spannende dag : allemaal duimen voor mij !

Dit is de meest ‘risky’ day en hij begint al niet goed. Terwijl ik dit schrijf is er geen elektriciteit in het hotel. Het uitvallen van de elektriciteit gebeurt wel meer maar meestal is dat binnen de minuut weer verholpen. Nu schrijf ik in ‘battery mode’ en hoop dat ik straks weer verbinding krijg, want geen elektriciteit betekent natuurlijk ook geen verbinding met het internet. Nou laat dat niet mijn grootste zorg zijn.

Zorgwekkender is dat ik sedert gisterenavond op het schermpje van mijn GSM ‘geen toegang’ lees. Dat betekent praktisch dat ik niet kan bellen, en op en een dat als deze zou dit wel nodig kunnen zijn.

Vandaag vertrek ik richting Delhi, maar ik heb geen ticket. Alleen een E-ticketnummer dat de verzekering mij doorgebeld heeft. Een nummer, terminal 2 en Jet Airways. Ik moet dus echt hopen en geloven dat de gegevens kloppen.

Vanavond zou ik de groep in New Delhi moeten vervoegen in Hotel Crest Inn. Maar de Koning Aap vertelde mij dat het nooit zeker is of de groep wel de voorgestelde hotels aanhoudt, dat dit op het laatste moment kan veranderen. Ik moet dus hopen dat mijn groep dar wel is of anders moet ik iets weten te verzinnen om de nacht in Delhi door te komen. Nu zou ik daar in een westers land geen erg in hebben, maar India heeft mij nog op geen enkele manier overtuigd dat het een veilig en betrouwbaar land zou zijn inzake zo’n dingen. Dus ja, ik moet veel duimen vandaag en hopen dat het allemaal lukt.

Te beginnen met het douchen in het donker… Dat ik hier nog zit te schrijven is gewoon een kwestie van ‘zenuwmanagement’. De ijdele hoop op deze manier ‘verbonden te zijn met’, terwijl ik op dit eigenste moment natuurlijk met niets of niemand verbonden ben.

Kop op Kaat !

Dit bericht wordt gepubliceerd het moment dat het mogelijk is.

(ondertussen gaat de stroom hier op en af, maar nooit langer dan een minuut aan, en dat is natuurlijk te kort om verbinding te krijgen !)

Nog wat later : de douche in het donker is gelukt. (Toch al iets !). De Kathmandu Post die hier iedere morgen onder mijn deur wordt geschoven titelt dat gisteren een bus in de stad in brand gestoken is, dit bovenop de gewone relletjes van stenen gooien.

Ik wil hier weg. Ik wil naar België.

Swayambhu

Ik blijf voornamelijk nog op mijn hotel. Ik heb mij aan een uitstapje in de stad gewaagd en het leek alsof ik een week zou nodig hebben om te bekomen. Ook deze morgen wou ik een wandelingetje maken maar ook dit was te hoog gegrepen. Ik blijf maar hopen dat het door de hoogte komt. De koorts is verdwenen maar het ademhalen lukt nog altijd niet goed. Het kan 'een verlengde' zijn al het voorgaande. Gelukkig heb ik mijn mini-laptop (ASUS) mee en heeft een vriendelijk man ervoor gezorgd dat ik 24 uur gratis internet heb. Zo luister ik hier naar Radio 1 en dat is best troostend, al begin ik al weer helemaal op 'Belgische tijd' te leven. Het is raar om de ochtendprogramma's (die ik normaal beluister als ik naar het werk rijd) hier over de middag hoor. Maar het is goed. Ik tel af om bij mijn liefste te zijn en hopelijk ook weer gezond te zijn.

Verder is hier ook moviechannel. Ik weet het, ik weet het, dat zijn allemaal geen redenen om naar de andere kant van de wereld te gaan maar ik kan je verzekeren dat mijn dagen hier momenteel draaien rond a) messenger (dankjewel lieve vrienden voor de babbeltjes), b) radio1 (thuisgevoel) en c) moviechannel (zo gaat de tijd wat sneller).

