Categorie archief: sport

Snapshot diary

Snapshot diary week #37/2018 een week van wachten

Een beslissende week

Deze week stond al lange tijd in mijn/onze kalender, want op donderdag zouden we meer weten over onze toekomst. Er stond immers een eerste evaluatie-gesprek op Gasthuisberg gepland, samen met een hoop bijkomende onderzoeken.

De crash – de nood aan zelfzorg

Dinsdagavond crashte ik compleet. Ik had er twee werkdagen op zitten, kwam ’s avonds thuis en het leek alsof ik het gewoon niet meer kon opbrengen. Alles. En nee, het ging niet slecht op het werk, ik heb hier thuis het liefste lief dat ik mogelijk acht, ik word omringd door lieve en warme mensen. Maar ik dacht echt: het hoeft niet meer. Dit is zo’n malle molen, dit is gewoon teveel. Nu ik dit schrijf weet ik niet hoe ik dan toch weer de moed vond. Wellicht omdat je soms gewoon niet anders kan dan verder doen.

Op woensdag wou het lief naar zijn schaakclub om zijn vrienden nog eens te ontmoeten. Ik zag er geweldig tegen op. Het lief kan niet zo ver met de auto rijden en wat zou ik doen, 3 uur lang ? Een terrasje doen, Tessenderlo verkennen, oké, maar 3 uur ? Dat was genoeg om gek te worden. Anderzijds kon ik onmogelijk ‘nee’ zeggen. Hier had hij al maanden naar uit gezien. ‘Een beetje normaal leven’ en ja, hij was afhankelijk van mij als chauffeur. Op donderdag stond er een hele dag onderzoeken gepland en ook hier zou ik van de partij zijn.

 

Gelukkig vond ik voor mezelf een oplossing. Ik stippelde een wandeling uit in Tessenderlo zodat de 3 uur zo voorbij gingen en ik toch wat ontspanning vond. ’s Avonds trakteerde ik mijzelf op een saunaatje hier op onze zolder. Doe ik te weinig.

Ik wist dat donderdag een slopende dag zou worden, van de ene hoek van Gasthuisberg naar de andere, geen vaste kamer (zoals bij de chemotherapie) en lange uren ertussen. Ik slaagde erin om te werken. Met de laptop op mijn schoot. Nu nog onthouden de volgende keer oordopjes mee te doen. Maar hé, het hielp. Niet dat ik zoveel werk heb, maar het werken gaf mij het gevoel dat ik ook nog meester over mijn leven was. Dat er ook nog iets van mij was.

Zelfzorg

Volgens Garmin heb ik deze week 299 minuten gesport. Dat is behoorlijk veel voor mij en ik ben tevreden. Dat sporten, ik heb veelal het gevoel dat het een kwestie van moeten en overleven is. Eerst en vooral, ik sport alleen. Ik loop, zwem, fiets, wandel alleen. Het is mijn lichaam, mijn hartslag, mijn tijd, weg van de wereld. Ik doe het voor niemand anders. Niemand zegt me hoe snel of hoe traag het moet gaan en bij het lopen beslis ik soms op de eigenste seconde of ik links of rechts verder loop. Ik vind er soms doodgewoon de allerbeste troost in. 

Dat ik kwaad ben, heel erg kwaad. En dat het lopen kalmeert, mij terug rustig maakt. Dat het relativeert. Dat ik alle frustratie kan weg ‘stoempen’ als ik hier de Hagelandse Heuvels op rij. ‘Ge zult mij niet hebben’, ook al rijd ik in de allertraagste versnelling.

De goed nieuwsshow

Donderdag kregen we goed nieuws. Het woord ‘optimistisch’ viel. Er waren geen uitzaaiingen te zien. Ook niet op de longen. Zelf begrijp ik niet alles, kan kanker dan zo hevig zijn dat er zelfs te midden een heel agressieve kankerkuur toch nog tumoren verschijnen ? Of hebben ze in mei niet alles onderzocht ?

Dat de medicatie toch iets minder lichter zou worden. Dan toch. Dat die professor zo vriendelijk en warm was dat ik hem wel wou knuffelen van blijdschap (maar gewoon stom geslagen naar hem glimlachte) en nee, ik zou het ook niet echt doen. Meer nog, dat we de chemo een weekje mochten uitstellen. Nu en ook in het herfstverlof. Want dat hadden we gevraagd, omdat we o zo graag op vakantie willen zonder al te veel chemische oorlogsvoering in het bloed.

Hip hip hoera !

