kwantiteit versus kwaliteit in het onderwijs

"Ik ben ervan overtuigd dat over pakweg tien jaar naast de universiteit
iets zal
komen dat wél tegemoet komt aan de maatschappelijke nood aan
elitevorming. De
universiteit zal zich dan vooral toeleggen op het
voortgezet onderwijs. De
nadruk op het kwantitatieve staat een keuze voor
het kwalitatieve in de weg".

Rik Torfs in De Standaard 17/10/2009



... en nu nog hopen dat deze beweging zich ook voortzet in het secundair onderwijs. Alleen merk ik daar dat men ongelooflijk veel schrik heeft voor het woord 'elite', omdat men dit associeert met sociale elite en wel op gronden van maatschappelijke status en financiële rugslag.

Toch denk ik dat er nood is aan een omgeving (lees : onderwijs) waar leerlingen - uit welke sociale klassen ook - met meer dan gemiddelde capaciteiten de kans krijgen zich te ontplooien. Het onderwijs moet alles doen om die te vinden en te stimuleren in plaats van ze demotiveren omdat ze niet uitgedaagd worden.

Hoezo midlife crisis ?

De voorbije woensdag volgde ik een seminar rond 40+. Mathematisch viel ik in de categorie. Ik ben 42 ! Laat dit meteen een statement zijn dat ik totaal geen probleem heb met het vermelden van mijn leeftijd.

Het seminar zou gaan over leven en werken als 40plusser. Nu had ik vooral op dat 'werken als' gehoopt, maar daar werd niet veel over gezegd.

Na een half uurtje had ik al door dat ik totaal niet op mijn plaats zat. Nu en dan vroeg de trainster-psychologe van dienst of ik het een en ander erkende. Niet veel eigenlijk. Dat ik mij minder fit voelde ? Eu, nee. Als je bedenkt dat sedert een dikke 2 jaar wekelijks meermaals loop en daar nog progressie in maak, dan denk ik niet dat ik minder fit ben. Last met de ogen ? Dat is bij mij al begonnen op m'n 16de en ik maak er een sport van om brilletjes in allerlei kleuren en vormen te kopen.

Dus nee, in de nadelen kon ik mij niet echt vinden. Geen problemen hier met zingeving, want eerlijk gezegd, ik heb het heel erg naar mijn zin ! Geen problemen met het gevoel dat ik 'aan de tweede helft' van mijn leven ben, want echt waar, het lijkt juist alsof het nu pas écht leuk wordt, al heb ik ook schitterende herinneringen aan mijn studententijd in Gent en Leuven.

En tenslotte : de sleur met mijn echtgenootje zit er niet in. Hij is zelf met zoveel interessante dingen bezig dat ik iedere dag van hem leer. Efin, hij is gewoon zelf ontzettend boeiend ! ;-)

De voordelen dan ?

Tja, in de voordelen kon ik mij dan gelukkig wel herkennen. Naar verluidt zouden veertigers dichter bij hun eigen waarden leven en minder 'voor het werk', 'voor de baas', 'voor de omgeving' omdat ze beter weten wat ze willen. Dat kan ik wel onderschrijven. "Een veertigplusser kan je niet veel meer wijsmaken", werd gezegd, "want die heeft al veel gezien".

Veertigplussers zouden ook over veel zelfkennis beschikken en beter in staat zijn om een onderscheid te zien tussen hun rollen (moeder zijn, echtgenote zijn, werknemer zijn, vriendin zijn) en wie ze echt zijn. Die rollen en het authentiek zijn hoeven echt niet in concurrentie met elkaar te zijn, in tegendeel 40plussers zouden congruenter zijn.

Tegen de avond was het seminar gedaan en ik snelde naar huis. Omdat ik bij mijn liefje wou zijn, en de kinderen. Omdat ik dacht : allemaal goed en wel maar toch liever thuis.

Het was best interessant, al ware het maar dat ik tot het grote besef kwam dat mijn leeftijd o zo 'voordelig' is.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik de jongste deelneemster was. Maar zoals ik het nu zie, zijn die zogenaamde nadelen nog niet echt in zicht !

"zij die niet willen werken"

Ik wou als titel van dit blogje 'evenwicht' intikken, maar had dat al eens gedaan. Wellicht ging het toen ook over de moeizame zoektocht om evenwicht te vinden tussen werk en leven.
Dat er zo weinig geschreven is de voorbije maand heeft alles te maken met een gebrek aan evenwicht. In september leek het echt alsof er een hostile takeover gaande was. En dan bedoel ik echt een gerichte takeover. De druk van mensen om mij heen die leven met het motto 'werk voor alles', en iedereen een schuldgevoel aanpraten of veroordelen tot 'die willen niet werken' was niet min.

Nu durf ik daar al jaren inlopen, in dat aangepraat schuldgevoel. Uren kloppen, nog meer uren kloppen. Maar iets in mij - de wijsheid komt laat, ik weet het - zei me : dit is gekkenwerk. En bovenal : wie wordt er beter van ? Is de investering het rendement waard ? Is er wel zoveel rendement ?

Samen met al die drukte steeg ook het absenteïsme. Veel griepjes en 'een paar dagen ziekjes' mensen. Mensen zonder stem, uitgeput, kortom : gevloerd. Maar niemand legde de link. Niemand legt de link. "Mexicaanse griep" werd gefluisterd.

Waarom doen mensen zoiets ? Onze 'baas' meent dat het eigen is aan vrouwen. 'Elkaar opjutten' noemt hij het. "Je moet minstens zoveel, zo goed en liefst beter presteren dan je vrouwelijke collega'. Het perfectionisme van vrouwen. Het niet op z'n beloop kunnen laten gaan. Het dramatiseren. Het zich altijd verantwoordelijk voelen, zeker in zorgfuncties.

Misschien bestaat het bij mannen ook. Ik weet het niet. Het geroddel over elkaar.

Toen ik onlangs aan een collega zei dat ik blij was met de extra vrije dag die we kregen vertelde ze me dat het voor haar niet hoefde. "Ik kom even graag werken"zei ze.

Gelukkig ga ik ook graag werken en vind ik voldoening in mijn werk. Maar na een half leven werken durf ik zeggen : dat werk is mijn leven niet. Als ik kan kiezen tussen tijd met mijn gezin en thuis of naar het werk gaan, dan waardeer ik het om te genieten van kinderen en manlief, van mijn familie en mijn vrienden. Het werk verrijkt mij, maar ik besef dat ik erook voor betaal : spanningen, stress, tijd.

En nee, ik voel mij (niet meer !) schuldig !

de tiranie van het leuk-zijn

Wanneer ik soms zie naar het onderwijs dan schud ik toch even het hoofd. En alvorens u denkt dat u hier weer iemand hoort zagen over de mensen van het onderwijs : ik behoor er zelf toe.
Wat ik hier neerschrijf is dan ook maar een indruk van wat ik jaren zie. Andere mensen kunnen andere dingen zien en andere dingen opmerken. Daar ben ik mij echt van bewust. Het zou mij zelfs geruststellen mocht de meerderheid het anders zien !

Wat ik vaststel is dat jongeren steeds meer bij de hand worden genomen en als kinderen worden behandeld. Kleine kinderen die geen of weinig verantwoordelijkheid aankunnen. Men 'rekent' er ook op : zowel de ouder als het kind. Bij slechte cijfers wordt vaak ten eerste naar de leerkracht gekeken. Heeft die wel voldoende geremedieerd ? Zijn de lessen wel leuk genoeg ? Of leerlingen/ouders die zeggen 'ze heeft gewoon geen tijd' ; en dat volgt de klassieke opsomming van alle mogelijke buitenschoolse activiteiten.

Ik heb niets tegen leuke lessen. Leuk is leuk voor iedereen. Leuk is meegenomen. Maar de eis dat onderwijs leuk moet zijn (anders zijn ze niet gemotiveerd) lijkt mij wel een brug te ver. Het leuke resulteert zich dan in projectdagen, waarbij vooral de leerkrachten ontzettend veel werken en waarbij het spel- en showelement hoog is. Spelen dus. Al leert men ook al spelend. En zeggen ze ook : "als we maar geen les hebben". Een snelle leerling vraagt nog vlug "we gaan het toch niet moeten leren zeker ?"

De meeste van mijn leerlingen vonden groepswerk vroeger leuk. Leuk, daar heb je het weer. Ze vonden het leuk omdat ze dan even niet geleid werden door de leerkracht en zelf hun ding konden doen. Nu vragen ze : kan je het niet gewoon uitleggen ? Moeten we dat echt zelf doen ? Ze hebben er geen zin in. Of geen tijd. Of, - en ik hoop echt dat dit het geval niet is - ze zien op tegen de intellectuele inspanning.
Wat ik ook vaak hoor : geef het op een kopie, dan moeten we het niet opschrijven.

Zijn onze jongeren dan zo moe ? Of schoolmoe ?

Sommigen zijn letterlijk heel erg moe. Met de GSM in bed (SMS !), tot de late uurtjes naar televisie kijken. Het gebeurt echt. Ook bij de jongste. Want televisie is leuk. En je mocht maar eens niet kunnen meepraten op de speelplaats.

7 uur op de schoolbanken. Er zijn leukere dingen. Veel leukere dingen. Eenmaal de bel en de poortdeur weer open opent zich een wereld aan leuke mogelijkheden. De school lijkt compleet achterhaald.

Het onderwijs moet leuk zijn wordt onderwijs als amusement, als vertier.
Binnen dat amusementskader passen dus ook : veel (meerdaagse) uitstappen in binnen- en buitenland. Op reis ! Het prijskaartje wordt zondermeer aangenomen (ondanks socialistische ministers van onderwijs !). Gezinnen moeten soms kiezen tussen of het financieren van de meerdaagse schoolreizen of een gezinsvakantie met z'n allen.

Op school leert een kind, tiener, een adolescent, de wereld kennen. Zo zou het toch moeten. De wereld is leuk, leren we de hen. De wereld is amusement. Werken moet leuk zijn.
Klopt er iets niet in mijn wereldbeeld als ik rond mij kijk en merk dat werken niet altijd leuk is maar ook andere doelen dient ? Dat er zoiets bestaat als uitgestelde beloning ? Dat wat niet leuk is niet per definitie minderwaardig is ? Klopt mijn wereldbeeld en mijn visie op de mens niet als ik denk dat frustratie inherent is aan een mensenleven ?
Heb ik een verkeerd beeld op het onderwijs als ik denk dat het organiseren van reizen, ieder leerjaar, niet echt tot de taken van het onderwijs hoort en dat scholen daardoor aan sociale schifting doen ?

U mag het echt zeggen.

