lente

Ik zie o zo uit naar de lente. Daarom heb ik maar het huis vol bloemen gezet. De bollen die we 2 weken geleden gekocht hebben zijn al helemaal tot bloei gekomen. En de tulpen hier schreeuwen het uit : lente en licht, kom gauw, je bent welkom !

(Vaas kringloopwinkel)

Valentijn

Wij hebben het gevierd en het was leuk. Manlief die verdacht stil uit bed sloop om naar de bakker te gaan (wat hij nog doet) en ik die doe alsof ik nog slaap. Terwijl hij naar de bakker is de tafel met de kinderen versieren met wat kaarsjes, vaandeltjes en een paar ballonnen met hartje. Onnozele kaartjes maken en geven en vooral veel 'drama', dat was en is onze Valentijn. 'Drama' zoals manlief die honderd keer zei dat Cyclo? toch echt wel het beste wielrennertijdschrift was (was zijn cadeautje, het nummer van deze maand) en ik die om het half uur een knuffel gaf.

Extra aandacht aan het dessert besteden (chocoladepudding) en veel knipogen geven.

Wij houden van feesten en alles is goed om onze tafel te versieren, knuffels te geven. Zelfs de kinderen ontsnapten er niet aan.

Het was speels, het was mooi !

Vandaag alles weer opgeborgen in de doos 'feest'. Lang zal het niet duren of de doos wordt weer geplunderd, maar liefst twee verjaardagen de komende maand nog !

Meer moet dat niet zijn !

PS : o ja, nu lijkt het wel alsof ik niets gekregen heb van manlief. Maar dat is natuurlijk de essentie niet. Nee hoor, manlief had een echt 'vrouwencadeau' voor mij. De nieuwsgierigen moeten maar klikken, ha !

kousevoetjes

Dag Twee en de feestelijkheden zijn al een beetje opgeborgen. De realiteit haalt ons immers in. Vandaag op Dag Twee werden we immers verwacht op een begrafenis van iemand uit onze familie. Zoals de priester toepasselijk zei : we kwamen niet samen om elkaar een goed jaar te wensen maar om afscheid te nemen.

De voorbije twee weken reden we ook bijna iedere dag richting Gasthuisberg afdeling Intensieve Zorgen. Het begon met een hele nacht in het ziekenhuis, hopen dat de spoedoperatie goed verliep. Een zorgelijke nacht. Hersenoperaties zijn niet evident.

We beginnen het jaar dus op kousevoetjes. Dankbaar om de warmte die we koesteren, beschaamd omdat we ons soms druk maken in kleine dingen, dingen die niets zijn in het licht van het gevecht van leven op dood, leven op ziekte.

Ik wens iedereen bovenal een gezond jaar toe. Met kennis en gevoel voor wat écht belangrijk is. En dat weet u tenslotte het beste.

kerstboom

Ik vind onze kerstboom best mooi maar ik kreeg hem niet goed op de foto. Met zo'n ijzige flits is de foto gewoon 'hard'. Dus heb ik voorlopig een collage gemaakt van een gedeelte (!) van de kerstversiering, want er is meer dan hier op de foto staat.

Wanneer ik het binnen enkele weken opruim zal ik weer tot de vaststelling komen dat het veel is, en dat ik voldoe aan het criterium van een echte Christmaslover.

Dat klopt niet helemaal, want eigenlijk zie ik er tegenop, tegen al die etentjes, feestjes en zelfs cadeautjes. Maar in deze winterse tijd kan ik anders wel genieten van vrienden en het 'nestgevoel'. Eindelijk tijd om lang aan tafel te zitten, afstanden van West-Vlaanderen naar hartje Brabant worden plots niet meer als lastig ervaren.

Kerstmis is voor mij toch bovenal genieten van familie en vrienden. Er tijd voor nemen en bovenal dankbaar zijn dat wij het goed hebben, dat we gezond zijn, dat we mogen genieten van de warmte en gezelligheid thuis en onze zorgen meestal vrij klein zijn.

Omdat ik het stokje van de kerstboom maar gedeeltelijk heb 'ingelost', zal ik nog eens met een ander fototoestel een poging doen.

Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

kerstkaartjes

Het is niet zo creatief geworden als vorig jaar... teveel projecten, maar de wensen zijn even warm !

ik kan er niet afblijven

Voor het eerst in mijn leven kruidkoek gebakken. Het ruikt hier naar kaneel en ho, ik kan er niet afblijven !

winter !

Het lijkt dit jaar moeilijk op gang te komen : het huis in een kerstsfeer dompelen. En dat alles terwijl ik daar vorig jaar bijna niet kon voor wachten !

