ouders als advocaten

De Humo komt hier zelden in huis. Niet dat we iets tegen Humo hebben, maar er zijn hier al zoveel tijdschriften en kranten. Een mens moet ergens kiezen. Maar goed, met een CD ben ik wel te verleiden.

Met een bang hart heb ik het artikel 'De Fuck-you' generatie gelezen. Bang hart omdat wat ik soms zie in mijn werken met jongeren hier gewoon stond. Alleen wil ik dat eigenlijk niet zien en denk ik altijd dat ik wel zal overdrijven, dat het niet zo problematisch zal zijn als ik denk.

Opmerking voor u verder leest : het gaat hier zeker niet over alle jongeren ! Ik ontmoet dagelijks zeer fijne jonge mensen. Ze zijn mondig en komen voor zichzelf op maar houden ook rekening met het anders-zijn van hun medeleerlingen. Ze zijn wijs en weten dat het leven geven en nemen is. Ze communiceren goed en hebben het beste voor. Dat is gelukkig de meerderheid van het jonge volkje !

Maar het thema dat er ook jongeren zijn die nauwelijks nog gevoelig zijn voor grenzen of gezag, wordt door mij en mijn collega's dikwijls aangesneden. Het zijn jongeren die gewoon hun zin doen en waar je met de beste wil van de wereld nauwelijks nog iets kan bereiken als het hen niet zint. Wil je al wat tegenwicht bieden, dan bots je op ouders en reglementeringen. Enerzijds moeten scholen alles doen om leerlingen zo ver mogelijk te brengen (en dat vind ik een zeer nobele gedachte !) en moeten scholen al het mogelijk doen om alle leerlingen te motiveren (even nobel !) maar als een leerling niet wil ... echt niet wil, is er weinig, tot niets aan te doen. Ik durf echt niet te schrijven wat ik leerlingen al heb horen zeggen en doen, mocht een leerkracht ook dergelijke, soms expliciet seksuele krachttaal gebruiken, dan werd dit aangeklaagd en mocht de leerkracht het wel vergeten. Fysieke intimidatie, wees gerust, het bestaat. Je zal maar als één vrouw tegenover een groepje van 5 leerlingen staan, een hoofd groter dan jou die allemaal naar jou toe stappen en je insluiten. Dergelijke jongeren weten meestal perfect de grenzen af te tasten : je aanraken zullen ze niet doen, en als je al eens klaagt is het 'allemaal in je hoofd', of wordt het doorgeschoven als 'probleem van de leerkracht'.

Wanneer gaan die leerkrachten eens opstaan en het taboe breken ? Wanneer gaan die leerkrachten eens aan de alarmbel trekken en zeggen 'dit nemen we niet meer ?'.

Wees gerust, voor zover mijn ervaring reikt is dit geen alledaagse kost. Maar het kan ook anders : leerlingen die niet willen studeren, niet willen werken en die les na les storen. Vroeger kreeg die leerling de verantwoordelijkheid, nu moet de school aantonen in hoeverre ze aan remediëring gedaan heeft en wat ze gedaan heeft om het probleem op te lossen. Maar wat kan ze doen ? Zeker als de ouders niet meewillen ?

In het artikel van de Humo staat een situatieschets van een jongen die zijn vader bijt. Ik vond het o zo herkenbaar wat Adriaenssens, die je niet als profeet van de autoritaire opvoeding kan verdenken, zei :

" De vraag is niet, waarom bijt Dirk (het kind) ? De vraag is : keurt Matthias (vader) dit af of niet. Die jongen doet dingen die niet kunnen, punt ! Maar er wordt geen punt achter gezet ! Zijn vader zet een komma, hij slijpt niet aan dat gedrag. Matthias is te kindvriendelijk, hij is een advocaat voor zijn zoon. Met dat fenomeen krijgen leerkrachten steeds vaker te maken. Stel :
zo'n jongen gaat voor het eerst naar school en bijt daar in één week drie kinderen. "U moet er iets aan doen", zegt de leraar tegen de vader. Maar die zegt : "Ten eerste : het zal wel uitgelokt zijn. En ten tweede : het voorval vond in de klas plaats, het is aan u om te reageren" Terwijl hij eigenlijk heel sec had moeten zeggen : " U hebt gelijk : hij hoort dat niet te doen. Ik spreek er met hem vanavond over'. En tegen het kind : als ik je morgen aan school kom
afhalen, zal ik je leraar vragen of je hebt gebeten. Heb je niet gebeden, dan gaan we fijn een spel spelen. Heb je wél gebeten, dan spelen we helaas niet en ga je na het eten naar bed. Dat is wat ik noem 'gehoorzaamheid uit keuze', het kind bepaalt zelf wat het wordt, de dag erna. Dat is iets heel anders dan het autoritaire geschreew van vroeger "als jij nog één keer durft te bijten, zul je geen tanden meer hebben".