Evenwicht zoeken

zicht op Barcelona vanop Tibidabo

De eerste dag terug op het werk na een schitterende vakantie, het voelt toch een beetje pijnlijk aan. Want binnen de korste keren zit ik weer helemaal in de routine en glijdt de tijd weer zo door mijn hand. Dat laatste vind ik het ergste. Niet het werken op zich, maar dat de dagen zo snel voorbij gaan, dat de dag over is voor ik alles goed door heb.

Tijdens de vakantie heb ik dikwijls gedacht : ik wou dat ik een uurtje van deze dag in een doosje kon steken, dat ik Star Trek gewijs, mezelf tijdens het werkjaar dan kon 'beamen' naar dit moment : een moment in de zomer, tijdens een fietstocht, in het zwembad in de tuin, genietend van een ontbijt buiten. Kleine momenten die spijtig genoeg tijdens het werkjaar veel zeldzamer zijn. Ik zou zelfs gerust een uurtje per dag vakantie willen afstaan en het redden met dagen van 23 als ik daarmee tijdens het werkjaar nu en dan es een doosje met een uurtje kon openen. Als meer realistischer oplossing heb ik hier en daar vakantiefoto's op mijn mappen geplakt. Zo kan ik toch even in gedachten terugtoeven naar die zalige zorgeloze tijd én ondertussen ook beseffen dat die terug komt, hoera !

Het wordt opnieuw een balanceren en zoeken naar evenwicht. Soms weegt de lange rit naar het werk (minstens 45 min enkel) ons zwaar ; dan weer zijn we beiden gelukkig dat we - eenmaal thuis - 'ver' van het werk zijn en kunnen schuilen in een huis dat ons niet herinnert aan het werk. Omdat we allebei ook thuis moeten werken valt het ons niet altijd gemakkelijk om het evenwicht te behouden. Van buitenaf ziet het er misschien goed uit, dat wij ook vele uren thuis kunnen werken, maar voor je het weet achtervolgt het werk je overal en ben je nooit meer gerust. Ons werk is immers nooit af en ik heb zo'n stemmetje dat blijft herhalen : "Dit zou nog beter kunnen ...." Ik vrees dat het voor veel van mijn collega's eender is.

Ik heb het er niet gemakkelijk mee.

Bijna

Bijna vakantie. Nu nog 'de laatste' werken maar de top is genomen, er zijn nog een paar 'cols' te gaan maar voor de rest is het kwestie van uitrijden. En dan : zorgeloos vakantie. Ik heb zin om een sprongetje in de lucht te maken alleen al bij de gedachte. Om hele dagen bij bij mijn liefste te zijn, om te genieten van het huis en de tuin, de mensen in het dorp, boodschappen op wandelafstand en vooral om niet continu en timemanagement te moeten doen.
Nu moet ik continu van alles uitrekenen : als we deze avond om 19 uur dààr moeten zijn, wanneer moet ik dan vertrekken, wanneer eten en maar schuiven en doen om alles gepuzzeld te krijgen.
Binnen een goede maand ook naar Iran. Ik volg de verkiezingen en zie hoop, maar ik ben mij bewust van mijn bril. Ik zie wat ik wil zien. Ik hoop op verandering, al kan dat woord op verschillende manieren worden ingevuld.

Vakantie. O wat snak ik ernaar en zie ik er naar uit!
Kom maar snel en duur lang !

het werk

Het meest opmerkelijke kenmerk van de moderne werkomgeving heeft, volgens filosoof en schrijver De Botton, niets te maken met computers, automatisering of globalisering. Nee, het is het feit dat we geloven dat ons werk ons gelukkig moet maken. In alle samenlevingen is werk belangrijk, maar onze moderne westerse samenleving is de eerste die ervan uitgaat dat werk iets anders zou kunnen zijn dan een straf. Onze samenleving is volgens de Botton de eerste die ervan uitgaat dat een gezond menselijk wezen zou willen werken, zelfs als hij niet onder financiële druk stond. Bovendien zijn we uniek omdat we ons werk voor een groot deel laten definiëren wie we zijn, met als gevolg dat de eerste vraag die we stellen als we iemand ontmoeten niet is waar hij vandaan komt of wie zijn ouders zijn, maar wat hij doet. Alsof dit het enige is dat een mens maakt tot wie hij is.

Alain de Botton bekijkt werk heel nuchter,  zo lijkt het. Ons werk hoeft ons niet gelukkig te maken. Ik heb het best moeilijk met die stelling, want tenslotte gaat zowat onze meeste energie en tijd naar het werk. Moest het nog gaan om zoveel uren 'kloppen' en een relatief stressloos werk (alsof dat zou bestaan), dan zou ik er misschien nog kunnen achter staan, maar heel wat jobs vragen extra inspanning, creativiteit, én enthousiasme. Hoe kan je nu enthousiast zijn voor iets wat je niet gelukkig maakt ? 

Erger wordt het als je je werk zinloos vindt, ervaart als het dragen van water naar de zee, wat voor mij zeer herkenbaar is. Wie brood bakt, voedt mensen. Wie een huis bouwt, voorziet mensen van bescherming en een thuis. Maar niet iedereen heeft een werk met  zichtbaar resultaat. 

Ik kan wel volgen in de zin dat je werk je niet constant gelukkig maakt, en dat zinvolheid niet noodzakelijk gelukkig maakt. Een bakker kan dan wel zinvol bezig zijn, misschien wordt hij niet zo gelukkig van het honderdste brood dat hij bakt. 

Vraag die ik mij stel - en dat is niet enkel een filosofische vraag - kan een werk, dat je als zinloos ervaart, je gelukkig maken ? In zijn geheel ? Ik vrees ervoor. 

Een vriendin van me keerde enkele jaren geleden haar leven radicaal om door geheel anders tegenover werk te staan en resoluut te kiezen voor werk dat zij als zinvol ervaarde. Ze zei me 'ik wil niet dat ik later, als ik oud ben, terug kijk en denk 'waar was ik toch mee bezig ?'. 

Ik vraag het mijzelf dikwijs af, wat zal ik denken als ik 'oud' ben. Welke vraag zal ik mij stellen en wat zal het antwoord zijn ? 

Verder lezen over Alain de Botton en de betekenis van werk : hier 

werk aan de winkel

Hoe ga ik het best om met collega's?

Elke dag werk je samen met dezelfde mensen. Dankzij deze 10 tips verloopt de samenwerking met hen heel wat beter.

1. Wees eerlijk. Hou je werk en privé liever gescheiden? Zeg dat dan rechtuit tegen je collega's. Maak je net graag vrienden? Dring je dan niet op aan collega's die er anders over denken.
   
   
2. Communiceer. Laat anderen weten waar je mee bezig bent, en maak duidelijke afspraken.
   
   
3. Hou je vlinders getemd. Val je voor de charmes van een collega of leidinggevende? Hou jezelf dan in bedwang en gedraag je professioneel.
   
   
4. Spreek met twee woorden. Niets is zo onprofessioneel als roepen en schelden op kantoor.
   
   
5. Relativeer. Overal zijn er lomperiken, die doen alsof je lucht bent of je belangrijke dingen 'vergeten' te melden. Relativeer hun houding en neem jezelf iets minder serieus.
   
   
6. Werk samen. Berg je ego eens op en vraag een collega om zijn mening. Een goed team bereikt meer dan een groep koppige eenzaten.
   
   
7. Wees assertief. Heb je een probleem met een baas of collega? Praat er rustig en beheerst mee.
   
   
8. Waardeer de anderen. Weet je collega het altijd beter? Geef hem dan de indruk dat je belang hecht aan zijn oordeel. Dat werkt beter dan je te ergeren.
   
   
9. Heb geduld. Niet iedereen werkt even snel of heeft alles even vlug begrepen.
   
   
10. Geniet. Ga met de glimlach werken en geniet van je werk. Anders zoek je best een andere job.
    

Nee, ik heb deze tips niet uitgevonden, ik zijn van Jobat. De kleurtjes zijn wel van mij. De groene, dat zijn de tips waar ik volmondig achter sta en echt belangrijk vind. De rode vind ik minstens zo belangrijk maar aartsmoeilijk. Zeker nummer 7. Relativeren is ook niet mijn sterkste kant. 

Werk aan de winkel dus . 

Back to basics

Omdat ik het leven achterna loop en nauwelijks nog toe kom aan iets rustigs, heb ik mezelf vandaag getrakteerd op een lekker ontbijt. Ook al vind ik het ontbijt het lekkerste van de hele dag, omwille van tijdsdruk heb ik het de voorbije weken vaak laten staan, ondanks de verwoede pogingen van mijn echtgenootje om mij toch aan het ontbijten te krijgen.
Nu weet ik dat je in tijden van stress vooral niet moet gaan 'knoeien' met je eten en de tijd die je slaapt, het wordt alleen maar erger. Dus vandaag een poging gewaagd : maisbroodjes, krentebroodjes, sinaasmarmelade en een potje yoghurt.
Misschien geeft mij dit vandaag net genoeg energie om er weer (goed !) tegen te kunnen.
De krentebroodjes heb ik omwille van de suiker en het vet toch maar laten staan...

Als ik ook nog aan sporten toe kom ... wordt het helemaal goed !

nee leren zeggen

Morgen moet ik weer vroeg op. En dat in de vakantie. En dat terwijl er geen reden zou moeten zijn. Maar ik heb (weer !) van alles toegezegd op het werk, dat ik dit en dat nog zou in orde krijgen.
Mijn liefje kijkt mij soms bijna met medelijden aan.
'Ik heb het mezelf aangedaan' zeg ik 'm.
'ja, dat heb je', zegt hij net iets te streng.
En dan zeg ik vervolgens
'Maar dit is echt de laatste keer hoor, ik ga zeggen dat ik voor het volgend project niet meedoe ! Dit is toch al te gek, de wekker zetten om tijd genoeg te hebben !'
Hij durft me niet aan te kijken.
Hij gelooft er niets van.

Jàk ! Wat is dat pijnlijk.



Hier, post voor jou, zegt hij. En hij geeft me pakketten met boeken.
Ik zwijg in alle talen dat ik recensies beloofd heb.

Bad day - op zoek naar the good ones

Sometimes the system goes on the blink
And the whole thing turns out wrong
You might not make it back and you know
That you could be well oh that strong
And I'm not wrong

(yeah...)

So where is the passion when you need it the most
Oh you and I
You kick up the leaves and the magic is lost

Cause you had a bad day
You're taking one down
You sing a sad song just to turn it around
You say you don't know
You tell me don't lie
You work at a smile and you go for a ride
You had a bad day
You've seen what you like
And how does it feel for one more time
You had a bad day
You had a bad day

Het lijkt immens donker op het werk. Bad days. Alsof er overal guur weer en donkere wolken hangen. Iedereen lijkt het te voelen. Overal donkere wolken.

zakjes vullen

De hele namiddag koekjes gebakken voor de collega's die morgen de sneeuw gaan trotseren. Krachtvoer is het : mueslikoekjes met uiteraard granen maar ook stukjes fruit erin. Ze zien er onschuldig klein en 'lief' uit, maar ze geven je een 'boost' aan energie. Nu duimen dat alle zakjes terecht komen. De foto's zijn work in progress. Het was hier bijna 'bakkerij Kaat'.