Gisteren stond op mijn to-do lijstje : kerstboom zetten. Het was echt een karwei ! Toen ik hem plaatste was het huis zonoverladen. Ik blijf met het gevoel zitten dat het "niet klopt" en wellicht is dat omdat de temperaturen nog zo mild zijn.
Vandaag stond ik op en zag een laagje rijm op het gras en de daken. Dus eindelijk, misschien toch, ook de kerstsfeer buiten ?

Soms lijkt het alsof ik de tijd gewoon niet meer kan bijbenen, dat ik nog met mijn hoofd ergens anders ben. Mijn handen en hersenen zijn bijna altijd bezig met de nabije toekomst : zorgen dat dit in orde is tegen dan en dat alles 'als het zover is' op wieletjes kan lopen. Ik mag dit niet vergeten en dat. Ik bekijk mijn agenda meermaals per dag. Maar mijn hart is niet mee. Dat leeft op een heel ander tempo. Dan neem ik even pauze tussen al het werken door en zit maar naar de klok te kijken alsof ik die 'pauzetijd' niet weet te plaatsen. Want er moet wel altijd iets gedaan worden en dat iets heeft zo goed als altijd met toekomst te maken.

Niet veel mindfullnes hier dus !

Maar toch, om mezelf op te peppen, een foto van vorig jaar, ja, weerom het verleden. Maar daar kan ik nu nog van genieten !

lang leve de zoete Sint !

O ja, er was ook nog anders goeds, maar al wat zoet is wordt hier zeker ook gesmaakt !

a room of my own

Toen we van het boerderijtje een leefhuis wilden maken voor ons vier hadden we heel specifieke vragen. Het huis moest ruim zijn en de ruimtes moesten enerzijds in elkaar overlopen maar je moest ook de kans hebben om apart te zitten. Er moest een aparte TV-kamer zijn voor de filmliefhebbers (de mannelijke kant), een grote ruime keuken en ook nog een aparte zitruimte voor wie niet geprikkeld wou worden door geluid of beeld.
En tenslotte : er moest voor ons allemaal (allemaal !) een aparte kamer zijn waarin we ons konden terugtrekken. Na de ruimte keuken vind ik dat de beste optie die we ooit genomen hebben. We kunnen samen een filmpje pikken, samen lezen of lang aan de keukentafel hangen, op een bepaald moment wil iedereen wel eens alleen zijn.

Een eigen territorium met eigen zetel en dekentje, eigen muziek, ... of gewoon de stilte.

We proberen elkaars ruimte ook te respecteren. Het is immers ook innerlijke ruimte van rust.

Even de deur dicht en niet meer denken aan de afwas, de was, het werk maar alleen omringd met mooie dingen. Niet gestoord worden.

Ik raad het iedereen aan. Want het is luxe ! Het is tijd voor jezelf.

Wat vinden vrouwen luxe ? Je leest het in het artikel van De Standaard. En ondertussen weet je : hier is het niet enkel de man die zich kan terugtrekken.

The sixties are back !

Het lijkt wel of iedereen in mijn omgeving weet dat ik op de naailes zit. Niet dat dit mijn grote passie is, maar het is wel een heel nieuwe wereld en ik droom ervan dat ik het ooit onder de knie zal krijgen. Misschien is dat dromen genoeg om mensen op ideeën te brengen. Zo kreeg ik vorig jaar een pracht van een paspop. Zo'n ouderwetse, met linnen en gemaakt uit buigzaam hout. Ik kreeg ze zomaar cadeau, sterker nog, ze stond voor onze 'achterdeur'.

Gisteren kreeg ik pakken patronen uit de jaren 60 en 70, uit jaren toen ik nog niet eens geboren was ! Tel daarbij mijn liefde voor 'vroeger' en veel nostalgie, en je kon mijn hartje al horen bonken.

Zomaar bij de koffie, meegebracht door een vriendin. Ik weet niet of ik er ooit iets zal uit maken, maar ik vind het wel heerlijk. Ze krijgen een ereplaats je in mijn naaihoekje !

goodbye halloween !

