Categorie archief: review

Gelezen

Gelezen: Driving miss Norma – Tim Bauerschmidt en Ramie Liddle

Driving miss Norma

Met de dood voor ogen het avontuur volop tegemoet

90 jaar is ze. Ze heeft onlangs haar man verloren en er is kanker bij haar vastgesteld. De toekomst lijkt voorspelbaar: operaties, medicatie, chemotherapie en hopen op toch wat langer leven. Ziekenhuizen. Eenzaamheid. Verzorgingshuizen. Verplegers allerlei. Dokters. Consultaties. Bijwerkingen van medicatie. Diagnoses. Niet echt een toekomst om vrolijk van te worden. Of je zegt gewoon nee tegen dit alles en je zegt ja tegen het leven, nee tegen de wachtkamer van de dood.

Driving miss Norma

Tim Bauersmidth wou best wel zijn moeder bij hem in huis nemen. Alleen… hij woonde niet in een huis maar in een camper, samen met zijn vrouw Ramie en poedel Ringo. Zou Norma het zien zitten ? Samen met hen Amerika rondreizen in een camper ? Zij hadden geen twijfel over de waarde van een zwervend bestaan, maar zou deze levenswijze ook bij Norma passen ? Norma zei echter volmondig ja. Een eerste ja die nog door vele “Ja’s” gevolgd zouden worden.

 Op dat moment begrepen we allemaal dat vertrouwen de basis was voor een intens gevoel van vrijheid. Zonder vertrouwen zetten we onze vreugde achter slot en grendel en houden we soms letterlijk onze adem in. Maar als we er ook maar een momentje bij stilstaan dat er iemand is om ons te steunen, voelen we ons vrij ons te laten gaan, te vragen ‘Waarom niet?’ en van iedere hobbel in de weg te genieten.

Kwaliteit van leven boven alles

Hun beslissing om de aangeboden therapieën te weigeren werden niet overal op applaus onthaald. Toch waren ze resoluut in hun beslissing. Norma zou niet enkel ‘bij hen’ wonen, er zou van alles gedaan worden om haar levenskwaliteit zo hoog mogelijk te houden.

‘Onze grootste tekortkoming in de manier waarop we omgaan met zieken en ouderen is dat we niet zien dat er dingen zijn die belangrijker zijn dan veiligheid en langer leven; dat de kans je eigen verhaal te maken essentieel is om het leven zinvol te houden,’

Bovenstaand citaat las Ramie in boek over sterfelijkheid en het is de rode draad geweest in hun omgaan met Norma.

Luchtballon

Zo ontdekten Rami en Tim dat Norma jarenlang gedroomd had van een tochtje in een luchtballon. Waarom niet, dachten ze. Waarom zou ze ze moeten afzien van deze droom ? Maar bestond er wel een luchtballon waar je in zitten kon ? Norma kon onmogelijk de hele tocht staan. En hoe zou Norma in de mand geraken ? Praktische problemen die later makkelijk te overbruggen waren. Wie droomt vindt de juiste mensen.
Norma had geen bucketlist, maar wat komen zou was het ene avontuur na het andere.

Facebookpagina Driving miss Norma

Via een Facebookpagina houden Tim en Ramie hun vrienden op de hoogte over Norma en hun trip door de Verenigde Staten. Lang duurt het echter niet het verhaal gaat viraal. Mensen herkennen Norma en steunen haar in haar controversionele beslissing. Norma wordt een inspiratie. Ze wordt uitgenodigd op etentjes, lokale overheden verwelkomen haar als een vip in hun stadje – tegen alles zegt ze ja. Als voormalig veteraan werd ze zelfs door het leger uitgenodigd op een vliegtuigdekschip.

