Categorie archief: Tentoonstelling

Snapshot diary

Snapshot diary week #1/2018 hip hip hoera Noord-Nederland !

Noord-Nederland !

Hip hip hoera toen het lief zelf er zelf over begon ! Hij stelde voor dat we in de kerstvakantie opnieuw de valiezen zouden pakken richting het noorden. Want al dat feesten, hij zag ook wel dat dat geen recept voor veel rust is. Al die feesten dat is ook geweldig veel sociaal contact, prima is dat, maar echt veel tijd voor ons twee is er niet. En laten we daar van tijd tot tijd toch ook nood aan hebben.

Julianadorp

Het oost-noorden van Nederland is vrij nieuw voor ons. Pas vorig jaar logeerden we er voor het eerst. Toen brachten we de kerstvakantie door in Egmond aan Zee. Dit jaar trokken we nog iets meer noordelijk, richting ‘kop van Holland’ Den Helder. Zo’n tien jaar geleden namen we daar de veerboot naar Texel, maar dat was midden zomer.

Natuur als eerste en belangrijkste gast

Ons appartement gaf uit op de duinen en net na achter die duinen deed de zee haar ding. Wat een luxe, zo’n 500 meter van het strand ! De Nederlandse kust is niet, zoals in België volgebouwd. België lijkt over één lange ‘zeedijk’ te beschikken. Niet het geval in Nederland waar de natuur de eerste gast is. De eerste én de belangrijkste. Zo mag je niet zomaar de duinen in. Er zijn verharde paden aangelegd en écht de duinen in (zand !) kan zo goed als niet.

Noord-Nederland
Zicht vanuit ons appartement

Ik geef toe dat ik het met gemengde gevoelens aanzie. Enerzijds begrijp ik het wel, duinen als kwetsbaar gebied. Anderzijds ben ik toch blij dat wij – zelfs tijdens de Vierdaagse van de IJzer, werkelijk dwàrs door de duinen mogen wandelen, klauterend in het mulle zand.

Vuurwerk, vuurwerk !

Met de nieuwe regelgeving (enkel vuurwerk een aantal dagen voor oudjaar te koop) had ik gevreesd dat er weinig te zien zou zijn. Vorig jaar lag er zowat overal vuurwerk in de winkels, dit jaar zag ik het wel, maar veel minder dan vorig jaar. Toch werden we om middernacht getrakteerd met een uur lang vuurwerk. De hele horizon vol vuurwerk, zo ver als we konden zien. Werkelijk o v e r a l !  Die traditie halen ze er nog niet zo snel uit denk ik. Dichtbij, veraf, het kon niet op. Ik vond het best feestelijk en genoot er van. Waarschijnlijk zien Nederlanders ons als bangerikken, want het leek wel alsof iederéén vuurwerk afstak. Geen haar op ons hoofd dacht eraan om mee te doen.

Wandelen en musea

Al een tijdlang heb ik mij voorgenomen om regen geen excuus te laten zijn om buiten te wandelen. Op nieuwjaarsdag wandelden wij dan ook langs Lange Jan, de hoogste gietijzeren vuurtoren van Nederland, of misschien wel van Europa. Regen en wind werden met fierheid en het enthousiasme van 1 januari getrotseerd ! Ik vond het best fijn !
Ook Callantsoog deden we opnieuw aan. Niet langs de kustlijn deze keer, maar in het natuurdomein Zwanenwater.

Verder bezochten we het onvolprezen marinemuseum waar we het meeste onder de indruk waren van de onderzeeboot. Althans het lief, ik had al eens een bezoek gebracht aan zo’n boot in Blankenberge. Ik was net iets meer gefascineerd door de 3-D radar.

Het laatste museum dat we aandeden was een veilingsmuseum. Bootjes vol groenten vaarden één voor één de veilingshal binnen en vervolgens werden de groenten geveild. Niet per opbod (hogerop) maar bij afslag (prijs naar beneden). Een geniaal en efficiënt systeem dat wij allemaal uittestten !

Terug thuis

En toen was de vakantie in Nederland afgelopen. Zalige herinneringen hebben we er aan en het heeft de spreekwoordelijk batterijen zeker opgeladen. Als ritueel afscheid van de vakantie ruimde ik alle kerstspullen op. Prachtige tijd. Dankjewel lief van mij !