Opruimen !

Het is misschien een beetje drastisch, maar ik heb - op een paar dingen na - alles van Kerst alweer ingepakt. Ik vind de kerstversiering heerlijk, echt waar, maar eenmaal het nieuwe jaar begonnen wil ik ook 'opnieuw beginnen'. Kerstversiering hoort bij het oude jaar. Dus gaat vandaag bijna alles terug in zakjes, dozen en wordt de kerstboom helemaal 'afgebroken'.
Misschien is het ook een vorm van rouwritueel, want de (heerlijke) vakantie is bijna voorbij en in het hoofd komen alweer woorden als 'werk', 'agenda', 'voorbereiden'. Woorden die hier anders zo goed als niet vallen. Ja, ik ben er wel een beetje triest om, maar dat ben ik altijd bij verandering. Ik heb het zelfs als de vakantie begint. Natuurlijk blij om het begin van de vakantie, maar dan denk ik meteen ook aan de werkwereld die ik mis. Dat ik mij in beiden heel goed voel, is alvast dik meegenomen. Alleen nog een beetje aan die overgangen werken !

Wat denken leerlingen over hun leerkrachten ?

Wel, het stond vandaag op het bord. Een portret van het liefje en ik ! Helemaal juist is het ! ;-)

Gelezen

Een op zes werknemers zegt wel eens psychisch geweld ervaren te hebben. In veel gevallen blijkt de baas de dader te zijn.
Werknemers zijn vaak het slachtoffer van intimidatie door hun leidinggevende. Dat zegt het Mobbing Expert Platform (MEP), een Nederlandse koepelorganisatie die pesten op het werk bestrijdt.

Veel gebruikte pestmethodes zijn geruchten verspreiden, iemand straal negeren of zijn zelfvertrouwen kapotmaken door enkel op zijn negatieve kanten te focussen. Meestal zijn collega's hiervan wel op de hoogte maar zeggen ze er niets van uit schrik het volgende slachtoffer te zijn.

Vooral talentvolle werknemers hebben het niet onder de markt. Dikwijls richten
leidinggevenden hun pesterijen op hen omdat ze als bedreigend gezien
worden.

Bron : Jobat

nieuw werkjaar, bis

In september beginnen er op z'n minst 3 nieuwe jaren. Genoeg eigenlijk om te feesten. Om nieuwjaar 4 maand vroeger te zetten. Nieuwjaar op 1 september en voor het licht in 't donker houden we wel Kerstmis. Is het meteen minder druk in december.

Goed, 3 nieuwe jaren in één dus.

Het eerste is het brood-op-de-tafel-werkjaar. Daarover heb ik de vorige keer al geblogd. Gelukkig krijg ik bij het brood ook nog ander lekkers en is het werken dikwijls plezant.

Dan komt het nieuwe fit-to-be-hip-jaar. Oftewel sportjaar. Die planning zit nog niet helemaal goed. Op welke dagen fitness ? Op welke dagen looptraining ? Op welke dagen zwemmen en aquarobics ? Voorlopig doe ik iedere dag maar wat, maar de puzzel zit nog niet helemaal in elkaar.

Tenslotte is er het nooit-te-oud-om-te-lerenjaar. Ik ben zo onder de indruk van Mme ZsaZsa dat ik ook wel eens wil leren naaien. Klinkt o zo ouderwets maar lees Mme ZsaZsa en naaien is hip.

Schoonmama ingeschakeld in de zoektocht naar 'naailessen' en meteen 'bingo', schuin tegenover ons huis, in de lagere school, wordt op maandag en woensdagavond naailes gegeven. Door de socialistische vrouwen. Geen idee wat ik mij daarbij moest voorstellen. Zou een lidkaart verplicht zijn ?

Daarnet ben ik gaan 'piepen'. 'Wat kan je al ?' vroeg de lesgeefster. Ik durfde net niet te vertellen dat ik tot voor kort niet eens wist dat er twee draden in een naaimachine gaan (een wonderlijk gegeven vind ik nog altijd !). Het was geen probleem. Er waren maar een vijftal 'studenten' en iedereen kon op haar (nee, er waren geen mannen) tempo en vaardigheid doen wat hij wou. Bijna individueel onderwijs dus. 'Wat wil je graag kunnen ?'. Ik kon moeilijk zeggen dat ik gewoon alle leuke spullen van Mme ZsaZsa wou maken. 'The Basics' zei ik maar.

Het gesprek ging verder over de 'basisuitrusting'. Ik hoorde het woord 'krijt' en veronderstel dat ze geen bordkrijt bedoelt. Naast haar lag een stapel tijdschriften met patronen en de 'studenten' bladerden er in op zoek naar inspiratie. "Je doet wat je wil hier", "je maakt wat je wil, het heeft geen zin dingen te maken die je niet mooi vindt'.

Wauw, dat belooft. Nu nog hopen dat ik enige handigheid heb !

weer begonnen

Deze avond troffen we - de collega's - elkaar weer voor een weekenddrank. Hé, zeiden we tegen elkaar, hadden we vorige week echt nog vakantie ? Het voelt alsof we al weken bezig zijn !

Mijn hoofd staat al helemaal op werken en het werkritme, maar het lichaam wil niet echt mee. Zo drong het deze morgen helemaal niet tot mij door dat het vandaag 'een werkdag' was, ik leefde in de overtuiging dat ik 'kon kiezen', opstaan of niet, zoals ik dat twee maanden heb gedaan, geleefd in de luxe van zelf te kiezen wanneer ik op stond. Gelukkig schoot één of andere hersencel bij het zien van 6:40 uur op de klok in paniek en zat ik al tegen 7:00 in de auto. Het ontbijt zou op het werk wel volgen. Een verlaat ontbijt want ook hier leeft het lichaam nog helemaal op vakantieritme, nog helemaal geen honger voor 9 uur !

We zijn dus weer begonnen. Voorlopig nog zonder stress (maar wel hard werken) en nog helemaal niet bezig met vakantie of vakantieplanning. Bij de openingsspeech zei onze nieuwe 'baas' dat we fier mochten zijn op ons werk. Het kan tellen als positieve coaching. Ik weet niet of fier het juiste woord is, maar best tevreden met mijn werk en collega's ben ik zeker.

Dus hup : we zijn weer begonnen !

perfect day

We moesten niet naar het werk vandaag. We moeten 'thuiswerken'. Voor mij viel de hoeveelheid thuiswerk nogal mee, dus ik plande mijn dag in blokken van 2,5 uur, of toch zoiets. Intellectueel blok, huishoudblok, boodschap- en terrasjesblok, tuinblok.

Vooral dat laatste was bijzonder leuk.

Onze tuin is echter te groot om door 2 mensen te worden onderhouden, dus hebben we een redelijk onderhouden voortuin (mijn werk) en ongeveer een vierde van de 'achtertuin' die onderhouden wordt door het liefje. Voor de rest laten we het maar wat aanwaaien, met veel leven als gevolg. Bovenstaande foto is door het liefje genomen, hij is weer helemaal in de ban van foto's nemen.

Gisteren was het ook koekjesdag. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik zo lang ziek geweest ben, maar ik vond dat ik koekjes verdiende. Gezonde koekjes, want deze zijn van muesli gemaakt en ik kan er maar niet afblijven.

Perfecte dagen dus. Want het enige waar wij het hier over hebben is over onze (toekomstige) reisplannen, het praten over de boeken die we lezen en bovenal genieten. Van elkaar en de rust.

Heerlijk !

Pak het taboe aan !

En of er in de 21ste eeuw nog taboe's zijn ! Nu ben ik er ook niet zo goed in, maar soms denk ik : durf er over te praten ! Hieronder een lijstje, gelukkig (!!!) zijn al deze onderwerpen niet MIJN taboe's, maar toegegeven, ook ik heb zo mijn taboe's. Eentje daarvan is misschien al dat ik de persoon in kwestie niet durf te confronteren met het taboe zelf, terwijl ik het wel zie.

• De werkdruk is te hoog, ik krijg mijn werk niet meer fatsoenlijk af en het belast mijn leven en gezondheid.
  (verkeerde) strategie : zeuren over het werk, kraken onder de druk, slecht afgewerkt werk afleveren, zich wegsteken of afzonderen, het doorschuiven naar andere collega's


• Ik durf niet openlijk in te gaan tegen enkele (populaire) collega's.
  (verkeerde) strategie : ik zeg het dan maar achter hun rug en probeer andere collega's van mijn standpunt te overtuigen.


• Het loopt niet goed met mijn kinderen. Ik heb de indruk dat ze mijn leven overheersen en gewoon doen wat ze willen.
  (verkeerde) strategie : Grote stilte (kinderen zijn een groot taboe !), ik ben zeker geen goede (stief-)moeder, (stief-)vader, het is mijn schuld. Bij stiefouders is het taboe NOG groter.


• Ik heb het financieel wel niet echt moeilijk, maar kan niet de tred van mijn collega's, vrienden volgen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen dan maar, excuses zoeken om duurdere zaken uit de weg te gaan, of : meedoen en het probleem nog groter maken.


• Ik ben zwanger maar zie het helemaal niet zitten.
  (verkeerde) strategie : Doen alsof ik dolblij ben. We houden de parade aan !


• Ik weet dat mijn collega', vriendin, door haar man wordt bedrogen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen, hopen dat het niet uitkomt.


• Ik heb iets ongelooflijks stom gedaan en ik vrees dat het zal uitkomen.
  (Verkeerde) strategie : indekken, 'it was'nt me !'
  

joewie ! Ik kan het dan wel mooi schrijven, maar er zijn er weinig die ik zelf zou durven aanpakken.

waar ik zo naar verlang

is gewoon : rust.
Niet meer dan 4 mensen om mij heen tegelijk

Voor mijn part rustig werken aan mijn bureau

het hoeft zelfs geen vakantie te zijn

bovenal graag stilte

even geen vragen

even geen 'nog dit' en 'nog dat'.

gewoon stilte en rust.

Mooi zou dat zijn !

(kaat is niet moe; het hoofd zit gewoon vol)

vrouwenpraat

Er is een hoge functie bij ons vacant. Natuurlijk zorgt dat voor veel gespeculeer. Wie wordt het ? Wie zouden we graag hebben enzovoort ... De meningen zijn redelijk gelijk, maar waar iederéén het stilzwijgend over eens is : het wordt geen vrouw.