Halloween is een beetje aan ons voorbij gegaan. Te grote kinderen en onbekendheid met het feest. Verder dan pompoensoep maken en lichtjes voor het raam hangen ben ik niet geraakt. Ik weet niet wat er van te denken. Zo lang het maar niet te commercieel wordt. Maar de combinatie 'licht' en 'winter' kunnen me wel overhalen. Al ware het maar omdat ik niet van de winter hou en de feesten het allemaal een beetje dragelijker maken. Al ware het maar omdat ik van pompoensoep hou. Van het ritmeren van de tijd. Ieder seizoen zijn charme, ik leer het nog wel !

wachten

Iedere woensdag dit ritueel. Wachten tot de kinderen van school komen, om spaghetti te eten. Van rust naar veel gekwetter. En doodgewoon blij zijn, dat ze er zijn.

misschien is het nog zo erg niet

Tot nu toe kan ik alleen vanuit m'n venster kijken naar de prachtige kleuren die de herfst teweeg brengt en tegen het lief - als we naar het werk rijden en ik als een prinses gevoerd word - mijmeren dat het toch ook mooi is, die herfstkleuren. Want ik ben een zomertype en voor mijn part mag het altijd zomer zijn. Ik denk dat de herfst uitgevonden is om mensen als ik, die een hekel hebben aan de winter (veel te donker, veel te koud) te laten 'wennen' aan het het idee.

Spijtig genoeg heb ik nog niet écht kunnen genieten van de herfst zodat er misschien toch een beetje liefde zou komen, maar toen ik dit blogje in mijn mailbox viel, dacht ik even : misschien is het nog zo erg niet.

Evenwicht zoeken

zicht op Barcelona vanop Tibidabo

De eerste dag terug op het werk na een schitterende vakantie, het voelt toch een beetje pijnlijk aan. Want binnen de korste keren zit ik weer helemaal in de routine en glijdt de tijd weer zo door mijn hand. Dat laatste vind ik het ergste. Niet het werken op zich, maar dat de dagen zo snel voorbij gaan, dat de dag over is voor ik alles goed door heb.

Tijdens de vakantie heb ik dikwijls gedacht : ik wou dat ik een uurtje van deze dag in een doosje kon steken, dat ik Star Trek gewijs, mezelf tijdens het werkjaar dan kon 'beamen' naar dit moment : een moment in de zomer, tijdens een fietstocht, in het zwembad in de tuin, genietend van een ontbijt buiten. Kleine momenten die spijtig genoeg tijdens het werkjaar veel zeldzamer zijn. Ik zou zelfs gerust een uurtje per dag vakantie willen afstaan en het redden met dagen van 23 als ik daarmee tijdens het werkjaar nu en dan es een doosje met een uurtje kon openen. Als meer realistischer oplossing heb ik hier en daar vakantiefoto's op mijn mappen geplakt. Zo kan ik toch even in gedachten terugtoeven naar die zalige zorgeloze tijd én ondertussen ook beseffen dat die terug komt, hoera !

Het wordt opnieuw een balanceren en zoeken naar evenwicht. Soms weegt de lange rit naar het werk (minstens 45 min enkel) ons zwaar ; dan weer zijn we beiden gelukkig dat we - eenmaal thuis - 'ver' van het werk zijn en kunnen schuilen in een huis dat ons niet herinnert aan het werk. Omdat we allebei ook thuis moeten werken valt het ons niet altijd gemakkelijk om het evenwicht te behouden. Van buitenaf ziet het er misschien goed uit, dat wij ook vele uren thuis kunnen werken, maar voor je het weet achtervolgt het werk je overal en ben je nooit meer gerust. Ons werk is immers nooit af en ik heb zo'n stemmetje dat blijft herhalen : "Dit zou nog beter kunnen ...." Ik vrees dat het voor veel van mijn collega's eender is.

Ik heb het er niet gemakkelijk mee.

Hemels !

De voorbije week stonden vele mensen buiten, midden op straat. Er was dan ook iets te zien. In het westen zag het helemaal geel, alsof in de verte een grote brand bezig was. In het oosten was het ontzettend donker en stond de ene regenboog gekruld over de andere. Een echt spectakel.

Prachtig !
"Er hing iets in de lucht", en even waren we daar allemaal van onder de indruk !

ze gaat naar het 1e middelbaar

Vroeger kon ik nooit begrijpen dat ouders zo zenuwachtig konden zijn wanneer hun kind voor het eerst naar de middelbare school ging. Komaan dacht ik : hebben ze al drie kwart van hun leven op school doorgebracht, zo erg kan het toch niet wezen ? Beroepshalve weet ik ook nog eens dat scholen alle mogelijke moeite doen om de overstap te verzachten. Zelfs als dat betekent dat onze leergierige dochter de eerste week gewoonweg geen les krijgt (en dat écht wel wil, want wanneer begint het anders ?).
Maar goed, ze vertrekt dinsdag dus, en haar broer is al te groot om haar bij het handje te houden. 'Ik kon het, dus zij ook', lijkt hij wel stilzwijgend te zeggen. En gelijk heeft hij. Waarom niet ? Ze heeft het voordeel van een oudere broer en al vele verhalen (lees : die leerkracht wil je echt niet hebben !) en onderwijservaring in de familie. Wat kan er nog fout lopen ?

