wat doet een mens zoal in de vakantie ?

We hebben nog 3 weken vakantie te gaan maar schieten toch al een beetje in actie !

• manlief heeft ons nieuw dak van isolatie voorzien. (Nu hopen dat dit ook een beetje verschil uitmaakt wat de energierekening betreft
• manlief heeft ook de helft van de ruime zolder helemaal opgeruimd.
• Ik heb manlief op zolder gezelschap gehouden. Dat is een taak op zich
• Ondertussen heb ik alle spullen verdeeld in : weg - 2de handswinkel - naar beneden
• ... mocht ik dromen over de inrichting van de (grote) nieuwe zolder : fitness, doe-het-zelf hoek (we zijn helemaal niet goed in doe-het-zelf maar je moet toch ergens je materiaal opbergen), .... ?
• ... mocht ik ook ons nieuw terras tekenen.
• Ook manlief : mijn oude laptop helemaal 'resetten' : dus blank zetten en dan weer alle nodige programma's erop. Dat zou'm sneller moeten laten werken.
• Manlief en ik samen : de beste software zoeken voor kalenderbeheer online, documentenbeheeronline en een service die al onze emailadressen online beheert.

'Ergens' deze week beginnen we ook aan de muren van die ruimtes die er tot nu toe bij inschoten, zoals het toilet en de badkamer. Langzaam maar zeker zal ons huis toch nog op orde raken. En Lies, 'plinten' moeten we ook nog doen !

PS : valt het u ook op dat mijn lief wel de grootste werken doet ?

De tuinkamer (2)

Eindelijk fotootjes van de tuinkamer, zelfs op vraag ! De zon schijnt er enkel binnen tot 11 uur 's morgens, wat meteen verklaart waarom er nog geen fotootjes waren. Tegen het middaguur is de zon al ergens anders, wat maakt dat het daar nooit 'heet' wordt.

Zoals al geschreven is de tuinkamer gemaakt uit allerlei materiaal dat we gevonden hebben, er is werkelijk niets nieuws. Alleen de stoeltjes hebben we op Ebay gekocht. Voor geen geld trouwens !

De foto van de soldaat uit WO I is mijn grootvader, die ik spijtig genoeg nooit heb gekend.

De 'tuinkamer' is een experimentje zonder geld. Hadden we geld - dat we voorlopig liever aan het huis zelf uitgeven - dan kwam er een mooie houten vloer en dan werd de héle schuur in gebruik genomen, al is dat laatste ook een kwestie van gebrek aan tijd. De houtkachel komt er wel (nog). Simpelweg omdat we die nog staan hebben. Ook al !

Lampionnen hebben we ook en voor romantische buitenverlichting is ook gezorgd.

Dat is voor als ... we weer eens tijd hebben !

bouwperikelen

Gelukkig kan ik er vrede mee nemen : onze boerderijtje wordt een project van jaren. Alle structurele werken zijn al achter de rug. Maar de afwerking laat nog even op zich wachten. Zo zijn de muren nog altijd pleisterwit. Ach, wat geeft het ? Met zo'n weer moet je buiten zijn !

Gisteren trok ik aan de mouw van manlief. Ik wou de helft van de schuur afschermen. Die staat nog vol (bouw-)rommel en ik vond het geen zicht. Alles in één keer opruimen heeft geen zin, want we hebben nog materiaal nodig en ander materiaal is zeer gegeerd : zoals volle zakken kolen bijvoorbeeld, toen het huis in vervlogen tijden nog op steenkool verwarmd werd.

Maar hoe scherm je nu een half-op halve schuur af ?

Ik reed naar één van de vele tuincentra hier in de buurt en kwam met verschillende oplossingen : een houten rastering, een wilgenrastering enzovoort. Manlief was totaal niet enthousiast. Erg warm liep ik ook niet voor deze oplossing, omdat onze schuur heel hoog is en de 'camoufleer-actie' maar van tijdelijke aard is. Dus we gaan niet boren of metsen.

Dan maar een groene oplossing : we zetten grote bakken met bamboe. Gelukkig ging manlief nu wel mee. Een grote bloembak kostte rond de 50 euro en we hadden er minstens 6 nodig. Bamboe, iets groter dan een meter koste rond de 45 euro. Ik hoefde geen rekenmachientje om te zien dat dit - voor een voorlopige oplossing - veel te duur (€ 570) zou worden.

Gelukkig kwam het liefje met een grappig maar zeer goed idee : als we nu eens 'metserskuipen' kochten. Geen idee wat dat was, maar hij toonde mij grote zwarte kuipen waar naar verluidt metsers hun mortel in maken. 8 euro het stuk. "En ik bezorg je wel de bamboe".

Thuis gekomen verdween hij in de languitgerekte tuin en kwam er een uurtje later weer uit met een immense bamboe. Die deelde hij netjes in 5 en plantte die vervolgens in de metserskuipen.

De bamboe's zijn alle groter dan wijzelf. Goed gedaan liefje !

Ondertussen werkte ik verder aan de tuinkamer. De stoelen waren ondertussen gearriveerd. Ik had nog een grote oude kleerkast met ovalen spiegel die daar best zou passen. We zouden ons tuingerief er kunnen inzetten en de spiegel zou het licht reflecteren. Het werd een ware spieroefening, want die stukken wogen ! De kast was ooit met de hand gemaakt, want de binnenkant kon je de potloodlijnen van de schrijnwerker zien. Oef ! Die stond vast.

