Categorie archief: sport

SportsTalk

Sportstalk : schaamte in de gym (who cares ?)

fitness

Schaamte in de fitness

Nu en dan overvalt het mij. Schaamte. In de kleedkamer van de fitness bijvoorbeeld. Een overvloed aan gestroomlijnde lichamen. Of jong geweld waar de energie van afdruipt. Dan spreek ik mezelf streng toe en zeg dat het er helemaal niet toe doet, hoe slank, sterk, snel en sportief zij zijn. Andere keren kruip ik in een hoekje. Letterlijk. Een eilandje voor mezelf. Waar niemand kan zien op welk wattage ik train, laat staan met welk zweet.

Enthousiasme wint het van schaamte – soms

Gelukkig wint mijn enthousiasme het dikwijls van de schaamte. Tot het weer aan mij vreet. Tot net de verkeerde man, de verkeerde vrouw, een blik op mij werpt. Verkeerd in mijn hoofd dus. Verkeerd als in : sterk, slank, gespierd, energiek, atletisch en alle woorden die ik niet ben. Dan gaat de schaamte weer met mij aan de haal.

Niet uitgerust met een motorisch geheugen

schaamte in de fitness

Zo zag ik dat de gym dansles gaf. Ik vind het heerlijk om te dansen op fuiven en feestjes, maar laat mij geen 8 opeenvolgende passen nadoen. Ik kan er vier onthouden, daarna is het gedaan. Toch trok ik mijn stoute fitnessschoenen aan en volgde onlangs een dansles. Met een virtuele coach, want zo gaat dat in Basic Fit. Heerlijk is dat voor mij, want het ijverige kind slooft zich maar al te graag uit voor een leraar. Daar had ik dus geen last van. Beter nog : ik was de enigste ! De hele danszaal voor mezelf ! Dit werd mijn moment ! Mijn les !

Lang leve de smartphone

Dus ik danste er op los. Waren het meer dan 4 passen, dan deed ik die eerste 4 gewoon opnieuw tot het mij weer wat vertrouwd werd. Ik zweette en mijn hartslag ging naar omhoog. Zalig.

En toen kwam zij. Buikspieroefeningen in een hoekje van de zaal. En ik voelde de uitslover alweer in mij. Ik dacht zelfs even om gewoon buiten te lopen. “Zij” zou straks vast en zeker gigantisch krachtige buikspieroefeningen doen. Ik verstopte me achter een paal van 10 cm (niet efficiënt !) en hield nu én de coach én de dame in kwestie in het oog. Ik verloor alle ritme en alle passen. Tot ik zag dat ze gewoon aan het rusten was. Op de mat. Voortdurend met de smartphone aan de haal. Ze keek helemaal niet naar mij ! Waarom zou ze trouwens ?

Het maakt niet uit wat anderen denken

Ik heb de hele les gedanst. Ook toen ze uiteindelijk wél aan haar strakke buikspieroefeningen begon. De schaamte verdween. Ach wat, als ik mij maar amuseer !

Het plezier en het enthousiasme overwonnen de schaamte. Ik wuifde de schaamte weg en zei ‘dag schaamte, je bent weer eens op bezoek geweest, je mag nu wel even weg blijven’.

Vanaf nu is iedereen Stefanie

Wellicht gaan er weer maanden voorbij voor ik opnieuw zo overvallen word door schaamte. En als het opnieuw komt dan denk ik aan een geweldige collega van mij die een volledige Ironman voorbereidt. Wij praten veel over sport en natuurlijk is ze honderd keer beter dan ik, jonger, sterker, gespierder enzovoort. Wanneer wij beiden over onze liefde voor sport spreken is er geen moment van oordeel, maar wel van gedeeld enthousiasme. Wat is dat toch leuk, dat sporten ! Tja, dààr gaat het toch uiteindelijk om, niet ?

Dus volgende keer wanneer de schaamte mij weer overvalt, dan denk ik aan haar. Dat het gaat om de liefde voor sport. En niet om het vergelijken.