De papa vond echter dan 'een gesprek met de dochter' op z'n plaats was. Och arme, ik zag het al gebeuren. Dat ze voorzichtig moest zijn en van die dingen. Heeft hij dat ooit aan de zoon gezegd ? Voorzichtig ? In welk opzicht ? Hmmm...

Ze lijkt er zich niet veel van aan te trekken, chiromeid in hart en nieren heeft ze al ergere uitdagingen doorstaan (die we overigens niet willen weten).

Nergens zorgen in dus. Behalve in de badkamer regeling. De file wordt groter en er moet 'een meisje' tussengeschoven worden. We hebben er alvast een schemaatje gemaakt. Nu nog hopen dat iedereen op tijd uit zijn/haar bed raakt !

het Spook van Mexico

Ik heb ongeveer 3 dagen in bed vertoefd. Met de griep. O wee. Dit is de eerste dag dat ik opgestaan ben en alle moed verzameld heb om van bed tot de keuken te wandelen. Dat lukte !

Ik ben een slechte zieke. Ik verveel mij te pletter. Een beetje ziek-zijn valt mee : dan kan ik zonder schuldgevoel uren lezen en naar televisie kijken en tussendoor rusten. Maar dit was een Griep van zo'n gehalte dat ik als een vodje bleef liggen. Waterige ogen. Een neus waar eerst van alles uitkwam en toen alles verdween in de longen. Ik zal je maar niet vertellen wat voor vieze dingen zich daar allemaal nestelden.

Een griep ! Midden zomer dan nog wel ! Op het eind van de vakantie ! En dat terwijl ik - omdat het eind vakantie was - weer net zo'n mentale energiekick had gekregen : dit en dat wil ik nog doen voor de vakantie voorbij is !

Maar het is dag 4 en het tij lijkt te keren. Was het de Mexicaanse ? Ik weet het niet. Ik denk het niet, maar hoe zou ik het ook weten ? De mededeling 'kaat en griep' was genoeg om iedereen hier uit de buurt te houden. Ik moest es die Mexicaanse hebben. Wat natuurlijk mogelijk is. Ik ben een sociaal beest, ben op reis geweest en nog van dat.

Sterk dat ik door zo'n kleine dingen weer o zo dankbaar kan zijn dat ik door de band genomen meer dan gewoon gezond ben, dat ik kan lopen, fietsen, dansen, zumba doen en nog van dat meer. Dat ik in ons zwembad kan liggen luieren en o zo genieten.

Vandaag aan alle mensen die ziek zijn en niet van het zonnetje kunnen genieten, en in het bijzonder voor de mensen die meer dan gewoon een griep hebben : ik bewonder jullie moed en als die ontbreekt, dan wens ik die jullie toe. Dan wens ik jullie toch zomer en zon toe, dat jullie er toch een beetje kunnen van genieten. En natuurlijk beterschap. Uiteraard.

thuis

De helft van de treden van de nieuwe trap (trap 1) is geschuurd en vernist. Manlief heeft een hele dag buiten gewerkt om electriciteit in onze tuinkamer te leggen. En toen, toen lukte het ons niet meer en gingen we allemaal richting zwembad. Genoeg gewerkt !

Opruimen

Voilà ! Met de vakantie in het vooruitzicht is ook hier de grote opruimwoede begonnen en wel in mijn eigen kamer hier. Very girlish, zei mijn liefje toen hij binnenkwam.

Toen ik alles bij elkaar had (en ja, er ligt ook nog wat in de badkamer en op het nachttafeltje) dacht ik : o wee, ik kan een winkel beginnen !
En zeggen dat ik niet eens veel van die dingen aandoe.

Maar wegdoen doe ik ook niet, ik ben wel een 'meiske' hé !

PS : de batterij van 't toestel liet het weten tijdens de fotosessie, vandaar de weinige inspiratie !

Langzaam ontwaken

met zo'n wisselvallig weer wil ik zo veel mogelijk buiten ontbijten. Lang leve de tuinkamer, lang leve de zomer, lang leve de vakantie !
Wat ik echt ook heerlijk vind ? Om - net zoals op de foto - het bed uit te sluipen en iedereen binnen rustig te laten slapen. Weekend kranten halen en helemaal alleen, op m'n dooie gemak, genieten van het ontbijt en de vogeltjes. Langzaam ontwaken. Geweldig !

Bijna

Bijna vakantie. Nu nog 'de laatste' werken maar de top is genomen, er zijn nog een paar 'cols' te gaan maar voor de rest is het kwestie van uitrijden. En dan : zorgeloos vakantie. Ik heb zin om een sprongetje in de lucht te maken alleen al bij de gedachte. Om hele dagen bij bij mijn liefste te zijn, om te genieten van het huis en de tuin, de mensen in het dorp, boodschappen op wandelafstand en vooral om niet continu en timemanagement te moeten doen.
Nu moet ik continu van alles uitrekenen : als we deze avond om 19 uur dààr moeten zijn, wanneer moet ik dan vertrekken, wanneer eten en maar schuiven en doen om alles gepuzzeld te krijgen.
Binnen een goede maand ook naar Iran. Ik volg de verkiezingen en zie hoop, maar ik ben mij bewust van mijn bril. Ik zie wat ik wil zien. Ik hoop op verandering, al kan dat woord op verschillende manieren worden ingevuld.

Vakantie. O wat snak ik ernaar en zie ik er naar uit!
Kom maar snel en duur lang !

Summertime, when the living is easy

op fototocht

Liefje wou op fototocht in ons dorp. Of ik niet mee wou ? Waarom niet, het weer was prachtig en ik zou 'm gewone fiets nog eens van stal halen. Zelf heb ik niet zoveel kaas gegeten van fotografie, maar ik vond het best leuk om de actie vast te leggen !

kuisen en schuldgevoelens (over het niet kuisen)

Ik heb een haat-liefde verhouding tot 'kuisen'. Het zal wel een beetje meer haat dan liefde zijn, maar goed.
Vooreerst ben ik geen precies beestje. Geen neuroses hier op vlak van schoonmaken.
Anderzijds heb ik een ingebouwde grens wat rommel betreft. "Een beetje" kan, en "even kan", maar dus niet 'veel rommel' of 'voor langere tijd'. Want dan begint het mijn ogen uit te steken en verspil ik meer tijd aan het mij ergeren erin dan in iets anders.
Geheel geïnspireerd door de bijbel (jaja !) : "als uw oog u ergert, ruk het dan uit", ga ik de strijd aan tegen de rommel.

Toch lukt dat opruimen en schoonmaken niet echt altijd. Volgende (bekende) problemen en obstakels zijn :

• er is altijd wel iets dat dringender is
• er is altijd wel iets dat leuker is
• er is gewoon te weinig tijd

OK, reden 2 is misschien niet zo echt valabel, maar als je fulltime werkt, voor kinderen zorgt, dan heb je toch ook wel recht (?) op een paar leuke dingen, niet ? Hoe zou je het anders volhouden ?

Daarom wend ik mij meer en meer tot Flylady, mijn opruimcoach. Behalve de routinezaken (tafel na eten opruimen, afwasser laden en uitladen), geeft zij mij iedere dag een opdracht van ... 1 kwartier en wel met een timer. Een kwartier en niet langer. Nu volg ik niet altijd het programma - het idee van de timer werkt bij mij ontzettend goed. Ik zet 'm op voor een kwartier en geef mezelf de opdracht dat ik één kwartier lang niets anders zal doen dan onze slaapkamer opruimen. Een kwartier is niet lang maar o wat doe je veel als je echt gericht één ding doet. Wat niet gedaan is, is niet gedaan. Dat is voor een ander kwartier. Doe wat het eerst (in de slaapkamer) het belangrijkst is. Blijf terplekke.
Ondertussen heb ik mijn timer bijna overal mee. Het lijkt een beetje manikaal (en dat zal wel zo zijn) maar het werkt voor mij. Want ik beloon mij ook wel met kwartiertjes.

Het werkt omdat zelfs de meest saaie werkjes maar een kwartier duren (daarna doe je iets anders) en bovenal helpt het mij omdat ik voor de rest veel te weinig gevoel voor tijd heb. Als ik 'naar mijn gevoel' luister, dan heb ik altijd alle tijd. Ik kan aan iets beginnen en mij daar uren in verdiepen (of het nu intellectueel werk is, in de tuin, opruimen of iets anders) en dan verbaasd zijn dat het 'al zo laat is' en 'ik nog zoveel wou (moest) doen'.