Want vrouwen moeten voor hun kinderen zorgen. Niet dat mijn collega's zo seksistisch zijn en vinden dat vrouwen niet voor een topfunctie zouden mogen gaan, maar ze (de vrouwen) voelen zich bovenal verantwoordelijk voor hun kinderen en gezin. En huishouden. Het maakt niet uit dat deze vrouwelijke collega's allemaal over voldoende kwalificaties beschikken. Ze zeggen : 'we willen niet zo vaak uithuizig zijn'. Of 'wie moet dan voor de kinderen zorgen ?'.

Soms is er al eens een mannelijke collega die moedig zegt : ik kan dat mijn vrouw niet aandoen, zo'n functie zou betekenen dat ze er helemaal alleen voor staat. Mooi is dat, overleg.

Dus het wordt geen vrouw. Tenminste, volgens de speculaties, want we weten het natuurlijk niet. Zouden mannen ook zo'n overwegingen maken ? Zouden ze ook denken aan de consequenties voor hun gezin en hun vrouw ?

Later gingen we nog even door over dat lastige kuiswerk. Ook hier waren de collega's zeer tevreden over hun echtgenoten. Alleen : hij ziet het niet. Hij wil helpen, ja, maar hij ziet het niet. En dan geef ik het maar op om het te vragen. Het klinkt alsof ik hem beveel. Dus ja, doe ik het niet.

Terwijl ik dit schrijf staat het eten klaar. Straks komt mijn echtgenootje*. Hij zal honger hebben. Ik heb het eten maar klaargemaakt.

* mijn echtgenootje is een schat. Hij helpt waar hij kan. Over zijn zien durf ik niets te schrijven ;-)

eten, slapen, werken

Mijn agenda stond deze week boordevol. Ik hoor het je al zeggen : die heb je zelf volgeschreven. Nee, dat heb ik niet. Lange vergaderingen deze week. Twee keer dagen rond 21 uur thuisgekomen terwijl dat anders rond 17 uur is. Zinloos werk. Verplicht werk. Vergaderingen waar ik eigenlijk gewoon in lichaam aanwezig moet zijn. Het maakt niet uit wat ik zeg of doe, er wordt totaal niets van mij verwacht, maar volgens een of andere afspraak moet ik er nu eenmaal zijn.

Ook nog sociale verplichtingen. Aan sommige zijn niet te ontsnappen. Omdat die mensen het verdiend hebben, omdat ze zo lief, zo aardig zijn en het alles behalve hun fout is dat hun agenda helemaal niet strookt met die van mij.

Maar ik ben moe, veel te moe. Eerst was er het lichaam dat moe was, maar nu zegt ook de geest : ik wil niet meer.

Gevaarlijke gedachte is dat, want als de geest en lichaam beiden niet meer mee willen, hoe raak je er dan bovenop ? Want er bovenop geraken vraagt energie : energie investeren om nog meer energie te krijgen. Energie om leuke ontspannen dingen te doen, om helemaal op te gaan in iets.

Maar momenteel lijken zelfs de leukste dingen te moeilijk, te zwaar, te lastig.

En dit weer op een moment dat er drie vrije dagen op rij zijn. Juist omdat de druk van het werk minder is, dreig ik te verzakken in energieloze dagen. Om dan dinsdag vast te stellen dat ik zoveel had kunnen doen ! Maar ook het weekend is al weer bezet. Naar hier, naar daar...

Is er geen ontsnappen aan ?

Bij Tijdtussendoor las ik volgend citaat, het stemt tot nadenken, en wie weet geeft het mijn weekend nog wending :

Niemand buiten onszelf kan over ons innerlijk heersten.
Wanneer we dit weten, worden we vrij.

Het zou boeddhistische wijsheid zijn.

Laat maar komen, die wijsheid !

Expo '58

Dat ik er al lang werk heb, is geweten. Dat ik nog altijd niet alle kelders en ondergrondse hangen heb bezocht laat staan mij aan de torens gewaagd, weet ik zelf. Er zijn nog vele geheimen.

Maar dat misschien wel een derde van onze gebouwen 'geplukt' is uit Expo '58 en vervolgens op mijn werk opnieuw is verrezen, dàt wist ik niet !

Ik vond het wel behoorlijk kunstzinnig, die brandglazen, dat bijna minimalisme avant-la-lettre. Tot mijn baas tussen pint en cola vertelde vanwaar die kwamen. Collega historicus G. wist me meteen te vertellen dat de brandglazen geïnspireerd waren op Mondriaans schilderijen.

Tja, zelfs dàt had ik nog niet gezien.

Ik werk dus dagelijks in een stuk Nederlands paviljoen ! Ik hoop er wat foto's van te nemen en wie weet is er nog een (oudere) lezer die iets herkent ?

Vol energie voor het weekend !

Wauw ! Op vrijdagavond sta ik altijd iets moeilijker op maar begin des te enthousiaster aan de werkdag. Laatste dag weet je wel, de hele tijd door werk ik in het besef : straks weekend ! Yoewie ! Vol energie ren ik door de werkuurtjes, met middagvergadering er bij, nog wat babbelen met collega's na de werktijd. Over het werk, jawel !

Wat een enthousiasme !

En dan, dan is het weekend. Dan kom ik thuis. Kan ik lekker doen wat ik wil. De hele avond voor mij. Niets al werken voor morgen.

Ja, dan kom ik thuis.

Ben ik doodmoe.

Wil ik alleen maar gaan slapen. Niks straffe plannen voor deze avond. Niets 'allerlei leuke dingen' deze avond. Niets energie.

tja, 't is weekend.

de collega's - we zijn ons

Ik heb, wat je noemt, een vlakke loopbaan. Net als mijn collega's trouwens. Veel nadelen zijn daar aan, maar ook voordelen. Rust bijvoorbeeld. Geen collega's die je willen wegconcurreren. Weten hoeveel je zal verdienen. Voorlopig kies ik voor de voordelen.

Eén van de gevolgen is ook dat de meeste collega's lang, zo niet voor hun leven, 'bij ons' blijven. "Bij ons", dat is ook typisch. Want behalve op een regenachtige dag waarop alles misloopt, spreekt niemand over 'weg gaan', of 'bij een ander' gaan. Wij zijn ons. Wij zijn 'het werk'.

Sommige collega's heb ik weten trouwen. Dat zijn ze nog altijd. Na 10,15 jaar. Er zijn er die nog jong waren en vrijgezel en intussen al vader en moeder zijn. Sommigen zijn zelfs - wat een gemak ! - met elkaar getrouwd. Er worden kinderen geboren en er gaan vaders en moeders dood. Er zijn kleine, zieke kinderen. Er zijn ouders die dementeren en verzorging nodig hebben. Er zijn ook zieke collega's. Er zijn er die bondig in woorden zijn maar groot in gedachten. Er zijn praters en doeners. Er zijn er die alles kunnen. Maar de meeste kunnen gewoon veel.

Na al die jaren wordt het als familie. Ik ken mijn collega's. Ik ken hun verhalen. Net als familie zitten er bij de collega's allerlei soorten. Net zoals bij familie stel je je op een bepaald moment geen vragen meer. Ze zijn er en je moet er mee leven. Ze zullen er altijd zijn. In goede en kwade dagen. Dat vind ik het sterke aan deze lange collegaband. Als het er vandaag 'tegen' zit, dan weten we - willen of niet - dat we morgen weer verder moeten. Samen. Willen of niet.

Dat mondt uiteindelijk uit in solidariteit. We kennen elkaar. We zijn ons. Wie raakt aan één raakt, raakt aan allen.

Dit stukje is geschreven voor mijn collega's.

alles is relatief

Onder mijn collega's zijn er alle soorten lopers. Er zijn er die het haten (al dat gezweet), er zijn er die het wel willen (maar het komt er niet van), er zijn de Start-2-Runners, de zwijgzame maar al jarenlange (goede !) lopers, de beginners, de volhouders en zelfs een dame die naar een marathon meer of minder niet omziet.
Er zijn ook andere sporters. Voetballers. Die kunnen er ook wat van. Wielrenners. Een echte volleyballer. En ook nog een paar spelen tennis, al weet ik niet of het hen om het tennis dan wel het drankje achteraf te doen is. We hebben verder nog een ooit-in-competitie-tafeltenniser en zelfs een schermer. Kortom, best sportieve collega's !

Maar om de een of andere (voor mij onbekende reden) 'scoort' het lopen toch wel altijd hoog. Alsof alle andere sporten peanuts zijn en lopen net dat ietsje meer is.

"Ferm", zegt collega P. mij, "je loopt nu toch al een hele tijd hé ? "
Ik vertel haar over mijn dromen en angsten voor de 10 mijl.
"Geweldig", zegt ze. "Ik zou ook moeten beginnen met lopen. Maar ik heb last van mijn knie. Ik ben ook meer een wandelaar dan een loper."
"Doe je dan volgend jaar mee aan de 20 km van Brussel ?", vraagt ze me verder.
"Geen idee", zeg ik, "ik heb het voorbij jaar echt hard moeten werken om van 0 naar 16" toe te werken. 20 lijkt mij onmogelijk veel, maar op een jaar tijd misschien wel haalbaar". (*) Trouwens, ik denk dat die 20 km van Brussel echt wel zwaar is, met al die heuvels en dalen. Klimwerk en zo."
"Ik heb er al aan deelgenomen", zegt ze.
"Wauw", antwoord ik oprecht vol bewondering, want ik wist niet eens dat collega P. liep.
"Een vriendin van mij had ons ingeschreven. Alleen wisten we niet dat een loopevent was, we hebben 'm dan maar uitgewandeld.
We waren de laatsten".

Ik onderdrukte een lachje. Zij ook.
Ferm vind ik dat !

verlangen

Een collega van mij is op 'wereldreis'. Bijna een jaar zal ze weg zijn, samen met haar kersverse echtgenoot.
Wij kunnen alleen maar verlangend zien hoe ze de ene dag na de andere de wereld verkent en geniet.
Wauw, was ik maar in haar plaats ! En het liefst met mijn liefje !
Deze collega leert mij alvast dat dromen niet altijd zo onwerkelijk zijn, dat het dikwijls een kwestie van prioriteiten en moed is, een kwestie van lef ook, het alledaagse 'we gaan er voor'.

En ... de wereld wordt ook steeds kleiner. Toen ik nog een kind was spraken mijn ouders over vliegtuigreizen als iets 'voor rijke mensen'. Mijn vaders vliegangst zal er zeker voor iets tussen gezeten hebben maar toch. Behalve een repartriëring heb ik nooit met mijn ouders samen in een vliegtuig gezeten.