Veel plezier aan allen die graag sporten. En wat anderen denken ? Vervang die gedachte door gewoonweg plezier te hebben aan wat je ook doet ! 

Snapshot diary

Snapshot diary – week 07/2017 – Toen ging het licht uit

snapshot diary

Als ik met één gevoel terug kijk naar deze week dan is het wel met ‘hoe kon dit nu gebeuren ?’  Lees mee deze zeer eigenaardige week.

Toen ging het licht uit

Het ene moment was ik nog bezig met bestellen van kopies via mail, het andere moment zat een heel ‘ambulanceteam’ rond mij met allerlei draden en plakkers op mijn lijf.  Ik werd in ijl tempo ‘afgevoerd’ naar het ziekenhuis en snapte er niets van. En dat is ook het gevoel dat blijft na deze dagen. What happend ? De komende dagen zullen wat meer uitsluitsel brengen maar ik weet alvast dat ik niet in de rij sta om deze attractie nog eens mee te maken.

Dat we in een schitterend land leven, ja

Eenmaal overgeleverd aan de zorgen van artsen leek ik in een staat van optimale organisatie  te verkeren. Ik had er totaal geen controle over, maar de efficiëntie waarmee alles gebeurde in het ziekenhuis trof me diep. Heel systematisch werd er ‘geschrapt’ in de mogelijke oorzaken en problemen. Na zo’n kleine 12 uur mocht ik het ziekenhuis, vergezeld van het lief, verlaten. Letterlijk en figuurlijk met een gerust hart, want niets werd aan toeval overgelaten. En ook al was die Spoed  overbevolkt, alle dokters namen toch even de tijd voor een gesprekje.  Verpleegsters staken de zoveelste infuus in met de glimlach.
Dankjewel mensen van Spoed, dankjewel collega’s die zoveel moeite gedaan hebben !

En toen zat de week er al weer bijna op

Na spoed kwamen en komen de andere artsen. Het weekend zet bij mij sowieso in op donderdagavond, dus van werken kwam niet veel meer in huis. Nieuwe medicatie werd opgestart en op één dag misselijkheid na ziet het er goed uit.

Diep nadenken : wat is belangrijk

Toch ben ik best geschrokken. Het lief en ik waren de hele dag bij elkaar op spoed en op zo’n momenten realiseer ik mij des te meer hoe verankerd wij zijn met elkaar. Wij konden zelfs grapjes maken tussen de bezoeken van de artsen door. Zoals dat wij de allerbeste Valentijn hadden : van ’s morgens tot ’s avonds samen ! Terwijl het voor ons beiden een werkdag was. Een mens moet er iets voor over hebben, ja !

Wandelen brengt rust

In het lange weekend plande ik elke dag een lange wandeling. Het was alsof mijn hoofd dat echt nodig had. Wandelen tussen het slagveld van de Zilveren Helmen in Halen. Wandelen in Bekkevoort. Extra tijd besteden aan familie. Dankbaar ook : dat ik dit kan, wandelen. Dat de natuur zo mooi is en ik omringd ben door mensen die mij zomaar graag zien. Meer foto’s en een volledig verslag vind je hier
Het klinkt allemaal een beetje alsof ik aan de dood ben ontsnapt en dat ben ik letterlijk niet, maar de schrik zat er toch even in.

Dankjewel allemaal ! 

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week 06/2017 – veel vragen en Cityrun Brussel

snapshoit diary week 06/2017

Hoogtepunten : cityrun Brussel en het lief

Voor de rest was het ‘we moeten rennen, vliegen, vallen en weer doorgaan’. Al was dat rennen hier nog best plezant.

Wat is belangrijk in mijn in leven ?