Bijzonder in het gewone

Dit is een boek dat wellicht lang zal blijven hangen bij mij. Ik vroeg me dikwijls af: wat is er zo bijzonder aan ? Wat maakt Miss Norma tot zo’n uitzonderlijk mens ? Ik zocht naar bijzondere kwaliteiten of prestaties, maar die waren er niet.  Miss Norma kan eender welke vrouw zijn. Waarom dan zo’n inspiratie ? Tot het mij duidelijk werd: deze vrouw leefde haar laatste levensjaar net zoals ze zelf wilde. Als een nomade. Ze verliet haar huis. Het werd gewoon netjes op slot gedaan. Ze wist niet wat de dag haar zou brengen. Letterlijk niet – want het camperleven is niet fullproof – maar ook fysiek niet. Haar fysieke toestand mocht dan even vooruit gaan door veel medicatie te schrappen, gezond worden zou ze niet.
Het weerhield haar echter niet om lekker gek te doen als ze daar zin in had, nieuwe dingen te proeven of voor het eerst paard te rijden. Ze ging ervoor. Helemaal ! Vol vertrouwen.

driving mis

Samenvatting

Het boek heeft me aan het denken gezet. Maar liever laat ik als laatste Tim aan het woord.

Meer dan wat dan ook heeft haar dood me duidelijk gemaakt dat het leven kort is. We kunnen het nog zo vaak zeggen, het hoeft niet altijd in te zinken. De realiteit is dat niemand van ons weet hoelang – of hoe kort – ons leven zal zijn. Zo kan iemand als mijn moeder een regelrecht doodvonnis krijgen, maar dan tot ieders verrassing nog veel langer leven dan verwacht. Iemand anders kan de leuke dingen van het leven nog even uitstellen en dan veel te vroeg en lang voordat zijn dromen ooit werkelijkheid kunnen worden, worden geveld. Het is afgezaagd maar waar: het enige wat we hebben is het moment waarin we nu leven. En waar we ook zijn, dat moment kan worden gevuld met schoonheid, vreugde, liefde en mogelijkheden. Mijn moeder was daarvan het levende bewijs.

“Haar dood” slaat niet op Norma maar wel op Norma’s dochter en Tims zus Stacy die geen 50 jaar werd. De kwetsbaarheid van een mensenleven was gekend door Tim. De dood van zijn zus was mee de inspiratie om te kiezen voor het léven en niet voor de dood.

Praktisch

  • Bauerschmidt, Tim en Ramie Liddle, Driving Miss Norma, 320 bladzijden, uitgeverij Harper Collins, juni 2017.  Paperback te koop via o.a. Bol.com voor €17,99.
  • Ik las de Kindleversie (Nederlands !) voor $ 14,84.  Wie twijfelt (hoeft echt niet !) kan via de gratis Kindle app de eerste bladzijden gratis downloaden.

 

Gelezen

Gelezen: Us – David Nicholls

“Wij” van David Nicholls : het huwelijk is geen plateau

in “Wij” vertelt David Nicholls  het verhaal van een gezin dat uit elkaar valt. Een rondreis als laatste redmiddel en veel flasbacks geeft de lezer een beeld over een huwelijk tussen twee mensen vol goede wil en veel onvermogen.  Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Douglas, de echtgenoot.

Well I can tell you now that married life is not a plateau, not at all. There are ravines and great jagged peaks and hidden crevasses that send the both of you scrabbling into darkness. Then there are dull, parched stretches that you feel will never end, and much of the journey is in fraught silence, and sometimes you can’t see the other person at all, sometimes they drift off very far away from you, quite out of sight, and the journey is hard. It is just very, very, very hard.

Het verhaal

Douglas, van opleiding wetenschapper, heeft een duidelijk beeld over hoe de wereld in elkaar zit.  Hij is zo’n  20 jaar getrouwd met Connie, die een opleiding kust volgde en zich tot haar huwelijk met gelijkgezinden omringde. Lees: een leven waarin vandaag belangrijker is dan morgen.

Ik geloof dat hier al mijn huiver begon. Het cliché van de (would-be ?) kunstenaar en de heftige relaties. Of het andere cliché: de wetenschapper voor wie alles methodisch moet zijn. Nicholls heeft er een handje van weg !