Het beste nieuws bij thuiskomst…

.. kwam wel van mijn schoonmoeder die terloops opmerkte dat eind deze maand de dagen een uur (1 uur !) langer licht hebben. Terloops of niet ? Want die schoonmoeder van mij kent me wel. Die donkere winterdagen… het is niets voor mij !

Een fijne werkweek !

Kaat.

Snapshot diary

Snapshot diary week 23/2017 zomer in Tongeren

Tongeren

De week vloog letterlijk (veel wind !) en figuurlijk (waar blijft de tijd ?) voorbij. Dat de zon een constante is blijft mij gelukkig maken. Ik werd verrast door een bezoek aan Tongeren en ben weer helemaal verliefd op mijn loopschoenen. 

Tongeren is altijd goed

Bezoek aan het Teseum – schatkamer

Iedere keer ik in Tongeren ben denk ik: wat een fantastische plek ! En dan heb ik het vooral over de ‘oude’ geschiedenis die je er op elke hoek vindt en hoe knap de stad Tongeren daar op inspeelt. Het zijn geen doffe musea en voor wie niet eens graag ‘binnen’ is, de stad en omgeving heeft genoeg ‘bewaarde geschiedenis’ die je gewoon wandelend kan ontdekken. Dit keer bezocht ik niét het overbekende Gallo-Romeins museum maar wel het jarige Teseum.  Ik volgde er het traject van 16 jarigen, al waar ik opdrachten moest maken via een I-pad en mij gevraagd werd wie mijn idolen waren en voor welke bestemming ik best wat over heb. Dat werd dan weer helemaal gelinkt aan de geschiedenis van toen. Pelgrimstochten om ‘schatten’ te zien. Reflecteren over wat jij zelf kostbaar vindt in je leven.

Teseum

De kinderversie lijkt mij nog leuker

Ik volgde de ‘jongerenversie’ beroepshalve, maar toen ik de uitleg hoorde bij de ‘kinderversie’ vond ik die nog toffer. Kinderen krijgen een echte ‘schatkoffer’, waarin ze zaken moeten verzamelen in het museum en zo gaande weg de collectie ontdekken. Op het eind van de rit krijgen ze een badge als schatzoeker. De ‘volwassen’ versie (ook met audio) geeft ‘gewoon’ informatie bij elk stuk.  Een aanrader voor wie in de vakantie naar Tongeren wil !

Eindelijk een vakantie geboekt !

Wij waren bijna vergeten om een vakantie te boeken. Nou ja, echt vergeten niet, maar we stelden het altijd uit omdat we er simpelweg de tijd niet voor namen. Misschien komt het ook wel omdat we steeds meer op vakantie gaan, zelden ver en nooit echt lang. Wat een verschil met vroeger toen Europa als continent sowieso was uitgesloten ! Een mens verandert ! Nog een verschil: zocht ik vroeger de drukte en de steden op, nu kan het niet rustig genoeg zijn. Dit jaar boekten we een huisje in een dorp van 7 huizen, ergens putje Auvergne. Natuur ! Water ! (En ook: Wifi !). Meer hoeft het tegenwoordig niet te zijn, al geef ik toe dat manlief voor deze de vrije hand kreeg. Lag het aan mij, dan was het toch richting noorden én zee.

Auvergne

Aftellen naar de vakantie

Met de ‘geboekte vakantie’ in het verschiet wordt het nu wel echt aftellen naar de vakantie. nog drie weken te gaan !  Een ander ritme (examens) en dan eindigen met de blik op een zorgeloze vakantie. Want dat is die zomervakantie toch wel.  Hoofd en hart zijn tijdens die andere vakanties nog altijd bezig met het werk, dikwijls werk ik dan aan ‘lange projecten’. Maar de zomervakantie ? Die is gewoonweg zalig.

Wandelen en lopen – ik word oud

Het goede weer heeft ook mijn sportambities verhoogd. Geen specifiek doel, maar ik ben opnieuw dikke maatjes met mijn loopschoenen. Deze week genoot ik van het lopen, al werd ik (vooral in het begin van de week) bijna weggeblazen door zoveel wind. Zalig om mij zo te meten met de natuurkrachten. Dat ik ouder word merk ik wel:  ik durf al eens voor langere tijd stijf te zijn na zo’n training. De tijd dat ik dat allemaal kon zonder een pijntje nadien en stretchen ligt wellicht voor altijd achter mij. Ik voel dat ik rugversterkende oefeningen zou moeten doen, maar dat planken mag dan wel hip zijn, ik vind er weinig aan, al zal ik het toch wel doen.