In één van de stalingen vond ik nog een oud mariabeeldje/kapelletje. Wat moest ik daarmee ? In de verte hoorde ik de 'Grote Trek' passeren (we wonen dicht bij Scherpenheuvel !) en dacht : we zullen dit maar aan één van de stallingen hangen, dan houden we de lokale traditie in ere !

Nog niet genoeg gewerkt dacht ik, en nam nog eens de voortuin onder handen. Voor het eerst heb ik onkruidverdelger gebruikt. Niet voor ons tuintje zelf, maar wel voor de strook weg tussen ons voortuintje en het fietspad. Daar groeien de paardenbloemen weelderig en durft er al eens een distel de kop op steken. Ik geef toe dat ik mij wat schuldig voelde : aan de ene kant de door mij geplante plantjes die mochten blijven 'leven' en aan de andere kant de dood voor wie ongewenst het pad bevolkte.

En dat voor een dame zonder groene vingers !

Hieronder een foto van hoe de schuur er uitzag bij de boer. Ik hoop gauw foto's van 'nu' te kunnen plaatsen. (Maar nu is het te donker ! half elf !)

Liefjes commentaar op deze foto : "straks denken de mensen dat we in de Borinage wonen".

Eu ?

De Tuinkamer (1)

Goed nieuws van E-bay ! Ik heb 'gewonnen'. Nou ja, dat zeggen ze daar dan zo mooi. Ik was de hoogste bieder. En de enigste. Wat betekent dat ik de startprijs betaald heb, en wel voor dit :

4 zo'n (zoals de vooraan op de foto, met de meer ronde vorm) stoelen voor 15 euro. Nu nog hopen dat ze in redelijke staat zijn. 4 stoelen voor mijn 'Nieuw project' waar ik vandaag echt aan begonnen ben : de tuinkamer !

Het is superleuk omdat ik eigenlijk een NUL budget heb. Toch heb ik de indruk dat het zal lukken. Ik heb al een oude houten tafel. Ik heb ze nog niet goed bekeken maar ik denk dat ze zelfs kan uitschuiven. Er is zeker zo'n mechanisme voorzien. De tafel heeft de voormalige boerin-eigenaar laten staan toen het huis hier verkocht werd. Vandaag hebben we die uit een van de stalletjes gehaald en in de schuur gezet. Vervolgens was het de beurt aan een ovalen spiegel, zo groot als een mens. Die heb ik tegen de achterste muur gezet. Zo'n spiegel is niet alleen mooi maar hij weerkaatst ook het licht.

Het volgende was de broodkast. Ik weet niet echt hoe zo'n kast in elkaar zit, maar er is een compartiment in voorzien dat van binnen metaal is, terwijl de rest allemaal in hout is. Volgens het liefje was dat om het brood in te bewaren. En waar heb ik dat op de kop getikt ? Bij de 'oude' rommel van het liefje die dat 'ooit' eens gekocht had ... en naar (weeral) een van de stallingen had verhuisd.
Op zolder (god mag weten van waar dat komt) heb ik een oud schoolbordje gevonden, een rieten smalle mand van meer dan een meter, nog een kleine oude spiegel en een thermometer. Allemaal op zolder. Daar staan trouwens nog meubels van de boerin zaliger. Zelfs zo'n glazen (kristal ?) flesjes die zeker iets met 'je mooi maken' vandoen hebben. Voorlopig nog helemaal onder het stof.

Nu ja, voorlopig heb ik genoeg. Sterk, ik ben gaan winkelen in ons eigen huis. Met een beetje geluk kunnen we deze week de stoeltjes halen ! En als het echt zomer heb ik ook al tuinfakkels ! Die kregen de deelnemers aan de Sylvesterloop cadeau na hun loop ! (Dit blogje lijkt wel zoiets als 'alles gratis !')

Here comes the summer !

@Buffs : fotootjes komen. Nu 'vergaap' ik mij altijd wel aan jouw tuin, verwacht evenwel niet hetzelfde ! ;-)

Tuindromen

Gisteren de hele namiddag in mijn kleine voortuin gewerkt. 'Mijn', want het is hier mooi verdeeld : manlief staat in voor de grote achtertuin, ik voor de kleine voortuin én de bijgebouwen van onze voormalige hoeve.

Na missie maagdenpalm werd het deze keer : witte clematis en (ook al witte) bruidssluier. Omdat beide planten iets nodig hebben om te hechten betekent het ook het zetten van bedradingen. Beide planten kunnen tot/meer dan 4 meter hoog worden en het is de bedoeling dat ze een groot stuk van een muur bedekken.

Clematis én bruidssluier is echter een gewaagde combinatie. De bruidssluier is veel heviger en wilder in groei dan de clematis, het zal dus een kwestie worden om een goed evenwicht te bewaren tussen beide partners. Ik heb getracht dit op te lossen door een kleine meter 'zonder hechting' te zetten, met andere woorden, een halve meter waar ze niet kunnen op kruipen. Zo hoop ik dat ze een beetje uit elkaars buurt blijven.

Ondertussen ondergaan de hortenisa's van vorig jaar een groeischeut. Ze zijn al bijna verdubbeld in aanvang ! Ik hoop dat het mooi zal worden, ze zijn roomwit.