kwantiteit versus kwaliteit in het onderwijs

"Ik ben ervan overtuigd dat over pakweg tien jaar naast de universiteit
iets zal
komen dat wél tegemoet komt aan de maatschappelijke nood aan
elitevorming. De
universiteit zal zich dan vooral toeleggen op het
voortgezet onderwijs. De
nadruk op het kwantitatieve staat een keuze voor
het kwalitatieve in de weg".

Rik Torfs in De Standaard 17/10/2009



... en nu nog hopen dat deze beweging zich ook voortzet in het secundair onderwijs. Alleen merk ik daar dat men ongelooflijk veel schrik heeft voor het woord 'elite', omdat men dit associeert met sociale elite en wel op gronden van maatschappelijke status en financiële rugslag.

Toch denk ik dat er nood is aan een omgeving (lees : onderwijs) waar leerlingen - uit welke sociale klassen ook - met meer dan gemiddelde capaciteiten de kans krijgen zich te ontplooien. Het onderwijs moet alles doen om die te vinden en te stimuleren in plaats van ze demotiveren omdat ze niet uitgedaagd worden.

Gelezen

Een op zes werknemers zegt wel eens psychisch geweld ervaren te hebben. In veel gevallen blijkt de baas de dader te zijn.
Werknemers zijn vaak het slachtoffer van intimidatie door hun leidinggevende. Dat zegt het Mobbing Expert Platform (MEP), een Nederlandse koepelorganisatie die pesten op het werk bestrijdt.

Veel gebruikte pestmethodes zijn geruchten verspreiden, iemand straal negeren of zijn zelfvertrouwen kapotmaken door enkel op zijn negatieve kanten te focussen. Meestal zijn collega's hiervan wel op de hoogte maar zeggen ze er niets van uit schrik het volgende slachtoffer te zijn.

Vooral talentvolle werknemers hebben het niet onder de markt. Dikwijls richten
leidinggevenden hun pesterijen op hen omdat ze als bedreigend gezien
worden.

Bron : Jobat

Bekendmaking

Het was echt een dag om iets te organiseren
of om een Bekendmaking te schrijven

met de Ondertekening :
Konijn, of om een Onderzoek te doen

naar Wat Anderen Ervan Vinden.

uit "365 dagen met Winnie de Pooh" (Van Goor)

Met de lente in het land stroomt het hoofd vol plannen. Het is immers alweer een paar maanden geleden dat de laatste aannemer ons huis verliet. Niet dat we de mannen in kwestie missen, maar het leek wel of de lente ons in actie zet om verder te werken aan ons huis.

De "Bekendmaking" zou dus kunnen zijn :

Gezocht :
Voegers

We hadden al een voeger die zo min of meer had toegezegd, maar die liet - nadat hij niet kwam opdagen - uiteindelijk weten dat hij er te weinig aan verdiende. Tja.

Plan 2 : het terras. Ook dat moet nog worden aangelegd. Het wordt hardhout, maar hoe wat waar ? Omdat onze regenput er onder ligt moet het nog 'open' kunnen. We hebben er geen kaas van gegeten. We zijn beiden niet handig en we hebben nul verstand van materialen en mogelijkheden.

Maar de mooiste Bekendmaking voor vandaag zou wel zijn :

Aangekondiging :

Lente

Want dit is toch het allerzaligste van deze dag : dat ik buiten kan zitten met de krant, dat mijn vingers kriebelen om in de tuin te werken, dat ik alle tuinmeubelen al buiten wil zetten, (hangmat incluis) en met open armen de lente verwelkom !

Wat vindt u ervan ?

There is no such thing as bad weather,

just soft people.

Bill Bowerman

Zo luidt het citaat citaat van Runnersworld dat ik vandaag in mijn mailbox kreeg.

