rekeningrijden vergroot de sociale ongelijkheid

Het is me toch wat, dat verkeer. Manlief en ik doen iedere dag 45 minuten over 25 kilometer, over en weer. Wel, dat went, en de rit (van het werk) doet ons psychologisch ook een beetje afstand nemen. Maar toch, 45 minuten over 25 kilometer... Ooit hebben we overwogen om het met de fiets te doen, maar omdat de weg één en al heuvel op heuvel af is, hebben we dit plan na een paar experimenten opgegeven. Spijtig !

Gisteren moest ik naar een congres aan de rand van Antwerpen. 47 km klonk het bij Mappy. Hoe lang doe je over 47 km als het daar pas om 9.30 u begint ? Ik bespaar u het denkwerk : net geen 2 uur en dit zonder Leuven of Brussel te moeten passeren. Ook files, die niet zozeer te wijten waren aan het spitsuur, maar wel aan wegenwerken. Die lijken precies wel heel erg in trek.

Rekeningrijden dan maar ? Ik mijd de auto waar ik kan, maar ik heb het toch bijzonder moeilijk met het idee van rekeningrijden. Misschien ben ik verkeerd, maar het lijkt mij toch iets dat de sociale ongelijkheid zal versterken. Méérverdieners hebben dikwijls een auto van het werk. Dus zij hoeven zich al geen zorgen te maken. Ook over het commercieel vrachtvervoer vrees ik dat dit niets uithaalt. Het is een wet dat een product zoveel kost als grondstoffen + kosten + winst. Dus zal veel gewoon duurder worden. Tenslotte zijn er mensen die niet buiten een auto kunnen en het sowieso al moeilijk hebben. Ik denk aan de vele gezinnen met kinderen die niet in de stad wonen, al zullen die laatste het toch ook moeilijk hebben. Je stopt kleine kinderen wel niet even in een rugzak op je fiets. Er bestaat zoiets als fietszakken maar al je boodschappen krijg je er ook niet in kwijt.

Vergeet het tenslotte maar dat het openbaar vervoer een alternatief is voor de auto. In sommige gevallen wel, als je van stad tot stad moet reizen. Maar duur is het zeker. Ik geef u een voorbeeld. Als je met 2 personen van Aarschot naar Brussel moet kost dat 28 euro voor 88 kilometer, terwijl het volgens Mappy 4,75 euro brandstof kost. Zelfs als ik grofweg x3 zou rekenen (verzekering, aankoop, onderhoud), dan kom ik nog maar aan 15 euro en dan heb ik nog niet gerekend dat ik ook nog eens tot het station moet rijden, wat ook weer 6x2 kilometer is.

Misschien ben ik cynisch maar ik denk : wie rijk is, of de kosten kan doorschuiven via een werkgever of bedrijf, zal met dit systeem aangenaam kunnen rijden. Want voor wie het zelf moet betalen wordt het wel zeer duur.

No Apple please

Een paar dagen geleden heb ik een nieuwe externe harde schijf gekocht. De vorige (Freecom, 80 gig) wil soms wel, dan weer niet z'n gegevens prijs geven. Dus tijd voor een nieuwe dacht ik. Op de 'oude' staat heel wat muziek en die wil ik niet kwijt, ook niet de aangekochte muziek via I-Tunes, waar ik dus geen cd-tje van heb.
Nu heb ik toch een paar bedenkingen bij die harde schijven en vooral bij I-Tunes. Toen ik onlangs mijn laptop resette (via herstelpunt) kreeg ik het vriendelijke (?) bericht van I-Tunes dat ik dus al aan de 2de pc zat die gebruik maakte van de muziek en dat dit maar voor 5 pc's zou lukken. Lijkt veel, maar is dat niet. Ten eerste hebben wij thuis meerdere pc's. Dit zou ik nog kunnen oplossen door de muziek te verbinden met de 'hoofdpc' en 'm in het netwerk te steken. Maar vooral, ik wil mijn muziek binnen 15 jaar nog altijd kunnen horen en het is niet denkbeeldig dat er dan al meer an 5 pc's door mijn handen zijn gepasseerd.
Dus 'koop' ik in zekere zin niet mijn muziek bij I-Tunes, ik leen het voor bepaalde tijd, en dat zint me eerlijk gezegd totaal niet.
Door een stomme beslissing heb ik ook 'Genius' geactiveerd. Genius is een programmaatje dat bij I-Tunes hoort en voorstelt om zelf muzieklijsten te maken aan de hand van een gekozen song. Stel, je kiest een lied van Tori Amos, dan zou Genius je voorstellen doen van muziek die indezelfde lijn ligt. Ik dacht dat dit een mengeling zou zijn van muziek uit mijn eigen bibliotheek en aan te kopen muziek. Tot nu toe zie ik alleen dat I-Tunes alleen 'aan te kopen' muziek voorstelt. Tot daar nog aan toe, erger is dat bij gebruik van het programma mijn hele muziekbibliotheek naar I-Tunes gestuurd wordt en bij het afsluiten van het programma dat nog eens gebeurt. Vertraging alom in deze digitale wereld, en het is niet omdat ik van één liedje wil weten welke soortgelijke muziek er nog bestaat, dat ik meteen instem met het feit dat mijn hele bibliotheek iedere keer naar hen wordt gestuurd. Het zal wel weer in de kleine lettertjes gestaan hebben.
Ik vraag mij af wat er gebeurt als ik mijn bibliotheek op mijn nieuwe harde schijf zet, zal dit dan de 3de zogenaamde pc zijn ? Dan zal ik niet lang kunnen genieten van mijn muziek.