Ik word nogal geleid door mijn to-do lijstjes en als ik die onder controle kan houden, dan ben ik, hoeveel werk er ook is, redelijk tevreden. Toch dacht ik deze week in de auto steeds meer aan de matrix van Stephen Covey : belangrijk/niet belangrijk en dringend/niet dringend. Veel van wat ik doe valt continu onder de noemer ‘dringend én belangrijk’, waarbij dringend veel meer doorweegt dan belangrijk. Het zijn zaken met deadlines die schreeuwen om aandacht en die gewoon niet gepasseerd mogen worden omdat ze inderdaad ook belangrijk zijn, maar echt, echt belangrijke zaken staan daardoor altijd ‘on hold’ voor als ik eens tijd heb. Belangrijke zaken als : is dit hollende leven echt wel wat ik wil ? En wat met het lief dat ik steeds minder zie ?

Hollen van het een naar het ander

Zo blijk ik steeds meer maaltijden over te slaan omdat ik persé andere dingen wil/ moet afwerken. Zo holde ik woensdag van het schaaktoernooi naar Brussel voor een cityrun door Evere. Gelukkig was het maar zo’n 6 kilometer lopen, maar die moest ik dus ’s avonds wel lopen op enkel 2 boterhammen van ’s morgens. Daarvoor had ik mij in badend zweet door het helse verkeer (donker ! regen !) in Brussel gesleurd. Ik was er net op tijd en dacht bijna dat een hartaanval niet ver af was als ik nu ook nog eens zou lopen.

Cityrun Brussel / Evere

Cityrun Brussel
Niet zo’n scherpe foto. Probeer maar eens een loper te vinden die stil kan staan !

Gelukkig bleek net het omgekeerde. Een groep lopers verkende onder leiding van een toeristische gids de hotspots en geschiedenis van Evere.  Stukje lopen (en véél gebabbel tussendoor) en hup, een toeristische stop. De tweede kilometer dacht ik nog dat ik no way het einde zou halen, maar weerom bleek dat lopen en goed gezelschap wonderen doen. Zélfs al heb je niet gegeten en zat je daarnet in een verkeersinfarct.
Ik liep met een sporter van formaat (letterlijk en figuurlijk) die ook nog eens uit mijn buurt kwam : Crazy Fool Wim. Zo mag ik hem echt wel noemen, kijk maar eens wat hij allemaal voor elkaar krijgt. Ook blogger Lies was opnieuw van de partij en weer een hele hoop mensen/bloggers wiens naam ik kwijt ben. Het ging allemaal nogal snel en voor ik het wist zat ik opnieuw in mijn auto, met een autosnelweg die gelukkig heel wat milder was.

Ik vond het bijzonder leuk om op een puur toevallige manier kennis te maken met het concept van de cityrun. Wij liepen de cityrun met een tweetalige groep en onze gids sprak Frans maar dat was eigenlijk geen probleem. Een beetje zoekwerk leerde me trouwens dat je dergelijke lopen ook in andere steden kan doen. In Evere wordt het alvast opnieuw georganiseerd op 22 april. Misschien loop ik zelfs nog eens mee, want toen wij er liepen was het behoorlijk donker.  Mocht je schrik hebben voor de snelheid, zelfs ik als supertrage loper kon het heel goed aan !  Ik vermoed dat ze zich een beetje aanpassen aan het gemiddelde.

Daten met het lief

Het lief heeft zijn handen (letterlijk één) steeds meer vol met competitie schaak. Net als eender andere sport vraagt dat veel training en natuurlijk wedstrijden spelen.  Ik blijf met grote ogen kijken naar die mannen (nog geen vrouwen gespot) die met gemak 3 uur zwijgend naar een bord kunnen kijken.  Het is echt niet aan mij besteed. Véél te rustig. 3 uur stilzitten  !

Hasselt

Ik vind het geweldig dat we beiden onze eigen passies hebben maar gecombineerd met werk en niet gelijklopende agenda’s moeten we tegenwoordig steeds meer ‘daten’ met elkaar, iets wat vorige jaren veel minder aan de orde is. Doen we het niet, dan zijn wij gewoon een ‘georganiseerd koppel’ dat samen een huis heeft en een goede werkverdeling. Zaterdag is het er eindelijk nog eens van gekomen. Een lange halve dag in Hasselt. Onder het mom van shoppen, maar zaten gewoon gigantisch lang op restaurant.
Misschien was dat wel het échte hoogtepunt van mijn week. De tijd met het lief.