Wij zijn weer even normaal

Aanvankelijk beseften we het niet goed, maar langzaam drong het tot ons door: alles wijst erop dat dit toch goed komen zal. Weerom, geen garantie (dat geven ze echt niet), maar ook geen enkel teken van het tegendeel. We namen er de kalender bij : 7 december zou de laatste chemo zijn ! Dat is nog in het eerste trimester (zo rekenen wij in tijd), nog in DIT trimster, dus toch niet zo ver ? Er zou een vakantie volgen waarin GEEN chemo was !

Van pure blijdschap gingen we er even op uit naar Lier. Kijken naar doodgewone dingen. Koffie drinken. Blij zijn. Rondwandelen als doodgewone mensen.

Volgende week staat er weer een chemo op de agenda. We beseffen heel goed dat het dan weer bergaf gaat. Maar er is wel licht aan de tunnel. Hoera, hoera !

Snapshot diary

Snapshot diary week #32/2018 Hoeveel sportkleren heb je nodig ?

Samengevat: Ik vroeg me deze week vooral af hoeveel sportkleren ik eigenlijk nodig had en bedacht daar een formule voor die (voor mij) onweerlegbaar is. Waarom is het dan toch zo moeilijk? Vele dozen naar de kringloopwinkel, wandelen in het Leuvense en heerlijk lopen in de regen. Lees deze snapshot diary #32

Stille week

Ik begon de week vol goede moed. Ik besefte dat ik met steevast thuis blijven zitten en niets doen niemand een plezier deed. Toch blijft het moeilijk, er is veel schuldgevoel als ik uit het huis trek, ook moedigt het lief mij daartoe aan. Op maandag had ik een afspraak in Leuven die ik combineerde met een wandeling op de Kesselse Bergen. Trap op trap af, best een bijzonder landschap in dit Leuvense. Ik kon zelfs in de verte het atomium zien. Ik overzag de stad maar hoorde niets. Het was er stil en vooral vol schaduw. Dat mocht wel, want maandag was het best warm.

Dinsdag werd het nog warmer, ik denk dat toen het warmterecord van 1976 gesneuveld is. Ondanks de waarschuwing van de warmte, ging ik ’s morgens toch lopen. Het blijft mijn houvast. Omdat het zo vroeg in de ochtend was had ik geen last van de warmte. De rest van de dag bleef ik ‘noodgedwongen’ in het huis. Het is hier zalig fris in het huis en ik zag echt geen reden om de hitte te trotseren.

Afscheid van een hoop spullen

En toen keerde het weer ! Het regende ! Het goot ! Het donderde en bliksemde. Vorig jaar hadden we ‘onze hele beneden’ leeggehaald omwille van de renovatie. Wij hadden boven kamers op overschot, dus werd die als opslagplaatsen gebruikt. Je kan het zo al raden, een jaar na datum stond het er nog vol spullen. Ook al had ik vorig jaar tal van tripjes richting kringloop gedaan, ik deed dit dit jaar nog eens over. 12 verhuisdozen vol. Ik ben nog maar zelden zo resoluut geweest, als ik het een jaar niet gemist heb, dan zou ik het ook voor altijd kunnen missen. Ik leerde ook dat je er best niet al te veel aandacht aan besteedt, hoe meer je er over nadenkt en hoe moeilijker het wordt om afscheid te nemen van je spullen.

Hoeveel sportkleren heeft een mens nodig ?

Het enthousiasme beperkte zich niet tot de 2 opslagkamers. Ik ging meteen ook mijn kleerkast te lijf. Vorig jaar deed ik hetzelfde en wel behoorlijk grondig, dus ik was toch wel onder de indruk dat er opnieuw zoveel richting kringloop ging. Ik merkte dat mijn zwakke punt sportkleren zijn. Ik was, zoals Gretchen Rubin dat zo mooi zegt, ‘toerist in eigen huis’ en ontdekte dingen die ik niet wist. Hoeveel loopbroeken ik heb bijvoorbeeld. ‘Niet kunnen wegdoen’ was hier het punt, want het is niet dat ik er zoveel koop, alleen loopt dat op natuurlijk, als je meer dan 10 jaar loopt. Ik zou graag tot volgende regel willen komen :

  • 4 korte broekjes
  • 4 kuitbroeken
  • 4 leggings
  • 4 winterleggings (in tijden van grote koude)

Met 3 trainingen per week heb ik dan zeker genoeg voor elk seizoen. Momenteel train ik iets meer, maar er bestaat ook zoiets als een wasmachine. Toch lukte het mij (nog) niet om die regel toe te passen. Hetzelfde zou immers moeten gelden voor T-shirts en longsleeves.
Er is nog werk aan de winkel, maar ik denk dat het beter is om vanuit een rationele regel te werken dan wel ‘does it sparkle’ ? Want het sparkelt bij mij nogal snel en het dwingt mij niet om dingen weg te doen. ‘Ha, da’s toch een schoon ding !’.