Mijn eerste vliegtuigreis was naar Israël. Ik had een ontzettend slecht jaar achter de rug en dit zou even rust brengen. Het werd het begin van een lange reeks reizen, want het jaar nadien schreef ik mij als vrijwilliger al in om te werken in Harlem, The Bronx.

Uiteindelijk is heel het verhaal dit geworden :




Dit zijn alle landen die ik tot nu toe bezocht heb. Straks komt daar ook Nepal en India bij en wordt het plaatje een beetje anders :





Manman, wat heb ik er zin in !

Ook zin om eens na te gaan waar je al geweest bent ? Klik hier.

Valentijn

Wij zijn precies gisterenmiddag begonnen met het vieren van Valentijn en zullen er pas deze nacht om middernacht officieel mee stoppen ! Meer dan 24 uur dan, maar verdeeld over twee dagen omdat we beiden moeten werken. Gelukkig zijn het voor beiden geen zware werkdagen.

Gisteren hebben we onze Valentijnsdag ingezet met een wokrestaurant. De vlammen laaiden hoog op (in de pan !) van de kok. We dronken er - wegens werkdag - wel braafjes cola light bij, wat wel jammer was bij dit gerecht. Verder hadden we nog afgesproken om naar de gym te gaan. Daar deden we beiden een straffe work-out. Hij op de fiets, ik op de loopband. Nadien hadden we nog een filmpje gepland maar we waren beiden te moe om nog tot de bioscoop te rijden. Het is voorlopig uitgesteld.
Maar vandaag is het dan écht Valentijn ! Een briefje bij het ontbijtbord (hij kan tekenen !), geen cadeautje. Ik moest vroeger opstaan en versierde zijn plaats en stoel. Bloemen, chocolade, een cadeautje. Het liefje bleef nog liggen, (gelijk had hij !) maar had me wel al een fijne Valentijn gewenst en nog een heel leven samen. Wauw ! Een heel leven samen, dat is het grootste cadeau !

Toen ik deze middag terugkwam van het werk had er iemand in mijn auto 'ingebroken' : het liefje ! Ook origineel om je cadeautje te verstoppen !

Jammer genoeg hoorde ik op het werk van een collega een wellicht pijnlijke waarheid over Valentijn. "Ik ben tegen Valentijn", zei ze. Het drukt mensen die geen goede relatie hebben nog eens op hun hartzeer en het is alleen maar leuk voor koppels voor wie het sowieso al leuk is".

Mijn hart kromp even ineen. Niet iemand die tegen Valentijn is voor de commercie, maar iemand die gewoon hartzeer heeft op zo'n dag. Dubbel en dik.

Ik wou dat op zo'n dagen iedereen verliefd was, bij wijze van betovering. Dan toch minstens voor één dag.

bang van zoveel geluk

Vandaag kwam E. ons een bezoekje brengen op het werk. E. is in bevallingsverlof, haar zoontje is nog maar een paar weken oud. Ze kwam suikerbonen brengen en gunde ons een blik naar haar nieuwe prinsje. Die werd bewaakt door het paar jaar oudere zusje dat van geen wijken wilde weten.

Met onder de ene arm de maxi-cosy met kleine prins en aan de andere hand kleine Hannah ging ze langzaam door de gang. We keken beiden naar het kleine grut.

"Ik word soms bang van zoveel geluk", zei ze, "dat je zo gelukkig kan zijn".

"En bang ook, dat hen iets zou kunnen gebeuren".

Bang van zoveel geluk. Soms heb ik het ook. Dan kijk ik rond mij heen en naar mijn geliefde en word ik bang van zoveel geluk. Bang dat hem iets zou kunnen gebeuren.

Het Werk : Feest !

Haha, vrijdag de laatste dag van de week, de zwaarste loodjes ?
Niet voor ons, want wij werden een hele dag verwend ! Met lekker uitgebreid ontbijt en een privéconcert van Axl Pelemans voor alle collega's !De sfeer was er helemaal ! Merci !
Wauw ! En iedereen kreeg een week vakantie cadeau !


Deze uitspraak van Pelemans bleef in mijn oren hangen : als je Antwerpen een wereldstad wil noemen moet je ook bereid zijn er de wereld te laten in wonen.

op naar de vakantie !

Het hangt bij mij 'aan een zijden draadje', zei een collega me toen ik hem vroeg of hij ook de indruk had dat het zo ontzettend druk was. Nu is deze collega in kwestie geen doetje en niet makkelijk onder de indruk te brengen, maar wat hij zei verraste me. Hij dus ook al, dacht ik. En een vrouwelijke collega zei : ik tel af tot de vakantie.
Vakantie, dat is nu nog 5 werkdagen te gaan.
Ik vind het onbegrijpelijk : hoe kunnen we nu met z'n allen (want het lijkt een collectief gegeven) zo moe zijn ? We zijn amper 3 weken terug aan het werk ? Hoe kunnen we nu al weer toe zijn aan vakantie ?
Toch is het ook hier het geval. Alles gaat prima, maar het is zeer berekend. Er is geen overschot. Ik moet continu waken over de uren slaap, want die schieten er het eerst bij in, met alle gevolgen van dien. Wanneer ik de werkkalender bekijk dan zie ik dat er de voorbije week inderdaad heel wat extra's zijn binnengeslopen. 7 werkdagen met een extra vergaderuur over de middag. Het lijkt niet veel. Twee extra avonden werken.

Deze week is er ook de deadline voor een aantal rescensies, een ontzettend leuk werk maar ook uren en uren leeswerk (leesplezier !). Deze middag heb ik maar liefst 4 uur aan een stuk geschreven.

Vandaar dat de blog er een beetje bij in schiet.

Ondertussen groeien de plannen om meer te (nog meer ?) te sporten of toch zeker het sporten een beetje te veranderen. Mijn passie voor lopen is ontzettend groot maar een paar keer 12 kilometer op een week lopen begint toch saai te worden. Ik lijk steeds meer 'start'moeite te hebben. Leuke wedstrijden staan niet op het nabije programma en door de winterduisternis is de looptijd (voorkeur nog altijd overdag in het licht, al loop ik ook wel in het donker) beperkt.
Zwemmen, fietsen vind ik ook heerlijk, dus dat kan er nog bij. Thuis hebben we een goede hometrainer én een flinke roeimachine met een inspanning die niet te onderschatten is.
Wat zou ik nog kunnen doen ?

anders leven

De stem werkt nog altijd niet behoorlijk. Een half uur telefoongesprek en ik kon het bed alweer in : doodmoe en stemloos.

Het leven is dus wel degelijk anders : een stille Kaat !

Meteen ook ziekenliteratuur : Er ligt ook een stapeltje DVD's te lonken.
Ik heb het er moeilijk mee. Niet werken. Ziek zijn. Ik voel mij niet ziek, ik kan alleen niet echt goed spreken. En laat dat nou net zo belangrijk zijn in mijn werk. "De stem".
Arts zegt : rusten. Jaja, denk ik dan, zo erg zal het allemaal niet zijn.
Dus vertrek ik morgen gezwind naar het werk.
Met een klein hartje.

Ik heb al jaren een schitterend idee (hoogmoed komt voor de val) voor een never ending soap. Die zou doodgewoon over mijn werk gaan. Ik beweer hier niet dat mijn werk zo boeiend is, misschien zelfs helemaal niet, maar mijn collega's zijn op z'n minst allemaal zeer fascinerend.
De meeste van hen werken al een eeuwigheid "bij ons". (identificatie met het werk !) Lees : hun hele leven. Dat betekent dat ik met sommigen al meer dan 10 jaar samenwerk. Ik ken verhalen over hun liefjes, huwelijk, eerste kinderen en soms ook huwelijksperikelen. Dat zou een goede aanvoer zijn.
Maar veel leuker nog zijn de "typetjes", want die hebben we ook. Uiteraard worden typetjes in soaps uitvergroot, maar nu en dan kijk ik naar wat er rond mij gebeurt en ik zie de beste soap voor mijn ogen. Een grappige soap. Werkelijk waar. Niet dat mijn collega's lachwekkende mensen zijn. Integendeel. Ze zijn ernstig en zeer devoot wat hun werk betreft. Ze kennen hun vak en sommigen werken zich te pletter. Maar op de een of andere manier belanden mijn collega's, mezelf incluis, steevast in grappige en soms zelfs benarde situaties.

Er zijn groepen op mijn werk. Met verschillende belangen. Er is de vakbond. Er zijn - zoals het netjes hoort - overlegorganen. Er is een baas ! Er zijn secretaresses. Er zijn klanten. Er is een kuisploeg, een technische dienst.
Er zijn hetero's, homo's en wellicht ook onbekende bi's. Er zijn conservatieven en progressieven, rebellen en eu ... (ik zal het maar niet zeggen).

Boeiend zijn de machtsnetwerken naast de eigenlijke machtsnetwerken. De mensen die het zogezegd zijn maar het niet écht zijn. En omgekeerd. Iedereen die lang genoeg in een bedrijf werkt zal begrijpen wat ik bedoel. Verborgen agenda's. Manipulatie. Soms goed, soms minder. Zorgdragen ook, liefdesverhalen, tederheid, solidariteit.
Noem maar op.

Ho, soms kriebelt het zo om hier van alles te schrijven.
Toch jammer dat ik niet anoniem (meer) ben !

Santa Run

Natuurlijk wil ik erbij zijn ! Het zal een huzarenstukje worden om er bij te kunnen zijn, maar iedereen in mijn omgeving doet alvast heel hard z'n best ! Ik zit immers met een vervelende deadline net middernacht na The Santa Run.

doodmoe

Ik ben doodmoe. Of ziek. Of er zit iets in mijn lijf. De grens tussen mentale en fysieke vermoeidheid is moeilijk te zien. Nog één dagje naar het werk en dan : uitslapen. Niet dat daar ooit veel van in huis komt, het lichaam is immers zo gebiologeerd door de klok dat het pas went aan het late uur als het maandag is, niet praktisch dus. Lang slapen : tot 8 uur, heerlijk.

Nu de loopkleren aan. Een kort loopje van 5 km.

Omdat ik weet dat het anders allemaal nog veel erger wordt.

Lopen als afschudden, als het optimaliseren van het lichaam. Het bestaat.

Overtraining ook. Dat zeggen* ze hier toch.

* Dat ik teveel zou lopen, zeggen de criticasters. Dat ik daarom zo moe ben. Dat kan natuurlijk meespelen. Maar als ik niet loop, lijkt het alsof het alleen maar nog donkerder wordt, het lichaam nog meer inslaapt. Is dit logica die alleen lopers begrijpen ?

voorzichtig

Ik ben geen sloddervos. Tenminste zo maak ik het mezelf wijs. Dus allen die denken : jawel, ik geef jullie het voordeel van de twijfel.
Als ik al een sloddervos zou zijn (maar ik ben het niet !) dan ben ik zeker wel een voorzichtig iemand. Ik ben nogal gesteld op mijn privacy en zal dus ook geen delicate zaken laten rondslingeren waar iedereen ze open en bloot kan zien.