Connie en Douglas kunnen niet meer verschillend zijn maar slagen er toch in om een gelukkig huwelijk uit te bouwen. Verdriet blijft hen niet bespaard. Hun eerste dochter overlijdt en jaren later zegt Connie dat in deze periode Douglas haar enige houvast was. Een tweede kind (Albie) wordt geboren en vanaf het begin loopt er iets mis in de relatie vader en zoon. Albie wil bij zijn moeder gaan en lijkt Douglas resoluut af te wijzen.

Rondreis Europa

Wat volgt is een beschouwing over meer dan 20 jaar huwelijk. Connie geeft aan Douglas te willen verlaten. Ze gaan nog een laatste keer op reis (De Grote Rondreis) met z’n drieën in Europa. Douglas hoopt dat deze reis hen opnieuw zal samenbrengen. Albie is ondertussen 17. De lezer volgt het gezin doorheen Europa en wordt getrakteerd op knappe sfeerbeelden van de verschillende steden. Ook hier had ik gemengde gevoelens. Hij mag dan wel de steden als toerist bezoeken, de indrukken waren mij te cliché.  Amsterdam: grachten, Rijksmuseum, coffeeshops en prostitutie. Madrid: Prado, Guernica.  Wat is dat toch met Nicholls en cliché’s ?

Botsende levensvisies

Uiteindelijk gaan Douglas en Connie uit elkaar. De relatie tussen Albie en Douglas, die op de rondreis een dieptepunt kent, krijgt even een kentering maar wordt niet echt goed. Waarom dat zo is, wordt niet echt uitgediept. Albie heeft het gevoel dat zijn vader ontgoocheld is in hem. Het is duidelijk dat Douglas verwachtingen heeft over Albie die niet kan of wil inlossen. Die verwachtingen zijn echter niet bijzonder hoog of uitzonderlijk. Omgekeerd lijkt Albie alles te doen om zijn vader te dwarsbomen. Albie gaat hierin wel heel ver.

In Albie vinden Douglas en Connie geen verbondenheid. Hun visie op opvoeding staat diametraal tegenover elkaar. Het levert evenwel mooie dialogen op. Dit denken beide ouders over Douglas’ toekomstplannen om fotograaf te worden:

‘Photographer!’ said Connie. ‘He’s going to be a photographer.’ We were pacing around the kitchen, furiously tidying up, by which I mean tidying up, furious. Wine had been drunk and it was late, the end of a long, fraught argument that, as was his way, Albie had provoked then fled from. ‘Don’t you see?’ said Connie, hurling cutlery at the drawer. ‘Even if it’s hard, he has to try! If he loves it, we have to let him try. Why must you always have to stomp on his dreams?’ ‘I’ve got nothing against his dreams as long as they’re attainable.’ ‘But if they’re attainable then they’re not dreams!’

‘And that’s why it’s a waste of time!’ I said. ‘The problem with telling people that they can do anything they want to do is that it is objectively, factually inaccurate. Otherwise the whole world would just be ballet dancers and pop stars.’ ‘He doesn’t want to be a pop star, he wants to take photographs.’ ‘My point still stands. It is simply not true that you can achieve anything if you love it enough – it just isn’t. Life has limitations and the sooner he faces up to this fact then the better off he’ll be!’

Hier botsten twee verschillende levensvisies. Vervang fotograaf door een andere studierichting niet blaakt van jobmogelijkheden en je vindt dit gesprek in tal van gezinnen terug. Ook wij hadden ooit, zij het niet zo extreem, zo’n gesprek hier thuis.

Hoe heeft dit huwelijk zoveel jaren overleefd ?