Omdat ons huis een verbouwde hoeve is, wil ik de tuin er ook 'ouderwets' laten uitzien. Ik meen dat hortensia's, bruidssluier en clematis het hier goed zullen doen. Er zijn maar 3 tinten : groen (van de blaren), wit van de bloemmetjes en tot slot wat blauwig van de maagdenpalm. Het liefst had ik die ook wit gezien, maar we hadden nu eenmaal enkel blauwe en een nieuwe aankoop zou pure verspilling geweest zijn.

Voor de 'stallingen' heb ik nog prachtige ideeën. Wij hebben één grote schuur (waar vroeger de traktoren van de boer in stonden). Het is een hoge schuur die langs één kant helemaal open is. Hier komt een oude tafel en stoelen een mansgrote ovalen verweerde houten spiegel. Het zijn meubels die we hier en daar hebben bijeengeraapt : van de boerin die ze had laten staan in het (oude) huis en van hier en daar. Ze worden gebleekt, geschuurd en dan krijgen ze een crèmeachtige tint om het geheel er wat verweerd te laten zien. Ik kies wit om de schuur wat 'lichter' te maken.

Met een beetje geluk hebben we deze winter een fijne zomerkamer !

Voor de winter heb ik ook al plannen : met de 'houtkachel' die we hier op overschot staan hebben wil ik deze winter graag een 'winterkamer' buiten, mét lekker hout in de kachel ! Dromen maar !

dag- en nachttarief ?

Bij onze bouwplannen hoorde ook de keuze voor elektriciteitsleverancier. We hebben er niet echt over na gedacht, en kozen voor Electrabel. Tweede keuze : soorten meters. Tweevoudig natuurlijk, met dag- en nachttarief. Van die tweede keuze waren we redelijk zeker. Dit zou ons goedkoper uitkomen.

Na een jaartje krijgen we een afrekening. Geen opdeling in dag- en nachttarief, dus een fikse factuur. We bellen naar Electrabel, ze noteren het probleem. We blijven aanmaningen krijgen.

Dan een half jaar stilte. Met in kleine lettertjes 'nog te betalen'. Maar omdat de berekening verkeerd is (alles aan dagtarief) melden we dat we zullen betalen bij de correcte berekening.

Na een half jaar krijgen we die.

Nog geen 50 euro verschil op een jaar. U zal zeggen : 50 euro is beter dan niets. Natuurlijk ! Al mijn verwoed uitstellen van de afwasmachine tot 's avonds laat, het niet gebruiken van de wasmachine en de droogkast tijdens het dagtarief, tot zelfs het bakken van het brood, het heeft ons dus 50 euro opgebracht.

Klopt de factuur wel ? Excel draait goed tegenwoordig. Ik krijg er een punthoofd van.

Bekendmaking

Het was echt een dag om iets te organiseren
of om een Bekendmaking te schrijven

met de Ondertekening :
Konijn, of om een Onderzoek te doen

naar Wat Anderen Ervan Vinden.

uit "365 dagen met Winnie de Pooh" (Van Goor)

Met de lente in het land stroomt het hoofd vol plannen. Het is immers alweer een paar maanden geleden dat de laatste aannemer ons huis verliet. Niet dat we de mannen in kwestie missen, maar het leek wel of de lente ons in actie zet om verder te werken aan ons huis.

De "Bekendmaking" zou dus kunnen zijn :

Gezocht :
Voegers

We hadden al een voeger die zo min of meer had toegezegd, maar die liet - nadat hij niet kwam opdagen - uiteindelijk weten dat hij er te weinig aan verdiende. Tja.

Plan 2 : het terras. Ook dat moet nog worden aangelegd. Het wordt hardhout, maar hoe wat waar ? Omdat onze regenput er onder ligt moet het nog 'open' kunnen. We hebben er geen kaas van gegeten. We zijn beiden niet handig en we hebben nul verstand van materialen en mogelijkheden.

Maar de mooiste Bekendmaking voor vandaag zou wel zijn :

Aangekondiging :

Lente

Want dit is toch het allerzaligste van deze dag : dat ik buiten kan zitten met de krant, dat mijn vingers kriebelen om in de tuin te werken, dat ik alle tuinmeubelen al buiten wil zetten, (hangmat incluis) en met open armen de lente verwelkom !

Wat vindt u ervan ?

Work in progress

Vandaag zijn onze eerste plantjes in de (kleine) voortuin gezet. Een jaar lang werd onze voortuin bewoond door betonmolens, vrachtwagens en containers, nu is het de beurt aan Hydrangea macrophylla en Hydragea querficolia, oftwel de familie Hortensia !

Nu maar hopen dat het net zo goed loopt als bij Buffie, al zijn haar vingers veel groener !

Bouwverlof

Een van de meest voorkomende woorden vorig jaar rond deze tijd was 'bouwverlof'. Alle aannemers hadden het over 'voor' en 'na' het bouwverlof of 'ze leveren niet meer voor het bouwverlof (en dus ook niet tijdens !).

Dit weekend begint opnieuw het 'bouwverlof' en klinkt het woord ons gelukkig wat minder bekend in de oren.

Onze verbouwing (waarbij enkel het geraamte bleef bestaan) heeft ruwweg 8 maand geduurd. Begonnen op 1 mei en half december konden we er in trekken. Nieuwe keuken, nieuwe badkamer, nieuwe kamers overal, overal nieuwe electricteit en verwarming.