Vandaag had ik prijs. Ik kan er niet veel over zeggen, maar mijn ogen zagen dingen die niet voor publicatie vatbaar zijn en waarvan ik TOTAAL niet begrijp dat persoon x niet door had dat hij/zij deze zeer vertrouwelijke en toch genânte dingen voor mijn ogen liet slingeren. Er zijn nu eenmaal plaatsen waar iedereen komt : de toiletten, de cafetaria, het personeelslokaal. Kan ik er iets aan doen dat ik razend snel kan lezen en 'beeld lees' in plaats van 'woord lees' ?

Het was zoooo genânt dat ik niet anders kon dan rechtsomkeer te maken en even 'te koelen' in een andere kamer. De sloddervos-niet-voorzichtige-collega was zich van geen kwaad bewust. Hij/zij gebiologeerd door de tekst, ik niet wetend wat mijn ogen gelezen hadden.

Soms wou ik, dat ik niet zo snel kon lezen.
Soms wil ik het niet weten. Hoe sappig de details ook zijn !

7 dagen en een uur

Cijfers zijn voor mij belangrijk. Ze ordenen de wereld. Zonder cijfers ben ik mijn oriëntering kwijt. Cijfers tonen aan mij de werkelijkheid : hoe groot iets is, of hoe lang iets duurt. Wanneer het eindigt. Cijfers tonen altijd grenzen en soms lijkt het wel alsof ik die grenzen nodig heb.

Het oneindige is niet aan mij besteed. Eeuwig leven bijvoorbeeld. Dat lijkt mij ontzettend lang. Daarom denk ik dat eeuwigheid cijfers uitsluit. Want eeuwigheid kent geen grenzen. Cijfers hebben geen waarde meer als ze oneindig zijn. Daarom denk ik dat wie oneindig rijk is geen plezier meer heeft aan materiële zaken, want als alles toch zomaar kan valt het verlangen stil.

Deze morgen dacht ik : de vakantie duurt 7 dagen en 1 uur. Best wel gek, dat ene uur meer. Met dat ene uur meer kan ik natuurlijk van alles doen : een half uurtje meer slapen bijvoorbeeld (restwaarde : nog een half uur). Nog lekker veel lezen.

Maar meer dan dat ene uurtje zijn natuurlijk de 7 dagen. En die lijken voor mij een eeuwigheid. 7 dagen niet naar het werk. 7 dagen geen verplichting om om half zeven op te staan. 7 dagen de tijd om lekker te koken, om te lezen. 7 dagen om te sporten, om te genieten van het liefje. 7 dagen. Daar kan je toch al heel wat mee doen : 7 dagen ! Een hele wereld scheppen !

Mijn ambitie is groot met deze 7 dagen.

Oneindig veel leuks wil ik doen !

Leve de vrijheid !

Heerlijk boek, "Leve de vrijheid" van Tom Hodgkinson. Deze auteur met passie voor de middeleeuwen propagandeert het niets-doen. De ondertitel van zijn boek is dan ook "Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten ?" Volgens Hodgkinson is zijn we helemaal niet vrijer dan pakweg enkele eeuwen, of zelfs vele eeuwen geleden. Integendeel, we zijn slaven van instituten, overheden en multi-nationals en onze slavernij uit zich in verveling, eenzaamheid en depressie. Eerst moeten we hard werken om vervolgens continu verleid te worden om ons geld terug uit te geven of het gevoel opgedrongen te krijgen dat we niets voorstellen zonder dit of dat. Onze consumptie maakt ons tot slaven.

"In de huidige situatie zijn we, als we niet werken, bezig met consumeren. We komen de fabriekspoorten uit en storten ons loon bij de supermakt rechtstreeks terug naar het systeem". (p. 16).

Hodgkinson is zelf van de stad naar het platteland verhuisd en werkt er minimaal : dwz zijn loonarbeid is minimaal, want hij houdt van zijn tuin en de groenten die hij verbouwt.

Hij droomt van een samenleving van gilden en ambachtslieden, van zelf voorziende kleine gemeenschappen die vieren en werken met elkaar, waar handenarbeid het onpersoonlijke van machines vervangt.

Nu en dan is het bijna vertederend om deze goed opgeleide bijna 40er te zien dromen. Hij verkondigt zijn droom met vuur en passie en beleeft hem zo vaak mogelijk in de kroeg van zijn dorp. Terug in de tijd, lijkt zijn leuze wel, want de industralisatie en de verhoogde consumptiecultuur heeft ons niet verder gebracht.

Het is goed dat er nog mensen zijn die onze jachtige kapitalistische consumptiecultuur in vraag stellen en afgoden als carrière en geld durven te ontmaskeren. Op tal van punten geeft hij te denken. Nu ik net een nieuwe auto gekocht heb - en dat is best duur - moest ik toch even opkijken bij volgend citaat, al heb ik er zo mijn twijfels bij.

"Als je het gevoel hebt tijd te tekot te komen, ben je een gemakelijke prooi voor producten warvoor wordt geadverteerd met beloften van tijdsbesparing, van werkbesparende dingen. De auto bijvoorbeeld bespaart op de lange duur geen tijd. Ivan Illich heeft eens uitgerekend dat, als je alle tijd die je aan een auto besteedt optelt, inclusief de ritujes naar de garage en de tijd die je kwijt bent met geld verdienen voor brandstof en auto-onderhoud, en dat deelt door het aantal gereden kilometers, je gemiddelde snelheid acht kilometer per uur is. Met de fiets zou je sneller zijn. Snelheid vreet, paradoxaal genoeg, je vrije tijd op. Dus als je tijd wil besparen, onderwerp je dan niet langer aan de kloktijd." (p. 96)

Dus toch maar met de fiets ? Als ambtenaar word ik er nog voor betaald ook, maar 30 km heen en terug door weer en wind ? Ik ben nog net geen Tom Boonen !

Tom Hodgkinson, Leve de vrijheid, Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten, Meulenhof 2007

bedrijfspsycholoog

Op één van mijn vorige jobs had het diensthoofd het illustere idee om een bedrijfspsycholoog in huis te halen. Ons diensthoofd was een intellectuele pragmaticus : juiste kennis leidt tot juist of beter handelen. Dus was het de taak van de psycholoog om de groepsdynamica in ons team naar wetenschappelijk te bestuderen en zien waar de knelpunten zaten en waar het goed ging.

Een half jaar lang vertoefde de man in onze omgeving, tot hij ons allen samen uitnodigde voor een gesprek. Hij deelde ons mee dat hij met zijn onderzoek stopte, zonder conclusies.

"Ik heb zoveel gezien en geregistreerd dat het een bom zou zijn als ik het aan jullie zou voorleggen", zei hij.

Ons diensthoofd schudde het hoofd en vroeg om toelichting. "Machtsconflicten, machtsmisbruik, manipulatie, ...." en zo ging het lijstje verder.

Plots leken blanco papieren (om nota te nemen) bijzonder interessant, want niemand keek nog op, iedereen was plots geweldig geïnteresseerd in de lijntjes en de kwaliteit van het papier.

Ik had daar een tijdelijke job en was er helemaal niet belangrijk, dus voelde ik mij niet zo geviseerd. Toch keek ik ook niet op. Tenslotte had ik de indruk dat wij een hardwerkende, enthousiaste, eerlijke, 'gezond verstand's-ploeg waren. Macht, manipulatie, "etter" (want dat woord gebruikte de bedrijfspsycholoog ook), ik wist niet wat ik er mij moest bij voorstellen.

Toch heb ik er één ding uit geleerd : soms is het beter dingen niet te weten, laat staan ze te onderzoeken. Als er morgen ooit iemand op het idee komt om een bedrijfspsycholoog in te huren voor een dergelijk onderzoek, dan zal ik dit zeker proberen tegen te houden.

Soms zie ik wel dingen waarvan ik denk : jongens toch ... Ik zie ook wel de schijnbaar onzichtbare processen op ons werk.

Maar eerlijk gezegd wil ik daar nooit echt diep op ingaan. Wie weet wat ontdek ik nog.

Laat mij maar de illusie !

waar blijft die energie ?

Met collega G. en K., beiden "gediplomeerd in L.O.", en O., gespecialiseerd in atlektiek had ik vandaag een sterk gesprek. De laatste drie maand ben ik meer dan tien kilo afgevallen (flink hé), eet ik alleen nog maar gezond en mijd ik alle suikers, train ik op zeer regelmatige basis én ga ik rond tien (jawel !) al onder het dons. Met al die inspanningen en gezond leven had ik als allerlaatste toch wel vermoeidheid verwacht.
Ik heb wel meer energie, maar dat is hoofdzakelijk na het lopen. Wanneer ik s'morgens uit het bed moet of er een lange dag voor de boeg is, lijk ik niet sterker of fitter dan mijn collegas-snoepers-asportivo's. Wat een teleurstelling !
Mijn gediplimeerde-motivators-voor-sport wilden mij nog troosten met het feit dat ik er 'toch heel goed uitzie' maar het wou niet lukken.
Tot collega O. (de atletiekspecialist dus) nuchter zei : wie loopt wordt moe.
Zo simpel is dat.

Vandaag is de bevestiging voor Dwars door Hasselt per post toegekomen. Ik kan mijn borstnummer en chip halen voor de loop. Manlief heeft besloten om ook mee te lopen, 3 km samen met onze R. Knap !
"Dwars door..." is een soort volksevenement waarbij het lopen geheel en al feestelijk wordt ingekleed. Ik ben er klaar voor wat training betreft, maar het lichaam is langzaamaan oververmoeid aan het raken van de combinatie kilometers & trainingen opdrijven, plus herfst- en andere kwalen en kwaaltjes.
Toch wil ik er bij zijn, al is het maar om het zalige gevoel naderhand.

links

Ik moet links worden. Oftewel : alleen mijn linkerhand en linkerarm gebruiken. Want die rechter, die heeft het laten afweten. RSI zo heet dat mooi.
Glazen, strijkijzer, balpennen, ze vallen allemaal door mijn hand.

Tikken met dit linkerhand valt niet mee. Een blikje openen met linkerhand : noppes. Pilletjes (voor die RSI !) doordrukken met het linkerhand : njet.

Linkse SMS, links met de afstandsbediening. Met je linkerhand de schakelen met de auto. Het stuur (ik heb geen stuurbekrachtiging) van de auto. Gaat allemaal niet.

Compleet afhankelijk van het linkerhand. En van het liefje.

