Categorie archief: review

Gelezen

Tip: de (gratis) gids Time to Momo, Belgische Kust

Time to momo Belgische Kust

Time to Momo – 100%

Ik heb er al heel wat in mijn boekenkast staan, de 100% gidsjes. Handig van formaat, met kaartje en vooral: de klassiekers gemengd met originele (nog) niet al te bekende plaatsen.
De 100% reisgidsen zijn van naam veranderd, maar het concept is nog altijd hetzelfde. Evenals het formaat.

Ik heb even moeten googlen wat momo betekent, het is zoveel als mystery of missing out. Eerlijk gezegd maakt me dat nog niet veel wijzer, maar het bekt goed en hé, je wil toch vooral een goede en leuke reisgids.

Gratis – maar je moet je haasten

Wanneer je voor 31 mei een andere time to momo koopt, krijg je de gids Belgische Kust er gratis bovenop. Ik controleerde het nog even in een hypercarrefour, en ja, daar ligt hij nog, maar wanneer je de site van Time to momo bekijkt, zie je dat het succes groot is en de voorraad beperkt. Zij verwijzen naar bol.com (zie link onder) waar je ‘m nog altijd lekker gratis krijgt. Dus wat je bestemming deze zomer ook is, grote kans dat er een Time to momo gids is en dan heb je De Belgische Kust er gratis bij. Doen zou ik zeggen, want geef eerlijk toe: wie gaat er niet af en toe naar de kust ?

Te laat ? Dan kan je ‘m natuurlijk nog altijd kopen. En hij is zijn geld meer dan waard. Tenslotte ga je wellicht méér richting Belgische kust, dan Barcelona, Madrid, Lisabon, Stockholm, New York enzovoort. Of zijn jullie de lucky birds die van her naar der vliegen ?

Time to momo – Belgische Kust

Geloof het of niet maar deze reisgids heeft ervoor gezorgd dat ik nog een kleine vakantie aan zee heb gepland. In de week van 1 mei. Dan wil ik tal van adresjes aandoen en toch flink wat van de beschreven wandelingen doen. Het was dan ook mijn plan om dàn pas iets te schrijven over de gids, maar misschien was hij dan niet meer gratis beschikbaar en dat wou ik mijn lezers niet aandoen, dat is alleen frustratie. Dus zag ik dit alles als excuus om toch een minitrip naar Oostende te wagen. Die vakantie in mei komt er ook nog !

Wij kozen Oostende en hadden tijd tekort !

Time to momo Oostende

Het was ons doel om de wandeling van 11 km in Oostende te doen en dan nog eens alle adresjes te bezoeken in de gids. Als doorwinterd wandelaar weet ik dat een hele dag voor 11 km ruimschoots voldoende is.  Wel, daar heb ik mij behoorlijk in vergist. Niet in de 11 km maar wel in de combinatie van alle adresjes. Zo bleven wij al behoorlijk lang plakken in De Koekoek. Een kiprestaurant waar je gewoon een halve kip  (7 euro) krijgt met brood en indien gewenst appelmoes. Om je vingers van af te likken ! Letterlijk, want je krijgt er geen bestek bij. Efficiëntie staat voorop, naast onze halve kip stond gewoon een bokaaltje appelmoes. Wij vonden het wel wat hebben en de sfeer is er gemoedelijk.

Wij begonnen de wandeling aan het station van Oostende alwaar we meteen de klassiekers als de Amandine en de Mercatorboot zochten. Klassiekers dus, maar zoals het veel gebeurt als je toerist in eigen land bent: nog nooit bezocht !

We komen terug en niet alleen naar Oostende

Naar Oostende, met de gids ! Zeker weten ! En dan doen we weer een paar adresjes ! Want inspiratie genoeg ! In de meivakantie staat Nieuwpoort op de agenda, gezien dat de stad is waar ik logeren zal. Natuurlijk ook andere adresjes, want hé, de kusttram brengt je overal. Zoals naar bv. Blankenberge, dat ook ruim beschreven staat in de Time to momo gids. Els wandelde deze week in Blankenberge met dezelfde gids in de hand.   Zij vond er het oudste en kleinste vissershuisje van onze kust.

