Categorie archief: gelezen

Gelezen

Gelezen : Hoe reis ik met een camper en een caravan – Pasar

Hoe reis ik met een camper en caravan : een praktische gids

Praktisch is deze gids zeker wel, maar of de (ervaren) camper- en caravanreiziger er zo veel nieuws leest, durf ik te betwijfel. Ik ben zelf nogal nieuw in het landschap van caravangebruiker en zelfs ik had de indruk dat ik er weinig was wat ik nog niet wist terwijl ik me dan nog zo onwetend voel !

Voor de beginnende of twijfelende reiziger

Het boek lijkt mij echter ontzettend geschikt voor wie twijfelt of het reizen met een caravan of camper iets voor hem of haar is. Zo staan de voor- en nadelen van een camper versus een caravan netjes naast elkaar opgelijst. De algemene conclusie is dat elk voertuig vooral geschikt is voor een bepaalde manier van reizen. Wil je liever een tijd op een vaste plek staan, dan is een caravan beter geschikt. Hou je van korte verblijven of roadtrips, dan is een camper meer voor jou.
Toen ik vorig jaar mijn t@b kocht, stond ik aanvankelijk voor een camper in de winkel. Ik ben de winkel uitgestapt met een ‘dure’ caravan, maar die prijs is nog niets in vergelijking met de allergoedkoopste camper ! Dus dat zal zeker ook een overweging zijn !

Noodzakelijke weetjes

Toch weet je zelfs als ervaren kampeerder niet alles, zeker niet als het gaat over reglementeringen die nogal durven verschillen in Europa. Of je al dan niet een autosnelwegvignet moet kopen kom je in de gids te weten, evenals de maximumsnelheid die je mag rijden met je huis op wielen.

Afvinklijstjes

Het allerhandigste vind ik de vele aanvinklijstjes, gaande van wat je moet meenemen tot de voorjaarsschoonmaak van je caravan, tot de formaliteiten die je moet doorlopen bij het reserveren van een camping. Er staat ook een handig lijstje bij waar je moet op letten bij het reserveren van een camping.

Verwarring bij het laatste lijstje : autowegen en snelwegen

Op het eind van het boek staat een lijstje met maximumsnelheden in de meeste Europese landen. Er wordt een onderscheid gemaakt tussen autoweg en snelweg. Nu dacht ik : het snelst mag je op een snelweg. Maar dat blijkt niet het geval te zijn : volgens het boek mat je met een caravan 90 km per uur rijden op een snelweg en 120 km op een autoweg.

Mij lijkt dat uiterst vreemd. Een snelle opzoeking leert mij dat een autoweg het volgende is :

Een autoweg is een openbare weg, waarvan het begin wordt aangegeven door het eerste aanwijzingsbord en het einde door het tweede bord.

Een autosnelweg is dan weer

Een belangrijk verschil met een autosnelweg is dat op een autoweg kruispunten kunnen zijn en er verkeerslichten kunnen staan.

Motorvoertuigen met hun aanhangwagen mogen op een auto(snel)weg rijden, behalve:

  • bromfietsen,
  • landbouwvoertuigen,
  • vierwielers zonder passagiersruimte,
  • en slepen van kermisvoertuigen.

Een autoweg kan uit twee of meerdere rijstroken bestaan.

Het lijkt mij bijgevolg zeer onlogisch dat je op een autoweg sneller zou mogen rijden dan op een snelweg.

Kan iemand mij in deze kwestie verder helpen ?

Samengevat

Best een handig boek, maar verwacht geen spectaculaire dingen. Twijfel je om te kamperen of om een camper/caravan aan te kopen en heb je geen ervaring, dan is het boek aan te raden. Het geeft een realistisch beeld over alle praktische zaken die er bij komen. Vragen over hoe je caravan/camper het beste te laden, wie mogelijk een extra rijbewijs nodig heeft, de verhouding gewicht caravan versus trekvermogen van je auto, het komt allemaal aan bod.
De doorwinterde kampeerder zal dit echter met gemak uit zijn mouw schudden.

Maar goed, zijn we niet allen ooit beginners ?