Uit ongeveer alles blijkt dat Connie en Douglas compleet anders in het leven staan. Douglas lijkt in een bubble te leven:  hij heeft zo’n beeld van hoe de wereld en het leven moet zijn volgens hem, dat hij mist wat er onder zijn ogen gebeurt. Het is een man die vasthoudt aan zijn overtuigingen, ook al botst hij keer op keer tegen weerstand. Enkel in Barcelona (de laatste stad) laat hij zijn zoon even los. Het lijkt alsof Douglas een bril op heeft die hem weerhoudt om bepaalde dingen te zien.  Toch doet hij alles om het huwelijk te redden. Connie van haar kant blijft van Douglas houden en ziet ook waar het fout loopt, maar de onmacht tussen beiden is zo groot dat ze elkaar niet (meer) vinden.

Samenvatting

 

Twee sterren, niet veel. De clichés waren er mij teveel aan. Het verhaal kon mij niet boeien. Ik heb mij lang afgevraagd waarom dat zo is. Soms heb je geen click met een verhaal of personages. Dat was hier het zeker het geval. Ik had het eertijds ook met “A little life” van Hanya Yanagihara.  

  • Taal  : Ik las het boek in het Engels, vlot geschreven maar niet uitmuntend in taal
  • Inhoud :  Een koppel gaat met hun 17 jarige zoon op rondreis in Europa in de hoop (vader) dat dit het huwelijk kan redden
  • Emotie : donker, maar ook humor. Je wordt er echt niet vrolijk van, misschien net omdat het bij tijden heel realistisch is.
  • Themata : gebroken relatie, zeer beschadigde relatie vader-zoon
  • Genre : fictie
  • Personages :  Douglas (vader), Connie (moeder), Albie (17 jarige zoon)
  • Tempo : traag
  • Context : Groot Brittannië (thuisland), verschillende Europese steden (rondreis), 21ste eeuw

Praktisch

David Nicholls, Wij, uitgeverij Boekerij, 415 blz., januari 2015

Te koop via Bol.com voor € 19,99 paperback. Kijk even na, ik heb het boek hier en daar al goedkoper gezien ! Vlot verkrijgbaar in de meeste bibliotheken.

Ik las de Engelse versie in Kindle Editie, $ 6,24

Gelezen

Gelezen: Autoriteit – Paul Verhaeghe

autoriteit

De identiteitscrisis van autoriteit

Heeft de klassieke autoriteit aan kracht ingeboet ? Wellicht. ‘Jongeren vallen politie aan‘, ‘1 op 9 leraren gepest‘,  het ‘klassieke’ gezag is ondermijnd. Toch is de ‘opstand’ tegen heersende autoriteit niet nieuw.  Is iedere revolutie niet het niet langer accepteren van een autoriteit ? Om in de meeste gevallen te worden ingewisseld door een nieuwe autoriteit ?
Hebben we überhaupt autoriteit nodig ?

Wanneer autoriteit enkel haar bestaansreden vindt in het ‘autoritair zijn’ (= macht om de macht) dan is zij inderdaad weinig zinvol. Vele denkers, zoals o.a. Jean-Jacques Rousseau hebben gedacht dat autoriteit niet nodig was. Laat iedereen vrij, het is de maatschappij (met haar regels, normen en waarden) die een mens slecht maakt.

Autoriteit op zich is verwerpelijk en moet weg. Er is een – achteraf bekeken – heel naïef idee ontstaan dat de mens beter zonder kan, dat een gemeenschap zonder autoriteit zichzelf spontaan zal organiseren op een wijze die voor iedereen goed is.

De roep naar autoriteit

Autoriteit mag dan wel in een identiteitscrisis zitten, er blijft een verlangen naar terugkeer van de ‘oude’ autoriteit. Een verlangen dat alles behalve ongevaarlijk is.

“De populariteit daarvan blijkt bij elke verkiezing. Zodra een politieke partij law & order belooft, stijgt ze in de opiniepeilingen”.

Beloftes in overvloed, gepaard met ‘men moet zijn verantwoordelijkheid nemen’ en ‘Er is geen alternatief’ en ‘schoon schip maken’.

