Categorie archief: Geen categorie

1000 vragen

1000 vragen #123 Zeg je altijd wat je denkt ? Nog altijd teveel

Ik babbel teveel

Althans, tegen het lief. Het lief is de stilte zelf. Eén en al gehoor. Altijd een luisterend oor, een glimlach, een flinke vleug humor als aan dat babbelen van mij geen einde komt. Het is namelijk zo: ik wil het liefste zoveel mogelijk delen met het lief. Het lief is mijn toetssteen, mijn ‘even checken’, mijn intellectuele uitdaging en dikwijls ook mijn kompas. Allerlei gedachten en redeneringen rollen door mijn hoofd en dan wil ik dat toch maar het liefste met hem delen, weten wat hij er van denkt. Géén goedkeuring, maar wel een soort negenproef. Of het wel allemaal steek houdt wat ik denk.

Het lief zegt weinig, maar zit er altijd recht op. Hij vindt de rode draad in het kluwen van mijn denken, als ik vastzit in ideeën en overtuigingen, dan stelt hij net dié vraag waardoor ik weer verder kan.

Dus ja, wat het lief betreft zeg ik, wellicht meer dan hem lief is, wat ik allemaal denk. En dat is véél, heel véél.

Er is altijd een andere kant die ik niet ken

Maar voor de rest merk ik dat ik steeds minder zeg wat ik denk. Ik vrees (ja, vrees !) dat het een kenmerk van ouder worden is. Wanneer ik sommige commentaren op Facebook lees schrik ik dikwijls van de heftigheid. Ja, daar wordt gezegd wat er gedacht wordt. Mensen met een heel duidelijke mening.

Ik heb dikwijls niet echt één mening. Ik dénk wel van alles, maar meteen stel ik mijn eigen denken in vraag. Want dan bekijk ik het weer van een andere kant en denk ik: tja, dat is ook wel waar en na verloop van tijd wordt er zo geschaafd aan mijn mening en zoveel aan toegevoegd dat die mening één complex verhaal wordt, waarvan ik weer twijfel of ik toch wel alles heb gezien.

Hoe heviger andere mensen een mening over iets hebben, hoe meer ik zwijg. Wellicht omdat sterke meningen mij onzeker maken. Zeker als het gaat over sterke negatieve meningen, die toch grotendeels de meerderheid vormen. De anderen hebben het niet goed gedaan, de anderen zijn verkeerd, de anderen moeten dit of dat …

Wat mezelf betreft zou ik liever nog stiller worden, méér nadenken voor ik iets zeg. Eenmaal iets op tafel kan het immers alle kanten op. Ook de verkeerde kant. Dan moet er soms uitleg volgen, is het niet duidelijk, wordt het verkeerd begrepen.

Dus ja, liever wat stilte hier. Stilte van mijn kant.
Of bewijst deze blog weer net het omgekeerde ?

 

Gelezen

Gelezen: Kleine encyclopedie van de eenzaamheid – Johanna Spaey

Kleine encyclopedie van de eenzaamheid

Kleine encyclopedie van de eenzaamheid:
we zijn allemaal eenzaam op onze eigen manier. 

Eenzaam zijn we met velen

Eenzaam zijn we dan ook met velen: honden en bomen zijn het, neanderthalers en Sinterklaas, we zijn het vrijwillig en onvrijwillig, eenzaam-met-Kerstmis voelt anders dan getrouwd-zijn-met-iemand-die-je-zelfs-op-een-terras-in-Venetië-niets-meer-te-vertellen-hebt.
Dertien-en tachtigjarigen zijn eenzaam,
schrijvers, zangers en politici, zieke mensen,
topfitte mensen, achterblijvers en stervenden,
gelukkigen en ongelukkigen.

Eenzaamheid: vele namen, vele gezichten

“Kleine Encyclopedie van de eenzaamheid” van Johanna Spaey is best bijzonder. Het is een verzameling van gezichten van eenzaamheid. Eenzaamheid zoals je die aantreft in kunstwerken, denk maar aan de aardappeleters van Van Gogh, en hoe Permeke dat nog aardser en harder maakte.

Maar er is ook de eenzaamheid van de alleenstaande. Die kijkend naar een lekkend dak niet om hulp durft te vragen.

“Even ‘schat’ roepen, waarna de hulp toesnelt is er niet bij. Wie alleen is, heeft alleen zichzelf om moedig te zijn, ook al ben je dat niet”.

Je vindt jezelf in dit boek

Het boek is een verzameling gedachten, citaten en overwegingen over eenzaamheid. Schrijvers komen aan het woord, maar evengoed zijn het mijmeringen over alledaagse dingen. Ik kwam mezelf meermaals tegen in het boek, mijn eigen eenzaamheid dus. Dat gebeurde in een stukje over het hebben van een eigen kamer, iets wat voor mij ontzettend belangrijk is. Ik herkende mezelf toch wel een beetje in dit :

‘Soms transformeert het verlangen naar een uitwijkplaats zich voor al die gedachten die mijn-alleen-gedachten zich in iets publieks. (…) Na de teleurstellende confrontatie met de buitenwereld wordt de eigen kamer opnieuw een troostend toevluchtsoord voor de verbeelding, maar die wil nu, bijna gecastreerd door die buitenwereld, iets minder graag tentoon worden gesteld. Wat men dan nodig heeft, is een kamer ‘vol vertrouwde en vriendelijke dingen die al zeer lang onbewust een deel van hem waren geworden, en hem nu glimlachend verwelkomden, zonder rancune.’

Ik zou het zo mooi niet kunnen omschrijven. Die kamer voor mij die enerzijds het begin van veel creativiteit en werk-verzetten-ook-naar-buiten is, en die anderzijds als een schelpje om mij heen mijn veilige haven is.

Kleine encyclopedie van de eenzaamheid

Eenzaamheid als keuze

Wie het boek van Johanna Spaey leest, kan er niet omheen, we hebben als mens een dubbele relatie met eenzaamheid. We verlangen er naar, maar het hoeft ook weer niet lang te duren. We zoeken de stilte en de eenvoud op, maar zelden voor altijd. Doen we dat toch, dan is daar flink wat denkwerk aan vooraf gegaan. Volgend citaat legt de vinger op de wonde:

Wie vrij is van begeerte verdraagt het alleen-zijn makkelijker. (…) Vreemd genoeg denken weinig kansarmen die in een lekkend krot wonen dat ze begenadigde mensen zijn, vrij van begeerte, met niets om naar te verlangen, ook niet naar een partner. (…) Bevredigende eenzaamheid en vrije keuze blijken dus iets met elkaar te maken te hebben. Of op z’n minst de tijd die je krijgt om in die eenzaamheid te groeien.

Een boek om te koesteren

Ook al is dit geen boek om in één keer uit te lezen, toch is het een boek om te koesteren. Ik grijp er dikwijls naar terug. Niet op zoek naar iets specifieks en al helemaal niet gebonden aan de volgorde van de teksten. Dit boek gaat over wie jij en ik zijn. Soms hunkerend naar eenzaamheid, soms die eenzaamheid verafschuwend. Soms mild ten aanzien van ons eigen eenzaam-zijn, soms wanhopig. Eenzaamheid als de diepe kracht waarin we onszelf terug vinden. Of soms ook verliezen.

Dit boek is geen ode aan de eenzaamheid. Daarvoor heeft heeft eenzaamheid teveel gezichten, ook dat van angst en wanhoop. Maar het is wél een boek over wat diep in mensen leeft, wat misschien de kern van zijn bestaan is. Dat unieke zelf dat we zijn waardoor we nooit volledig worden begrepen of samenvallen met een ander, maar waar tezelfdertijd onze grootste kracht ligt.

Praktisch

Johanna Spaey, Kleine encyclopedie van de eenzaamheid, De Geus, 2018, te koop bij o.a. Bol.com voor €22,50 (paperback, hard cover)   of als ebook  voor €11,99

Hoe haalbaar zijn 10 000 stappen per dag ?

10 000 stappen

30 dagen 10 000 stappen

 

Ik deed mee aan de Garmin-uitdaging van 30 dagen 10 000 stappen per dag en ik ben blij dat het gedaan is. Ik denk dat ik mezelf sportief mag noemen. Niet supersportief en niet atletisch, maar er gaat hier geen week voorbij of er wordt gesport, meermaals per week. Toegegeven, het gaat wat op en af, maar het gebeurt werkelijk nooit dat er een hele week niet gesport wordt. Ik beweer niet dat ik over een prima conditie beschik, maar een zetelatleet ben ik ook weer niet. Een paar trappen op en neer en ik ben niet buiten adem. Als iederéén 10 000 stappen zou moeten zetten op een dag, dan zou dat voor mij toch niet zo moeilijk moeten zijn, niet ? Wel, viel dat even tegen. (Ik had het kunnen weten, want sportieve Annelies was ook niet zo happy met de challenge en zij houdt dan nog van uitdagingen, ik niet !).

10 000 stappen

Wie kwam op dat getal 10 000 ?

Op gezondheid.be lees ik dit:

Volwassenen zouden minimum 10.000 stappen per dag moeten zetten om gezondheidsvoordelen te bekomen. Jongeren onder de 18 jaar moeten minimum 13.000 tot 15.000 stappen zetten per dag. Wetenschappelijk onderzoek heeft namelijk aangetoond dat het aantal stappen dat een persoon zet op een dag representatief is voor de gemiddelde, dagelijkse hoeveelheid beweging van die persoon. Ervaring en onderzoek tonen bovendien aan dat mensen die gebruik maken van het stappen tellen ook positief gemotiveerd worden om meer te gaan bewegen.

 

Hoe haalbaar is dat eigenlijk ?

Ik kan mij echt niet voorstellen dat het voor de meeste mensen haalbaar is of zelfs motiverend om àlle dagen 10 000 stappen te zetten. Ik deed het 30 dagen lang en nu en dan heb ik dat grondig vervloekt. Dan moest ik nog om 22 uur een uurtje wandelen om toch maar aan die 10 000 stappen te geraken. Dan had ik 3 uur gefietst op een dag maar hé, dat telt nergens voor. Idem met zwemmen of veel andere sporten. Zelfs je hele keuken een grote beurt geven (kan tellen als cardio) telt NIET voor de 10 000 stappen. Dus nee, ik kan me echt niet voorstellen dat dit makkelijk in je leven in te bouwen is. Ik had dan nog vakantie, waardoor ik vrij over mijn tijd beschikte, maar iemand die 7 uur achter zijn pc zit kan dan wel ieder uur extra 500 stappen doen tussendoor (hoge schatting, ben je echt goed bezig dan !), dan nog is de beloning maar 3500 stappen. Stel dat je er in de ochtend alles bij elkaar zon 1200 heb gedaan (opstaan, rondlopen in de keuken, naar je werk), dan kom je thuis en zit je aan 4700, dus nog niet eens de helft. Laat ons zeggen dat je er thuis ook nog eens 2000 doet (opnieuw ruime schatting), dan ben je er nog niet (6700) ondanks je inspanning om tijdens je werk elk uur minimaal 500 stappen te zetten. Ik vind dat toch behoorlijk frustrerend.

Het is die ‘iedere’ dag die je de das om doet

Ik geloof best dat stappen tellen motiveert. Alleen stel ik mij vragen bij die 10 000 stappen. Dertig dagen lang heb ik het gedaan en eerlijk, ongeveer 70 procent van de dagen ging dat ‘redelijk’. Eerst en vooral zaten in die 70 procent dagen waarop ik ging lopen. Dat waren de makkies, nog voor de dag goed begonnen was, had ik die 10 000 al op zak. Ik voelde het iedere keer aan als een grote opluchting. Daar moest ik mij tenminste geen zorgen meer over te maken.
Soms maakte ik grote wandelingen en zat ik ineens aan 30 000 stappen. Maar die tellen evengoed als ‘1 dag 10 000 stappen’, ik geef toe dat dat soms frustrerend was.

Er waren dagen waar ik lang in de auto/bus zat. Dat zijn uren waar je echt niet kan stappen. Vergeet het dat je met de gang op en neer lopen ook maar iets van verschil maakt. Het klopt, alles telt, maar je raakt er echt niet met alleen maar kleine dingen. Die kleine dingen zijn surplusjes, maar ze maken echt die 10 000 niet.

Het stappen zetten overboord gooien ?

Het avontuur van de 30 dagen stappen mag mij dan niet bevallen zijn, ik blijf de stappenteller behouden en ik blijf het in de gaten houden, zij het met mildheid. Ik geloof echt dat het goed is om je aantal stappen (toch een indicator van beweging) in de gaten te houden. Toen het slecht ging met het lief, zag ik dat mijn stappenaantal terugviel naar 2000 – 3000 stappen per dag. Ik weet uit ervaring dat dat bitter weinig is voor mij. Op een gewone dag (werkdag of thuis) raak ik makkelijk, zonder sporten en extra aandacht voor beweging, aan 5000 stappen. Dat is dus zonder moeite. Dat ik plots dagen na elkaar geen 3000 stappen haalde zei iets over mezelf. Het was voor mij een wake-up call dat het anders moest. Ik ben toen begonnen met de 30 dagen 10 000 stappen challenge. Ik blijf erbij, elke dag 10 000 stappen zetten is er over (althans voor mij), maar ik heb toch het een en ander geleerd uit deze challenge.

1. Dat ik beter altijd kies voor beweging

Het is ondertussen een automatisme geworden om mijn auto NIET dichtbij te parkeren en sowieso de trap te nemen. Die ‘kleintjes’ belonen je niet met de 10 000 stappen maar je bent goed bezig.