Gelezen

Gelezen : De vlamberken – Lars Mytting

Vlamberken

Op zoek naar identiteit

De vlamberken is het verhaal van Edvard Hirifjell die opgevoed wordt door zijn grootvader en die van zijn ouders enkel weet dat ze zijn omgekomen in Frankrijk. Wanneer zijn grootvader sterft lijkt hij alleen op de wereld zijn, zonder familie. Hij houdt de boerderij van zijn grootvader gaande en is aanvankelijk van plan om als Noorse boer verder te leven. Bij het opruimen van de boerderij komen de herinneringen naar boven maar ook de vraag naar identiteit. Wie waren zijn ouders eigenlijk ? Hoe zijn ze omgekomen ? Wie was die Franse dame hier ooit op bezoek was en die hij hoorde spreken over de  ‘erfenis van de jongen ? ‘.

Die nacht keerde de dood terug naar Hirifjell. Het was duidelijk wie hij kwam halen, want zoveel keus had hij niet. Ik was drieëntwintig, en als ik later terugdacht aan die zomer, besefte ik dat de dood niet altijd een blinde, gruwelijke moordenaar is. Soms laat hij sleutels achter voor hij vertrekt. Maar het probleem is dat het een kwelling kan zijn bevrijd te worden.

Vlamberken, walnotenhout en een houten kist voor een nog levende

Als er één thema uitdrukkelijk aanwezig is, dan is het wel hout. Opa’s broer heeft in de buurt van de boerderij bos vol vlamberken. Deze bomen worden opzettelijk verminkt door het aanbrengen van ijzeren ringen rond hun stam. Door de vervorming ontstaat er prachtige tekening in het hout. Nu en dan hoort Edvard knallende geluiden in het bos : de ringen zijn gebarsten door de krachtige groei van de boom.

Ook in de zoektocht naar wie zijn ouders waren, komt er hout aan te pas. Zijn moeder was immers de dochter van een boseigenaar. Geen bos vol vlamberken dit keer, maar wel een bos vol prachtige walnotenbomen.

Bij het overlijden van zijn grootvader ontdekt Edvard dat de begrafenisondernemer al jarenlang een prachtige houten doodskist heeft staan. Handgemaakt en van ontzettend hoge kwaliteit.

Een woelige familiegeschiedenis die terug gaat tot de WO I

Het leven van Edvard met grootvader was eenvoudig, maar eenmaal hij op zoek gaat naar wie hij werkelijk is, verandert zijn leven geheel. De zoektocht naar zijn (voor-)ouders leidt hem naar de Shetland eilanden en vervolgens naar Frankrijk waar zijn ouders zijn gestorven. Wat hem intrigeert is dat hij bij het omkomen van zijn ouders aanwezig was, maar zelf aan de dood ontsnapt is. Hoe zijn ze omgekomen ? Waarom is hij in leven gebleven ? Waarom zijn er blijkbaar in zijn familiegeschiedenis naamsveranderingen gebeurd ? Wat betekent het dat hij na de dood van zijn ouders 4 dagen vermist was ? Was hij ontvoerd ? Hoe zeer hij het zich probeert te herinneren, het lukt moeilijk. Hij was toen immers nog een kleuter.

Samengevat

Ik heb “De Vlamberken”  graag gelezen maar ik was bij tijden verward over wie wie was. Het boek ‘springt’ continu voor en terug in tijd en gaat drie generaties ver. Tel daarbij de naamsverandering en een stamboom bij het begin van het boek was niet mis geweest. Ik vond het bij tijden best ingewikkeld om te volgen. Wellicht is dit een boek dat je best in één keer leest.