Maar het hoeft niet eens I-Tunes te zijn, want op mijn nieuwe harde schijf heb ik 3 jaar garantie. Ik hoop dat dit niet betekent dat dit de doorsnee leeftijd van een een HD is. Er moet toch betrouwbare opslag bestaan ? Dan maar naar de server toe werken. Ha, ook een mogelijkheid. Meer werk evenwel.

Met Apple heb ik het ondertussen wel zo wat gehad. Ja, het is het mooiste design, en ja het is kwaliteit. Maar het is superduur en ze geven geen cadeautjes. I-pod : bij een gewone MP3 speler krijg je meteen een lader om ook via het stopcontact op te laden, bij een I-pod, die al heel wat meer kost dan een gewone (vergelijkbare ?) MP3, kost je dat extra 25 euro, tenminste als je die van Apple wil. Een 'kloon' - voor Apple gemaakt - kost 11 euro. Minder mooi evenwel. Zo gaat het met alle extra accesoires van Apple, ze leveren er zelden eentje bij en als je het al wil kopen, dan mag je flink, heel flink bij betalen.

Nee, hier geen Apple fan, hoe mooi en kwalitatief het ook is.

op de operatietafel

Vandaag moest ik voor een kleine 'heelkundige ingreep' naar wat ze hier 'het kliniekske' noemen. Het is een soort dagziekenhuis. De ingreep stelde twee keer niets voor, wat gesnij en dichtnaaien en dat was het. Toch was ik onder de indruk van de manier waarop dit gebeurde.

Vooreerst moest ik een afspraak maken voor de operatiekamer. Ik mocht er zelf op het bed gaan liggen en werd al onmiddellijk verblind door de traditionele ufo die boven 'het chirurgisch gebied' lag. Om blijvend in de aliensfeer te blijven werd een sticker op mijn been (waar echt niets aan mankeert !) geplakt, 'voor de aarding'. 'Want ze gingen branden'. Meer uitleg kreeg ik niet want 'de operatie' werd ingezet. Ik werd plaatselijk verdoofd en, lieve dokters en verplegers : een plaatselijke verdoving is plaatselijk. Het is maar dat u het nog eens weet.

Wat toen gebeurde vond ik buitenmaats. Ik lag er in het middelpunt van de zaal (uiteraard) en boven mijn hoofden hoorde ik hoe de secretaresse haar ontslag had aangeboden, dat het enkel de goeien waren die weggingen, dat x nu weer 80 procent ging werken, want hup dit hup dat. Laat ik maar zeggen dat het erger was dan op een markt. Met naam en toenaam. Die zus, die dat, 'en het is toch erg dat'...

Ik ga warempel denken dat chirurgie een makkie is.

Nu was het echt maar voor 'een sneetje', maar zouden chirurgen bij ernstige operaties ook gewoon maar doorkletsen over alles en nog wat ? Boven de hoofden van hun (wellicht volledig verdoofde) patiënt.

mannen hebben het voor het zeggen

O frustratie alom ! Wij zijn 2 jaar officieel getrouwd en moeten dus nu pas gezamenlijk onze belastingsaangifte invullen. Na jaren mijn eigen boontjes te hebben gedopt gaat dit werk plots (tegen mijn zin) naar manlief. Hij heeft er niets voor nodig, zelfs mijn 'token' of paswoord niet. Via "My Minfin" staan al mijn gegevens al ingevuld (wedde, voorheffing, giften, pensioensparen) en ja, de belastingsdienst gaat er van uit dat zijn rekeningnummer wordt gebruikt. We kunnen natuurlijk wijzigen, maar dan zijn we verplicht ons IBAN nummer te gebruiken, wat wij als gewone Belg niet kennen.
Bij kadastraal inkomen staat ook altijd mijn man vermeld. Hetzelfde bij alle mogelijke belastingenpapieren of officiële documenten : die staan gewoon op zijn naam, al betalen we natuurlijk gezamenlijk en zijn we wel getrouwd.