“Merk op dat in deze oplossing autoriteit altijd van bovenaf moet komen: God de Vader, de vader des vaderlands en hun vertegenwoordigers. U en ik worden niet geacht onszelf te kunnen bedwingen. Wij zijn slecht en zwak, we moeten opgevoed worden”.

Het woord populisme is hier niet gevallen, maar de link is duidelijk.

Of dan maar helemaal geen autoriteit ?

In sommige politieke middens mag de roep om autoriteit dan wel hard klinken, in andere gebieden wordt ze compleet in vraag gesteld. Paul Verhaeghe waarschuwt voor een opvoeding waarin géén autoriteit is.

Autoriteit, (…) installeert de veiligheid waarin het kind autonomie kan verwerven en in alle rust de buitenwereld kan verkennen.

Door de confrontatie met grenzen (allerhande) ontdekt een kind zijn grenzen. Een voortdurende applauscultuur leert een kind niets over zichzelf. Hoe kan je nu weten waar je  goed in bent als je voor alles applaus krijgt ? Ooit ontdekt dat kind dat het helemaal niet zo goed is in alles, wat alleen maar tot veel frustratie leidt.

Wat is autoriteit ?

Autoriteit mag niet verward worden met macht. Macht is macht. Als ik je gehoorzaam omdat je een pistool tegen mijn hoofd houdt, dan is dat niet omdat ik in jou gezag erken. Ik zie alleen macht.

Autoriteit is een keuze, al heeft het met macht te maken.

“Autoriteit berust dus op ongelijkheid en maakt dat iemand een vanzelfsprekende macht uitoefent over iemand anders, die zich daar  min of meer vrijwillig aan onderwerpt”.

Ik volg het advies van mijn arts omdat hij meer weet over de werking van het lichaam en medische problemen. Ik aanvaard zijn gezag. Dat is de meest simplistische uitleg, maar wel de basis. Uiteraard komt daar nog vertrouwen bij, referenties van andere mensen, eigen kennis en ervaring etc. Maar ten diepste is het wel het aanvaarden van gezag. Als ik dat in vraag stel kan ik niets meer met die arts (en hij met mij).

Onderwijs en de zorgsector

Verhaeghe wijdt enkele hoofstukken aan de problematiek van het onderwijs, de zorgsector en de politiek. Wanneer het gezag van het onderwijs en/of de zorgsector voortdurend in vraag wordt gesteld, wordt het heel moeilijk werken. Als het onderwijs in crisis is, dan is dit ook een crisis van autoriteit.

“Onze verwachtingen van opvoeding zijn zeer dubbelzinnig. Steeds meer stemmen pleiten voor een terugkeer naar een strenge aanpak, want ‘de jeugd’ maakt het inmiddels te bont. Ouders en scholen verwijten elkaar laksheid. Maar wie streng is, krijgt bakken verwijten over zich heen. De vroege autoriteit willen we niet meer, maar een nieuwe hebben we nog niet.”

Over de huidige organisatie van politiek heeft hij nauwelijks een positief woord.

Er is geen belangstelling meer voor de traditionele politiek, behalve in de vorm van verontwaardiging.(…) De mislukking van de traditionele politiek heeft niets te maken met de populaire opvatting dat er geen grote staatsmannen meer zouden zijn. De verklaring gaat veel verder : de structuur zelf is geraakt, de politieke piramide is als een soufflé in elkaar gezakt omdat ze geen grond meer heeft. Ons huidige politieke bestel verkeert in diepe crisis.

De nieuwe autoriteit is horizontaal

In geen geval pleit Verhaeghe voor de ‘oude’ autoriteit. Autoriteit die gevestigd is in angst (je komt in de hel) of traditie (het is nu eenmaal zo). Angst is daarbij dikwijls de funderende kracht. Men aanvaardt de autoriteit uit angst. Omdat de andere ‘machtiger’ is. Van vrijwillige onderwerping is hier geen sprake.