  • Taal  : Vlot geschreven
  • Inhoud : Edvard Hirifjell, opgevoed door zijn opa, gaat na diens dood op zoek naar zijn familiegeschiedenis
  • Emotie :  spanning
  • Themata : terugblik op het leven
  • Genre : fictie
  • Personages : Edvard,  Sverre Hirifjell (grootvader), Hanne Solvoll (liefje in Noorwegen), Gwen Winterfich (vriendin in Shetland), Einar Hirifljell
  • Tempo : vlot
  • Context : Noorwegen, Shetland eilanden, Groot-Brittanië, Frankrijk.
    Het boek start in de 21ste eeuw maar gaat terug tot WO I

Praktisch

Lars Mytting, De Vlamberken, uitgeverij Contact, oktober 2016, 432 bladzijden.
Te koop (Paperback) via bol.com voor € 15,00. Ik las de Kindle-editie voor € 9,99.

Gelezen

Gelezen : Ontketen je brein – Theo Compernolle

Compernolle

Compernolle : Nog eens een boek over onrust

Onrust, het woord is hier al vaker aan de orde gekomen. Ik probeer manieren te zoeken om met dat gevoel van gejaagdheid om te gaan. Het boek van Theo Compernolle geeft zeker enkele goede antwoorden en adviezen. Nu nog al die adviezen in praktijk brengen !

Is het altijd online zijn schadelijk voor ons brein ?

Dat was de initiële vraag waarmee Theo Compernolle mee werd geconfronteerd. Hij (en met hem vele managers en directeuren) vroegen zich af of het continu online zijn niet eerder de productiviteit deed dalen dan wel stijgen. Neuropsychiater Compernolle nam maar liefst 600 wetenschappelijke publicaties onder de loupe om tot het simpele antwoord te komen dat al dat voortdurende ‘geconnecteerd’ zijn, ons echt geen goed doet.

Verdeelde aandacht door het schakelen

Multitasken is uit den boze ! Deze wijsheid was niet nieuw voor mij. Volgens Compernolle is multitasken geen kwestie van verdeelde aandacht (alsof je alle taken een ‘stuk’ van je aandacht kan geven) maar wel gebroken aandacht. Je bent uit je concentratie en je aandacht komt onder nul, wat de kans op fouten veel groter maakt. Dat zorgt dan opnieuw voor stress, ook al niet bevorderend. Tel daarbij dat het schakelen van het ene naar het andere veel energie vraagt en je zou al echt gek moeten zijn om nog in multitasken te geloven.

Waarom we zo van onze smartphone houden

Hier en daar wordt gepleit om meer tijd offline te zijn. En toch lukt dat zo moeilijk. Hoe komt dat ?  Compernolle legt de redenen bloot in zijn boek

  1. We zijn van nature geconditioneerd
    Ik heb me er al vaak om verwonderd maar ik ben er even schuldig aan, in bijna alle mogelijke situaties neem ik mijn telefoon op. In zo goed als alle gevallen is dat nooit dringend. Dus ja, ik ben als het hondje van Pavlov. Net zoals zovelen.
  2. Ingesteld om onmiddellijke bevrediging
    Iets posten en onmiddellijk reactie krijgen, klikken en precies dat te lezen krijgen wat we willen.
  3. We zijn gewoontedieren
    Zoals het leggen van de smartphone op tafel als we op restaurant zijn. Waarom eigenlijk ?
  4. We houden van snelle reacties
    Doordat we met de hele wereld verbonden zijn hoeven we zelfs ’s nachts niet te wachten.
  5. We zijn nieuwsgierig
  6. We zijn ingesteld op gevaar
    Je weet maar nooit dat je dochter in levensnood zit !
  7. We houden van zekerheid
    Even checken, dan weten we het toch zeker. Dubble Check.

De auteur haalt wel meer redenen aan, maar dit zijn alvast de meest herkenbare.

Tips voor meer rust – ontketen je brein

Uiteraard geeft Compernolle ook tips om je brein te verlossen van die ketens. Ik geef ze hier op een rijtje

  1. Een aantal keren per dag offline gaan

  2. Right tasken : bezig zijn met één ding, pauze, en verdergaan met dat ene ding

    1. Gebruik de Eisenhowerregel om te bepalen wat belangrijk/dringend/niet belangrijk/niet dringend is
    2. Hou de Paretoregel in je hoofd : 20 % van je tijd zorgt voor 80 % van de resultaten. Gebruik je tijd in functie hiervan. Over het gebruik van de paretoregel schreef ik hier al eens in het kader van uitstelgedrag.
    3. Combineer verwante taken tot één ‘batch’
    4. Pauzeren is geen luxe maar noodzaak
  3. Laat je brein tussen verschillende taken freewheelen en slaap voldoende