Daarnet zei manlief : je moet niet helpen hoor, ik heb alle gegevens.
"Ik kan dus weer gaan strijken", zei ik hem wat onvriendelijk.
Want een heel jaar lang hou IK alle papieren bij, schrijf ik alle rekeningen netjes over, doe ik alle administratie, maar als het over belastingen gaat zegt vader staat : doe maar uw strijk.

Grrrr !

Update : ja, op het einde had hij dan toch mijn token nodig.
Update 2 : Liefje : vind je dat nu zo erg dat alles op mijn naam staat ? Dat maakt toch niets uit ? Grrrrrr !
Update 3 : voor de goede lezer : ik had duidelijk mijn dag niet. Waarschijnlijk was ik ook niet zo genietbaar vandaag. Lange tenen ?

we kunnen niets !

Deze vakantie heb ik meer dan anders tv gekeken. "Méér" is bij mij gemakkelijk gerealiseerd, want ik hou niet echt van televsie. Britse detectives (maar die zijn schaars) kunnen mij bekoren, maar de rest niet echt. Meestal als ik de televisieknop heb omgedraaid heb ik spijt van de tijd die ik aan het ding gekluisterd zat. Op de Discovery Channels na, levert het mij bijna nooit iets op.

Wat mij deze vakantie echter opviel is de infantilisering van de kijker. Als je de programma's overloopt dan lijkt het alsof de kijkers niets kunnen en zijn heel wat programma's verkapte schooltelevisie voor volwassenen. Meestal laten de volwassenen zich ook helemaal van de wijs brengen door de zogenaamde 'leraars'.


Zo heb je het (ik moet toegeven, bij tijden grappige) programma 'how not to decorate'. Twee jonge designers nemen een huis onder handen nadat ze het zowat helemaal belachelijk hebben gemaakt. Op de vlaamse televisie - ik kan niet op de naam komen - is er eenzelfde programma, zij het dat het hier de bedoeling is dat het huis naderhand verkocht wordt. De dame in kwestie kijkt vol ontzetting naar de inrichting van het huis met een blik van 'hoe is het mogelijk' ? (zie ook de blik van Colin en Justin) En zo zijn er nog een paar huisprogramma's met dezelfde boodschap : mensen hebben geen smaak en dat moet maar eens veranderd worden.

Stel dat er toch een paar 'kenners' bij het kijkersvolkje zaten (huisje helemaal volgens de regels ingericht) dan beschikken ze wellicht niet over de nodige kennis om zichzelf te kleden. Nee ook dat moet helemaal opnieuw ! Trinny and Susannah met hun Vlaamse tegenhangers als 'moeders en dochters' die opnieuw gekleed moeten worden. Alles gerestyled !

Gezond eten kunnen we ook al niet. We moeten opnieuw worden opgevoed.

Opvoeden kunnen we al helemaal niet ! Weerom een resem programma's.
En we zijn te druk : volg yoga met Ingeborg !
Ons leven is één knoeiboel : kijk naar Dr. Phil.

En zo gaat het maar verder. Allemaal programma's om ons beter te voelen, want als je al dat advies en al die regeltjes bijhoudt, dan wordt het allemaal 'geweldig'.

Of we nog origineel zijn is iets anders.
Dan zit je daar, in je tijdschriftenhuisje en je jurkje uit het modeblad.
Liever toch gewoon jezelf !



PS : onzekere consumenten zijn natuurlijk zeer goede (grote !) consumenten !

verjaardag

Het is onlangs mijn verjaardag geweest. Tijden van Grote Frustratie voor het liefje. Want feest betekent cadeautjes, en hij vindt zichzelf niet zo goed daarin. Vooreerst mag hij het niet vergeten. Ooit is dat eens bij een belangrijk feest gebeurd. In aanwezigheid van familie overhandigde ik een cadeautje waarna de familie hem aankeek met nieuwsgierige ogen naar zijn pakje voor mij.
Eu ?
Dat maakte zo'n indruk op hem dat ik vrees dat hij er bijna een complex aan overgehouden heeft. Het zegt werkelijk niets over zijn liefde of attentie voor mij, want om in cliché's te spreken : hij zorgt wel alle dagen voor een kleine of grote attentie. Misschien is dat laatste zelfs de reden waarom hij het bij zoiets als het scheuren van een nieuw kalenderblaadje vergeet. Iedere dag feest, niet ?