Het eind van de 30 dagen 10 000 stappen

Deze week luidde ook het eind van de ‘elke dag 10 000 stappen in’. Ik was zo blij dat het over was, maar zag meteen ook de gevolgen. Binnen de 3 dagen had ik al een dag met amper 3000 stappen. Het was minder stressvol, dat ik niet met stappen moest bezig zijn, maar 3000 is echt niet oké. Dat ik de dag ervoor flink in de regen had gelopen (en daar zo van had genoten) telt niet echt. Ik vrees (?) dat ik mij dus toch een nieuw doel zal moeten stellen. Gelukkig kan je via Garmin (en andere stappentellers veronderstel ik) ook een ander getal dan wel 10 000 instellen. Is 8000 een goed getal ? Of ga ik voor elke dag een maand lang minimaal 30 minuten wandelen ?

Spannende volgende week

Volgende week staat er iets spannends op het programma. Ik ben er zenuwachtig voor, het kost moeite maar het is misschien best wel een goede beslissing. Ik hou jullie zeker op de hoogte !

 

5 favourite things – zomer 2018

Genieten van dingen

Ieder jaar maak ik in december een lijst op van mijn favoriete dingen.  Het kan een beetje contradictorisch lijken in mijn gang naar minimalisme, maar ik definieer minimalisme dan ook je omringen met dingen die werkelijk waarde voor je hebben. Omdat je er van geniet of omdat ze je simpelweg gelukkig maken. Dit is mijn zomerlijstje.

Nieuwe loopschoenen

favorite thingsIk ben sedert deze zomer, ondanks de hoge temperaturen, echt goed bezig wat lopen betreft. Ik loop om de andere dag, zonder uitzondering. Dat ik daarvoor extra vroeg moet opstaan (hitte) neem ik er graag bij. Ik beloonde mezelf met nieuwe schoenen. Goed dempend en met een stoere look. Het is grote liefde tussen ons. (€ 50,00, Decatlon)

Fietstenue ! Jumper !

favorite things

Ik blijf dat kei-lelijk vinden zo’n jumper en al helemaal als je een vrouw bent. Ik zou het dan ook nooit kopen. Tot een vriendin-triatlonster mij exemplaar gaf ‘omdat ze niet snapte dat ik dat niet droeg’. Wat een gemak ! Gedaan met rekkers die (bij mij toch)  in buikplooien en irritaties door het zweet. Gedaan met mij zorgen maken of mijn rug niet bloot is. Ik blijf het lelijk vinden, maar het is dan ook onzichtbaar. Uiteindelijk zie je maar het broekje en de shirt.   (2 stuks samen € 20,00, Lidl)

De caravan(tas) gaat overal mee

Tas smartphoto

Als ik  niet met de caravan weg kan (en dat steekt !) dan moet de caravan maar weg gaan met mij.  Het is een emoding, die tas. Het is een foto van een vakantie met het lief. Het was de eerste keer dat het lief – in bekeringsfase en zijn afkeer tegen kamperen overwinnend – zelf vroeg om samen met de caravan weg te gaan. Sedertdien reis ik dan wel meestal alleen, maar gaat hij toch zo nu en dan mee. Deze zomer moesten wel alle geplande reisjes schrappen. Maar die tas herinnert mij: het komt terug. Het lief en ik gaan weer samen op reis. Die tijd komt terug. Een stevige canvastas is het en het is zo gemaakt dat ik de flap met een andere foto kan wisselen. Maar ik denk dat ik het nog wel een hele tijd deze hou ! Of zelfs altijd ! Leuk cadeau trouwens, ik had niet gedacht dat het zo goed zou uitvallen.
(€ 27,99 bij bij Smartphoto maar toen ik het bestelde was er korting op alle producten, dus best in het oog houden ! Een andere fotoflap kost € 11,99).