We waren dolgelukkig. Dat zijn we nog.

Maar één voor één moeten de meeste aannemers nog terugkomen voor 'afwerking', en daar houden ze niet van. Zo hadden we langs één muur geen electriciteit en zaten er ook twee slaapkamers zonder electriciteit. Blijkt dat de pleisteraars stopcontacten gewoon 'overpleisterd' hadden, zodat we zeker een mooie egale muur hadden.

De pomp in de regenput begeeft het nog regelmatig. Zo'n pomp moet ergens in het midden of bovenaan 'vlotten' om geen slijk op te pompen, die van ons zakt altijd als een baksteen naar beneden.

Zo is onze vakantie begonnen met logé's. De schrijnwerker die de buizen bekast en voor acht uur bijna letterlijk aan ons bed staat. Dezelfde man die het - gezien het regenweer - toch handig vindt om te zagen IN ons huis, met alle stof vandien en ondanks een grote lege schuur die we hier hebben. De mannen van de loodgieterij komen nog vroeger. Die arriveren hier rond 7 uur 's morgens.

Het is en wordt een lang 'einde'. Toch zijn we gelukkig in onze nieuwe woonst. Groot en helemaal naar onze wensen en voorzien van alle comfort. Het is ooit anders geweest. Tussendoor konden we wonen in een studio in Leuven. Klein maar beter dan het alternatief caravan. En nog beter dan ergens minimaal voor een jaar te huren.

Verbouwen is stresserend. Net getrouwd werd onze relatie wel getest. Niet eens gewoon om samen te wonen moesten we nu wonen in stresserende omstandigheden, moest er alle dagen beslist worden. Beslissingen die 'voor altijd' (het huis) waren en die ook behoorlijke financiële gevolgen hadden.

We hebben het overleefd. Het ergste is voorbij.

Onze buren leven nog altijd in het tuinhuis. Hun verbouwing vlot minder, zit met veel meer vertraging en duurt nu al langer dan voorzien.

Als ik buurvrouw en haar man tegenkom denk ik altijd : oef, bij ons is het voorbij.

Veel succes Esther ! Ik begrijp het helemaal dat je even wil wachten !

Weg ermee !

De vrienden die mij al mee geholpen hebben met een vorige verhuis weten het. Wanneer ze vragen 'wat moet daar mee gebeuren ?' dan is het 1 op de 3 keer : weg ermee !

Een verhuis zie ik als minstens een derde van je rommel elimineren : weggeven, naar de kringloopwinkel of finaal naar het stort/de papierbak.

Een dik jaar geleden zijn het liefje en ik getrouwd en in december hebben we onze intrek in het nieuwe huis genomen. Dat betekende de samenvoeging van 2 huisraden, want we waren beiden al jaren op onszelf en goed voorzien van alles en nog wat.

Met de zomer en de vakantie in het vooruitzicht meenden we dat we eens echt moesten beginnen 'schiften', veel zaken hebben we dubbel. Voor mijn verhuis van Leuven naar het dorp had ik al heel wat weggedaan. Mijn verhuisdozen heetten dan ook 'keuken', 'badkamer', 'boeken', 'zomerkleren' enzovoort. Liefje had gewoon alles in dozen gestopt en in de bijhorende schuren van ons huis gestockeerd. Alles zonder onderscheid, zonder sorteren, zonder label.

Gisteren moest het dus beginnen. We hadden een container van maar liefst 12 m2 gehuurd en mijn percentage van 'wegdoen' lag deze keer niet op 30 procent maar wellicht op 80 procent. Sommige spullen lagen al meer dan een jaar in de schuur en we hadden ze nooit gemist. Meer nog : we wisten nog nauwelijks van hun bestaan af.

Wat voor mij een kwestie van transport werd (kruiwagens vullen en hup de container in) werd voor het liefje een romantische schattenjacht. Als mijn weg naar de container leidde, dan leidde die van hem meestal naar de zolder.

'Maar straks gaan we toch ook de zolder uitmesten ?' vroeg ik, bedenkend dat de weg 'schuur-zolder' en vervolgens 'zolder container' meer dan een kleine omweg was.

'Ach, ik heb er zooooooveel herinneringen aan', zei hij.

'Ik kan het gewoon niet wegdoen'.

Dan maar zeggen dat vrouwen hamsteraars zijn.

Deze morgen vertrok hij naar het werk met zijn tot op de draad versleten lievelingshemdje. Er was wéér een gat bijgekomen. Gat nummer 6, nog niet hersteld door oma.

In een vorige discussie had hij beloofd dat hij het hemdje enkel nog zou aandoen om buiten in de tuin te werken.

"Je kan zo toch niet naar het werk ?". Hij beaamde dit, gelukkig.

"Zou oma het niet kunnen herstellen ?"

Straks breng ik het hemdje naar oma in de hoop dat ze het ergens vergeet. Want zo lang het hier blijft liggen, is het nergens veilig.

'Herinneringen ?'

Leesvoer

Meisjeskamer

Zo noemt mijn liefje mijn kamer annex bureau.
Meisje of vrouw ? vraag ik vertwijfeld.
'Vrouwelijk' antwoordt hij.

