Categorie archief: boeken

Gelezen

Gelezen : Hoe reis ik met een camper en een caravan – Pasar

Hoe reis ik met een camper en caravan : een praktische gids

Praktisch is deze gids zeker wel, maar of de (ervaren) camper- en caravanreiziger er zo veel nieuws leest, durf ik te betwijfel. Ik ben zelf nogal nieuw in het landschap van caravangebruiker en zelfs ik had de indruk dat ik er weinig was wat ik nog niet wist terwijl ik me dan nog zo onwetend voel !

Voor de beginnende of twijfelende reiziger

Het boek lijkt mij echter ontzettend geschikt voor wie twijfelt of het reizen met een caravan of camper iets voor hem of haar is. Zo staan de voor- en nadelen van een camper versus een caravan netjes naast elkaar opgelijst. De algemene conclusie is dat elk voertuig vooral geschikt is voor een bepaalde manier van reizen. Wil je liever een tijd op een vaste plek staan, dan is een caravan beter geschikt. Hou je van korte verblijven of roadtrips, dan is een camper meer voor jou.
Toen ik vorig jaar mijn t@b kocht, stond ik aanvankelijk voor een camper in de winkel. Ik ben de winkel uitgestapt met een ‘dure’ caravan, maar die prijs is nog niets in vergelijking met de allergoedkoopste camper ! Dus dat zal zeker ook een overweging zijn !

Noodzakelijke weetjes

Toch weet je zelfs als ervaren kampeerder niet alles, zeker niet als het gaat over reglementeringen die nogal durven verschillen in Europa. Of je al dan niet een autosnelwegvignet moet kopen kom je in de gids te weten, evenals de maximumsnelheid die je mag rijden met je huis op wielen.

Afvinklijstjes

Het allerhandigste vind ik de vele aanvinklijstjes, gaande van wat je moet meenemen tot de voorjaarsschoonmaak van je caravan, tot de formaliteiten die je moet doorlopen bij het reserveren van een camping. Er staat ook een handig lijstje bij waar je moet op letten bij het reserveren van een camping.

Verwarring bij het laatste lijstje : autowegen en snelwegen

Op het eind van het boek staat een lijstje met maximumsnelheden in de meeste Europese landen. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen autoweg en snelweg. Nu dacht ik : het snelst mag je op een snelweg. Maar dat blijkt niet het geval te zijn : volgens het boek mat je met een caravan 90 km per uur rijden op een snelweg en 120 km op een autoweg.

Mij lijkt dat uiterst vreemd. Een snelle opzoeking leert mij dat een autoweg het volgende is :

Een autoweg is een openbare weg, waarvan het begin wordt aangegeven door het eerste aanwijzingsbord en het einde door het tweede bord.

Een autosnelweg is dan weer

Een belangrijk verschil met een autosnelweg is dat op een autoweg kruispunten kunnen zijn en er verkeerslichten kunnen staan.

Motorvoertuigen met hun aanhangwagen mogen op een auto(snel)weg rijden, behalve:

  • bromfietsen,
  • landbouwvoertuigen,
  • vierwielers zonder passagiersruimte,
  • en slepen van kermisvoertuigen.

Een autoweg kan uit twee of meerdere rijstroken bestaan.

Het lijkt mij bijgevolg zeer onlogisch dat je op een autoweg sneller zou mogen rijden dan op een snelweg.

Kan iemand mij in deze kwestie verder helpen ?

Samengevat

Best een handig boek, maar verwacht geen spectaculaire dingen. Twijfel je om te kamperen of om een camper/caravan aan te kopen en heb je geen ervaring, dan is het boek aan te raden. Het geeft een realistisch beeld over alle praktische zaken die er bij komen. Vragen over hoe je caravan/camper het beste te laden, wie mogelijk een extra rijbewijs nodig heeft, de verhouding gewicht caravan versus trekvermogen van je auto, het komt allemaal aan bod.
De doorwinterde kampeerder zal dit echter met gemak uit zijn mouw schudden.

Maar goed, zijn we niet allen ooit beginners ?

Gelezen

Gelezen : De vlamberken – Lars Mytting

Vlamberken

Op zoek naar identiteit

De vlamberken is het verhaal van Edvard Hirifjell die opgevoed wordt door zijn grootvader en die van zijn ouders enkel weet dat ze zijn omgekomen in Frankrijk. Wanneer zijn grootvader sterft lijkt hij alleen op de wereld zijn, zonder familie. Hij houdt de boerderij van zijn grootvader gaande en is aanvankelijk van plan om als Noorse boer verder te leven. Bij het opruimen van de boerderij komen de herinneringen naar boven maar ook de vraag naar identiteit. Wie waren zijn ouders eigenlijk ? Hoe zijn ze omgekomen ? Wie was die Franse dame hier ooit op bezoek was en die hij hoorde spreken over de  ‘erfenis van de jongen ? ‘.