Net twee weekends geleden lag hier echter op tafel een onhandig ingepakt cadeau. Blauw papier. Geen labeltje van waar het kwam. Zelf ingepakt. Duidelijk. Beetje onhandig maar daardoor ook des te mysterieus.
Hij had niets laten vallen. Geen hint gegeven en ... zelfs geen hint gevraagd. Want daar is - ie ook te fier voor : om domweg te vragen 'wat wil je ?'. Samengevat : frustratie voor hem maar grote spanning voor mij. Het kan immers alles en niets worden.

Maar nu dus niet. Hij had erop gedacht en het overtrof al mijn verwachtingen. Ik had 'het ding' immers al eens gezien en er verliefd naar gekeken maar had hem dat niet eens verteld. Omdat ik het duur en luxueus vond.
Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar een Wake-Up lamp. Het lijkt niet bijzonder, maar na 2 weken intens gebruik kan ik zeggen dat ik ze nooit meer wil missen. Het principe achter de lamp is eenvoudig : een mens wil niet wakker geschrokken worden door een plots geluid, maar wil wakker worden alsof hij vanuit zichzelf wakker geworden is. Geen schok, maar wakker met het zonlicht en de vogeltjes. De Wake Up lamp begint dus (een half uur ? Ik zou het niet weten) voor de eigenlijke wektijd, heel zachtjes, bijna onmerkbaar te schijnen. Het licht wordt langzaam sterker tot het op de wektijd op z'n sterkst is en er gewekt wordt door zachte vogelgeluiden.
Door het proces van zacht naar sterker licht word je heel zachtjes gewekt en is er nooit een schok. Niet middenin een droom of met een schok.

De meeste wekkers roepen irritatie tot zelfs agressie op. Hoeveel mensen hebben geen zin om de wekker de andere kant te gooien, of 'm onder bed te verstoppen ? Hoeveel mensen geven er geen 'klop' op ?

Ik dus niet. Ik word sedert een paar weken iedere dag gewekt.
Dankzij mijn liefje.

Met enige fantasie voel ik mij als Doornroosje in het bos, gekust door haar koene ridder, midden in het vredige bos van de vogels en koekoeks.

Wat een verjaardagsgeschenk !


Met de Wakeup Light wordt u natuurlijk wakker. U voelt zich wakkerder en u begint energiek aan de dag. Uit klinisch onderzoek blijkt dat het nabootsen van de zonsopgang een gunstig effect heeft op de gezondheid en het welzijn kan verbeteren. De Philips Wake-up Light is de nieuwe manier van natuurlijk ontwaken. Lees verder

dag- en nachttarief ?

Bij onze bouwplannen hoorde ook de keuze voor elektriciteitsleverancier. We hebben er niet echt over na gedacht, en kozen voor Electrabel. Tweede keuze : soorten meters. Tweevoudig natuurlijk, met dag- en nachttarief. Van die tweede keuze waren we redelijk zeker. Dit zou ons goedkoper uitkomen.

Na een jaartje krijgen we een afrekening. Geen opdeling in dag- en nachttarief, dus een fikse factuur. We bellen naar Electrabel, ze noteren het probleem. We blijven aanmaningen krijgen.

Dan een half jaar stilte. Met in kleine lettertjes 'nog te betalen'. Maar omdat de berekening verkeerd is (alles aan dagtarief) melden we dat we zullen betalen bij de correcte berekening.

Na een half jaar krijgen we die.

Nog geen 50 euro verschil op een jaar. U zal zeggen : 50 euro is beter dan niets. Natuurlijk ! Al mijn verwoed uitstellen van de afwasmachine tot 's avonds laat, het niet gebruiken van de wasmachine en de droogkast tijdens het dagtarief, tot zelfs het bakken van het brood, het heeft ons dus 50 euro opgebracht.

Klopt de factuur wel ? Excel draait goed tegenwoordig. Ik krijg er een punthoofd van.

kort

De telefoon gaan over. 'Privé' lees ik op het schermpje.

"We zijn van Testaankoop en ... en wel willen graag je mening weten over enkele zaken, heeft u een momentje ?"

Ik wil de vrouw een kans geven én duidelijk communiceren.