Ondertussen is hij druk bezig met het inrichten van zijn kamer annex bureau.
Ik vraag mij af of het een stoere jongens-, pardon, mannenkamer wordt.
"Ik hou het basic", zegt hij.
Hij zoekt in de schuren of er nog schatten te vinden zijn. De meer-dan-80-jarige dame die deze boerderij voor ons bewoonde liet immers ook nog een kleine inboedel na. Wij verhuisden die in allerijl naar de bijhorende schuren en nu en dan diept liefje daar weer iets op.
"Ho, ik heb een schilderij gevonden," zegt hij, "dat ga ik boven mijn zetel hangen".
Ik zie een landsschapsschilderij met daarop in de verte een paar oude boerderijtjes.
"Voila, nu is de sfeer helemaal goed", zucht hij tevreden.

Is dit nu mannelijk ?

huisinrichting

Dit weekend was weerom een 'huisjesweekend'. Klussen in en buiten het huis. Langzaam maar zeker wordt het meer 'ons' en minder anoniem.

Het liefje en ik houden beiden van meubels met een verhaal. Zo kwamen we in de zomer als bij toeval een pater tegen die dringend van 'oude' meubelen af moest. Stoere grote houten kasten met planken, ideaal voor om al onze rommel aan het oog te ontrekken.
We kochten er maar liefst drie, want de man had dringend de plaats nodig en wou er van af.

Toen hij doorhad dat we écht van meubels met een verhaal hielden toonde hij ons ook nog een bureau. Er zaten nog oude dossiers in ! Het geld - als je dat vindt ! - mag je houden, zei hij.
En omwille van de grote verkoop van drie kasten en 1 bureau verlaagde hij zijn prijs nogmaals.
Deze man was duidelijk niet op geld belust !

Ondertussen hebben de kasten een half jaar in onze schuur gestaand. Een 'beetje' beschut maar toch blij dat ze binnen mochten vandaag.

Een flinke onderhoudsbeurt hebben we ze nog niet gegeven, maar een hartje als sleutelhanger kregen ze allemaal als dikke welkom !

Weg uit Leuven

Dit is het laatste postje vanuit Leuven. "L e u v e n", het lijkt alsof ik nooit afscheid zal kunnen nemen. Leuven is hip, Leuven is vol energie, Leuven is the place to be. Mijn studentenjaren niet meegerekend heb ik maar liefst 18 jaar van mijn leven hier door gebracht. Niet min, al heb ik mij nooit een Leuvense gevoeld. Daarvoor moet je hier geboren zijn.
Maar goed, ik verhuis dus dit weekend (!!!) voor eens en altijd naar een doodgewone gemeente zonder glamour. Nu en dan pep ik mezelf op met argumenten als : alles is dichtbij en er is overal parking, het is veel rustiger, Leuven is maar 20 minuutjes ver weg.

Nu zijn er wel meer leuke dingen te verzinnen aan mijn verhuis. Zo lijkt het bijvoorbeeld alsof mijn huis zelf een klein dorp is. Van een kleine studio die gewrongen zat tussen andere studio's naar een heus huis waar mijn bureau al de helft van mijn voormalige woonruimte beslaat, dat is even wennen. Een keuken met een tafel waar we makkelijk met z'n achten kunnen aan zitten. Altijd parking. 3 bakkers in de buurt die voor 7 uur al lekker brood verkopen.
En stilte. Geen oorverdovende stilte maar in het bed liggen en niemand anders horen. Ik heb het jaren anders geweten, al heb ik er mij nooit aan gestoord. Meer privacy, daar zal ik zeker van genieten. Want hoe stil ik hier ook was, hoe discreet mijn buren, ze hadden het toch gezien, gehoord... Een grote tuin die er nu slapend bij ligt. Een wasmachine en een droogkast helemaal alleen voor mij ! Ik mag de was er laten inzitten zo lang ik wil ! Een afwasmachine ! Een inloopdouche !

Soms lijkt het alsof ik de Lotto gewonnen heb met als grootste prijs mijn liefje. We richten het huis in alsof we onnoemlijk rijk zijn. De centen vliegen de deur uit. Geld dat we onbestemd hadden gespaard om ooit eens in ons huis te investeren.
Het is zover.
De droom is er.

Men at Work

Dit is echt geslaagde reclame. Iedereen heeft hem ondertussen gezien, groot als hij daar zit op de Grote Markt.
Ondertussen zijn in ons huis ook nog altijd 'Men at Work'.
Eigenlijk wil ik ze eruit. Hoe vriendelijk ze ook zijn. Maar ze bewonen nu al 3 maand ons huis-in-wording en voelen zich bijgevolg altijd maar meer thuis.
Ze vinden het niet erg om op het nieuwe nog onbehandelde keukenblad hun lege blikjes te zetten. Of de nieuwe toiletten in gebruik te nemen en ze vuil achter te laten.
Wij laten speciaal twee wasbakken zetten : eentje in de keuken voor het "propere" werk en eentje in de bergruimte ernaast voor emmers en 'vuile' aanverwanten : zij vullen en kieperen hun emmers uit waar ze willen.

De mannen van de elektriciteit hebben de kabels voor internet, telefoon en televisie 'overgetrokken' zodat we opnieuw een vergunning kunnen vragen om 'gemeentegrond' te laten openbreken. Minimaal 2 maand zonder telefoon, televisie en internet. (Ik kan net zo goed op een eiland gaan wonen !)

Men at Work.
Please Leave.

Ik wil mijn huis.
MIJN huis.