Die nacht keerde de dood terug naar Hirifjell. Het was duidelijk wie hij kwam halen, want zoveel keus had hij niet. Ik was drieëntwintig, en als ik later terugdacht aan die zomer, besefte ik dat de dood niet altijd een blinde, gruwelijke moordenaar is. Soms laat hij sleutels achter voor hij vertrekt. Maar het probleem is dat het een kwelling kan zijn bevrijd te worden.

Vlamberken, walnotenhout en een houten kist voor een nog levende

Als er één thema uitdrukkelijk aanwezig is, dan is het wel hout. Opa’s broer heeft in de buurt van de boerderij bos vol vlamberken. Deze bomen worden opzettelijk verminkt door het aanbrengen van ijzeren ringen rond hun stam. Door de vervorming ontstaat er prachtige tekening in het hout. Nu en dan hoort Edvard knallende geluiden in het bos : de ringen zijn gebarsten door de krachtige groei van de boom.

Ook in de zoektocht naar wie zijn ouders waren, komt er hout aan te pas. Zijn moeder was immers de dochter van een boseigenaar. Geen bos vol vlamberken dit keer, maar wel een bos vol prachtige walnotenbomen.

Bij het overlijden van zijn grootvader ontdekt Edvard dat de begrafenisondernemer al jarenlang een prachtige houten doodskist heeft staan. Handgemaakt en van ontzettend hoge kwaliteit.

Een woelige familiegeschiedenis die terug gaat tot de WO I

Het leven van Edvard met grootvader was eenvoudig, maar eenmaal hij op zoek gaat naar wie hij werkelijk is, verandert zijn leven geheel. De zoektocht naar zijn (voor-)ouders leidt hem naar de Shetland eilanden en vervolgens naar Frankrijk waar zijn ouders zijn gestorven. Wat hem intrigeert is dat hij bij het omkomen van zijn ouders aanwezig was, maar zelf aan de dood ontsnapt is. Hoe zijn ze omgekomen ? Waarom is hij in leven gebleven ? Waarom zijn er blijkbaar in zijn familiegeschiedenis naamsveranderingen gebeurd ? Wat betekent het dat hij na de dood van zijn ouders 4 dagen vermist was ? Was hij ontvoerd ? Hoe zeer hij het zich probeert te herinneren, het lukt moeilijk. Hij was toen immers nog een kleuter.

Samengevat

Ik heb “De Vlamberken”  graag gelezen maar ik was bij tijden verward over wie wie was. Het boek ‘springt’ continu voor en terug in tijd en gaat drie generaties ver. Tel daarbij de naamsverandering en een stamboom bij het begin van het boek was niet mis geweest. Ik vond het bij tijden best ingewikkeld om te volgen. Wellicht is dit een boek dat je best in één keer leest.

  • Taal  : Vlot geschreven
  • Inhoud : Edvard Hirifjell, opgevoed door zijn opa, gaat na diens dood op zoek naar zijn familiegeschiedenis
  • Emotie :  spanning
  • Themata : terugblik op het leven
  • Genre : fictie
  • Personages : Edvard,  Sverre Hirifjell (grootvader), Hanne Solvoll (liefje in Noorwegen), Gwen Winterfich (vriendin in Shetland), Einar Hirifljell
  • Tempo : vlot
  • Context : Noorwegen, Shetland eilanden, Groot-Brittanië, Frankrijk.
    Het boek start in de 21ste eeuw maar gaat terug tot WO I

Praktisch

Lars Mytting, De Vlamberken, uitgeverij Contact, oktober 2016, 432 bladzijden.
Te koop (Paperback) via bol.com voor € 15,00. Ik las de Kindle-editie voor € 9,99.

Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36

Gelezen

Gelezen : Ontketen je brein – Theo Compernolle

Compernolle

Compernolle : Nog eens een boek over onrust

Onrust, het woord is hier al vaker aan de orde gekomen. Ik probeer manieren te zoeken om met dat gevoel van gejaagdheid om te gaan. Het boek van Theo Compernolle geeft zeker enkele goede antwoorden en adviezen. Nu nog al die adviezen in praktijk brengen !

Is het altijd online zijn schadelijk voor ons brein ?