Ik antwoord :

"Ik wil best mijn mening geven, maar ik kan nu al zeggen dat ik geen abonnement neem".

"Dan zal ik je tijd niet nemen".

Slechte training hebben ze daar, die verkoopsters.

Want had ze me aan de praat gekregen (ik was duidelijk bereid te praten) dan had ze mij misschien toch nog mijn interesse gewekt. Door onmiddellijk af te haken zei ze meteen dat haar enige doel was om mij tot abonnering te overhalen. Wat ik over Testaankoop dacht, interesseerde haar dus geen fluit.

...

(ze moest eens weten dat ik het best een goed tijdschrift vind !)

Ik wil een man zijn !

Begrijp me niet verkeerd, ik ben best tevreden met het lichaam dat ik heb en wil niet ruilen met dat van een man, maar er zijn voordelen aan het man zijn.

Zo gaat mijn liefje netjes zoals het hoort elke 'dikke' maand naar de kapper. Daarvoor neemt hij de fiets, rijdt richting kapper zonder afspraak en komt na een dik halfuur terug met een update van de laatste interessante software. En met een nieuwe coupe natuurlijk. Het halfuurtje mannenpraat en knipbeurt kostte hem welgeteld 9 euro.

En natuurlijk ziet hij er prachtig uit ! Wat dacht je ?

Ik haat kappers. Neem het niet persoonlijk, maar waarom woelen ze altijd zo in je haar ? Waarom kijken ze naar je hoofd alsof je onder de operatietafel ligt ? Waarom niet hup zoals bij mijn man, 1 blik, hoofd recht, knippen en gedaan is het ding.

Nee, een kappersbeurt bij vrouwen wordt gezien als een delicate aangelegenheid. Delicaat betekent : het moet voorzichtig gebeuren. Lees dus : u i t e r m a t e t r a a g. Zo traag zelfs dat ze me vragen of ik een koffie wil. Of heb ik liever thee, een frisdrank ?

Die schaar wil ik ! denk ik, maar ik zeg maar vriendelijk nee en bedel met mijn glimlach of ze alsjeblieft verder willen doen.

Nee dus. Want vrouwelijke kappers werken nooit alleen. Je zal zien, op een bepaald moment moet er altijd een advies komen van kapper 2. Ook deze kapper kijkt naar je hoofd alsof er een diagnose gesteld moet worden waar leven of dood van af hangt.

Vervolgens komt de comtemplatie. Ergens midden de kappersbeurt laten ze je zitten. Met een beetje geluk zit je nog ietwat comfortabel, maar het kan even goed zijn dat ze je laten zitten met je nek in de wasbak. Gegarandeerd nekpijn !

Maar wat kan je doen ? Met druipend haar flink rechtop zitten ? Dat hoort niet ! Op straffe van 'helemaal opnieuw te doen' !

Begint voor mij het moment van contemplatie (het product moet inwerken heet dat), dan begint voor de kapper het deel-moment. Je wordt als klant meegenomen in het privéleven van de kapper. Want de twee dames zijn tijdelijk werkloos en gebruiken het contemplatiemoment om hun weekend aan elkaar te vertellen. Ik kan niet anders dan toehoren, hopeloos als ik daar lig met mijn nek in de wasbak. Ik kan niet eens bewegen ! Ik hoor dat hij geen plannen heeft om zich te settelen, dat samenwonen nog niet voor morgen is.

Alsof ik een ei ben dat gekookt moet worden gaat na een aantal minuten de kookwekker af. Nieuwe fase. Nieuwe behandeling.

Was ik daarvoor een klant die behandeld werd als patient, ondertussen ben ik patient geworden : een zachtgekookt eitje, een willoos diertje, vermoeid en bijna depressief.

Ook daar wordt op gerekend. Want met stoute moed roepen ze de meest weerbarstige haren tot orde en doen me bijna geloven dat ik Scarlet Johansson ben. Na zo'n marteling geloof ik alles.

Tot ik thuis ben natuurlijk.

kerstlijstje

Een kwart jaar geleden wist ik wat mijn favoriete nieuwjaarscadeau's zouden worden : (digitaal)loopgerief. Aanvankelijk was ik behoorlijk verliefd op het huwelijk van Nike en de nano-Ipod, muziek en continu feedback over de gelopen afstand en snelheid. Tot ik tot inkeer kwam en besefte dat dit mij gruwelijk op de zenuwen zou werken. Het 'afstands'probleem wordt immers op prachtige manier opgelost door de kaarten van Google (via runnersworld traininglog) en snelheid meten is een kwestie van de regel van drie toepassen. Een stopwatch is voldoende.
Een foot-pod zou mij dergelijke gegevens ook kunnen geven, zij het na het loopje. Alles zou netjes geanalyseerd kunnen worden. Hmmm... Met een Garmin-toestel zou ik zelfs een ware GPS aan mijn voeten hebben. Tot ik weer dacht dat een simpel logboekje mij eigenlijk al voldoende gegevens geeft, en runnersworld biedt ook mooie gratis statistieken.