Dus voor wie zich herkent in dit alles, ga even een kijkje nemen bij Flylady . Er staat trouwens ook behoorlijke peptalk op, mocht je de wanhoop nabij zijn !

boekske

Ho, een mens moet werken natuurlijk. Regel 1 : ruim je bureau op. Nu zijn dat maar kleine spulletjes en zijn die gauw opgeruimd, maar zo'n schoon boekske, daar kan ik dus niet van af blijven hé ?
Met andere woorden : er is hier nog niets gewerkt !!!

ik vraag mij af

... (en dit wordt meteen een nieuwe rubriek)

Hebben katten echt een karakter ? Er lopen er hier 2 rond in onze tuin. De ene (oudste) is superlief en aanhankelijk. Als je buitenkomt verwelkomt die je gewoon en wil gestreeld worden. Aaien onder haar kopje vindt ze heerlijk. Kat 2 ligt altijd op de loer, maar komt nooit dichterbij. Ze vecht met de oudste kat. Heel hard en gemeen, met krabben.
Volgens mijn echtgenoot komt dat omdat ze een 'slecht karakter' heeft.

Zou dat ?
Hebben katten ook verschillende karakters ?
En kunnen ze een slecht karakter hebben ?

graag zien

Onze dag begon met een ritje naar oma en opa. Oftewel mijn schoonouders. 50 jaar huwelijk. Het feest was pas in de namiddag, maar wij hadden 's nachts het huis al versierd en de buren hadden er nog een behoorlijk stukje aan verder 'gebreid'.
Meer dan een jaar is oma al bezig met dit feest, groot als ware het een huwelijks feest.
50 jaar wel en wee, maar bovenal twee gelukkige en gewoonweg goede mensen. Met gezond verstand.

Toch begon onze dag niet in feeststemming. We moesten voor het 'feest' ook nog naar een begrafenis van de vader van een vriendin. Die behoorde tot dezelfde generatie als oma en opa, maar had z'n vrouw reeds vroeg verloren. Waar wij - de (schoon-)kinderen vandaag de ouders zouden vieren om 50 jaar huwelijk, werd hier door de kinderen afscheid genomen van de laatste ouder.

Manlief was sterk onder de indruk. Het was duidelijk dat de overleden papa heel erg gemist zou worden. Het was duidelijk dat er veel liefde was tussen de kinderen.
Op het eind van de dag - het feest van de ouders voorbij - zei mij niet zo spraakzame man : uiteindelijk gaat het om graag zien.

Zullen we op het eind van ons leven graag genoeg gezien hebben ?

De vraag blijft in mijn hoofd dolen. Niet : zullen we genoeg verwezenlijkt hebben, zullen we de juiste keuzes gemaakt hebben, maar gewoon : zullen we graag genoeg gezien hebben ?
Soms verrast mijn echtgenoot mij, zoveel filosofie in één zin.

weekendwerk

En straks lekkere groenten uit de tuin ! Geduld oefenen !

verbouwingen

Zo'n dressing wil ik ook wel. Zou manlief dan ... eu ?

Paasoogst

Omdat de identiteit van de paashaas(in) bekend is, geen zoektocht maar gewoon : mandjes op tafel. Ook voor de papa, die zich helemaal liet verrassen !

Perfect Day

Ingrediënten van een perfecte dag : paasontbijt voor de vrienden. Eenmaal alles op tafel staat (in overvloed, allerlei lekkers) hoef je niets meer te doen behalve te genieten van elkaar en het eten. Tweedes : een ontbijt houdt belofte in zich. Want er is nog een hele dag. Je bent nog niet moe maar lekker ontspannen, 't gebeurt allemaal heerlijk relaxed.
Na het ontbijt met de vrienden in de tuin. Herbeginnen. Met ijsjes bijvoorbeeld. Hangmat uithalen, luie zetels.
Uiteindelijk de laatste gast uitwuiven en nog even installeren in de hangmat. Hmmm, soms is het leven poepsimpel.
Loopkleertjes aan en toerke gelopen. Op het einde van dit zonnig toerke binnenlopen bij oma om 'bij te tanken', want het is heerlijk warm, en het lichaam is nog niet gewend aan buitenlopen bij zo'n temperatuur.
Thuiskomen : manlief is net terug van z'n urenlange fietstocht.
"Zal ik eten voor je klaarmaken ?" vraagt hij me.
Hmmm.
Wat een schat.

Wat een heerlijke dag !

2 vakantiedag

Hup gedaan met het goede weer ! En dat terwijl de hoop zo groot was om een hele vakantie buiten door te brengen, dat terwijl ik al dacht : 'laat de anderen maar skiën'.

Niet getreurd, keuken omgebouwd tot atelier !

1e vakantiedag

Het werd werken in de tuin. Massa's riet kappen.

En genieten tussendoor. Wat dacht je !?

vakantie !

... school's out en we konden niet snel genoeg de tuin opzoeken. Iedereen vakantie !