  4. Ga verstandig om met stress : luister naar je lichaam en verhoog je veerkracht

  5. Richt je kantoor breinvriendelijk in :zorg dat focus mogelijk is en er niet te veel afleiding is

 

Laat je niet afschrikken

Wat ik niet in deze samenvatting vertel, zijn de verwijzingen naar de werking van onze hersenen. Ik lees dat best graag, zo’n goed hoofdstuk neurologie, maar ik kan mij voorstellen dat sommige mensen die hoofdstukken liever overslaan. Ik denk dat je dat ook met gemak kàn en mag als je liever onmiddellijk naar het praktische gaat.

bekentenissen van een smartphonegebruiker

Ik heb best nog heel wat te leren. Keer op keer merk ik dat ik mij laat verleiden om tussendoor iets anders te doen. Dat tussendoor iets anders doen zou een keuze moeten zijn in de zin van een pauze. Een half uur verbeteren en (liefst met klok) als pauze de vaatwasser uitladen.
Ik wéét dat ik niet rustiger wordt van al dat schakelen van het ene naar het andere en er is werkelijk weinig reden (geen ?) waarom ik zoveel mijn telefoon check.

Nu nog de adviezen van Compernolle in praktijk brengen !

Praktisch

Theo Compernolle, Ontketen je brein,  Hoe hyperconnectiviteit en multitasking je hersenen gijzelen en hoe je eraan kunt ontsnappen , 424 bladzijden, Lannoo 2014. Te koop via bol.com voor € 29,99.

 

Gelezen

Gelezen : The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson

The subtle art of not giving a fuck

Voor wie ten onder gaat aan druk

Heb je nu en dan de indruk dat je compleet ten onder gaat aan druk en niet meer weet waar je hoofd staat ? Heb je zin om nu en dan ‘foert’ te zeggen ? Dan is dit echt een boek voor jou.  Mark Manson zet de dingen weer op hun plaats. Zoals middelmaat is oké en nee, we zijn echt niet zo bijzonder als we denken. Uitdagend, zeker !

Shit happens

Met deze titel ben ik natuurlijk geheel thuis in het taaltje van Mark Manson die dergelijk taalgebruik niet schuwt maar het is wel één van de grote thema’s in zijn boek.
Het leven is geen pad over rozenblaadjes. Voor niemand. Het is geen aaneenschakeling van successen, hoe hard we ook werken of wat onze intenties ook zijn.

Je kan het dus maar beter aanvaarden, die ellende komt sowieso. Voor de een vroeger dan voor de andere, in gigantische levensstormen of als motregen jarenlang over je heen.

Iedereen is gelukkig, behalve ik

Wanneer we de (sociale) media geloven dan doet iedereen het geweldig. Ja, het is wel even zwaar, maar gaan met die banaan, don’t give up ! Zoveel positivisme is natuurlijk wel mooi, maar vertekent de realiteit geheel. Wanneer je je gaat meten aan al dat geluk en die succesverhalen, dan ziet je leven toch maar heel grijs uit. Er moet wel iets ernstigs mis zijn met je.

 Now if you feel like shit for even five minutes, you’re bombarded with 350 images of people totally happy and having amazing fucking lives, and it’s impossible to not feel like there’s something wrong with you. It’s this last part that gets us into trouble. (…) We feel guilty for feeling guilty. (…) We get anxious about feeling anxious. What is wrong with me? This is why not giving a fuck is so key. This is why it’s going to save the world. And it’s going to save it by accepting that the world is totally fucked and that’s all right, because it’s always been that way, and always will be.