... geen digitale dingen dus. Ik wil blijven genieten van het lopen. Ik volg wel mijn afstand en mijn snelheid, met als enig doel om mijn trainingen een beetje gericht te doen zodat ik progressie maak.

en wat de loopcadeautjes betreft mag manlief mij op een paar nieuwe loopschoenen trakteren, want ik ben de 1000 km voorbij ...

Lang leve Sophie !

"Het ruikt hier zo lekker", zei manlief toen hij binnenkwam.
Geuren van kaneel en nootmuskaat vulden de keuken.
"Wortelcake" zei ik, dankzij Sophie !

Wortelcake - ik had het al eens gemaakt maar niet zo lekker - is pas het begin. Want volgende week - lang leve de vakantie ! - wordt het cake met geitenkaas.
Ik heb er nu al zin in !

Sophie Dudemaine, de cakes van Sophie, Fontaine uitgeverij.

zwaar werk

We zijn nog geen twee weken terug aan het werk en het lichaam kreunt. Of liever : de voeten. En ik ben lang niet de enige de klaagt. Net als andere collega's mis ik mijn 'crocs'. Op de een of andere manier zijn dat niet alleen vrolijke schoenen, maar ook voetvriendelijk. Ik had ze meegenomen naar China als pantoffeltjes voor na een zware wandeldag, maar ik heb ze daar niet eens afgedaan. Kilometers heb ik met de crocs gelopen, tot groot jolijt van heel wat Chinezen die nog nooit zo'n gekke schoenen hadden gezien. Want een beetje gek zijn ze wel.

's avonds stak ik ze gewoon onder de kraan en ze zagen er weer helemaal nieuw uit.

Nu het gewone (lees : werk-)leven weer begonnen is heb ik weer 'klassieke' schoenen aan. Geen Crocs. Maar wel ernstige schoenen. Gisteren kon ik wel janken van zoveel vermoeidheid in mijn voeten. Alsof er klompen aan mijn voeten hingen. En dat ging niet eens weg na het verwijderen van de zondebokjes.

Dus polste ik even bij de collega's : als we nu - de crocsfans - onze crocs op het werk droegen ? Ik wil best een zwart paar kopen. Kwestie dat het niet al teveel opvalt. Kwestie dat we na het werk lieve voeten hebben. Maar de meeste collega's waren niet enthousiast over mijn voorstel. 'Eenmaal ik thuis ben...' zeiden ze in koor. Tja, maar ondertussen loop ik wel uren op die ondingen.

DUS... was ik genoodzaakt om mij naar een degelijke schoenenwinkel te begeven en daar schoenen te kopen die beloofden om mijn voeten evengoed te verwennen : Mephisto's. Nu wéét ik al jaren dat zo'n schoenen oerdegelijk en gezond zijn maar ik vind ze ook oersaai en overjaard. Gelukkig heeft Mephisto z'n collectie een beetje vermoderniseerd, maar bij de keuze tussen pijnlijke modieuze voeten en ondersteunde eu ... saaie voeten zal het toch het laatste worden.

Tenzij we allemaal onze crocs aandoen natuurlijk.

Want die vind ik best vrolijk.

Wat kan er tegen een vrolijke noot op het werk zijn ?

Doel bereikt en nu de beloning !

Ik heb de 5 km gelopen en al opnieuw bevestigd.

En nu komt de beloning ! Een sportieve beloning om nog meer te lopen !

Nu nog een winkel vinden want online is hij nog altijd 'nog niet beschikbaar'.

Van een miskoop naar een juweeltje !

Vorige week - ik weet niet wat me bezielde - heb ik impulsief een nieuwe MP3-speler gekocht. Een mooi ding van 2 Gb, met prachtig kleurenscherm. Ik kon er ook mijn fotootjes op kwijt enzovoort. Een cardslot voor mini-SD-kaartjes maakte het geheel nog uitbreidbaarder. Maar het ding was te mooi en te fragiel. Vallen zou hij niet overleven en ... ik had hier al twee robuuste MP3 spelers liggen. Een onverslijtbare HP van de eerste generatie en een met SD-kaart uitbreidbare Pocki-MP3 die meer dan een Gig kan slikken. Dus ja, waarom had ik dit gekocht ? Verleid door het feit dat mijn zus weer 'de koop van haar leven' deed en ik anders met lege handen zou thuiskomen ?