Ook zin gekregen ? Hoe kan het anders met zo’n mooi weer !

Praktisch

Time to Momo Belgische Kust krijg je tot 31 mei gratis bij aankoop van een andere Time to Momo gids. Zie hier de link met alle gidsen + daarbij de gratis Belgische Kust gids

 

 

Gelezen

Gelezen: Blokkenjongen – Keith Stuart – een vader op zoek naar zijn autistische zoon

blokkenjongen
Keith Stuart – Blokkenjongen

Op zoek naar een boek dat de moeite was – lang leve Goodreads

Na ‘Zout van de zee’, dat fantastische boek, had ik echt schrik dat eender welk boek ik hierna zou lezen, zou tegenvallen. Daarom scrolde ik door de mijn lijst ‘want to read’ in Goodreads  en keek enkel naar de boeken die door anderen heel hoog gewaardeerd werden.   Tricky soms, want soms deel ik de mening van de meerderheid totaal niet. Dan vind ik een boek, dat internationaal de hemel is ingeprezen, toch maar niets. Blokkenjongen voldeed aan de verwachtingen.

Een moeilijk onderwerp bespreekbaar maken : autisme

Het boek vertelt het verhaal van een vader die bij het begin van het boek zijn zoon amper kent. De rolverdeling thuis is eenvoudig: hij gaat werken en zijn vrouw Jody zorgt voor Sam. De auteur beschrijft op een geweldig mooie manier hoezeer iedere dag balanceren is op een slappe koord. Zal het voor Sam niet te overweldigend zijn ? Wat begrijpt hij en wat begrijpt hij niet ? Bestaat er überhaupt een manier om echt met hem te communiceren ? Kan Sam vertellen wat er in hem omgaat ? Niets wordt hier geïdealiseerd. Een kind met autismespectrumstoornis opvoeden vraagt bakken geduld en doorzetting en heel veel liefde. Toch gaat het koppel uiteen. Jody heeft het gevoel dat ze er alleen voor staat en niet kan rekenen op haar echtgenoot die zich verschuilt achter zijn werk.

Tegenslagen die puur geluk worden

Voor Alex, de vader van Sam, zit het echt niet mee. Bovenop de scheiding – hij woont tijdelijk bij een vriend – komt ook zijn ontslag. Dankzij vrienden wordt hij uitgenodigd dit als een kans te zien om zijn zoon beter te leren kennen, een opdracht die hij dan ook met twee handen aanneemt. Toch lukt dat niet zomaar, maar Alex blijft proberen om in de wereld van Sam binnen te treden.

Minecraft: de wereld die de ontmoeting mogelijk maakte

Dit blijkt te lukken via Minecraft. Via dit spel gaan vader en zoon monsters te lijf, strijden voor elkaars (virtueel) leven en huizen samen in een zelfgebouwd kasteel. Sam ontmoet in deze wereld ook andere kinderen die , net door dat spel, ook echte vrienden worden. Zij zien op naar zijn minecraft talent, hij voelt zich veiliger in een virtuele wereld (waar regels zijn) dan wel in het alledaagse leven. Wellicht vandaar de titel blokkenjongen.
Tegen het eind van het boek is er connectie. Wel op Sams wijze, maar de verbondenheid is er.

Blokkenjongen: samengevat

Dit boek is inderdaad een vader-zoon roman, maar het boek schetst ook een realistisch beeld van iemand met autismespectrumstoornis, al wordt in het boek terecht gezegd dat niemand hierin eender is. Er bestaat geen ID-kit of handleiding die je precies zegt hoe je in de wereld van iemand met deze stoornis (ik gebruik toch niet graag het woord) denkt of hoe je in zijn/haar wereld kan komen. Blokkenjongen verwijst wellicht ook naar het langzame bouwen van de relatie. Trial and error. Toch is ‘Blokkenjongen’ bovenal een boek over liefde, over vallen en opstaan, een boek van veerkracht en warmte.

Voor eender wie in de zorg werkt zou ik het boek sowieso aanraden, anderzijds kan je verder kijken dan enkel het label dat Sam draagt. Dit boek gaat over liefde en verbondenheid.

Een aanrader ! Weeral !

Keith Stuart, Blokkenjongen, uitgeverij Harper Collins, 416 blz., september 2016. Te koop bij o.a. Bol.com voor €19,99 euro (paperback) en € 7,99 (ebook)

Gelezen

Gelezen: Kintsukuroi – Tomas Navarro (over de uitdagingen van tegenslag)

Kintsukuroi

Tegenslag is des levens

Onlangs las ik een boek over tegenslag en ik was verrast over manier waarop de auteur het onderwerp besprak. Eerst en vooral werd tegenslag behoorlijk gerelativeerd. Tegenslag is zo oud als de mensheid zelf en niemand blijft ervan gespaard. Maar wat mij vooral trof was de nadruk op de keuzes die tegenslag je altijd bieden. Of je sluit je leven meer en meer af om in safe modus (een illusie !) te leven, of je gaat de uitdaging aan. Over dat laatste gaat zijn boek, over hoe je de uitdaging, die tegenslag altijd is, op zo’n manier aanpakt dat wat je ook voorhebt in het leven, er nieuwe kansen zijn.

Net onze kwetsbaarheid maakt ons tot wie we zijn

Met bovenstaande zin heb ik de filosofie van Tomas Navarro, auteur van het boek Kintsukuroi, al meteen samengevat. Kintsukuroi slaat op het Japanse gebruik van scherven te lijmen met goud. Er ontstaat een nieuw object waarbij de scherven schoonheid betekenen en net het stuk maken tot wat het is.
In Kintsukuroi volgt Navarro die redenering: de manier waarop wij omgaan met het tegenslag, maakt ons tot wie we zijn.

Niemand blijft ooit gespaard van lijden

Ik vind dat een behoorlijk mooi mensbeeld. Tegenslagen in het leven – en wie blijft er van gespaard – hoeven dus niet te betekenen dat je kleiner wordt of minder mooi. Er bestaat niet zoiets als een ‘safe model’. Uiteraard zit niemand te wachten op brute pech, op relaties die spaak lopen of een gezondheid die niet mee wil. Maar je hebt wel altijd keuzes. Hoe moeilijk de situatie ook is. Navarro nodigt uit om juist in moeilijke tijden voluit voor het leven en voor wie je bent te kiezen.

“Laat het niet na volop te leven uit pure angst voor tegenslag”. 

Tegenslag als kans om te groeien

Het is zo’n cliché, mensen die zeggen dat ze anders zijn gaan leven, meer bewust na een grote tegenslag. Ik denk dat het een cliché is omdat het teveel gezegd wordt en lang niet voor alle mensen geldt. Maar wat voor tegenslag, er is altijd de keuze en iedere keuze is een kans.

“Leer aanvaarden dat tegenslag nu eenmaal bij het leven hoort, en zie het als een kans om te groeien en zelfverzekerder in het leven te leren staan”. 

Dat maakt tegenslag niet goed. Als ik zelf terugkijk naar mijn leven (en ik zal daarin niet verschillend zijn van de man en vrouw uit de straat) dan kan ik onmogelijk zeggen dat ik uiteindelijk blij ben met alle pech en tegenslag die mij is overkomen. Als ik er uiteindelijk gelukkig zou om zijn, dan zou het ik het wel heel verkeerdelijk ervaren hebben als tegenslag of laat mij maar een groot woord gebruiken, lijden. Maar wat ik wél kan beamen is dat het leven daar niet gestopt is. Het is een pleidooi dat bij Navarro keer op keer terug komt. Je kan je bij tegenslag afsluiten van het leven, of je kan zeggen ‘van hieraf wil ik gaan’.  Ik geef meteen toe dat ik bij sommige tegenslagen nog niet echt ver geraakt ben, maar hé, ik ben in beweging ! 

Drie manieren om om te gaan met lijden en pech

Volgens Navarro in Kintsukuroi zijn er 3 mogelijkheden om om te gaan met tegenslag: acceptatie, aanpassing of zelfbedrog.  Accepteren lijkt de evidentie zelf:

“Het leven is veranderlijk en degene die bereid is dat feit te accepteren zal het gelukkigst worden”. 

Het mag misschien evident zijn, makkelijk is het niet. Verandering botst veelal op verzet. Zeker als verandering ons overkomt en we er zelf geen controle over hebben, wat bij tegenslag zeker het geval is. Bij tegenslag hadden we net niet op dié verandering gerekend. We hadden juist iets heel anders voor ogen ! Door de lessen die ik ooit volgde bij ACT leerde ik dat acceptatie gigantisch belangrijk is. Je kan je hele leven bitter zijn of vechten tegen wat is, maar dan blijf je bij het verleden, ga je niet verder en doe je jezelf te kort door niet de kansen te grijpen die er nu zijn.
Uiteindelijk zal het leven ons dwingen om ons aan te passen. Maar is het niet beter als we zelf dié aanpassing zoeken die het beste bij ons past ? Die ons het meeste mogelijkheden geeft ?

Geen plaats voor schuld of naïef optimisme

Navarro nodigt de lezer in Kintsukuroi uit goed na te denken over wat die aanpassing zou kunnen zijn. Hij pleit daarbij voor een constructief referentiekader.

“De essentie van een constructief referentiekader is dat we ons afvragen wat ons overkomt zonder overhaaste conclusies te trekken. Binnen een constructief referentiekader kunnen we een zekere afstand bewaren tijden het analyseren van de tegenslag die we hebben ondergaan. Binnen een constructief referentiekader is geen plaats voor schuld of voor een naïef optimisme”. 

Tools om om te gaan met tegenslag

Uiteindelijk gaat het hele boek hierom. Hoe kan ik op die manier omgaan met tegenslag zodat ik er zo goed mogelijk uitkom ? Hoe kan ik er voor zorgen dat tegenslag mijn leven niet betekent dat ik 10 zetten terug moet ? Opnieuw: nergens zegt Navarro dat tegenslag een welkome gast is. Maar hij is vol realisme. Als deze bezoeker dan toch in leven komt, op welke manier kunnen we er voor zorgen dat het toch fijn leven is ? Hij reikt daarvoor tools aan die je vooral helpen om je leven en tegenslag te analyseren. Hij helpt je om denkfouten te voorkomen. Hij wijst je – in welke situatie ook – de weg naar een leven dat verder gaat, trouw aan wie je bent.

De vrouw met de fiets

In zijn boek staan in het laatste deel heel wat casussen. Eentje daarvan gaat over een vrouw met een spierziekte. Zij was geweldig sportief en genoot voor haar ziekte om te fietsen in de bergen. Na veel revalidatie besloot ze opnieuw te gaan fietsen. Ze begon volle goede moed maar na een paar heuvels was ze al compleet uitgeput. Ze was triest en gooide de fiets aan de kant. Een vriend van haar wees haar op elektrische fiets. Dat vond ze maar niets, want dat was toch niet echt fietsen ? Dat paste toch ook helemaal niet bij haar (oude !) sportieve ik ? Om haar vriend te plezieren probeerde ze het toch uit. De heuvels lukten nu wel. Ze had plezier in het fietsen. Uiteindelijk bleek het idee van een elektrische fiets prima. Of met andere woorden: ze had zich aangepast aan de nieuwe situatie.