Zolang je je rechterarm en -hand niet gebruikt mag je verder bijna alles doen. zegt mijn veel te opgewekte dokter. Tja, hoeveel schiet er nog over denk je ?
Damn !

zwaar werk

We zijn nog geen twee weken terug aan het werk en het lichaam kreunt. Of liever : de voeten. En ik ben lang niet de enige de klaagt. Net als andere collega's mis ik mijn 'crocs'. Op de een of andere manier zijn dat niet alleen vrolijke schoenen, maar ook voetvriendelijk. Ik had ze meegenomen naar China als pantoffeltjes voor na een zware wandeldag, maar ik heb ze daar niet eens afgedaan. Kilometers heb ik met de crocs gelopen, tot groot jolijt van heel wat Chinezen die nog nooit zo'n gekke schoenen hadden gezien. Want een beetje gek zijn ze wel.

's avonds stak ik ze gewoon onder de kraan en ze zagen er weer helemaal nieuw uit.

Nu het gewone (lees : werk-)leven weer begonnen is heb ik weer 'klassieke' schoenen aan. Geen Crocs. Maar wel ernstige schoenen. Gisteren kon ik wel janken van zoveel vermoeidheid in mijn voeten. Alsof er klompen aan mijn voeten hingen. En dat ging niet eens weg na het verwijderen van de zondebokjes.

Dus polste ik even bij de collega's : als we nu - de crocsfans - onze crocs op het werk droegen ? Ik wil best een zwart paar kopen. Kwestie dat het niet al teveel opvalt. Kwestie dat we na het werk lieve voeten hebben. Maar de meeste collega's waren niet enthousiast over mijn voorstel. 'Eenmaal ik thuis ben...' zeiden ze in koor. Tja, maar ondertussen loop ik wel uren op die ondingen.

DUS... was ik genoodzaakt om mij naar een degelijke schoenenwinkel te begeven en daar schoenen te kopen die beloofden om mijn voeten evengoed te verwennen : Mephisto's. Nu wéét ik al jaren dat zo'n schoenen oerdegelijk en gezond zijn maar ik vind ze ook oersaai en overjaard. Gelukkig heeft Mephisto z'n collectie een beetje vermoderniseerd, maar bij de keuze tussen pijnlijke modieuze voeten en ondersteunde eu ... saaie voeten zal het toch het laatste worden.

Tenzij we allemaal onze crocs aandoen natuurlijk.

Want die vind ik best vrolijk.

Wat kan er tegen een vrolijke noot op het werk zijn ?

Levenskunst (nog niet voor mij)

"De ware morele problematiek van deze tijd is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf. Men vindt deze onverschilligheid in het feit dat wij de zin voor betekenis en het unieke van de individuele mens zijn kwijtgeraakt. Wij zijn onszelf als handelswaar gaan beschouwen. (E. Fromm, de zelfstandige mens).
De oorzaak van de vervreemding was volgens Fromm het feit dat 'onze tijd het concept van het leven als kunst' is kwijtgeraakt. Hoewel de mens van nature een scheppend wezen is, maakt het moderne individu steeds minder gebruik van zijn creatieve talenten. Hij leeft vooral om te werken en te genieten van zijn rijkdom en maatschappelijk aanzien. From verzette zich ertegen dat mensen als slaafse wezens door het leven gaan en pleitte voor een terugkeer van de levenskunst".

Joep Dohmen in Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007

Met een dergelijke intro had ik hoge verwachtingen van het boek. De auteur gaat er immers op zoek naar wat levenskunst is en daarmee heeft hij het vooral over authenticiteit : vanuit zelfkennis op deze wijze leven dat dit leven overeenkomt met wie je bent, correspondeert met je diepste waarden en normen. Maar tot nu toe ontgoochelt het boek wat. Maar wie weet, ik heb nog maar een derde van het boek gelezen.

Anderzijds : ik ken ze wel én bewonder ze, die mensen met levenskunst. Dikwijls creatieve mensen die heel goed weten wat ze (niet) willen. Eenvoudige mensen ook, op wie de opgelegde lifestyle-gekte weinig of geen vat heeft.

Jammer genoeg heb die enkele mensen die ik zo ken een volgende kenmerken gemeen waarvan ik vrees dat ze een goede basis vormen om levenskunstenaars te zijn : ze zijn vrij van geldzorgen en hebben de volledige beschikking over hun tijd. Ze hebben geen kinderen of partner, of die partner deelt volledig hetzelfde levensbeeld. En ... ze zijn al flink wat ouder.

Zouden dat voorwaarden tot het beoefenen van echte levenskunst zijn ? Ik vind mijn werk zeker zinvol, maar dat ik dàt werk doe en zoveel uren eraan besteed, heeft toch ten eerste met de boterham op de plank te maken. Kinderen brengen via school en vrienden de buitenwereld met zich mee én het conformisme. Zoals het 'bij die andere kinderen gaat', zo ook bij ons ! Probeer aan kinderen maar eens het begrip 'authenticiteit' uit te leggen, laat staan 'tegen de stroom in varen'. Ouders worden continu geculpabiliseerd ! Tenslotte ben ik nog jong. Misschien moet ik 'rijpen'. Misschien is oud zijn wel het synoniem van : vrij over je tijd beschikken en zonder materiële zorgen leven.

Er is nog hoop !

nieuw mens

Ik begin het al te voelen. Mijn lichaam voelt het al. Rust. Geduld. Genieten. Volle concentratie. Mindfullness zonder problemen.

Vakantie heet het.
In praktijk niet eindeloos maar in gevoel zalig lang.
Het doet iets met een mens. Of moet ik zeggen : werkdruk doet iets met een mens ?

Hoe dan ook, Kaat op haar best in de vakantie. Zalig evenwicht tussen werken (huishouden, klussen), studeren (lezen, vakliteratuur, bijwerken), sporten. Tijd om zalige lekkere gezonde maaltijden klaar te maken.
Tijd om te genieten van mijn liefje. Nog eens verliefd worden. Nog eens op het liefje.

En dat alles heet 'gewoon' vakantie...

geld is duur

Dat zei mijn vader vroeger altijd. Ik heb geen idee wat hij er exact mee bedoelde, want ik zat in mijn hoofd alleen maar met taalproblemen. Hoe kan geld nu duur zijn ? Wat je koopt is misschien duur, maar hoe kan je geld kopen ? En over levenskwaliteit lag mijn vader niet wakker. Het woord bestond niet eens in zijn tijd.

Eenmaal volwassen ben ik de uitdrukking ook gaan gebruiken. Geld is duur, want het is duur betaald.

We werken allemaal hard. In de geschiedenis is het een vrij nieuw fenomeen : beide ouders die werken, die beiden aan carrière denken. Onze welvaart is ongehoord, maar ook onze stress en tijdsgebrek. Dat wij als vrouwen een carrière kunnen uitbouwen en financieel afhankelijk zijn heeft zeker bijgedragen tot emancipatie, maar die hebben we ook duur betaald.

Overal rond mij zie ik stress, leeftijdsgenoten die zich continu vragen stellen over de balans werk, leven en gezin. Vrienden die doodmoe zijn en niet meer kunnen genieten van gewoonweg samenzijn omdat ze te weinig tijd hebben of te moe zijn. Ik zie agressie om mij heen die als enkele wortel stress heeft. Mensen onder druk worden agressief.

Ik zie ook veel geld. Want dat is er ook. Er wordt flink gebouwd, verbouwd, gereisd. Wij - het liefje en ik - zijn niet anders. Maar ook wij komen 's avonds moe thuis. Wij voelen hoe de werkdruk altijd maar verhoogt, hoe de lat hoger komt te liggen.

Wij merken ook hoe de arbeidsethiek wreed wordt : wie niet hard werkt, telt niet mee. Ik ken heel wat mensen die leven voor hun werk en ik merk soms dat aan ons hetzelfde wordt gevraagd. Het werk wordt zelden, of nooit in vraag gesteld, laat staan de zinvolheid* ervan ! Eerst werken en dan je gezin, je geliefde, je vrienden. Je moest maar eens durven zeggen dat je priorteiten anders liggen !


Geld is duur. Ik wou soms dat ik wist 'hoe' duur. Welke invloed dit heeft op mijn fysieke en mentale gezondheid, op de mensen om mij heen, op mijn levenskwaliteit. Misschien zou ik onbetaalbaar blijken !

Of omgekeerd : zou ik snel anders gaan leven...

* In Titaantjes had Sigrid Spruyt het over haar ergenis aan inefficiënt werk. Ze had er mooie woorden voor. Zolang er maar 'gewerkt' werd, druk gedaan werd. Nodeloos en inefficiënt werk staat momenteel ook in mijn top 3 van frustraties, hoger dan de hoeveelheid werk.

Een hoopje ellende





De week is helemaal fout begonnen. Maar niets of het heeft zijn oorsprong in iets anders. Het weekend bijvoorbeeld. Dat liep ook al behoorlijk fout. Zo moesten wij dringend een aantal belangrijke afspraken maken. Wij hadden al een maand geleden voorstellen gedaan, die wij graag aanpasten aan de andere partij. Maar die liet niets van zich horen. Of liever : veranderde om de haverklap van gedacht. Zodat wij onze vakantie maar niet konden plannen (en er dus nog niets gepland is, we lopen een uitnodiging naar het buitenland mis).
Tja.

Maandag wou ik richting werk vertrekken en merkte ik een lege benzinetank. Geen probleem : vullen dan maar. Maar liefje was met mijn handtas en dus centen én bankkaarten al lang vertrokken. Dan maar bedelen bij de schoonfamilie. 50 euro gekregen, zonder probleem. Om te merken dat geen enkel benzinestation open is voor 9 uur en ik dus een gevaarlijk knipperend lichtje zag. Geen GMS om het werk te verwittigen. Ook in de handtas.

Thuisgekomen en darmen overhoop. Laveren tussen bed en badkamer. Niet kunnen slapen.

Deze morgen uit de veren. Werkdag tot 21.30, omdat het werk niet efficient georganiseerd is en we dus met 10 collega's met de vingers zullen draaien.
Collega vertelt mij dat er 'plots ' (?) een vergadering bijgekomen is deze middag.

Nietes dus. Ik heb mijn lunchpauze broodnodig.
Niet om te eten. Maar om te gaan lopen.
Om alles te vergeten. Om alleen maar te lopen, lopen, lopen lopen.
Want lopen werkt goed bij slechtgezinde Kaat.
Lopen doet vergeten.

Voilà !

Best tevreden

Meer dan tien jaar geleden had ik twee sollicitatiegesprekken op één dag. De locaties op geen 700 meter voor elkaar. Het eerste gesprek eindigde als volgt : OK, je kan hier beginnen. Ga straks mee met mevrouw huppeldepup en die zal je het nodige werkmateriaal geven. Ze zal je ook wegwijs maken in de gebouwen hier.