Back to basics

Omdat ik het leven achterna loop en nauwelijks nog toe kom aan iets rustigs, heb ik mezelf vandaag getrakteerd op een lekker ontbijt. Ook al vind ik het ontbijt het lekkerste van de hele dag, omwille van tijdsdruk heb ik het de voorbije weken vaak laten staan, ondanks de verwoede pogingen van mijn echtgenootje om mij toch aan het ontbijten te krijgen.
Nu weet ik dat je in tijden van stress vooral niet moet gaan 'knoeien' met je eten en de tijd die je slaapt, het wordt alleen maar erger. Dus vandaag een poging gewaagd : maisbroodjes, krentebroodjes, sinaasmarmelade en een potje yoghurt.
Misschien geeft mij dit vandaag net genoeg energie om er weer (goed !) tegen te kunnen.
De krentebroodjes heb ik omwille van de suiker en het vet toch maar laten staan...

Als ik ook nog aan sporten toe kom ... wordt het helemaal goed !

verwendagje

Vandaag is het mijn verwendagje. Zelf beslist ! Dus kocht ik vandaag bloemen en tijdschriften, maakte een van mijn mans lievelingsmaaltijden ("is er iets bijzonders vandaag ?", vroeg hij) en ga ik me vandaag lekker 'uitleven' op de naaimachine om een nieuw zomers rokje te maken.
Reden van dit alles ? Wij, vrouwen, hebben The Challenge gewonnen. Daar kan je al dagenlang, wekenlang van alles op mijn loopblog over lezen.
Kort samengevat : 5 vrouwen tegen 5 mannen, om het meest kilometers. De mannen vertrokken iets later. In de prijzen zijn we sowieso gevallen, want Nike bezorgde ons lekkere loopschoenen en een Apple I-pod Nano voor al ons gezweet.
Dus vandaag eens niet lopen en zelfs niet sporten maar heerlijk genieten van andere dingen.
Minstens zo belangrijk waarom het vandaag verwendag is : de zon schijnt. En dat moet echt, echt, want Kaat is absoluut geen wintermens en mist het licht zo erg dat het miste reepje zonlicht haar al heel happy maakt.

Vandaag verwendagje. Met stof bezig zijn, boeken lezen en ja, tussendoor een beetje werken. Deze avond naar de naailes om met 'de dames' taart te eten, want dat hoort er ook bij.
En bovenal... blij zijn dat het lente wordt. Laat het alsjeblieft niet meer winteren !

vogelgeluid

Deze morgen hoorde ik vanuit de slaapkamer een vogel zingen. De eerste ?

Ik dacht : Kaat, het komt allemaal goed.

Lente, ik heb jou zo nodig !

zakjes vullen

De hele namiddag koekjes gebakken voor de collega's die morgen de sneeuw gaan trotseren. Krachtvoer is het : mueslikoekjes met uiteraard granen maar ook stukjes fruit erin. Ze zien er onschuldig klein en 'lief' uit, maar ze geven je een 'boost' aan energie. Nu duimen dat alle zakjes terecht komen. De foto's zijn work in progress. Het was hier bijna 'bakkerij Kaat'.

Opruimen !

Het is misschien een beetje drastisch, maar ik heb - op een paar dingen na - alles van Kerst alweer ingepakt. Ik vind de kerstversiering heerlijk, echt waar, maar eenmaal het nieuwe jaar begonnen wil ik ook 'opnieuw beginnen'. Kerstversiering hoort bij het oude jaar. Dus gaat vandaag bijna alles terug in zakjes, dozen en wordt de kerstboom helemaal 'afgebroken'.
Misschien is het ook een vorm van rouwritueel, want de (heerlijke) vakantie is bijna voorbij en in het hoofd komen alweer woorden als 'werk', 'agenda', 'voorbereiden'. Woorden die hier anders zo goed als niet vallen. Ja, ik ben er wel een beetje triest om, maar dat ben ik altijd bij verandering. Ik heb het zelfs als de vakantie begint. Natuurlijk blij om het begin van de vakantie, maar dan denk ik meteen ook aan de werkwereld die ik mis. Dat ik mij in beiden heel goed voel, is alvast dik meegenomen. Alleen nog een beetje aan die overgangen werken !

Twee blogjes

Soms lijkt het alsof de beide blogjes een apart leven leiden en het om twee Kaats gaat. Want die van 'de wereld' is toch het allerliefste thuis, ondanks de reizen in de zomervakantie. Genieten van manlief en kinderen, lekker eten, uren zitten lezen en met stukjes stof, papier van alles in elkaar knutselen.
Vandaag was het zowel een thuis als een 'out' dagje. Een overheerlijke dag.
Ik zal wel supermelig zijn, komt het door de winter of door de (letterlijk en figuurlijk) fijn gesmaakte feesten : ik ben toch dik content.
Hier nog de andere Kaat van vandaag !