Verhaeghe spreekt vervolgens over ‘autoriteit van een collectief’.  In dat collectief gaat het niet over een structuur die gebaseerd is op macht. Hij geeft het voorbeeld van een  groep volwassenen die kinderen opvoedt. Ouders zijn al lange tijd niet meer de enige opvoeders. Kinderen worden opgevoed door de mensen in de crèche, de school, de grootouders etc. Deze vormen een (niet afgesproken) collectief.

Hoewel Verhaeghe’s vaststelling correct is, vraag ik mij evenwel af hoe het zit met zo’n collectief.  Over welke autoriteit beschikt zo’n collectief als een jongere van ouders bv. mag roken, van de school niet en de buschauffeur (ook opvoeder volgens Verhaeghe) zijn ogen sluit ? Dat die groep autoriteit hééft betwist is geenszins. Je hoeft geen tienerkinderen te hebben om te merken hoe sterk de ‘druk’ van de groep is.

Gedeelde kennis

‘De groep’ wordt wellicht inderdaad de nieuwe autoriteit. Producenten zijn gevoelig aan ‘ratings’ en ‘reviews’.  De kracht van sociale media valt nauwelijks te onderschatten. ‘Schandalen’ die vroeger onder de mat werden geveegd hebben menig machtig man/vrouw al ten val gebracht.

Verhaeghe ziet uit naar autoriteit van de toekomst die niet gebouwd is op macht. De structuur is geen piramide maar is horizontaal. Transparantie, kennis, overleg, gemeenschappelijke verantwoordelijkheid staan centraal. Hij heeft hierbij enkele concrete voorbeelden waar dit al werkt. Maar of dit echt de autoriteit van de toekomst wordt, valt zeer te betwijfelen. De ‘groep’ kan evengoed misleid worden (cfr. fake news) en ook in groepen van gelijken ontstaan zeer snel (informele) machtstructuren.

Besluit

Paul Verhaeghe mag dan wel hoogleraar klinische psychologie zijn, hij is ook een filosoof. Hij ziet de maatschappij en stelt zich vragen bij het functioneren. Wat hij in zijn praktijk hoort aan psychische problemen, linkt hij aan de tijdsgeest. Hij kijkt met een kritische, maar hoopvolle blik naar onze wereld.

Het boek leest vlot en staat vol beschouwingen. Verhaeghe legt heel goed ‘de geschiedenis van autoriteit’ uit en hoe het komt dat de klassieke autoriteit ter discussie staat. Hij reikt een nieuw model aan – dat hij zelf bij anderen vond – maar is daarin volgens mij nog niet echt overtuigend.

Paul Verhaeghe, Autoriteit, De Bezige Bij, 2016, 272 blz.
Paperback te koop bij Bol.com € 19,99

Ik las ook zijn vorig boek, Identiteit, dat ik net iets beter vond.

Gelezen

Gelezen: de Cliftonserie – Jeffrey Archer

 

Cliftonserie

De Cliftonserie,  ik heb ze maar liefst alle 7 gelezen !

Dat ik bij een boek van Jeffrey Archer uitkwam is puur toeval. Het werd mij aangeraden door Kindle. Niet door een mens dus, maar door een machine die me vertelde ‘you may also like’. Nu heb ik weinig vertrouwen in dergelijke promoties, maar omdat het boek zo ontzettend laag geprijsd was ($ 1,16) gaf ik het een kans. Dat was op 6 april.  Twee maand later kocht ik het 7de en laatste boek, ik las het uit op 16 april. Dat betekent toch iets !

Ongeveer 3000 bladzijden

Toen ik een paar dagen het laatste boek van de Cliftonserie eindigde (dichtklappen lukt niet echt met een Kindle) bleef ik zowaar verweesd achter. Dit was het dus. Twee maanden had ik meegeleefd met het wel en wee van de familie Clifton en nu was Harry, die ik in april leerde kennen als schooljongen die liever op de dokken speelde, als zestiger gestorven.