Week 6 van het 6:1 vastendieetboek

Nu moet het lukken dat week 6 net oefeningen geeft om fysiek wat sterker te worden.

Door je spieren te ontwikkelen, bescherm je jezelf tegen gewrichtsproblemen. Spieren kapselen je gewrichten in, waardoor je minder kwetsbaar bent voor blessures.

Ik vrees dat ik er niet (meer) onderuit kan. Dat al dat lopen zonder extra krachtoefeningen mij zo richting lappenmand zal leiden.

Gelukkig hoef ik geen half uur hetzelfde te doen, want ik ben er echt geen fan van !

Het ‘gewicht’ of liever het gewichtsverlies blijft de goede kant opgaan. Dik (what’s in a word) 2 kg.   Ik heb niet de indruk dat ik aan het diëten ben, wel dat ik heel bewust bezig ben met eten. Zo heb ik ook een ‘omgekeerde vastendag’.  Niets bijzonders, en al helemaal geen vreetdag, maar op vrijdag gun ik mezelf eender welk dessert.  Zonder maar een beetje schuldgevoel. Zo liep ik vrijdag speciaal de bakker binnen om een lemonpie te kopen. Wat is dat zalig lekker ! Omdat ik voor de rest het snoepen (en gebak) compleet heb geschrapt, smaakte dit precies nog tien keer zo goed. Geen gram schuldgevoel ! Dat was de spreekwoordelijke kers op de taart !

Weekendtip: Tentoonstelling Oer, de wortels van Vlaanderen – Gent

Oer

Oer deed iets met mij

Eerst en vooral: ik ben geen kunstkenner en geen notoir museumbezoeker. Criteria om een museum goed te vinden zijn voor mij: deed het mij iets. Dat mag eender wat zijn. Zelfs regelrechte afschuw. Zolang het maar geen onverschilligheid is. Een tentoonstelling/museum moet iets doen met mij. Dan is zo’n bezoek al geslaagd. Mijn bezoek aan “Oer, de wortels van Vlaanderen” was meer dan geslaagd.

Oer, of toen er nog tijd op overschot was

Er was best wel wat volk toen ik hier was. Veel volk en beperkte ruimte, ik zou er al wat claustrofobisch van geworden zijn, ware het niet dat ‘Oer’ een en al rust ademde. Dat kwam ten eerste door de wonderbare setting van de werken.  Niet zomaar een paar werken aan de muur, maar het creëren van een wereld die de geest van het kunstwerk alleen maar onderstreepte. Zie maar naar het parkje (middelste foto collage) of de kermis (rechtsboven, collage).

De tentoontoonstelling opende de deur van het drukke Gent naar een Secret Garden waar het rustig was en de wereld mooier werd. Dat klopt ook met de werken die er gingen, meestal waren ze een antwoord op barre tijden die toen in België heersten. Werken waarin je je kon verliezen in een (soms) idyllische wereld. Maar evengoed werken die op intelligente manier de spot dreven met de huidige tijd (Ensor).

Ben ik nu goedkoop sentimenteel ?

Ik las op de Klara-website dat Oer “drijft op goedkoop sentiment en nostalgie” en dat “de enscenering  verzorgd is maar overdreven”. (Sarah Debroey). Gelukkig eert ze wel de kwaliteit van de getoonde werken en raadt ze de tentoonstelling toch wel aan. Geen idee waarom na zo’n kritische pletwals.

Maar zoals gezegd, ik ben geen kunstkenner. De curator van Oer heeft volgens mij geprobeerd om de werken zeer laagdrempelig te maken en hij is daar ook in geslaagd. Ik vond de verhalen bij de werken bijzonder interessant. Ik herkende verhalen van ouders en grootouders in de werken en leerde een paar nieuwe kunstenaars kennen en waarderen.

Meer dan geslaagd dus.

De tentoonstelling loopt nog tot begin augustus.