UV-shirt

favorite things

Ha, ik ben dus verkocht aan dat suppen ! Urenlang stond ik daar op die plank om thuis komen als een geroosterde kreeft. Dat kan echt niet gezond zijn. Nu weet ik wel dat je je moet insmeren en zo, maar ik ken mezelf, ik ben daar niet zo nauwkeurig in.
UV-shirt to the rescue ! Hoef ik mij geen zorgen te maken dat ik ’s nachts niet kan slapen omdat ik o zo verbrand ben. (€ 10,00, Decatlon, ja ik ga voor het gemak).

De ukelele

favorite things

Die ligt hier al jaren in huis en is compleet in de vergeethoek geraakt toen ik helemaal opging in gitaarspelen (ja, ik heb zo mijn periodes). Nu ben ik helemaal uked. En wel omdat de ukelele klein en vrolijk is, maar bovenal zo gemakkelijk om te bespelen. Het helpt natuurlijk dat ik een gitaarverleden heb, maar echt, iedereen kan het ! Ook zin ? Voor € 35,00 kan je al aan de slag.

Dingen doen – ervaringen

Het valt mij op dat alle dingen die ik hier heb opgesomd (op de tas na) te maken hebben met dingen doen, met ervaringen. Lopen maakt mij gelukkig, evenals suppen, fietsen en muziekspelen. Dat wij geen echte vakantie hebben deze zomer hakt er diep in, maar de tas voelt aan als protest: ooit komt dit terug ! Volgend jaar is deze ellende (hopen we toch) voorbij!

 

 

Wandeltip

Wandeltip: Scherpenheuvel – Bedevaartsoord met terrasjes ! Wandelknooppunten – 6 km of langer

Wandelen Scherpenheuvel

Wandelen in de omgeving van een bedevaartsoord Scherpenheuvel

Bedevaartsoorden lijken iets van het verleden en toch blijven ze mensen aantrekken. Ik woon zelf niet zo ver van zo’n oord en er gaat geen maand voorbij of ik heb wel mensen op tocht gezien richting Scherpenheuvel. Eén keer mei er aankomt gaat het niet meer over individuen maar over hele groepen. Wandelaars worden dan ook verwelkomd hier, om welke reden ze ook komen. Er zijn tal van (onverharde) wandelpaden en er wordt gul getrakteerd met banken en pic-nictafels.

Scherpenheuvel : tal van wandelknooppunten

Ik volgde voor deze korte wandeling wandelknooppunten. Wil je graag langer wandelen (of juist korter) dan kan dat heel gemakkelijk. Parkeren is ook al geen probleem, Scherpenheuvel is voorzien op meer volk dan er komt, restant van vroegere meer religieuze tijden. Er zijn terrasjes bij de vleet zodat je niet omkomt van de dorst en centraal ligt een kleine Delhaize mocht je nog ter plaatse je picnic willen samenstellen.

Bedevaartsplaatsen zijn bijzonder

Wandelen Scherpenheuvel
Foto Toerisme Vlaams-Brabant

Bedevaartsplaatsen ademen altijd iets bijzonders uit. Mensen van her en der komen er. Wielertoeristen houden er hun stop, grootouders vertellen verhalen aan hun kinderen.

De basiliek van Scherpenheuvel is klein maar imposant door de vele ornamenten en sterren, de beelden de versiering en natuurlijk de vele kaarsjes om en rond de basiliek. Er is een behoorlijk groot park (en zelfs voetbalveld) rond de basiliek, schaduw en bankjes zijn voorzien. De talrijke wandelwegen rond de basiliek zijn verzorgd.
Ik begon en eindigde mijn wandeling in het centrum van Scherpenheuvel zelf en bracht er een kort bezoek aan de basiliek. Een knipoog naar Maria en de vele kaarsjes, en ik was vertrokken.

Beschrijving en wandelknooppunten

  • 244 –
  • 120 – 1,1 km
  • 140 – 1,9 km
  • 139 – 2,3 km
  • 383 – 2,5 km
  • 376 – 3,9 km
  • 406 – 4,4 km
  • 137 – 4,6 km
  • 244 – 5,6 km

Wandelen scherpenheuvel

Maak er een dagje van !

Ontzettend dichtbij (op wandelafstand) ligt het huis van Ernest Claes.  Ook de abdij van Averbode ligt dichtbij. Te combineren met als totale afstand 15 km, best te doen voor een geoefende wandelaar ! Of je gaat naar de vogelkijkhut in de Demerbroeken, ook al op wandelafstand ! (Knooppunt 175).

Wandelen Scherpenheuvel

Gebruik hiervoor de site van Wandelknooppunten om je wandeling voor te bereiden.