Niet dus. Geen lege handen. Zus speelde met haar nieuwe fototoestel en ik trooste me wat met haar 'oude' spullen. Nou ja, een Multimediaspeler van Archos. Een toestelletje zo groot als een PDA waar ze naar hartelust MP3-tjes en hele DVD's op zette. Nog erger, ze verbond het ding met haar televisie en kon hem 'programmeren' zodat ze haar lievelingsprogramma's gewoon in haar sjakosj had. 30 GB. Prachtige resolutie voor foto's of films. En je kon 'm natuurlijk gewoon als een grote MP3 speler gebruiken.

Wisselen ? zei ik aarzelend, kijkend naar mijn miskoopje.

Met mij niet, maar in de winkel kan het wel. Je moet niets uitleggen.

De winkel was toen al dicht en vandaag trokken wij weer richting West-Vlaanderen in de hoop dat ik het miskoopje inderdaad mocht inruilen (mits fikse bijbetaling) voor het juweeltje van mijn zus. Meer dan honderd kilometer rijden...

En ja, het ruilen ging zonder enig probleem. Ik had mezelf de rit kunnen besparen want ik mocht ruilen in éénder welke winkel van de keten. Of gewoon geld terugkrijgen. Geen probleem.

Da's pas service ! En ondertussen zit ik hier met een juweeltje van een ding.

Bedreigingen

Zomaar mijermingen uit de lossen pols.

• Op twee dagen tijd twee chauffeurs gezien die de krant aan het lezen waren. Geen file (en dan zou ik nog mijn bedenkingen hebben !) maar vertraagd verkeer. Laat ons zeggen dat er ongeveer in druk verkeer gemiddeld 100 km per uur gereden werd.
  

• Vermoeidheid ondermijnt het goede leven. Oververmoeidheid maakt het ronduit gevaarlijk. Lange tenen, korte antwoorden. Ik heb het hier en daar gemerkt. Zelf ook heel moe. Dus hou ik mijn tenen maar wat bij mij en vermijd veel mensen.
  
  
• An Inconvenient Truth is ook hier de huiskamer binnengedrongen. Niet onmiddellijk een happy film. Bewustwording is belangrijk en - al beken ik mij niet tot groene dame - ik kan best ook wat meer inspanningen doen. Maar dat het een hype wordt en er belastingen komen om de plasticzakjes (die je nergens meer krijgt) en dat het problemen als (sociale) ongelijkheid en oorlog verdringt, maakt mij ook wel wat bang.
  En ondertussen doen die Amerikanen maar lekker Kyoto-loos verder.
  Bedenkingen ook bij de 90 kilometermaatregel van vorige week ook. Massale boetes terwijl men toegeeft dat de communicatie en signalisatie onvoldoende waren, Wallonië dat niet 'meedoet' maar rekent op 'goede wil'.
  Echt au serieux kan je dat toch niet meer nemen...
  
  

Dorpsavonturen

Rond kwart over zes deze avond kreeg ik opeens een onweerstaanbare trek in pizza. Zou er nog een winkel open zijn in mijn nieuwe dorp ?
Mijn nieuwe stek mag dan wel een dorpje zijn, internet is hier wel alom aanwezig. Dus tikte ik snel de naam van de winkel 5 huizen van ons verwijderd in, en zag dat de winkel tot half zeven open was.
"Jij ook een pizza ?" vroeg ik in alle spoed aan het liefje. "Doe maar" zei hij.
Ik snelde de auto in en parkeerde mij 300 meter verderop.

Twee winkelmeisjes waren de afdeling vlees en brood aan het opruimen. Ik knikte goeiedag en liep op een drafje naar de diepvriesafdeling. Twee pizza's en nu richting kassa.
Ondertussen waren alle lichten gedoofd en moest ik het stellen met het daglicht dat via het buitenvenster naar binnen kwam.
Plots werd ik er mij van bewust dat het wel héél stil was.

Ik liep in de duisternis terug richting vleeswaren en zag dat de winkeldames weg waren.
Hier en daar brandde noodverlichting.

"Kan ik betalen alsjeblieft ?" riep ik met een beetje angst in de keel.
Ik zocht mijn mobieltje want plots had ik door dat ik gans alleen in de winkel was.
Geen GSM bij. Had ik ook niet nodig voor een blitzbezoekje aan de winkel 300 meter verderop.

Gestommel achterin de winkel.
Een man - de baas zelf - kwam me tegemoet.
"Ze vertelden me net dat er nog een auto op de parking stond en dat er waarschijnlijk nog een klant binnen was", zei hij.
"Eu, ja... Kan ik betalen ?
Hij glimlachte.

"Dat is dan 8 euro en iets."
Hij reikte me een gratis zak aan (anders te betalen) als troost. Of wou hij mij gewoon snel buiten krijgen ?
"Ik loop wel even met je mee" zei hij.
"Het gaat wel hoor," antwoordde ik snel.
"Straks gaat het alarm af, ik zal maar met je meegaan".

Liever geen alarm.
Ik stapte de auto in.

"Ik zal in de toekomst wat vroeger komen", wuifde ik hem nog toe.
"Niet nodig hoor, het alarm zou wel afgaan !"

Existentiële vragen

Sommige mensen liggen wakker over de zin van hun leven, anderen piekeren over de toekomst van hun kinderen of de bankrekening zorgt voor kopbrekers.
Niet bij mij. Nu toch niet. Mijn zin in het leven is groot, dus daar geen problemen.

Alleen vind ik de wereld niet volmaakt wat kuisen betekent. Het zou toch efficiënter moeten kunnen. Manlief oppert dat het meest efficient het inhuren van poetshulp is. Maar daar ben ik veel te ijdel en te bescheiden voor. Ijdel : omdat ik niet wil dat iemand anders hier in huis rondloopt. Bescheiden : omdat ik dat iets voor rijke madammen vind en stel mij daar 'madammen met een bontjas' bij voor.

Omdat veel vrouwen werk en huishouden willen combineren vind ik dat men een waarachtige leerstoel 'huishoudkunde' zou moeten inrichten, dat men beurzen moet uitreiken voor mensen die zichzelfreinigende vloeren uitvinden of dweilen die niet meer vies zijn.
Onze kuis moet professioneler !
Ik juich dingen als Swiffer toe en ben zelfs bereid dubbel te betalen mochten ze zo goed zijn als de reclame mij voorspiegelt.

Vandaag surfte ik wat op de site van Vileda. Hun dweilsysteem neigt naar iets goeds. Ik heb het al lang in huis maar het is : net niet dat. Nu zag ik dat er ook een electrische, oplaadbare versie bestond en kijk, daar heb ik een stuk nacht aan opgeofferd. Nadenken over hoe het beste dweilsysteem in elkaar zou moeten zitten.

Meteen dacht ik ook aan wat een gat in de markt dat zou zijn. De meeste burgies (burgelijk ir.) zijn mannen en worden wellicht zelden met het probleem geconfronteerd (omdat ze teveel verdienen kunnen ze zich natuurlijk ook de meest efficiente oplossing permitteren), maar het zou van o zo veel vrouwenliefde getuigen mochten die slimme mensen zich eens buigen over het probleem !

Tja, wakker liggen van een dweil.
Het kan erger !

proximusblues

Een paar maand geleden kreeg ik van Proximus volgende promotie : 300 SMS'jes per maand voor 3 euro. Nou ben ik niet zo'n sms-er, en hoe ik mijn duimen ook pijnig, een gemiddelde van 10 sms'jes per dag is niet realistisch. Kort samengevat : ik liet mij vangen. Tot daar aan toe niets aan de hand : ik had maar moeten rekenen.
Op het eind van de maand had ik nog zo'n 260 SMS'jes over. Financieel niet zo verstandig, dure SMS'jes zelf.
Tot ik ontdekte dat ik ook via www.proximus.be berichtjes kon sturen. Geen geprutst meer met die toetsen. Manlief kon er maar wel bij varen. Eindelijk kon ik eens gebruik maken van al mijn sms'jes !
Tot ik - weerom een maand later - al die SMS'jes wél op mijn factuur aangerekend zag. Van Proximus kreeg ik volgende verklaring toen ik om tekst en uitleg vroeg :

Geachte mevrouw,
Wij danken u voor uw e-mail. Deze sms bonus is alleen geldig voor sms'en verstuurd vanop uw gsm. Wij danken u voor uw begrip en wensen u nog een prettige dag toe.

Vriendelijke groeten

Dimitri C.
Customer Service Assistant
PROXIMUS - Klantendienst

Onderaan stond nog eens reclame voor de sms-jes via hun website.

Dure grap is het.