Praktisch

  • Bauerschmidt, Tim en Ramie Liddle, Driving Miss Norma, 320 bladzijden, uitgeverij Harper Collins, juni 2017.  Paperback te koop via o.a. Bol.com voor €17,99.
  • Ik las de Kindleversie (Nederlands !) voor $ 14,84.  Wie twijfelt (hoeft echt niet !) kan via de gratis Kindle app de eerste bladzijden gratis downloaden.

 

Dinsdagwijsheid : wat te doen als het zo warm is ?

Het zal wel geen echte wijsheid zijn, maar mijn devies is: geniet ervan ! Geef je helemaal over aan die zomer en bedenk dat er zovele donkere en natte dagen zijn waarop je zal uitzien naar de zon.

Ook als je gaat werken: pak de fiets of neem je lunch buiten. Met een beetje geluk vind je wel ergens een plaatsje in de schaduw. Doe ‘s avonds een terrasje of ga voor het slapen gaan nog eens op wandel. Goed voor je slaap en je geest ! Drink genoeg.

En als je, zoals mijn lief, dit weer echt flink balen vindt, dan is er nog altijd dit of je swingt lekker met een koel glas wijn in de hand op dit lied. Je wordt instant vrolijk van de zon !

Geniet !