Dat was de initiële vraag waarmee Theo Compernolle mee werd geconfronteerd. Hij (en met hem vele managers en directeuren) vroegen zich af of het continu online zijn niet eerder de productiviteit deed dalen dan wel stijgen. Neuropsychiater Compernolle nam maar liefst 600 wetenschappelijke publicaties onder de loupe om tot het simpele antwoord te komen dat al dat voortdurende ‘geconnecteerd’ zijn, ons echt geen goed doet.

Verdeelde aandacht door het schakelen

Multitasken is uit den boze ! Deze wijsheid was niet nieuw voor mij. Volgens Compernolle is multitasken geen kwestie van verdeelde aandacht (alsof je alle taken een ‘stuk’ van je aandacht kan geven) maar wel gebroken aandacht. Je bent uit je concentratie en je aandacht komt onder nul, wat de kans op fouten veel groter maakt. Dat zorgt dan opnieuw voor stress, ook al niet bevorderend. Tel daarbij dat het schakelen van het ene naar het andere veel energie vraagt en je zou al echt gek moeten zijn om nog in multitasken te geloven.

Waarom we zo van onze smartphone houden

Hier en daar wordt gepleit om meer tijd offline te zijn. En toch lukt dat zo moeilijk. Hoe komt dat ?  Compernolle legt de redenen bloot in zijn boek

  1. We zijn van nature geconditioneerd
    Ik heb me er al vaak om verwonderd maar ik ben er even schuldig aan, in bijna alle mogelijke situaties neem ik mijn telefoon op. In zo goed als alle gevallen is dat nooit dringend. Dus ja, ik ben als het hondje van Pavlov. Net zoals zovelen.
  2. Ingesteld om onmiddellijke bevrediging
    Iets posten en onmiddellijk reactie krijgen, klikken en precies dat te lezen krijgen wat we willen.
  3. We zijn gewoontedieren
    Zoals het leggen van de smartphone op tafel als we op restaurant zijn. Waarom eigenlijk ?
  4. We houden van snelle reacties
    Doordat we met de hele wereld verbonden zijn hoeven we zelfs ’s nachts niet te wachten.
  5. We zijn nieuwsgierig
  6. We zijn ingesteld op gevaar
    Je weet maar nooit dat je dochter in levensnood zit !
  7. We houden van zekerheid
    Even checken, dan weten we het toch zeker. Dubble Check.

De auteur haalt wel meer redenen aan, maar dit zijn alvast de meest herkenbare.

Tips voor meer rust – ontketen je brein

Uiteraard geeft Compernolle ook tips om je brein te verlossen van die ketens. Ik geef ze hier op een rijtje

  1. Een aantal keren per dag offline gaan

  2. Right tasken : bezig zijn met één ding, pauze, en verdergaan met dat ene ding

    1. Gebruik de Eisenhowerregel om te bepalen wat belangrijk/dringend/niet belangrijk/niet dringend is
    2. Hou de Paretoregel in je hoofd : 20 % van je tijd zorgt voor 80 % van de resultaten. Gebruik je tijd in functie hiervan. Over het gebruik van de paretoregel schreef ik hier al eens in het kader van uitstelgedrag.
    3. Combineer verwante taken tot één ‘batch’
    4. Pauzeren is geen luxe maar noodzaak
  3. Laat je brein tussen verschillende taken freewheelen en slaap voldoende

  4. Ga verstandig om met stress : luister naar je lichaam en verhoog je veerkracht

  5. Richt je kantoor breinvriendelijk in :zorg dat focus mogelijk is en er niet te veel afleiding is

 

Laat je niet afschrikken

Wat ik niet in deze samenvatting vertel, zijn de verwijzingen naar de werking van onze hersenen. Ik lees dat best graag, zo’n goed hoofdstuk neurologie, maar ik kan mij voorstellen dat sommige mensen die hoofdstukken liever overslaan. Ik denk dat je dat ook met gemak kàn en mag als je liever onmiddellijk naar het praktische gaat.

bekentenissen van een smartphonegebruiker

Ik heb best nog heel wat te leren. Keer op keer merk ik dat ik mij laat verleiden om tussendoor iets anders te doen. Dat tussendoor iets anders doen zou een keuze moeten zijn in de zin van een pauze. Een half uur verbeteren en (liefst met klok) als pauze de vaatwasser uitladen.
Ik wéét dat ik niet rustiger wordt van al dat schakelen van het ene naar het andere en er is werkelijk weinig reden (geen ?) waarom ik zoveel mijn telefoon check.

Nu nog de adviezen van Compernolle in praktijk brengen !

Praktisch

Theo Compernolle, Ontketen je brein,  Hoe hyperconnectiviteit en multitasking je hersenen gijzelen en hoe je eraan kunt ontsnappen , 424 bladzijden, Lannoo 2014. Te koop via bol.com voor € 29,99.