Nu en dan ben ik heerlijk soft, zoals vorige week, maar deze week best goed bezig !

Anderzijds, als mede-oprichter van Nike kan je maar beter zeggen dat alle weer goed is ! Kwestie van de verkoop niet afhankelijk van het weer te maken !

weten wat je wil

"Wat zich na de val van de klassieke autoriteiten vooral wreekt is het gebrek aan nieuwe maatstaven, voor de organisatie en coördinatie van zowel het publieke als het persoonlijke leven. Het individu is hierbij een verzamelpunt van een ongelofelijke hoeveelheid verschillende disparate indrukken, Nietzsche
spreekt van een 'kosmopolitisme van spijzen, literatuur, vormen, en smaken, ja zelfs van landschappen'.
Men moet over een sterke homogene en tegelijk flexibele
persoonlijkheid beschikken om aan die toevloed van prikkels en veelheid van aanspraken op een eigen manier het hoofd te kunnen bieden. Juist daaraan ontbreekt het in de late moderniteit. De moderne mens weet doorgaans nog net wat hij niet wil maar helemaal niet wat hij wel wil."

J. Dohmen, Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007, p. 110 - Discussie over het boek - Vorig blogje over dit boek

helemaal mee eens

"Taking charge of your body

can help you take charge of your life.

And that power can help you

go wherever you want to go, every single day."

Cheryl Bridges Treworgy,
competed on five U.S. World Cross-Country teams

(1968, 1969, 1970, 1974, and 1976)

Levenskunst (nog niet voor mij)

"De ware morele problematiek van deze tijd is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf. Men vindt deze onverschilligheid in het feit dat wij de zin voor betekenis en het unieke van de individuele mens zijn kwijtgeraakt. Wij zijn onszelf als handelswaar gaan beschouwen. (E. Fromm, de zelfstandige mens).
De oorzaak van de vervreemding was volgens Fromm het feit dat 'onze tijd het concept van het leven als kunst' is kwijtgeraakt. Hoewel de mens van nature een scheppend wezen is, maakt het moderne individu steeds minder gebruik van zijn creatieve talenten. Hij leeft vooral om te werken en te genieten van zijn rijkdom en maatschappelijk aanzien. From verzette zich ertegen dat mensen als slaafse wezens door het leven gaan en pleitte voor een terugkeer van de levenskunst".

Joep Dohmen in Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007

Met een dergelijke intro had ik hoge verwachtingen van het boek. De auteur gaat er immers op zoek naar wat levenskunst is en daarmee heeft hij het vooral over authenticiteit : vanuit zelfkennis op deze wijze leven dat dit leven overeenkomt met wie je bent, correspondeert met je diepste waarden en normen. Maar tot nu toe ontgoochelt het boek wat. Maar wie weet, ik heb nog maar een derde van het boek gelezen.

Anderzijds : ik ken ze wel én bewonder ze, die mensen met levenskunst. Dikwijls creatieve mensen die heel goed weten wat ze (niet) willen. Eenvoudige mensen ook, op wie de opgelegde lifestyle-gekte weinig of geen vat heeft.

Jammer genoeg heb die enkele mensen die ik zo ken een volgende kenmerken gemeen waarvan ik vrees dat ze een goede basis vormen om levenskunstenaars te zijn : ze zijn vrij van geldzorgen en hebben de volledige beschikking over hun tijd. Ze hebben geen kinderen of partner, of die partner deelt volledig hetzelfde levensbeeld. En ... ze zijn al flink wat ouder.

Zouden dat voorwaarden tot het beoefenen van echte levenskunst zijn ? Ik vind mijn werk zeker zinvol, maar dat ik dàt werk doe en zoveel uren eraan besteed, heeft toch ten eerste met de boterham op de plank te maken. Kinderen brengen via school en vrienden de buitenwereld met zich mee én het conformisme. Zoals het 'bij die andere kinderen gaat', zo ook bij ons ! Probeer aan kinderen maar eens het begrip 'authenticiteit' uit te leggen, laat staan 'tegen de stroom in varen'. Ouders worden continu geculpabiliseerd ! Tenslotte ben ik nog jong. Misschien moet ik 'rijpen'. Misschien is oud zijn wel het synoniem van : vrij over je tijd beschikken en zonder materiële zorgen leven.

Er is nog hoop !

Moed

"Gelukkig zijn vergt moed", knikt Vandevelde. "Moed om in waarheid te leven, joùw waarheid. En om niet te geloven in geluksillusies die anderen je aanpraten. Moed ook om te erkennen dat je gefaald hebt en om opnieuw te beginnen. Geluk vergt bij uitstek de moed om risico's te nemen. Om op tijd en stond je leven in de wweegschaal te gooien en te dùrven een andere richting te kiezen. (...) Veel mensen zijn ongelukkig in hun gouden kooi, ze hebben een mooi loon en veel vakantie. Er is moed nodig om uit die kooi te stappen. Om alleen al een ander leven te dùrven voorstellen. "

In Weekend Knack 4/07/2007

Ooit ontmoette ik iemand die net de 30 gepasseerd was en zijn vrouw had verlaten. Het was een zachte en redelijke man die ik niet van onbezonnenheid verdacht, noch van affaires of wisselvalligheid. "Klikte het niet ?" vroeg ik aarzelend.
"We waren gewoon verkeerd getrouwd, er was niets meer tussen ons, ook geen ruzie of ergernis, we leefden gewoon naast elkaar. Er was geen warmte, geen humor, geen tederheid maar bovenal kilte en vervreemding. Waren we gebleven waar we waren dan waren we emotioneel dood.".
Ik schrok van de rationaliteit van zijn spreken. Ze hadden net een nieuw huis gebouwd met alle zorgen vandien.
"Natuurlijk konden we ook gewoon samenblijven. Maar ik verwacht meer van het leven, warmte, gezelligheid, humor, blij zijn met elkaar".
"We zijn ook zonder ruzie uit elkaar gegaan, met een regeling waar we beiden helemaal achter stonden".

Dat vond ik moedig. Hoeveel mensen zouden niet gewoon samenblijven ?

Naar aanleiding van het artikel heb ik me afgevraagd wat ik onder moed versta en wie ik moedig vind. Het werd mij snel duidelijk dat er een groot verschil is tussen moed en durf. Zelf vind ik durf gemakkelijker omdat het dikwijls éénmalig is, een soort berekende god.

Moedig vind ik alle ouders die dag in dag uit bewust voor hun kinderen zorgen. Ik denk dat dat onderschatte moed is. Ouders die bewust met opvoeding bezig zijn en weten waar ze heen willen met hun kind. Veel mensen - en dat begrijp ik - vinden na het vele werken niet meer de moed om grenzen te stellen of tijd te nemen voor hun kinderen. Kinderen opvoeden is investeren, jezelf investeren en dat kost moeite, gaat niet vanzelf.

Moedig vind ik mensen die voor een zieke partner zorgen. Of een ziek kind. Moed hier dus als 'altijd opnieuw' in tegenstelling tot 'eenmalig'.
Soms vind ik topsporters moedig. Wanneer ze bij duidelijk verlies nog alles geven en weigeren het kopje te laten hangen. Een houding die in het leven ook bewonderendswaardig is.

Ben ik moedig ? Ik vrees van niet, maar als moed kon krijgen , dan toch het liefst om steeds opnieuw te beginnen. Trouw in kleine dingen.
Maar dat is een andere deugd. Trouw.

Je hebt zo van die dagen ...

Omschrijven kan ik ze niet, maar het liefste heb ik ze achter de rug.
Op zo'n dagen hou ik van dergelijke citaten :

Het zij opgemerkt dat dat soort mensen naar hun lot kijkt waarop de
meesten gewoonlijk naar een regenachtige dag kijken.

&

Zijn leven regende voor zijn ogen omlaag, een rustig
schouwspel.

Beide citaten komen uit Zijde van Alessandro Baricco
Zelfs de tekening op de kaft past bij mijn dag !

Dank aan T. voor dit boekje als geschenk !

Realisme


"Wat zijn we toch bang om ongelukkig te zijn. Geluk is de norm geworden en dat maakt ons massaal depressief. Ben je af en toe gelukkig ? Zo veel te beter. Ben je wel eens ongelukkig ? Dat is niet meer dan normaal. Ben je soms angstig ? Menselijk. Heb je een rare kronkel ? We hebben er allemaal wel één. Paniekstoornis is samen met depressie de meest voorkomende psychische klacht tegenwoordig. Maar wat wil je, als we zo veeleisend zijn voor onszelf ?"

Wilfried Van Craen in Knack nr. 3, 2007

Volledig artikel