Vanaf morgen zijn er weer feestjes. De oud/nieuwfeestjes ! Manlief is gefrustreerd omdat hij geen cadeautje voor me vindt. "Iedere keer ik iets moois zie dan besef ik dat je het al hebt". Oei, dat klinkt alsof het hele huis hier vol staat. Maar eigenlijk hoef ik gewoon niets. Ik probeer het hem wijs te maken.
Of toch : ik zag op zijn werktafel een figuurzaal die precies in geen eeuwen is gebruikt. Zou ik hem die kunnen ontfutselen ? Want daar kan ik weer van alles mee doen ....

work in progress

Het eindresultaat van de kerstkaart, staat er nog niet op, maar ik ben toch al verder dan halfwege ! Tussendoor ook een paar foto's van mijn werkkamer genomen, oftewel, 'Kaats kamer', zoals ze dat hier noemen. Ik ben er onze architect nog altijd dankbaar om dat hij het zo heeft kunnen regelen dat we samen veel 'open' ruimte hebben maar ook allemaal over een meer dan behoorlijke 'eigen ruimte' beschikken. Manlief vindt het in 'mijn' kamer allemaal 'zo vrouwelijk' : kleurtjes en lichtjes, kaarsjes... bij hem lijkt het alsof er een computerfanaat in woont. Stukken hardware hier, kabels daar, telescoop naar de hemel gericht, boeken open, alsof hij nog een soort Einstein-ervaring zal meemaken.
Wie weet gebeurt het nog ?

eindelijk, de kerstboom !

De verrassing voor Sinterklaas was echt ongeëvenaard : een weekendje Rome ! Beiden hebben ze nog niet gevlogen - toch niet waar ze nog herinnering aan hebben - dus dit wordt een mooi avontuur !
Het kostte ons dan ook geen moeite om ze het hele weekend zoet te houden. Lees : met de chocolade en het opzetten van de kerstboom. Zelfs het studeren van wiskunde (examen !) ging zonder morren. En de papa kreeg talloze complimentjes over z'n lekkere lasagne.
Ondertussen ben ik in fase nummer zoveel van 'kerst' beland. 'Is het nog niet teveel', vraag ik aan het liefje. Maar hij vindt het gezellig. We hebben een behoorlijk groot huis en de kerstsfeer mag overal wel 'een beetje' hangen. Alleen wat de buitenkant van ons huis betreft, vallen we wat uit de toon. Hier enkel één sterretje voor het venster, geen rendieren, kerstmannen en nog van dat. We doen er niet aan mee, maar vinden het toch leuk om te zien hoe heel ons dorp zich weer in overdaad zal storten. Soms rijden we met de kinderen zelfs eens 'een toerke', om te zien of de traditioneel zwaar verlichte straten ook wel mee doen.

Ach, goed dat kerst en die verlichting er is. Want anders hield ik vast en zeker een winterslaap van een half jaar lang !

Ik heb even de namen van de labels op de - in krantenpapier gewikkelde - cadeautjes weg gephotoshopt (?) kwestie dat er nog een beetje verrassing is. Er zijn er wel meer die hier meelezen. Het zijn trouwens Sinterklaascadeautjes ! Toen ik ze vandaag wou inpakken was, bleek ik zo grondig in mijn 'verstoppen' geweest te zijn dat ik ze niet meer vond. Ik ging de trap op en neer, keek in het bureau van het liefje maar vond niets meer terug. Gelukkig vond ik ze uiteindelijk toch. Meelezende kindertjes van ons : nu weten jullie nog niet waar die mand is. En jullie kunnen jullie hoofdje breken over 'The Big Suprise' die we voor jullie in petto hebben. Ik vind het alleszins geweldig ! Uw papa en grootouders vinden het ook de max ! (ho, waarom mag ik er hier niets over schrijven ???). Nog 2 keer slapen !

Aan de foto's te zien was het dus weeral kerstversiering aanbrengen. Nee, nog altijd geen boom. Die komt er misschien zondag aan. En het blijft nog altijd sober ! Voor het eerste kerstfeestje in rij hebben alle mensen van vorig jaar alvast weer toegezegd. Joehoe !

we zijn weer begonnen

Joewie, eerste zondag van de advent dus we mogen al een beetje beginnen vind ik. Nog geen kerstboom (jammer !) en zelfs nog geek kerstlichtjes (nog meer jammer) maar wel aan aan de knutseltafel. Nu nog veel tijd !