Morgen mag ik eindelijk een begin maken aan mijn terugreis : om 15:45 plaatselijke tijd vlieg ik richting Delhi. Ik hoop dat alles goed loopt, want ik heb alleen maar een nummer. Ticketten bestaan in het vliegwezen al een tijdje niet meer.

En wat heb ik dan nog heel kort bezocht ? De alom bekende Swayambhu stupa. Het 'prentje' lijkt al van mijn puberteit in mijn geheugen te zitten. Geen idee waarom.

Het sterkste is wel het verhaal van Kumari. Het is een kind van een jaar of 10 dat vereerd wordt als een levende godin. Ze blijft die status houden tot ze voor de eerste keer menstrueert. Haar voeten mogen de grond niet raken en ze is gekozen door monniken die een lang en streng selectieproces hielden om te zien of ze inderdaad wel de incarnatie was... Je kan er hier een glimp van opvangen. Een naar Aziatische normen 'zwaar' kind, wellicht door het gebrek aan lichaamsbeweging. Ik ben haar huis gaan bezoeken maar kon het niet opbrengen om te wachten tot ze eens door de vensters kwam piepen. Zo ontzettend erg vond ik het voor haar. Zou zij dit ook zo erg vinden ? Trouwen zit er later niet in, want iedere man die haar benadert voor een huwelijk, zal binnen afzienbare tijd sterven. Ach meisjelief...

Reis afgebroken

Daarvoor moet je niet naar Nepal natuurlijk.

De aandachtige lezer zal door hebben dat deze blogjes 'in vertraging' verschenen zijn. De reden is simpel : de koorts ging niet over en uiteindelijk ben ik naar het ziekenhuis gebracht. Om een lang verhaal kort te maken : ik was niet meer staat om verder met de groep mee te reizen. Ik kreeg ook geen toestemming om naar huis te vliegen, want naar verluidt moet je in redelijke gezondheid zijn daarvoor. Uiteindelijk mocht ik in Kathmandu blijven om te herstellen.

Gepakt met anti-biotica en nog van dat moois heb ik voorlopig alleen nog maar de contouren van mijn hotelkamer gezien. En heel wat films op het movie-channel. Het is eens iets anders, films bekijken in Nepal. Tja.

Eenmaal op krachten vlieg ik naar Delhi, dat is zo'n anderhalf uur vliegen van hier. Nog een nachtje Delhi dan en huiswaarts. Daar kijk ik toch een beetje naar uit. Maar eerst genezen.

Kathmandu

Gisteren reden we Kathmandu binnen. Er was relatief weinig verkeer zei de gids, en hij wees naar de files auto's. 7 uur aanschuiven op hoop van brandstof. Door een of ander conflict wordt Nepal maar zeer matig (25% van de vraag) bevoorraad met brandstof. De zwarte markt tiert welig.

Er is een sightseeing voorzien. Ik had mij ingeschreven. Koorts weerhoudt mij. Hoge koorts.

Ik word stilletjesaan bang voor wat komen zal.

Dit gaat niet goed

Hip hip hoera, we moeten niet vroeg opstaan en we hebben een vrije dag. Wanneer ik mijn kamer uitkom passeer ik M. met H., dokter van dienst. Alles goed ? vraag ik. Marc blijkt 40 graden koorts te hebben. Hij is naar de lokale dokter geweest. Ook (andere) H. is nog altijd ziek. Maagontsteking. Ze sukkelt al een hele tijd.
Ik besluit om deftig te ontbijten en een kleine wandeling te maken.
Het blijkt te hoog gegrepen. Ik besluit om even uit te rusten. Dat even wordt een hele dag in bed. Morgen moeten we weer vertrekken. Weer een dag op de bus. Ik hoop dat M. beter is, want zo'n dag op de bus.