PS : Een ADSL-kabel zal het probleem moeten 'overbruggen', dus zitten we noodgedwongen terug bij Belgacom....

Nog niet verhuisd

Veel herkenbaars gelezen in de Eetclub. Een jong paar ruilt het stadsleven voor het plattelandsleven. De angst voor een 'saai' leven zit er dik in. Ondanks veel moeite verliezen ze hun stadse vrienden en gewoontes. De afstand is te groot.
Hun angst wordt werkelijkheid : ze settelen zich en hebben het over hun baan en kinderen. De wereld is ineens kleiner geworden.

Dan maar op zoek naar nieuwe vrienden, en die vinden ze in het boek ook. Het zijn eveneens ex-stadse mensen die al evenveel schrik hebben om 'gewoontjes' te worden, om de 'drive' te verliezen. Maar de 'eetclub' blijkt een verzameling van succesrijke mensen te zijn die allemaal een plaats in een blaadje verliezen. Knappe echtgenoten, schitterende kinderen, passionele relaties, of samengevat : The Perfect Housewifes.
Dat is althans de schijn, want wanneer één iemand zelfmoord pleegt (of is het moord) en later nog iemand het leven laat, blijkt zoals veel dat schijn bedriegt.

Tot hier het boek dat ik in één ruk heb uitgelezen.

Ook ik verhuis naar het 'den buiten'. Ik heb meer dan tien jaar in Leuven gewoond, met een rijke tussenstop in hartje Antwerpen (heerlijk !) en een stuk studententijd heb ik in Gent doorgebracht. Allemaal plaatsen met een heel ander leven dan in het Hagelandse dorp waar ik heen ga.

Vroeger zag ik daar dik tegenop. Het liefje zei dan : ach, Leuven is maar twintig minuutjes rijden, en we blijven trouwens werken in de rand van Leuven... je bent er zo. Maar ik weet wel dat eenmaal thuis je 's avonds niet meer impulsief de auto neemt voor een voorstelling of een terrasje. Het is gewoon te ver.
Ik zal mijn 'stadsleven' moeten organiseren. Nu geniet ik eender wanneer ik zin heb van de bibliotheek, duik er in tijdschriften en kranten en blijf meteen eten in het restaurant. Ik lees de krant op café met een kop koffie in plaats van de krant te kopen. Zal ik daarvoor naar Leuven rijden ?

Nee dus. Toch palmt het nieuwe huis - waar we nog niet wonen, maar bijna, bijna ! - mij langzaam in. Zo vind ik het heerlijk dat we een grote tuin zullen hebben. Dat ik gewoon mijn kop koffie kan meenemen op het terras. Ik geniet van de ruime kamers, zeg maar gewoonweg dat het zo'n groot huis is : in Leuven is dat moeilijk te vinden en zeker al onbetaalbaar.

Voor het saaie leven, zoals in het boek besproken, heb ik geen angst. Mijn huisleven doorbrengen tussen de plantjes en de keuken vind ik geen kwalijke zaak. Taarten bakken en receptjes uitproberen (eindelijk een grote keuken) zie ik niet als minderwaardig. Tegenover de anonimiteit van de stad staat het 'we kennen elkaar' van het dorp. Een opgestoken hand, een knikje bij de bakker.
Bovenal is het er ook rustig en stil. Het lijkt alsof het leven in dat Hagelandse dorp minder snel gaat. Of het zo is, weet ik niet. Er lopen alleen niet zoveel mensen rond, er zijn minder auto's, minder winkels, minder lawaai (in al zijn vormen), minder reclame, kortom : minder bedrijvigheid.

Toch weet ik zeker dat ik het leven in Leuven ook zal missen.
Maar ach, twintig minuten rijden, dat moet toch lukken ?

spijt

Tegeltjes uitbreken. Dat was het werkje van de voorbije zondag. Ouderwetse tegels die flink wat geld zouden opbrengen als we ze zouden verkopen. Behoorlijk oud en net iets te ouderwets naar onze smaak.
Toch hebben we ze voorzichtig een voor een uitgelicht en liggen ze nu op grote stapels te wachten op een nieuw doel, of in het ergste geval, de puinhoop.
Ik wil ze graag recupereren, maar met die recuperatiegedachte valt het niet altijd mee. Meestal is het een plus-budget, zoals we al merkten bij ons dak, dat ook al van die lekkere ouderwetse pannen had en weer en wind had doorstaan. Zo'n pannen maken ze niet eens meer, maar omdat het gebinte van ons dak aan vernieuwing toe was, werd ons fijntjes duidelijk gemaakt dat recuperatie duurder is. De oude pannen moeten dan immers voorzichtig een voor een beneden gestapeld worden en dezelfde weg in kleine hoeveelheden terug naar boven.
Jammer.

In de stallingen die wij geïntegreerd hebben in onze woning hebben we ook prachtige plafonds laten bepleisteren, al was die bakstenen plafond nog zo mooi en 'doen ze het zo mooi niet meer'. Maar één ruimte met een prachtige bakstenen plafond en de andere helft gepleisterd was ook geen zicht.

Later zullen we vast spijt hebben van een aantal ingrepen, van authentieke elementen die we niet gespaard hebben. De waarheid is dat we dikwijls voor het prijskaartje in combinatie met het gemak gegaan zijn. Recupereren vroeg meestal veel meer handwerk en het comfort was minder dan de huidige materialen die veel praktischer zijn.