Hoogtepunt en het belangrijkste : mijn liefsten.

Sukkelen jullie ook soms met de tijd ? Met wat belangrijk is versus wat dringend is ? Iemand een toverformule ?

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #35 In welke winkel kom je graag ?

shoppen Hasselt

Als we shoppen : Hasselt !

Vandaag – zaterdag dus – gingen het lief en ik nog eens een stadsbezoek doen. Geen cultureel bezoek, maar ‘shoppen’. Dat doen we om de 6 weken tot 8 weken. We beginnen in een restaurant waar we meestal zo lang blijven hangen – nog een koffie, nog een dessert – dat er van al die shoppingsplannen niet veel meer in huis komt. Al ware het maar omdat de winkels om 18 uur sluiten.

Hasselt of Leuven ?

Als we al shoppen, trekken we naar Hasselt. Leuven zou evengoed kunnen want misschien net iets dichterbij. Maar we houden van het gezellige Hasselt en het ritme dat in onze ogen een stuk rustiger is dan in Leuven. En Hasselt heeft twee winkelvoordelen op Leuven. Althans voor ons.

Digital freaks – books, books books

Als we citytrippen staan de boekhandels hoog op de lijst van onze te bezoeken winkels. In Hasselt was dat vroeger ook DeSlegte, maar die zijn weg (in Leuven niet) en dat missen we wel. Gelukkig wordt dat in Hasselt gecompenseerd door een gigantische Standaard Boekhandel, al geef ik eerlijk toe dat we naderhand altijd proberen om de boeken via de KindleStore te kopen, Kindlefans als we zijn.
Mediamarkt staat ook op onze lijst. Veel kopen we er niet, maar we willen graag op de hoogte van de nieuwigheden. En soms gebeurt het dat we toch met een volle zak MediaMarkt thuis komen. Dat zijn momenten dat de Verleiding het toch van onze betere ik wint.

Online shoppen

Maar echte winkelbezoekers zijn we niet. We zien op tegen de drukte, tegen de hele toestand van parkeren, de tijd die we er (moeten) insteken. Op de dagelijkse zaken van voeding na, kopen we behoorlijk veel online. Kleren en schoenen kopen we nog altijd in een gewone winkel, maar de rest gaat toch netjes via de pc. De doorslaggevende reden is wellicht het parkeren en de drukte die we willen vermijden. En zeker ook de tijdswinst.

Decathlon is het walhalla van mijn passies

Maar wil ik echt antwoorden op ‘waar ik graag kom’ dan is het eenvoudig : Decathlon. Dat is het walhalla van al mijn dromen. Op boeken na worden al mijn passies daar aangewakkerd : lopen, wandelen, hiking en trekking, kamperen en ik durf heel wat uit de kledingcollectie tussendoor dragen.
Nu ze in Hasselt ook een vestiging hebben (april 2016)  is het hek helemaal van de dam. Op een klein half uurtje rijden ben ik er. Weer een punt bij voor Hasselt !
Goed dat ze daar geen resto hebben zoals in Decathlon Evere of Wavre, of ikging er nog meer heen. Al hebben ze  daar weer een oplossing voor gevonden. Door iets verder een Ikea neer te zetten. En laat ik daar best graag een koffie drinken of dromen van een opgeruimd huis. Want Ikea geeft met altijd de illusie dat ik ooit, een supergeorganiseerd en opgeruimd huis zal hebben waar alles netjes op zijn plaats ligt.

Is dat niet de functie van ‘echte’ winkels : dromen ?

In welke winkels komen jullie graag ? Doen jullie dan ook teveel geld op of valt het nog mee ?   

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !