Categorie archief: Snapshot diary

Snapshot diary

Snapshot diary week 07/2018 Krokusverlof zonder regen ! Hip hip hoera !

Wat een geweldig leuke vakantie heb ik achter de rug. Echt eentje om in te kaderen en dat terwijl er niets bijzonders op de planning stond. Maar hé: de zon was van de partij en zij kaderde elke dag vol licht en happiness.

Snorkelen tussen de tropische vissen.

Maandag had ik afgesproken met mijn zus. Klinkt heel gewoontjes maar is het niet. Mijn zus is enkel vrij op maandag en doorkruist 3 provincies om tot bij mij thuis te komen. Ik deed er trouwens eentje bij want we maakten er een dagje Beringen van. Goed voor een bezoek aan het mijnmuseum en twee uur snorkelen in het water ! Wat een fantastische ervaring ! Zwemmen tussen de tropische vissen, schatten op de bodem ontdekken en genieten van oude  ruïnes. Zie hier maar het filmpje dat ik maakte ! Echt een aanrader !

Testelt – wandelknooppunten


Ik blijf het zeggen: je hoeft niet ver weg te gaan om te genieten. Gewapend in een goede jas wandelden het lief en ik in Testelt, een dorpje hier verderop. Via Testelt wandelden we richting Averbode. De wandeling liep doorheen de bossen en heide van Averbode. Super rustig gebied en geheel en al weg van auto’s en drukte. Wij wilden graag een warme chocomelk drinken in het Moment (bij de abdij) maar het was er zo afschuwelijk druk dat we maar snel de benen namen. Zou het Moment ten onder gaan aan zijn eigen succes ? Want geef toe, zo bij een abdij is ‘rust’ wel wat je wil in plaats van je koffie tussen de volle bussen dagjestoeristen door te brengen. Niet dat er iets mis is met die toeristen. Alleen houden wij gewoonweg van rust. Op naar woensdag !

 

Naar museum M – maar we bleven plakken

Woensdag stond Museum M op het progamma. Ik wou daar al een hele tijd naartoe. Omdat het vakantie was en we meer tijd hadden dan anders besloten we er een dagje van te maken. Inclusief lekker eten en ergens een koffie. We hadden echter niet gerekend op de drukte van Valentijn.  Het was niet zo eenvoudig om nog een plaatsje (middag !) te bemachtigen en het wachten was ongewoon lang. Daarna sloegen we nog lekkere kop koffie in bij Bar en bezochten wat boekenwinkels. Allemaal goed om veel te laat te arriveren in Museum M. Dit werd dan maar uitgesteld tot een volgende !

40-dagen fit challenge

Drie dagen op rij buitenshuis activiteiten, ik wist zo dat dat voor mij meer dan genoeg was. Het lief had een dagje met vrienden gepland zodat ik het huis voor mij alleen had. Ook al zijn de kinderen hier door de weeks niet meer (kot en afgestudeerd), toch kan ik genieten van zo’n dagje alleen thuis. De hele dag ben ik het huis niet uitgekomen. Ik deed mijn eerste krachttraining in het kader van de 40 dagen fitchallenge en bleef kasten vinden die een opruimbeurt verdienden. Ik verloor mezelf eindelijk weer in een goed boek en voelde dat de stilte wonderen deed. Geen drukte, geen plannen, geen lawaai, geen mensen. Opladen van batterijen heet dat bij mij.

Fietsen in Limburg

Wat bleef die zon knap schijnen ! Ik tekende een pracht van een fietstocht uit in de omgeving van het Nationaal Park Hoge Kempen. 34 km en dat terwijl het wellicht een half jaar geleden was dat ik nog eens echt op de fiets zat. Ik troostte mezelf met een licht glooiend hoogteprofiel. Vlak was nog beter geweest, maar dan moet je bijna naast een water fietsen. Wonder boven wonder lukte het fietsen heel goed en leidde de tocht me langs tal van mooie plaatsen. Een topdag !

Weekend is familietijd

En toen begon alweer het weekend en wel in de wekelijkse routine. Wandelen met opa in de rolstoel, bezoek aan de schoonouders. Boodschappen doen met het lief en op zondag lang tafelen met de kinderen. Urenlang. Daar zijn wij heel goed in !

 

Ik hoop dat jullie ook een fijne week achter de rug hebben. De zon was alvast van de partij ! 

 

 

Snapshot diary

Snapshot Diary week #03/2018 Week van Murphy

Geen Blue Monday maar een inktzwarte week !

Ik denk dat diegene die het begrip ‘Murphy’ hebben uitgevonden niet onmiddellijk aan catastrofes dachten maar wel aan een opeenstapeling van zaken die mislopen. Zo erg dat je zou beginnen twijfelen aan jezelf en de wereld waarin je leeft. Naar verluidt was het Blue Monday deze week, de meest depressieve dag van het jaar. Die maandag viel mee, de rest was gewoon Black Week.

Gelukkig is de week voorbij en leef ik vol bijgeloof dat het deze week anders worden zal.

Ziet hier Murphy’s werk

  • Op het werk was het bar koud. Ik ging – net als collega’s – hopeloos op zoek naar ergens een warm element van centrale verwarming, maar dat was NIET te vinden. Lesgeven in de kou valt nog mee, door puur enthousiasme en veel bewegen krijg ik het nog warm, werken in de leraarskamer lukte me niet. Ik ging van pure ellende (lees pijnlijke spieren) op en neer tijdens mijn twee ‘springuren’, wat echt niet ecologisch is, laat staan echt tijdefficiënt.  Ik warmde me thuis wel lekker op.
  • Tot overmaat van ramp – en groot plezier van de leerlingen – was het deze week dj-week. Opnieuw gingen collega’s tijdens de lange middagpauze op vlucht, want de fuifzaal was pal naast de leraarskamer. Trillende banken en stoelen, basgeluiden waarvoor ik minimaal 25 jaar te oud ben. Gecombineerd met die koude dus. I kid you not.
  • Op de dagen dat ik niet moet werken (wegens deeltijdse opdracht) viel de centrale verwarming thuis om de vijf voeten uit. Ik moet een centraleverwarmingvirus hebben meegebracht, want in tegenstelling tot het materieel op ons werk, is dat hier allemaal behoorlijk nieuw. Maar het betekende wel opnieuw koude.
  • Ik belde de man van de verwarming (nog niet gekomen, maar ik kreeg de verwarming wel weer aan de praat), kleedde me dik en zette me schrap om zo’n 4-tal uurtjes achter de pc te werken. Ik vergat de koude en werkte goed door. Tot in de hele buurt de elektriciteit uitviel. Ken je dat geluidje van je PC dan, alsof die z’n laatste adem uitblaast ? Gelukkig had ik nog kortlings mijn werk opgeslagen maar verder werken zat er niet (meer) in. Ongeveer anderhalf uur heeft dat geduurd. Netjes lang genoeg om mij weer te herinneren aan hoe koud het hier was, want dat was ik tijdens het werken vergeten !
  • Onze straat veranderde deze week in zo’n Wild West Movie. Waar je van alles over de grond geblazen ziet. Alleen waren het hier geen natuurlijke resten en woestijnwinden, maar vuilbakken alom die door de wind werden opgezwiept. Ik rende als een gek uit het huis om onze container nog net van de automoord te redden. Want dat zag er best gevaarlijk uit. Ik vloog bijna de lucht in en de container was niet te houden. Duck Tape to the rescue ! Ik moet zeggen dat ik mij even de heldin van de straat voelde, want uiteindelijk overleefde de container het van ons wel ! Zij het dat hij netjes op z’n zijde lag, maar wel toegeplakt en niets prijsgevend van zijn inhoud.
  • Onze keramische kookplaat gaf de geest. Eerlijk is eerlijk, het zat er aan te komen, maar tot nu toe lukte het nog met enig geduld. Geen mogelijkheid meer om te koken. Ook dat nog. Wel prima excuses om op een ander te gaan eten. Juij !
  • Wij aten uit pure noodzaak pizza (de oven werkt nog !) die mij echter zo slecht beviel dat ik de nacht erop boven de toiletpot hing. De tweede keer al dit kalenderjaar. Geen buikgriep (denk ik) maar gewoon iets dat niet verteerd wil geraken.

Dagen zonder klagen

Ik hoorde dat deze week de campagne ‘dagen zonder klagen’ begonnen is. Hier geen aanhanger. Moet ik nog zeggen dat ik niet meedoe ? Lijkt me duidelijk niet ?

Gelukkig was er Brussel

De week was nochtans goed begonnen. Geen rit naar het werk maar wel richting Brussel. Ik reisde tweede klas en had plaats over in de trein. Dat vind ik behoorlijk sterk. Die trein reed dan nog rechtstreeks naar Brussel, niet eens een stop tussendoor. Hoezeer kan het geluk aan je zijde staan ?  De studiedag was ronduit interessant, Murphy had mij maandag duidelijk nog niet gevonden. Na afloop van de studiedag wandelde ik van Brussel Centraal naar Brussel Noord wat me enige mooie plaatjes opleverde. Ik mag dan al geen stadsmus zijn, ik kan de schoonheid van een stad wel waarderen.

Op naar volgende week. Geef toe, een herhaling is toch niet mogelijk ? Nee toch ? Het kan alleen maar beter worden !

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #02/2018 Back to work

snapshot diary week 02/2018

Week 02: Goed ingepakt tegen de koude voor ik aan het lopen begin, zonder creatieve inspiratie, 2 cadeautjes die er verweesd bijliggen, op naar de gym (foto onder), genieten van ons dorp (centraal), een dure pannenkoekenpan gekocht die de investering waard was, lekker ontbijt en wandelen ‘s avonds laat. 

Terug aan het werk

Wanneer ik dit schrijf kan ik nauwelijks geloven dat we alweer een week aan het werk zijn. Niet dat de zalige week vakantie in Noord-Nederland al écht als voltooid verleden tijd aanvoelt, maar vooral dat het absoluut niet lijkt alsof het werk een week heeft stilgelegen.

Staat van rebellie

Hier geen op het gemak starten of er inkomen, nee hoor, het was voor de volle 100 procent (en meer). Dag 1 waren de leerlingen vooral fysiek aanwezig, maar wakker waren ze niet. Het vroege opstaan zat nog niet in hun systeem. Dinsdag was er geen houden aan, al die jonge lichamen gingen in een motie van rebellie. Eén dag vroeg opstaan, oké, maar die dinsdag deed zoveel pijn dat ik even dacht dat ze het kot zouden afbreken. Gelukkig, ook dàt gaat voorbij. Eénmaal de routine er weer in, wordt het weer aangenamer, al blijven de maanden januari en februari voor veel scholieren zonder uitzicht. De dagen zijn nog altijd niet lang, de koude winter heeft nog geen plannen het grondgebied te verlaten en er moet nog veel, heel veel, gestudeerd worden. Je zou er bijna compassie mee hebben !

Het geweldige bijproduct van 10 000 stappen

Hier is het natuurlijk niet anders, al ben ik wel heel snel terug in de werkroutine. Toch doe ik – net zoals wellicht half Vlaanderen – pogingen om ook wat betere routines toe te voegen. Zo lukken de 10 000 stappen mij redelijk Tussen 1 januari en dit schrijven is het mij één dag niet geluk. Die 10 000 stappen zijn één ding, maar het ‘bijproduct’ is ondertussen precies al belangrijker geworden. Zo geniet ik meer en meer van dat wandelingetje in ons dorp. Ik luister naar een podcast en geniet. Ik ben weg van iedereen en alles, geen bijzondere prikkels, geen werk dat schreeuwt om afgemaakt te worden, gewoon op wandel. Door het luisteren naar de podcast (soms ernstige, soms grappige) is mijn hoofd vrij.  Er gaan geen gedachten door mij heen en er worden geen plannen gemaakt. Stappen en wandelen. Het is een geweldige combinatie.

Tips voor podcasts zijn welkom !

 

Snapshot diary

Snapshot diary #51/2017 Op naar Kerstavond !

vlnr : opa, scones, jubileumbloemen, klassieke afsluiter Kerstavond, pakjes !, avondwandeling door het dorp, always coffee, zalig zwemmen, nooit genoeg kaarsjes, schoonmaak op het werk, op wandel met opa. 

Uitdagen of frustreren ?

Op papier lijkt deze week nooit bijzonder zwaar, maar de ervaring leert anders. Meer dan 150 leerlingen werden besproken. Sommige rapporten blonken uit in uitmuntendheid, andere gaven gemengde gevoelens. Verkeerde studie-aanpak ? Te weinig gestudeerd ? Psycho-sociale problemen ? Verkeerde studierichting gekozen ? Is het allemaal teveel ? Het is niet makkelijk op zo’n klassenraden. Het gaat over toekomst en welbevinden. Soms is de lijn tussen ‘de leerling uitdagen’ en ‘de leerling frustreren’ niet duidelijk. Ik wou dat wij een kijkje in die hersenen hadden. Dat we zonder twijfel konden zeggen:  dit cijfer te laag voor jou, jij kan meer. Of: Dit is te moeilijk, je doet hard je best, maar dit is gewoonweg te moeilijk. Maar zo makkelijk gaat het niet. Intelligentie is een mix van vaardigheden en omstandigheden. Wanneer hebben we ooit echt zicht op die mix ?

Jubilieum

Het kalenderjaar op het werk werd traditioneel afgesloten met een receptie voor de leraars en een heus kerstontbijt voor de leerlingen. Dank aan alle collega’s die achter (en voor) de schermen werkten. Zo lang als ik er werk is er zo’n kerstreceptie. Op den duur ga je het evident vinden, maar dat is het natuurlijk niet. Het lief werd gevierd. 25 dienstjaren ! Het was niemand echt duidelijk hoe dat geteld werd, maar op een of andere digitale lijst verscheen achter zijn naam het getal 25. Een kwarteeuw. Kan tellen. Hij werd letterlijk in de bloemetjes gezet maar ik denk dat de ‘speech’ hem veel meer deed. Dat hij een rustige man is. Ja. Ik kan het weten !

Onze wenslijst voor Kerst

Tussendoor werden vooral cadeautjes gekocht als voorbereiding op Kerst. Grote cadeau’s zijn dat hier nooit en dat vind ik best. Zelfs voor het eigen lief weet ik amper wat kopen. Wij hebben niets tekort en op onze wenslijst staat warmte en tijd. Dat onze geliefden gelukkig  en gezond zijn. Dat de wereld meer vrede kent en minder armoede. Kort maar heel wat. Dat met die warmte zit goed, maar de strijd om tijd blijft. Soms leven we op automatische piloot. Heel erg goed georganiseerd, métro, boulot, dodo. Het maakt niet uit hoe goed (of slecht) we zijn in ons werk, er blijft het verlangen naar méér. Is dat melig ?

Kerstavond – geluk is soms heel eenvoudig

Onze kerstavond verliep zoals hij al jaren aan een stuk verloopt. Er zijn behoorlijk wat familietradities hier en dit is er eentje van. Zoals de klassieke gourmet, oma die jaar in jaar uit nuttige cadeautjes bedenkt, de grote doos koeken, afsluitend het gezelschapsspel. Dit jaar was het een ware thriller. Cortex. Je moet razendsnel dingen ‘zien’.

We zijn ‘domweg gelukkig’ met elkaar. Als we zien dat opa – die dementerend is – geniet. We weten zelden wat in zijn hoofd omgaat, om meer nog in zijn hart. Soms is hij van streek door verhalen van vroeger. Verhalen waar hij blijft in steken en waarvan wij de betekenis moeilijk kunnen achterhalen.

Dat we nog lang mogen genieten van elkaar !

Een fijne Kerst –
en dat jullie nog lang mogen genieten
van al wie je lief is !