Categorie archief: Snapshot diary

Snapshot diary

Snapshot diary 47/2017 – Het leven wordt weer normaal !

 

week 47: alledaagse dingen met de auto naar de keuring, voor een zalig ontbijt en een wandeling in Mechelen (foto’s Dijle, kathedraal, kazerne Dossin), de verplichte keuring, plooifietsje opgepompt en hoera, afscheid van de zetel !

Dat je zo lang kan sukkelen …

Met een virale infectie op je luchtwegen. Veertien dagen na de werkdag compleet in de lappenmand liggen en geen enkele energie meer ! Aan het lief teken moeten geven dat praten zelfs te lastig is (en tegelijkertijd nood aan een babbel !) omdat de stem het niet meer doet en het hoofd vol koorts en snot zit. Veertien dagen ! Dat mijn immuunsysteem niet werkt zoals het hoort wist ik al lang, maar dit was nog eens een keiharde confrontatie. Maar goed, deze week voelde ik mij weer normààl  en kon ik met welgezinde moed goodbye zeggen aan die zetel die mij na het werk iedere keer verwelkomde !

Niet te stuiten – dus naar buiten

Veertien dagen lang had ik dus niet gelopen en niet gewandeld. Lees: niet naar buiten geweest. Ik had troost gevonden in Het Bosboek, maar dat was dubbel. Want ik kreeg alleen maar méér goesting om naar buiten te gaan. De natuur is tenslotte het beste medicijn !
Het werd alleen niet het bos – de weersvoorspellingen waren niet zo positief – maar wel Mechelen. Deze oude stad stond bovenaan mijn zomer (!) lijstje van to do’s. Het is er dus toch nog van gekomen. Hip hip hoera ! Een volledige beschrijving met gpx volgt snel !

Het is mij om jou te doen

Het lief en ik gingen dit weekend ook nog es op pad met het doel ergens iets te eten. Niets bijzonders eigenlijk, want zoals het lief zo mooi zegt ‘Het is om bij jou te zijn’.
Dat blijft mij wel vertederen, zo’n uitspraken. Hoe hij tijd vrij maakt om gewoon ‘te zijn’, hoe hij voelt dat ik dat best kan gebruiken (na zo’n zetelperiode).
We reden richting Beringen, naar de voormalige mijnsite. We spotten nogmaals de duikers in de voormalige wastoren (voor kolen) en ik zwijmelde bij zoveel tropische vissen.
Ik besloot in mijn hernieuwde gezondheid prompt dat ik het niet lang meer zou duren voor ik daar zou snorkelen. Duiken stel ik nog liever wat uit !

Zo, nu maar hopen dat jullie allen virusvrij blijven !

 

Snapshot diary

Snapshot diary week 46 – Stemloos

Geen stem, het oude bureau (foto) vervangen door een nieuw met weinig karakter (maar praktischer), koffie als de beste drugs (op chocolade na), happy socks en herinneringen.

Stemloos

Dat ik eerder naar de dokter had moeten gaan en dat ik eerder had moeten rusten. Dat was zo’n beetje het verdict. Je stem forceren blijkt niet zo’n goed idee. Dus ‘zong’ ik deze week letterlijk een toontje lager tot ik de bodem raakte. Zwijgen is geen echt talent van mij, maar het was best wel een ervaring.

Halveren

Wanneer zijn de werkmannen hier vertrokken ? Een goede maand geleden ? Anderhalve maand ? We blijven verhuizen. Er staan nog altijd massa’s spullen boven. We hopen dat slechts de helft (!) het haalt naar de benedenverdieping. De andere helft hopen we richting kringloopwinkel te sturen. Ik denk dat het declutterproject nog groter is dan het renovatieproject. In tijd toch. Het is niet echt een ‘regel’ dat de helft moet gaan, maar we streven er toch behoorlijk naar.