Onlangs werd ik gelukkig heel erg getroost door onze tegelaar toen ik vroeg waar we het afvoerputje voor het water zouden zetten.
"Maar mevrouw, op zo'n tegels ga je toch geen emmers water gieten ? Een swiffer is genoeg, dat houdt schoon gelijk niets".

Ik hoop dat het mij kan troosten.

verkoperspraat

Een nieuw huis betekent ontzettend veel beslissingen nemen. Op den duur word je er soms zo moe van dat je je bijna laat leiden door de verkoper. Opgelet dan !
Of het nu om het sanitair ging of de bakstenen, of de aankoop van de keuken, overal heb ik de zin 'de meeste mensen kiezen dit...' of 'dit wordt momenteel het meeste genomen', gehoord.
Dat was voor mij altijd de 'wake up call'. Want waarom zou ik nu geen eigen mening hebben ? Wij kiezen voor klassiek en tijdloos en ook al zien we de schoonheid van ontwerpers als Starck in, het past niet echt in ons huis. Toch is de toon momentele zeer strak en minimalistisch. Wij blijven vragen naar klassiek én degelijk.

De tegelman was naar mijn gevoel het eerlijkst. Hij zei : dit is een tegel die tien jaar geleden al verkocht werd en binnen tien jaar nog zal verkopen. Oerdegelijk, goed voor alle gebruik, je mag er op morsen wat je wil. Gewoon een eenvoudige tegel.

Voilà, verkocht !

Inpakken


Met het nieuwe werkjaar begint ook de echte verhuis. Ik lijk er al weken mee bezig te zijn en leer zo langzaam met steeds minder te leven. Maar echt verhuisd is er nog niet. Alle kleren zijn er nog, computer, televisie, DVD's ect.
Tussen het verhuizen en 'het nieuwe huis' ligt een campeerfase van wellicht twee maand. Twee maand leven met het allernoodzakelijkste.
Bij het inpakken sta ik verrast van alle rommel die een mens (ik !) verzameld heb op al die jaren. Sommige zaken zijn een blij weerzien : ze herinneren me aan fijne tijden of ze aan interesses die ik vergeten leek te zijn maar nu weer heel boeiend vind.
Bij mijn vorige verhuis moesten mijn 'bezittingen' met 2/3 geminderd worden. Ik had mij dit tot doel gesteld omdat ik naar een kleinere maar leukere woning ging. Mijn vrienden van de toemalige verhuis herinneren zich nog hoe ik bij iedere zaak zei 'weg, weg, weg'.
Nu verhuis ik naar een huis dat zowat grootste huis van m'n hele leven wordt. Met een eigen grote bureau. De echte drang om 'weg te doen' is er niet.

Toch moet er weer es 'gekuisd' worden, en in alle opzichten.

Zo'n verhuis is echt wel een mentale grote schoonmaak.
Afscheid nemen, opnieuw beginnen, dingen achterlaten.

Lastig, maar met een prachtig zicht op de toekomst.

Hippe keuken

Vandaag even gaan zien voor onze nieuwe keuken. We hadden software gekregen en die had ik al zeer goed onder de knie. De keuken was in principe uitgetekend en helemaal af, we wisten tot op de eurocent wat ze kostte en electriciteit en waterleiding zijn al voorzien op die plannen.
Fier als een gieter nam ik de plannen mee (ontwikkeld met hun software) en de hele rimram ook nog eens op USB-stick. Misschien moest er toch nog iets veranderd worden.

USB-stick ? Nee, dat kunnen we hier niet gebruiken. Maar het is wel fantastisch hoor, u kan goed met het programma overweg. Mag ik uw plannen eens zien ? Dan voer ik alles opnieuw in de computer. (Eu ?)

Tiens, u gebruikt precies oude codes. Nog nooit gehoord van kast XXXZ. Is dat onze software ? (Jaaaaaaa !). Nee nee, dat lukt niet, die kasten zus en zo.

Ik opteerde nog dat het programma (hun software) het had aanvaard én dat we het geheel een beetje hadden afgekeken van de showroom.
Zegt de zeer vriendelijke man : ja, in de showroom is het heel mooi. Dat is om de klanten een beetje te verleiden, maar dat is niet altijd te realiseren. Soms wordt er wel wat gefoefeld. (Hoe kan je nu foefelen met dezelfde meubelen die je verkoopt ?).

Soit, na veel geduld stond er ... een andere keuken op papier. Niet slechter dan het eigen ontwerp. (Ook niet beter, gewoon anders).

"We zullen u de offerte voor de montage binnen de week opsturen".
Maar het is toch een kwestie van rekenen, opperde ik nog : zoveel basiselementen aan zoveel geld, zoveel 'farmaciekasten' (waar halen ze de naam ?) aan zoveel, zoveel werkblad aan zoveel. De computer weet precies wat we besteld hebben, de montageprijs is per eenheid, zo moeilijk kan dat toch niet zijn ?

"U krijgt de offerte binnen de week per post".
Per post, dacht ik nog, maar ik zweeg. Hoezo per post ? Software, prijzen, alles zetten jullie op het internet en plots spreken jullie van de post !

De vriendelijke man glimlachte.
"We zijn niet zo hip als we er uitzien" zei hij.

Hij deed het met zoveel vrolijkheid dat ik hem op slag bijna alles vergaf.