Samengevat

Ik heb Kintsukuroi graag gelezen. Het lezen bijzonder vlot en het boek daagt je uit om voor kwaliteit in je leven te kiezen en niet bij de pakken te blijven zitten. Wat mij vooral beviel was het gigantische realisme. Je wordt niet beter van tegenslag. Er zijn geen tovermiddelen. Maar je hebt wel altijd de keuze hoe je er mee omgaat. Dat vind ik zelf toch eentje om te onthouden. Niet dat ik dat niet wist voor ik het boek las, maar ik laat mij soms toch wel wat verleiden tot een beperkende visie als in blijven steken in wat gebeurd is zonder te zien wat een mogelijke volgende stap zou kunnen zijn.

Praktisch

Tomas Navarro, Kintsukuroi, Accepteer je imperfecties en word een gelukkiger mens, uitgeverij Xander 2018, 233 blz. Te koop bij o.a. Bol.com voor €19,99 (paperback) of  €9,99 (ebook)

 

 

 

 

 

40 dagen fit

40 dagen fitchallenge week #2 – Wat is jouw excuus ?

Wat is jouw excuus ?

Motivation Zero

Het ging echt niet goed met dat sporten deze week. Ik had er geen zin in en zag zelfs het plezier er niet meer van in. Dat is behoorlijk tegen mezelf in, want ik wéét dat sporten me gelukkiger maakt. Ik wéét dat als ik eenmaal goed bezig ben dat ik dan in een heel positieve en energieke drive kom. Maar het lukte me deze week totaal niet. Tijd om dat even te onderzoeken. Ik zocht een boek. Misschien als excuus (lezen en sporten gaat moeilijk). Maar ook omdat boeken mij soms wel op goede ideeën brengen.

Wat is jouw excuus ?

Geen tijd. Te koud. Zo kan ik wel even verder gaan.  Het is maar dat ik deze challenge ben aangegaan en beloofd heb om iedere week verslag uit te brengen. Nu en dan bladerde ik dan maar in een ‘motivatieboek’ zoals ik ze noem, boeken die je toch tot actie zetten. Ik nam ‘Wat is jouw excuus ?‘ ter hand en zag dat ik niet de enige was. Dat begon natuurlijk niet goed. Werd ik getroost met de gedachte dat iederéén excuses had !

De 5 fases van verandering

Las ik verder en kwam ik bij de 5 fases van verandering

  • ontkenning
  • besef
  • ontdekking
  • actie
  • volhouden

Ik vind het behoorlijk sterk dat ik wat sporten betreft echt nog in de fase van ontkenning kan zitten. Omdat ik sowieso ‘sport’ of ‘beweeg’ (op een jaar tijd toch) meen ik snel dat er niets aan de hand is als ik het een week laat liggen. Ik denk ‘och, ik sport toch veel meer dan de gemiddelde mens ?’.  Dat is natuurlijk kop in ’t zand steken. Eerst en vooral weet ik sowieso niet wat anderen doen en sedert wanneer bepalen wat anderen doen mijn doelen ?

Een doel voor ogen – op lange termijn

Op pagina 55 werd ik uitgenodigd om mijn jaarplan te maken wat sport betreft. In de tijd dat ik mijn wel eens waagde aan een halve marathon en met veel plezier uitkeek naar de triatlons van de zomer had ik inderdaad een jaarplan. Of liever: tenminste een plan voor een half jaar. Want ik liep natuurlijk geen halve marathon door te sporten als ik zin had.
Het boek bracht dit dus pijnlijk aan het licht. Dat ik motivatie mis, heeft te maken met het gebrek aan plan. 
Toch zie ik geen wedstrijden in de toekomst. Het is een mooie tijd geweest, die wedstrijden, maar de drukte hoeft niet meer. De stress (echt !) zorgde ervoor dat ik op wedstrijden slechter presteerde dan wel tijdens trainingen.