Verantwoordelijk voor alles en iedereen

Je wil verantwoordelijk zijn en zorg dragen voor anderen. Je wil dat iedereen in je gezin het goed heeft, dat je collega’s tevreden zijn, dat je relaties met iedereen goed zijn, dat men tevreden is over je werk.  Het lijkt bijna Picture Perfect. Wanneer je dit leest denk je wellicht : ja, dat is erover, maar stel jezelf de vraag, voel jij je ook niet heel erg verantwoordelijk voor alles en iedereen ? En doe je dat niet vanuit de beste bedoelingen ?

Because when you give too many fucks—when you give a fuck about everyone and everything—you will feel that you’re perpetually entitled to be comfortable and happy at all times, that everything is supposed to be just exactly the fucking way you want it to be. This is a sickness. And it will eat you alive. You will see every adversity as an injustice, every challenge as a failure, every inconvenience as a personal slight, every disagreement as a betrayal.

Denk nu vooral niet dat Mark Manson  pleit om egoïstisch te zijn en enkel aan jezelf te denken of om niets  (give a f*ck) om te geven. Daar pleit hij juist NIET voor. Hij daagt uit om te kiezen wat je prioriteiten zijn en je van de rest inderdaad niets aan te trekken. Wie niet kiest voor wat belangrijk is, verliest zichzelf compleet en voelt zich continu overbebelast en schuldig.

Geluk is geen legodoos

Mark Manson stelt in The Subtle Art of Not Giving a F*ck enkele kritische vragen. Hoe maakbaar is geluk ? Dat we ons leven ondergaan en niets in de pap te brokken hebben is geenszins waar, maar anderzijds lijkt het wel alsof wij geheel en al verantwoordelijk zijn voor ons geluk en geluk een kwestie van het juiste doen is. Wie met andere woorden niet gelukkig is, heeft dat aan zichzelf te wijten, een stelling die ook in het boek Identiteit van Paul Verhaege wordt geponeerd.

There is a premise that underlies a lot of our assumptions and beliefs. The premise is that happiness is algorithmic, that it can be worked for and earned and achieved as if it were getting accepted to law school or building a really complicated Lego set. If I achieve X, then I can be happy. (…)This premise, though, is the problem. Happiness is not a solvable equation. Dissatisfaction and unease are inherent parts of human nature and, as we’ll see, necessary components to creating consistent happiness.

Overwin ellende = geluk

Oké, bovenstaande titel is misschien kort door de bocht, maar het overwinnen van obstakels zorgt voor geluk. Denk aan alle moeite die je moest doen om je diploma te behalen, het zweet en de weerstand die je moest overwinnen om 1 km aan een stuk te lopen. Al die inspanningen, al die stress hebben wel tot iets geleid : een resultaat waar je gelukkig kan mee zijn. Iets dat je ten diepste voldoening geeft.
Een groot verschil met wat je zomaar wordt voorgeschoteld.

To be happy we need something to solve. Happiness is therefore a form of action; it’s an activity, not something that is passively bestowed upon you, not something that you magically discover in a top-ten article on the Huffington Post or from any specific guru or teacher.

Geluk is work in progress

Volgens Mark Manson is geluk geen status-quo, niet iets dat je, als je het eenmaal bereikt hebt, bij je blijft. Mensen hebben honger naar meer. Denk aan het boek van Devisch over rusteloosheid waarin hij stelt dat wanneer mensen eindelijk iets hebben bereikt (einde onrust) ze opnieuw naar iets anders verlangen. Wellicht omdat inderdaad in de uitdaging het geluk schuilt.

Happiness is a constant work-in-progress, because solving problems is a constant work-in-progress—the solutions to today’s problems will lay the foundation for tomorrow’s problems, and so on. True happiness occurs only when you find the problems you enjoy having and enjoy solving.

Geen schrik voor negatieve emoties

In dat opzicht zouden we volgens Mark Manson niet zo’n schrik moeten hebben van stress of slechte dagen maar ze als uitdagingen zien die ons (kunnen) leiden naar meer geluk. Er niet op ingaan en geen actie ondernemen, dàt is pas niet gelukkig zijn.

In other words, negative emotions are a call to action. When you feel them, it’s because you’re supposed to do something. Positive emotions, on the other hand, are rewards for taking the proper action.

Je bent niet bijzonder

Deze zin past niet een klimaat waarin het uniek-zijn en het bijzondere aan iedere mens overal wordt onderlijnd.  Stel dat je van jezelf zou zeggen dat je ‘middelmatig’ bent, dat lijkt het alsof je jezelf tekort doet of dat leidt aan een negatief (en bijgevolg verkeerd) zelfbeeld. Maar is dat wel zo ? Hoeveel mensen zijn écht bijzonder ? Waarom zou middelmatig niet goed zijn ? Is middelmatig niet per definitie voldoende ?

Volgens Mark Manson creëert het beeld van bijzonder te (moeten) zijn problemen en voorkomt het dat mensen groeien en hun leven zelf in handen nemen.

But it also causes something else to happen. If we have problems that are unsolvable, our unconscious figures that we’re either uniquely special or uniquely defective in some way. That we’re somehow unlike everyone else and that the rules must be different for us. Put simply: we become entitled.

Ik kan mij voorstellen dat vele mensen moeite zullen hebben met dit hoofdstuk. Hij stelt daarin dat de meeste van je problemen helemaal niet zo bijzonder zijn. Duizenden mensen hebben hetzelfde voorgehad en zullen hetzelfde meemaken.
Daarmee zegt hij niet dat die problemen niet pijnlijk en zwaar om dragen kunnen zijn. Hij zegt alleen dat ze niet bijzonder zijn en van jou geen bijzonder persoon maken.

Sadistisch ? Juist niet. Hij waarschuwt voor het vervallen in de slachtofferrol, voor het moment dat je je situatie (hoe erg ook) gaat gebruiken om niets meer te doen of te verwachten dat anderen het voor jou gaan doen.

We hebben altijd de keuze

Wat ons ook overkomt, hoe we reageren is altijd onze keuze én verantwoordelijkheid.

Often the only difference between a problem being painful or being powerful is a sense that we chose it, and that we are responsible for it.

Many people may be to blame for your unhappiness, but nobody is ever responsible for your unhappiness but you.

Omhels onzekerheid

In een maatschappij die er vanuit gaat dat geluk maakbaar is, is het een kleine stap om te menen dat je alles onder controle kan hebben. Het niet onder controle hebben maakt veel mensen onzeker. Er zijn echter zoveel variabelen dat het zo goed als onmogelijk is om alles in de hand te houden.

It’s the backwards law again: the more you try to be certain about something, the more uncertain and insecure you will feel. But the converse is true as well: the more you embrace being uncertain and not knowing, the more comfortable you will feel in knowing what you don’t know. (…) Uncertainty is the root of all progress and all growth. As the old adage goes, the man who believes he knows everything learns nothing. We cannot learn anything without first not knowing something. The more we admit we do not know, the more opportunities we gain to learn.

Die onzekerheid kan ons uit ons lood slaan of ons verlammen. Hij volgt hier echter dezelfde redenering als het omgaan met problemen. Juist door het aanvaarden van onzekerheid en het oncontroleerbare, is er groei mogelijk. Als je alles onder controle hebt en alles meent te weten zit je in principe vast. Er is geen ruimte meer.

Samengevat

Zou ik hopen dat hier een cursus van gemaakt wordt die door alle middelbare scholieren wordt gevolgd. Ik meen dat vele jongeren (en volwassenen) gebukt gaan onder irreële verwachtingen ten aanzien van zichzelf en een onrealistisch beeld van hun kunnen en andermans kunnen.
Anderzijds is het evengoed een boek voor alle volwassenen. Soms is het bijna een slag in je gezicht. Maar eentje die je wakker schudt.

Praktisch

Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck, Uitgeverij Harperone (2016).
Ik merkte dat enkel het e-book te koop is bij bol.com en dit voor € 16,93.

Ik las de Kindle-editie voor $ 10,90.

De paperback (Amazon $ 9,41) zou ik toch boven het e-book aanraden. Zo kan je nu en dan eens terugbladeren in het boek en dit vooral op die dagen dat je denkt dat het je allemaal tegenzit. Je dag zal er onmiddellijk anders uit zien !