Pokarah

(Foto : Pokhara en meer)

Wat een verandering na India. Na een paar uur rijden in Nepal worden we verrast door een heel ander landschap en bevolking. De rit naar Pokhara mag dan wel zwaar zijn omdat het de tweede dag op rij is, de wegen zijn onderhouden en we worden getrakteerd op prachtige uitzichten over valleien en bergen. Bij onze stops leren we een vriendelijke bevolking kennen. Kinderen spelen en komen nieuwsgierig naar ons kijken. Of ze op de foto mogen ? Wat een wonder dat je dit dan in dat machientje kan zien ! Een oudere dame komt voor me staan. Ze staat met de schouders rechtop, alsof ze poseert. O ? Zou ze graag willen dat ik een foto van haar neem ?

Ik neem een foto en toon haar het plaatje via het schermpje van mijn toestel. Ze kirt van geluk, of is het verwondering ?

Het is nog klaar als we Pokhara binnenrijden. Ons hotel is zowat het tegenovergestelde als wat we de vorige nacht hadden. Het is uitgeleefd en bij een paar reisgenoten heeft zich een familie reuzenkakkerlakken gevestigd. Genoeg om meteen van kamer te verhuizen.

Naar Nepal

Het is een ontzettend zware dag. We vertrekken rond half zes en zullen onderweg ergens ontbijten. De gids is duidelijk : veel zullen we er ons niet moeten van voorstellen. Ik probeer nog snel ergens droge koeken en een fles water te vinden.

De wegen in India - wij zijn in het noorden - zouden bij ons geen wegen noemen. Ze zitten vol putten en obstakels zodat we een gemiddelde snelheid van 30 per uur halen. Maar we zitten in een redelijk goede bus. Er zijn kleine ventilatoren geïnstalleerd en we beschikken bijna allemaal over 2 zetels. Ondertussen ben ik een expert geworden in houdingen 'slapen op 2 zitplaatsen'. Als ik mij helemaal opbol kan ik met mijn rug net op de zetel. Armen en benen helemaal rond mij. Schamen doe ik mij niet, iedereen doet z'n best om een houding te vinden om toch wat slaap in te halen.

Het is donker wanneer we de grens met Nepal naderen. Het lijkt middeleeuws. Het gaat om een modderige weg en poort in de vorm van een omgekeerde U zegt gewoon 'Nepal'. Het regent en het is stikdonker. Onze bagage wordt afgeladen en we moeten tevoet de grens over. Zo'n halve kilometer verder. Geen idee waarom de bus die halve kilometer niet wil doen. Zie ons sleuren met onze koffers in de modder en het pikdonker. Onmiddellijk bieden tal van mensen ons aan om ons te helpen en zeggen ze dat ze onze gids zijn. Wij weten dat we een nieuwe gids krijgen in Nepal, maar het kunnen er toch onmogelijk 6 zijn ?

Voor we Nepal binnenmogen moeten we ons visum van India laten afstempelen en een visum voor Nepal kopen. Gelukkig is dat laatste geen groot karwei, 25 dollar en een paar formaliteiten invullen en het is goed. Maar we zweten en we zijn doodmoe. Het is druk en we verliezen elkaar uit het oog. Ik weet niet meer waar de groep is en trek dan maar op mijn eentje richting Nepal. Even lijk ik nog Inneke achter mij te horen, maar het is zo donker en zo druk dat ik het niet precies weet.

Onze nieuwe (Nepalese) gids Pushkar verwelkomt ons. Hij straalt en bijna Tibetaanse rust uit. We krijgen onze nieuwe bus te zien. Die is ongeveer de helft van onze vorige bus. Geen ventilatoren, sommige mensen op klapstoeltjes. Onze koffers moeten allemaal op het dak. We zitten in rijen van 4 naast elkaar. Als we zo zullen moeten reizen, dagen aan een stuk, hoe zal dat eindigen ? De tranen rollen over mijn wangen. Ik ben doodop.

We reizen verder in het donker richting Lumbini, de geboorteplaats van Boeddha.

Tegen middernacht lig ik in bed. Het is een luxueus hotel waar ik amper van genieten zal, want om 9 uur vertrekken we opnieuw.