Herinneringen

Soms blijf ik echter sentimenteel bij het opruimen en krijg ik het niet over mijn hart om iets weg te doen. Zoals het ticket voor de Chinese Muur. Ik was al vergeten dat je daarvoor moet betalen. Het herinnerde mij aan zalige tijden van reizen met de rugzak. Tijden die niet zo heel lang geleden zijn maar toch niet meer terugkomen.

Ruilen voor mindere kwaliteit

Mijn bureau gaat ook richting kringloopwinkel, al kwam daarvoor wel een nieuw in de plaats. Een behoorlijk minder kwalitatief bureau. Een massief houten tafelblad maar daar blijft het blij. De rest is niet massief maar een mengeling van geperst hout met massieve plankjes. Het is dik wennen. Maar het is zoveel praktischer dat ik hoop dat ik mijn mooie ‘oude’ bureau toch snel kan vergeten en niet al te veel heimwee heb !

Op naar betere tijden

Ik haalde de afgelopen 2 weken nauwelijks een paar duizend stappen, laat staan 10 000. Best confronterend. Twee weken niet sporten resulteert weer in andere klachten als rugpijn. Dat het dringend moet veranderen, ja !

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #41/2017 Een heuse nazomer !

Een weekend lang zomer !

Schreef ik vorige week nog een artikel over hoe ik me bescherm tegen de regen, werden we deze week toch wel getrakteerd op een aantal dagen zomer ! Ergens hoop ik dat het nog een hele tijd zo zal duren, maar ik vrees er voor. Hoe dan ook, als het goed weer is, moet je buiten zijn ! Althans, dat is mijn adagio ! Profiteer ervan zolang het kan !

Nieuwe oorden

Deze week trok ik er twee keer op uit om te wandelen. Eén keer naar het Mechelse Broek (waarover later nog een artikel én een route) en één keer naar de vertrouwde Wijers in Limburg. Dat laatste deed ik op zaterdag en ik was lang niet de enige die profiteerde van het mooie weer. Het leek wel alsof heel Vlaanderen De Wijers had gevonden. Dat verwonderde mij niet, want het is een prachtig natuurgebied om te wandelen. Ook hierover later meer !

Tussen ziek worden en net niet ziek-zijn

Toch werd het niet de week die ik mij had voorgesteld. Ik balanceerde continu tussen ziek-worden en net niet ziek zijn. Soms voelde ik mij tiptop gezond, dan weer leek ik voor geen kleintje vervaard. Het was echt een kwestie van energie doseren. Gelukkig kon ik nog op de bank met een leuk boek dat mij helemaal afleidde. Eentje dat ‘matchte’ met mijn kop koffie trouwens. Alleen bij het boek ‘Nooit meer te druk’ van Tony Crabbe had ik dat al gezien. Het bedrukken van de zijkanten van een boek. Ik werd er best vrolijk van, van deze bedrukking.

Ik heb mij compleet laten verrassen door het boek. Of laten verleiden door die bedrukking. Maar het was exact wat ik nodig had tussen dat ziek-worden en net-niet-ziek-zijn.

Feest in da house !

Het weekend had nog een verrassing in petto. Een verjaardagsfeest annex fuif. Het was best lang geleden dat het lief en ik eens compleet uit onze bol waren gegaan en ik denk dat we er beiden heel erg aan toe waren. Gewoon eens alles vergeten. In je hoofd geen deadlines of stresserende vragen. Geen toekomst of verleden, gewoon helemaal opgaan in de muziek. Ik kon het na deze fuif weer o zo goed begrijpen dat jongeren iedere week willen fuiven. Niet dat ik het mezelf nog zie te doen, zo iedere week, maar het kan echt zalig zijn om je geheel door de muziek te laten meeslepen.

Batterijen opladen

Toch voel ik hoe de batterijtjes leeglopen en enige extra zorg nodig is. Er moet meer worden gesport. Meer geslapen. Ik moet gezonder eten. Het uurtje mindfull creatief bezig zijn blijft mij goed doen. Ik ben iedere keer verrast dat er toch een projectje uit handen komt. Eén uur. Eén project.  We praten nog altijd niet tijdens de sessies. Dat is de afspraak. Gewoon samen bezig zijn en ons volledig laten gaan.  Nadien voel ik mij toch altijd een beetje lichter. En vrijer ook.

En straks vakantie natuurlijk. Altijd goed !

Alvast een fijne week jullie allen ! 

 

Snapshot diary

Snapshot diary #40/2017 Wisselvallig weer en pyjamaweekend !

De week begon met een vakantiedag !

Traditioneel hebben het lief en ik vrij op de eerste maandag van oktober. Het voorbije weekend hadden we beiden onze vleugels uitgeslagen: hij nam deel aan een schaaktoernooi en ik kampeerde bij de boer in Baarle-Nassau. Maar die maandag, die zouden we fijn samen doorbrengen. Dat stond al lang op de kalender. We deden wat we het liefste deden: lekker en lang tafelen en vervolgens een flinke wandeling in onze streek. We bezochten er nogmaals de Vlooyberg met z’n beroemde stairway to heaven. Altijd een schitterend zicht daar !

Een uurtje mindfullness in volle stilte

De meeste mensen noemen zo’n extra dag wellicht een snipperdag, maar zo voelde het voor ons niet aan. We hadden de indruk dat het écht vakantie was geweest en dat allemaal omwille van 24 extra uren !

Toch waren we op dinsdag al snel weer in ons gewone werk- en weekritme. Ik zat weer op ‘Beeldende’ wat simpelweg betekent dat ik met een klein groepje mensen in volledige stilte aan iets creatiefs werk. Het is een vorm van mindfullness. We werken niet samen maar zitten wel in dezelfde ruimte. Iedere week, zelfde uur. Sommige werken aan een groot project, anderen – zoals ik – maken iedere keer iets anders. Nooit gedacht dat ik er zo zou van genieten, van dat uur. Voor mij telt dat écht als mindfullness. Zwijgen is een voorwaarde en woorden zijn zo’n beetje taboe. Ik kan mij daar precies heel goed in vinden !

Ik maakte iets over het voorbije kampeerweekend. Ambitie heb ik totaal niet en ik heb ook geenszins de bedoeling om iets ‘moois’ te maken. De rust en helemaal bezig zijn met iets is voor mij prima ! Als ik al op deze manier terug met mijn geest in volle natuur ben, is dat natuurlijk ook nog eens pure ontspanning !

De regen kon mij niet tegen houden

Iedere keer merk ik hoeveel deugd de natuur me doet. Het weer mag dan wel gigantisch wisselvallig zijn, ik laat mij niet afschrikken. Zo trok ik richting Luik voor een wandeling langs de citadel en kwam in een regelrechte stortbui terecht. Er was werkelijk niets om te schuilen, er was alleen maar gras en struiken. Ik stapte maar gewoon verder, al kreeg ik er wel gigantische honger van !

 

Pyjamaweekend

De rest van het weekend ging ik het huis niet (meer) uit. Ik had behoorlijk hard gewerkt tijdens de week en mijn hoofd draaide op volle toeren. Daarenboven had ik nog veel werk achter mijn bureau voor de boeg. Een stapel werk die alleen maar groter werd. Er moest veel gelezen en geschreven worden, zaken die toch het best in enige rust gebeuren. En zo doopte ik, op initiatief van het lief trouwens, het weekend om tot pyjamaweekend. Niet dat ik écht in pyjama rondliep, maar wel lekker shabby en comfy. 

Ik kon er best van genieten. Met lekkere soep en veel te veel chocolade. Ik ben het huis niet meer buiten geweest. Lang geleden was dat. Maar zo’n dagje kluizenaar beviel me geweldig !

 

Alvast een fijne (werk-)week aan jullie allen !