Ik schrok van zo'n directe beslissing. Mag ik er nog even over nadenken ? vroeg ik. Dat vonden ze raar maar gezien mijn jonge leeftijd dachten ze dat ik sowieso wel ja zou zeggen. Ik vertelde hen niets over mijn volgende sollicitatie een paar uur later.

Het gesprek daar ging een beetje dezelfde richting uit, en eindigde al evenzo. "OK, je kan hier beginnen".

Financieel gezien was het eerste werk beter. Maar het was zo'n onderneming van gebouwen en mensen dat ik er mij al terstond voelde verdrinken. Het tweede gesprek liep inhoudelijk hetzelfde maar veel gemoedelijker. Omdat er veel minder personeelsleden waren deed de directeur het gesprek zelf en alles was er op een kleine leest geschoeid.

In al die jaren tijd heb ik nog geen minuut spijt gehad van mijn beslissing. Ik ken al mijn collega's en zij mij. Wij lopen binnen en buiten bij 'de grote' baas als we daar zin in hebben.

Maar bovenal prijs ik mij nog altijd gelukkig omdat ik in de allermooiste omgeving van Leuven mag werken. Met een prachtige binnentuin (zie foto) voor de werknemers. Met lekkere wijn bij gelegenheden als 'veel gewerkt hebben' of moeilijke tijden.

Iedere keer wanneer ik de lange dreef binnenrijd met rechts van mij de boomgaarden en de lammetjes denk ik : dik gelijk had ik !

rouw

De week van rouw is voorbij. Niet dat er ergens een officiële week werd aangekondigd, maar zo voelt het wel. We ademen weer wat dieper, maar nog steeds voorzichtig.

De grote stilte-ruimte is verhuisd naar een kleinere ruimte.

Vrijdag hebben we met z'n allen stenen op een klein (welliswaar artificieel) bronnetje gelegd. Keien met onze namen op. We hebben geluisterd naar een lied van Bram Vermeulen.

ik heb een steen verlegd

in een rivier op aarde

het water gaat er anders dan voorheen

de stroom van een rivier hou je niet tegen

het water vindt er altijd een weg omheen

De stenen hebben ondertussen al het water en de hitte overleefd. Ze blijven er liggen. Misschien vervagen onze namen, maar de stenen zullen blijven bestaan. Voor sommigen toevallige stenen, maar voor meer dan 600 mensen stenen met betekenis. Teken van bestaan.

ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Het ga je goed T. !

Waar is die tijd heen ?

Iedere keer wanneer ik op bezoek ben bij vrienden met jonge kinderen, sta ik bol van bewondering. Hoe ze het allemaal voor elkaar krijgen. Wat een management dit allemaal vraagt om ze op ze op tijd uit bed, in bad, aangekleed, en gevoed te hebben. Komt er weer wat eten uit dat mondje. Pasgewassen kleertjes vuil. Verse kleertjes. Tegen dat spruit 1 voorzien is van alles en nog wat mag spruit 2 een nieuwe luier. En ga zo maar door.

Nog meer bewondering heb ik voor die vrienden die dit alles nog eens combineren met voltijds werken. Nog meer management. Want na het hele lijstje van uit bed, in bad, aangekleed en gevoed komt ook nog naar de crèche, op tijd op het werk - werken daar ! - terug enzovoort.

Komt daar nog eens bij dat sommige van die koppels - eigen aan hun leeftijd - aan het (ver-)bouwen zijn. Nog meer management. Afspraken regelen, werken opvolgen.

En ... dan zijn zo'n koppels uiteraard met twee : wie zijn of haar relatie levend wil houden moet ook daar aandacht aan besteden.

Dus ook dat moet op de agenda.

Het klinkt niet romantisch maar het moet, want ik vrees dat het het eerste is dat er bij inschiet. Aandacht voor de grondenergie van dit alles : tijd voor jezelf en voor elkaar.

Het liefje en ik hebben wat kinderen betreft niet zo'n druk leven.

En toch vliegt ook hier de tijd voorbij en lijken er altijd zoveel praktische zaken die moeten geregeld worden. Het werk loert altijd. Immer en immer !

Toen we vandaag op een boogscheut van ons huis op wandel gingen in een natuurreservaat dachten we beiden : dit is veel te lang geleden, waar is die tijd gebleven ?

Niet lief

De voorbije week twee werkvergaderingen achter de rug en tweemaal spijt. Eentje was op vrijwillige basis. Ik laat mij nog altijd vangen door de bedenking dat ik misschien wat mis als ik er niet bij ben. (overschatting van mezelf ?). Tweede vergadering was van 'moeten'.
Ik heb niet zo'n goede ervaringen met vergaderingen. Laat staan deze op ons werk.
Personeelsvergaderingen zijn bijna altijd informatievergaderingen. Iedereen hoopt stilletjes dat er geen interactie komt. Met zo'n kleine 100 beginnen discussiëren en je weet wel waar je begon maar het einde is dikwijls zoek. Tot een slimmerik (???) het als onderwerp van een nieuwe (!!!) vergadering zet. Ik onderga - zoals de collega's - de vergadering en neem de informatie tot mij. Een noodzakelijk kwaad maar al bij al toch redelijk efficiënt. Sprekers krijgen maar een paar minuten toebedeeld. Er is een agenda op voorhand.
Als het efficiënt gebeurt kan ik mijn hekel aan vergaderingen nog net wegredeneren.

Alleen ging het deze week helemaal fout. De Kaat-alarmbel ging af. "Er zijn collega's die" ; "Er zijn collega's" die zus , "men zou toch moeten ....".
De vergadering werd langzaamaan een therapiemoment : uit je frustraties !
Nu heb ik zelf zo goed als geen frustraties over collega's. De ene is zus, de andere is zo. Iedereen doet wel z'n best denk ik.

Ik probeerde te verzoenen door te zeggen dat ik mijn collega's niet van slechte wil verdacht. En dat ik het een beetje jammer vond als men anoniem collega's beschuldigde in de zin van 'er zijn collega's die'. Dat ik vond dat je je ergernis tegen de persoon in kwestie moest uiten en niet in anonieme bewoordingen moest spreken.

Het werd mij niet in dank afgenomen.
Discipline ! Eensgezindheid ! Iedereen moet zich aan dezelfde (zelfuitgevonden) regels houden !
Ik zat er bij als een zachtgekookt ei.
Ik had net intens De Golf gelezen. Dat gaat over een school waar discipline en we-moeten-allemaal-hetzelfde-doen-en-zijn het motto was. De discipline werd onderdrukking van elke persoonlijke wil of alles wat boven- of ondergemiddeld was. Wie niet was zoals het reglement voorschreef, werd terecht gewezen.

Ik zat bijna bangetjes in de vergadering. Zou De Golf hier ook aanslaan ? Zonder twijfel.
Ik bedacht opeens dat al wie schreeuwt om discipline en soms redeloos volgen van reglementen dikwijls vol frustratie zat.

Je mag je daar allemaal niet zoveel van aantrekken, zei mijn liefste 's avonds.
En H., een goeie collega in dezelfde situatie zei : gewoon slapen tijdens die vergaderingen. Er is toch nog nooit iets veranderd.

Het is je opwinden voor niets.

Hij had gelijk.
Meer dan 15 jaar ouder is hij.
Dat is zeker de wijsheid van zijn leeftijd.

De Golf is gebaseerd op de gebeurtenissen op een secundaire school in de Verenigde Saten. Een leraar geschiedenis maande zijn leerlingen tot steeds meer discipline aan. Het was een experment om aan te tonen dat het nazisme altijd loert. Het project mondde inderdaad uit op blinde gehoorzaamheid en intolerantie ten aanzien van niet leden.
3 jaar lang heeft de school gezwegen over dit incident.

De bom ontploft nooit

Nou ja, ik had er ook niet echt aan getwijfeld. Rond tien uur kwam ik de trappen van mijn werk af om naar mijn autootje te stappen toen ik zag dat er mannen in keurig uniform ernstig naar me keken. "Je moet naar buiten", zei een collega me. "Nee nee het is geen grap".
Technisch gezien hoefde ik niet eens meer op mijn werk te zijn, maar gezien er een groot Sinterklaasfeest gepland was wou ik wel meedoen met de ... grap.

Het brandalarm ging af en ik zag voor mijn ogen al de strenge blikken van mijn baas voor wie dit grapje had bedacht. Hij heeft wel humor, maar met veiligheid wordt niet gelachen. (Gelijk heeft hij !).

Na een half uurtje in de kou te hebben gestaan had ik het wel gehad. Ik ken het evacuatieplan al blindelings. Ik heb de procedure al tientallen keer gevolgd. Mijn collega's ook. Iedereen veilig naar buiten brengen, je vergewissen dat ze er allemaal zijn, aantallen opgeven.

Het is bar koud mannen, laat ons terug binnen !
Niets binnen. Bleek dat onze goeie secretaresse was opgebeld met de boodschap dat er een bom lag. Een bom ! Ook dat moest een grap zijn.
Maar hoe langer het duurde en hoe kouder onze kippenvellenhuid, hoe bitterder de ernst smaakte.

We moesten allen, met zijn meer dan 700 geëvacueerd. Ge-e-va-cu-eerd !

Het grapje was eraf. Ik herinnerde mij een tiener van op het werk die ooit eens een bom had gemaakt en die was thuis ontploft. Een bijzondere vlijtige leerling chemie. Hij moest nu een late twintiger zijn. Zou hij wraak genomen hebben ?
Hoe dan ook, we moesten een veilig onderkomen vinden.
Het OCMW (voor ons, arme zielen !) bracht ons soep en een wafel. De pers werd buiten de glazen deuren gehouden als waren we in quarantaine. Besmet met 'de bom' !
De Sint mocht er niet in. Chocolade werd uitgedeeld. Plots waren er 3 Sints.
Verwarring alom.

En toen werd het alarm afgeblazen. We mochten terug naar onze teergeliefde werkplaats !
Alleluia !
De kust bleek veilig te zijn. Ik weet echter wel beter : met z'n ondergrondse gangen en kelders en oude kloostergebouwen is er geen kat die weet waar het gebouw begint en eindigt ! Veilig ?

Speech van de baas en hup iedereen kreeg de rest van de dag vrijaf.

Om te bekomen zeg maar.
Wie zei dat werken saai was ?

zwanger

Het hele huis is hier zwanger van de langluie zomervakantie. Al een hele maand doen we aan voorproefjes : wandelen onder het dak van de hemel, op een bankje 's nachts turen naar de sterren, (een vallende ster !), poëzie lezen, 's avonds bij kaarslicht eten, en wanneer we stil vallen, de ogen sluiten bij muziek uit lang vervlogen tijden.

Het werken - helaas, helaas - wordt steeds moeilijker.