En de hippe keuken, wanneer kan die er zijn ?
"Heel snel" zei hij nog.
Maar eerst de post.

Het verhaal van iedere Belg met een baksteen

De dorpels (soort stenen balken vensterbanken) worden niet geleverd. Zo lang de dorpels niet geleverd worden kan de schrijnwerken niet komen meten voor de vensters. Tussen het meten van de vensters en het plaatsen van de vensters zit 6 weken (én 3 weken bouwverlof). Zo lang de vensters er niet in zitten kan de stukadoor niet komen. Zo lang de stukadoor niet gekomen is, kan de 'chapper' en de tegelaar niet komen.

Gelukkig werken de mannen van de electriciteit, het sanitair en de verwarming wel.
Die kunnen 'het eerste deel' van hun werk doen. Maar die stoppen ook omdat ze moeten wachten op de ... chapper !

(Ver-)bouwen schaadt de gezondheid

Momenteel - maar dat kan de kracht van het moment zijn - denk ik : dat zou ik nooit meer doen : zo'n ingrijpende verbouwing.
Het vraagt een half-time op zich, ondanks het feit dat we werkelijk niets zelf doen. Maar er is toezicht nodig en die werkmannen vragen over alles en nog wat wat we 'precies' willen. Kleine problemen duiken op (budgetoverschrijding - hoort tot de normaliteiten - materialen die niet meer in voorraad zijn, onverwachte constructieproblemen). Dat alles moet worden opgelost. Niets wordt ooit op tijd geleverd of uitgevoerd, ook een gouden stelling.
Alle goeie vakmannen verdrinken overigens in het werk. Ze kunnen ook maar 'verder' doen.

Ondertussen moet ondergetekende ook boekhouder, coördinator en administrator spelen. Hier een beetje boven het budget, daar een beetje eronder, schipperen en zorgen dat we op het eind van de rit met geen financiële kater zitten. Want die duurt decennia lang, zo'n kater. Maar anderzijds ook zorgen dat er geen overhaaste beslissingen worden genomen die op korte termijn financieel voordeel brengen maar op lange termijn toch onverstandig bleken.

Wij zijn net getrouwd en voelen hoe dit misschien onze grootste project wordt, hoe onze relatie meteen al uitgedaagd wordt. We doen het uitstekend, dat zeg ik zonder blozen maar met vermoeide ogen.

Al weken lang bestaat ons leven uit werken. Enkel werken. Geen tijd meer om te sporten, om te lezen, om te wandelen, om op restaurant te gaan. Geen tijd meer om van elkaar te genieten en dat vinden we doodjammer. 's Avonds vallen we doodmoe in bed. We proberen elkaar te sparen door niet al te veel over 'het huis' te zeuren.

Op ons werk woedt eenzelfde vermoeidheid onder heel wat collega's. De 'eindejaarsvermoeidheid' of is het voorjaarsmoeheid ? Het jonge volkje met wie wij werken wil het liever voor bekeken houden : dat mooie weer en nog een maand te gaan, die combinatie hoeft voor hen niet. Voor hen mogen de boeken letterlijk dicht worden gedaan.

Voor ons ook trouwens.

Noodgevallennummer

Vroeger had ik een GSM voor noodgevallen. Mijn noodgevallen welteverstaan. Voor het geval ik iets zou voorhebben of als ik te laat zou komen. Of de weg niet wist. Of lekke band had. Je wist maar nooit.
Nu is mijn nummer het 'noodgevallennummer' geworden. Iedereen belt. De electricien, de 'chaufachist' (???), de metsersbaas, de schrijnwerker.
En allemaal hebben ze noodgevallen. "Hoe wil je die muur ?". "Die venster moet eruit, kan je bellen naar die of die ?", "monofase of ....." ?

Vroeger lag mijn GSM meestal thuis. Nu is het anders. Ik durf 'm niet meer te vergeten.
Want iemand moest eens een 'noodgeval' hebben.
(Elke dag zijn er noodgevallen in ons huis !!!).

Maar ze werken zich te pletter. Hele ploegen mensen. Met de zon op hun rug en liters water in de buurt.

Ze leveren prachtig werk.

Zo mogen mij altijd bellen.
Als het af is.
Voor een bak bier.
Of zoiets.

Camping Kaat

Nog geen maand getrouwd en al te druk om nog te bloggen. Nieuwe familie bij dus meteen ook (grote !) familiefeesten hier en daar. We wilden maandag net naar het feest vertrekken toen een robuste 4X4 onze oprit blokkeerde. De 'metsersbaas' kwam op deze 'dag van de Arbeid' zijn arbeid voorbereiden, dinsdag zou hij immers in volle glorie (lees : met een hele ploeg) onze 'Vlaamse boerderij' onder handen nemen.

Toen we dinsdag na het werk nog even richting Nieuwe Thuis reden zagen we vol verbijstering wat zo'n ploeg aanrichten kan : muren waren verdwenen, een kamer bij, andere tot één grote ruimte gebracht, van de stallingen was niets meer te merken. Grond weg, muren weg. Op de muren stonden al markeringen voor de toekomstige vensters.
Onze toekomstige tuin hadden ze alvast tot camping omgetoverd.
De dag erop : vensters helemaal uitgesneden, dak eraf. En ook : telefoonlijn dood, waterafloop afgesneden.

We maken er ons niet druk om. Want het is onze droom die dichterbij komt...