2. Start de dag met beweging

Wij hoeven maar 300 meter te stappen om ons brood te halen, maar ik maakte er een gewoonte van om een kleine wandeling te maken en op terugweg het brood te halen. Het was een wandeling van ongeveer anderhalve kilometer. Niets om over naar huis te schrijven, maar ik genoot er wel van. Let wel: je moet daar tijd voor hebben. Eenmaal terug aan het werk zal dat niet lukken, al zal ik me zeker niet ergeren in een parkeerplaatsje verderop.

3. Avondwandeling

Oké, er zijn echt wel keren geweest dat ik die challenge wel kon vervloeken, maar ik genoot ook dikwijls van de avondwandeling. Zo lang die niet al te lang hoefde te duren. Het is ontzettend ontspannend en ik herinner me dat ik het ooit deed tijdens werkdagen. Een dik halfuurtje, meer hoeft dat niet te zijn. (Tegen uw zin nog een extra half uur moeten wandelen valt dik tegen !).

Advies voor wie meer stappen wil zetten

Stappen tellen is een goede indicator om te zien hoe actief (of vooral inactief) je bent. Mijn advies is echter om je niet blind te staren op die 10 000 stappen. Als je dagelijks zo’n 5000 stappen haalt en plots naar 10 000 wil gaan, dan zou het wel eens demotiverend kunnen zijn. Maar je kan wel van 5000 naar 6000 gaan, dat is toch een winst van meer dan 10 procent. Je ziet dan zelf maar waar je komt.

Bij sommige stappentellers wordt je stappendoel gradueel aangepast, of tenminste, je kan daar voor kiezen. Je doel verschuift dan iedere keer een beetje, zodat er geen al te grote aanpassingen in één keer komen. Dat vind ik zelf wel een goed systeem. Alleen zit er ook daar een addertje onder het gras. Die uitdaging blijft natuurlijk gaande. Ik heb het zelf meegemaakt, zeker na de Vierdaagse van de IJzer (met een gemiddelde van 35 000 stappen per dag) vond hij dat ik toch nog iets meer kon !

(Mijn) Moraal van het verhaal

Zet je niet vast op die 10 000 stappen per dag. Elke dag. Maar neem gewoon elke gelegenheid te baat om te bewegen. Je ziet zelf wel waar je komt en wat kan.
Veel succes !

Ik ben wel evenwel benieuwd of er mensen zijn die zeggen ‘dat lukt mij zonder problemen’. Dan wil ik daar  graag tips van, want misschien heb ik dan niet zo goed aangepakt. 

 

Goodbye July, Hello August ! #Mixed Feelings

Goodbye July

Ik heb het hier al gezegd, ik raad iedereen aan om véél foto’s te nemen. Foto’s zijn makkelijke dagboeken, en aangezien de meeste mensen (ik toch) de neiging hebben om vooral leuke dingen te fotograferen, verzamel je pakken goede herinneringen.
Grote en kleine dingen, zodat je in een dipje toch maar ziet dat er ook heel wat leuks/moois is gebeurd ! Al is het maar die lekkere kop koffie in Diest met dat veel te grote stuk taart ! Maar er was meer in juli, en alleen al het zien van deze foto’s maken mijn hart warm.

  • Ik hou een fantastische herinnering aan onze boottocht in De Biesbosch. Het lief had een goede dag en wou naar buiten. We huurden een fluisterboot (geruisloze boot, werkt op elektriciteit) en vielen in panne. Volgens het lief de leukste dag in jaren !
  • Op een eenzame zaterdag trok ik zomaar naar Amsterdam voor een dagje uit. Er is hier een busfirma die dat doet: op en neer rijden. Kost weinig, er is airco en het is behoorlijk comfortabel. De Belgen wonnen brons. Hoera, hoera !
  • Terwijl ik anders nauwelijks in Leuven ben (ook al woonde ik er heel lang) was ik er nu (in de stad) maar liefst 2 keer. Leuven is me nog altijd veel te druk, maar voor een blitzbezoek heel aangenaam. Zalige terrasjes overigens !
  • De caravan ! Er werd (maar) twee keer gekampeerd: in Dordrecht (zalige ervaring). Het lief was mee en hij had het er ook goed. Later deed ik de Wouwse Plantage aan, een geweldige camping, maar méér eentje voor dertigers met klein mannen.
  • Lopen ! Ik loop om de andere dag en dat doet deugd. De warmte verplicht mij om ’s ochtends vroeg te lopen, maar het past wel bij mezelf. Aangezien lopen nog altijd een grote opdracht voor mij is, kan ik die kikker maar beter meteen inslikken. Anders komt er niets van.
  • En natuurlijk de zomerterrasjes hier en daar. Ik doe dat te weinig tegenwoordig. Terwijl het zo eenvoudig als iets is.

 

Op naar augustus ! Laat ik maar meteen een lijstje maken !