Ik ‘kende’ de moeder van Harry die als weduwe op de dokken het niet onder de markt had, maar zich te pletter werkte om haar zoon een beter leven te geven. Ze zegevierde en ze werd geboycot. Ik leerde de high class kennen (waartoe Harry niet behoorde) toen Harry bevriend werd met Gilles Barrington. Ze zouden vrienden voor het leven blijven.

De oorlog kwam en Harry vocht als Amerikaans soldaat. Gilles streed aan de zijde van Britse soldaten, waar hij vriend en vijand kreeg. Na de oorlog trouwde Harry met Emma, Gilles met de flamboyante Lady Virigina Fenwick, die later haar leven zou wijden aan het ten onder brengen van de familie.  Intriges, verraad, politiek (Gilles wordt verkozen), bedrog… het komt allemaal aan bod. Emma komt aan het hoofd te staan van Barrington Shipping maar haar positie wordt steevast bedreigd. Een zoon wordt geboren, een dochter geadopteerd. De dochter pleegt zelfmoord, de zoon ontsnapt aan een aanslag.
De familie Barrington wordt geliefd en gehaat tegelijkertijd.

De 20ste eeuw schuift zo aan je voorbij

Dat ik niet kon ophouden met het lezen van de Cliftonserie komt door het geweldig verteltalent van Jeffrey Archer.  In het boek zitten tal van verhalen, van moord en geweld, drugsdelicten tot Russische spionage, en IRA , alleen weet Archer het zo te vertellen dat het allemaal klopt.  Er zitten geen loose ends in. Het boek houdt zich correct aan de tijdsgeest. Verwijzingen naar Churchill tijdens de Tweede Wereldoorlog, de opkomst van Margret Tatcher (eind jaren 70).

Via Harry krijgen we een blik in de Sovjet-Unie en de censuur die er heerst, Emma wordt medewerker van de Iron Lady en met Gilles Barrington zijn we in volle euforie wanneer hij in Berlijn de Val van de Muur meemaakt.

Samenvattend

Een bijzonder spannend verhaal. De 20ste eeuw die op de achtergrond voorbij schoof kon ik echt wel waarderen. Het is niet noodzakelijk om alle boeken van de Cliftonserie te lezen, al eindigt Jeffrey Archer iedere keer opnieuw met een nieuwe cliffhanger waardoor je toch weer het volgende wil lezen.

  • Taal  : Vlot geschreven
  • Inhoud :  Het levensverhaal van Harry Clifton en zijn familie
  • Emotie :  spanning, ontroering, avontuur
  • Themata :  kroniek, Wereldoorlog I,  Wereldoorlog II, wereld van banken en aandelen, politiek in Groot-Brittanië (parlement), Koude Oorlog, intriges, verraad, liefde.
  • Genre : fictie
  • Personages :  Harry Clifton (hoofdpersonage), Emma Barrington, Gilles Barrington, Sebastiaan Barrington, Samantha, Virginia Fenwick, …..
  • Tempo : zeer vlot
  • Context : Groot-Brittannië, Verenigde Staten (New York), Berlijn, Sovjet-Unie, de volledige 20ste eeuw tot eind jaren 80.

Praktisch

Ik las de Cliftonserie  via Kindle in het Engels (het duurste boek kostte $ 6,69, maar ik heb het hier nog eens opgezocht voor wie het liever in het Nederlands leest.

Te koop bij bol.com

  1. De Tijd zal het je leren, paperback € 16,45 ;  ebook € 4,99
  2. Van vader op zoon, paperback €  19;99 ; ebook € 4,99
  3. Een goed bewaard geheim, paperback € 19,99 ; ebook € 4,99
  4. Een gewaarschuwd mens, paperback € 19,99 ; ebook € 4,99

De andere boeken heb ik niet in Nederlandse vertaling gevonden. Het laatste boek (This was a Man, verscheen in november 2016).

Een beetje zoekwerk leerde me wel dat deze boeken zelfs in mijn dorpsbibliotheek beschikbaar zijn.

Besef wel, eenmaal je begint … is het moeilijk om het boek nog neer te leggen !