Maar het blijft een behoorlijke ‘kost’. Dat ik door het schrappen van wedstrijden ook geen lange termijndoelen meer heb.

Ik doe het nog zo slecht niet

Uiteindelijk kreeg dit boek me toch aan het sporten. Elke dag opnieuw. Van sommige bladzijden nam ik een kopietje en dat hangt nu nu netjes aan het magneetbord. Dit bijvoorbeeld.

Wat is jouw excuus

Dat plan dat ik heb voor deze challenge is helemaal niet zo slecht !
Soms komt het juiste boek je op het juiste moment in handen !

De afrekening : week #2

  • donderdag : 20 km fietsen (Limburg)
  • vrijdag : 10 000 stappen (enige voordeel aan veel vergaderingen)
  • zaterdag : kracht
  • zondag : jokerdag. Ik was dan ook ziek. Excuus ja. Maar liever gezond !
  • maandag : Nederland in Beweging
  • dinsdag : Nederland in Beweging
  • Woensdag : kracht

Ik deed iedere dag een beetje waar ik zin in had. Lees: waar ik nog enigszins voor te motiveren was. Nederland in Beweging is echt mijn noodplan. Als ik totaal niet weet waar te beginnen. Na 5 minuten vergeet ik mijn tegenzin. Voordeel: het is een behoorlijk volledige work-out.

Over het boek ‘Wat is jouw excuus ?’

“Wat is jouw excuus ?” is een atypisch boek. Ik vind het behoorlijk moeilijk om het te omschrijven. Het helpt je om dieper in te gaan op allerlei excuses die je hebt om niet te sporten. Voordeel is dat sporten daar niet gelijkgesteld wordt met grote prestaties.  Voor iemand die totaal niet van sport houdt (en daar reken ik mezelf NIET onder) is het een eye-opener en motivator. Misschien omdat het boek vooral ingaat op het belang van bewegen. Ik heb zelden een boek over sporten gezien dat linken legt met het alledaagse bewegingen. Denk maar aan het optillen van de wasmand. Hoe je houding daar is.

Wat ik aan het boek overhoud:

Wat is jouw excuus

Voor iedereen. Voor mij dubbel. Want ik wéét gewoon dat als ik te lang stil zit de energie in mijn lijf als het ware gaat blokkeren. Dat ik mij zwaarder voel (misschien ook word), dan ik lui en lamlendig word en dat de zetel met de dag aantrekkelijker wordt.
Tot ik weer die sportschoenen aantrek !

Dus heb je ook een dipje: gewoon herpakken ! Je lichaam zal je dankbaar zijn !

Voor wie is dit boek ?

Het boek zal vooral mensen die totaal niet gewend zijn om te sporten, over de streep trekken. Misschien een hint als cadeau aan iemand van wie je denkt dat die echt wel iets moet doen aan zijn/haar conditie ! Of vind je van jezelf dat eindelijk eens met ‘iets’ wil beginnen, maar ben je niet thuis in wat goed bewegen/sporten nu is, dan zit je met dit boek echt goed. Het is motiverend, legt de lat laag (wat de intensiteit betreft) maar ook meteen hoog genoeg om echt resultaat te halen. Resultaat als in een gezondere levensstijl, niet in sportprestatie x of y. Dat mag natuurlijk, maar is die levensstijl niet het belangrijkste ?

Greet van Opstal & Max Icardi, “Wat is jouw excuus, stop met uitvluchten en start met een sportief leven” , 224 bladzijden, uitgegeven bij Horizon, februari 2017.
Te koop bij o.a. Bol.com voor € 24,99.

 

Dit postje komt 4 dagen te laat. Zelfs voor het schrijven had ik excuses. Maar daar heb ik weer een ander boek voor nodig !