voor de zusjes

Voor de zusjes had ik een 'bokestas' gemaakt, naar een idee van eloleo, zij het dan in zeer vereenvoudigde versie, een mens moet zijn beperkingen kennen. De afmetingen zijn net goed voor een brooddoos, een flesje water, een snijplankje en een stuk fruit. Het is allemaal gemaakt van katoen dus kan het best tegen een wasje. De stof komt van Ikea, en als je meisjesmama bekijkt, zie je dat er nog veeeel mooiere tassen van gemaakt kunnen worden !
En dan de naamlintjes. Ik wou al lang zoiets, tot ik het op het net een site vond waar je stempels kon ontwerpen. 24 uur later zouden ze gebracht worden. Ze bieden zelfs sjablonen met tekeningetjes aan mocht je zelf niets kunnen verzinnen. Bij de Banier ging ik dan stempelinkt voor stof halen. Ik stempelde een goedkoop biaislint dat ik hier nog liggen had en streek naderhand het lint om de tekst vast te zetten zodat die niet zou uitwassen.
Zo simpel kan het zijn !

Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

ik zal wel moeten blijven naaien

En toen kwam ik zo'n pop tegen. Ik had al gedacht dat dat best handig zou zijn. Voor de leken : onder u : door aan de witte knoppen te draaien kan je exact de pop op je maat maken. Borstomtrek, heupwijdtje, en nog van dat. Véél knoppen.
Nu vind ik dat ik dat niet echt verdien. Want ik ben niet eens een vlijtige naaister en ik zit nog maar in het tweede jaar naaiwerk. Ik ben niet eens gepassioneerd. En zo'n dingen zijn best duur.
Of toch niet ?
Want waar kwam ik zo'n pop tegen ? In de kringloopwinkel. Voor 5 euro. In perfecte staat.
Toen ik ze kocht meende ik nog even dat ze 'vast' zat, op een bepaalde maat. Tot manlief het ding bekeek en zei 'duwen én draaien' en toen kon ik er alle kanten mee op.
Ze is van het merk Singer, en wordt nog altijd verkocht.
Het enige dat onbreekt is zo'n stok om ze op te zetten, maar dat is echt wel het minste van mijn zorgen.
Het loont dus, zo'n bezoekjes aan de kringloopwinkel !

The sixties are back !

Het lijkt wel of iedereen in mijn omgeving weet dat ik op de naailes zit. Niet dat dit mijn grote passie is, maar het is wel een heel nieuwe wereld en ik droom ervan dat ik het ooit onder de knie zal krijgen. Misschien is dat dromen genoeg om mensen op ideeën te brengen. Zo kreeg ik vorig jaar een pracht van een paspop. Zo'n ouderwetse, met linnen en gemaakt uit buigzaam hout. Ik kreeg ze zomaar cadeau, sterker nog, ze stond voor onze 'achterdeur'.

Gisteren kreeg ik pakken patronen uit de jaren 60 en 70, uit jaren toen ik nog niet eens geboren was ! Tel daarbij mijn liefde voor 'vroeger' en veel nostalgie, en je kon mijn hartje al horen bonken.

Zomaar bij de koffie, meegebracht door een vriendin. Ik weet niet of ik er ooit iets zal uit maken, maar ik vind het wel heerlijk. Ze krijgen een ereplaats je in mijn naaihoekje !

zomer en zomerrokjes

Er ligt nog stof voor 3 zomerrokjes en 1 zomerrukje ! Laat de zon maar schijnen !
Links 'mijn bijbel' : Patroontekenen en Ontwerpen van Rietveld. Het boek is niet meer verkrijgbaar, vandaar de kopie.

work in progres

O, de zijnaden zitten nog niet ineen, er moet nog een rits in, de mouwen moeten nog worden afgewerkt, maar als je bedenkt dat ik in september nog nooit een naaimachine van dichtbij gezien had, dan ben ik best tevreden !

Hoe langer ik op de les zit, hoe sneller ieder project gaat.

verrassing

Soms is het leven eenvoudig verrassend. Zo liet ik in december hier en daar vallen dat ik graag een paspop wou. In het kader van de naailessen nietwaar. Maar ik wou er niet al te veel centjes aan geven. Dus tweedehands was best OK.
Maar niemand, zoals ik wel een beetje had verwacht, had thuis op zolder of in de kelder een paspop staan.
Gisteren stond er aan onze 'achterdeur' een paspop. Ik wist niet wat ik zag. Ze stond nota bene buiten. Een ouderwetse, véél mooier dan op de foto hiernaast. Met hout afgewerkt. Met linnen bedekt. Het had iets surrealistisch. Pal voor de deur. Een ongenodigde gast.
Ik ga de trap op naar manliefs bureau. "Er staat een paspop voor de deur".
"O ja, zegt hij, A. is die komen brengen, die is voor jou".
Ik kijk verrast. Hoe wist A. dat ? vraag ik.
Ik heb dat eens laten vallen. En A. heeft dat laten vallen bij B, en B dan weer bij C. En C kende D en die had een paspop.
Blijkbaar is de paspop dus terug van D naar A geraakt. Of naar mij. Hoe dan ook 'via via'. En dit alles omdat manlief dat ergens heeft laten vallen. Dat ik dat graag wilde. En A. het dus ook ergens heeft laten vallen, ... Van hoever of waar de pop echt komt weet ik niet. Maar wel dat de paspop via een keten van mensen tot bij mij geraakt is. Fijn !

work in progress

Had ik (meer) tijd, dan zat ik uren achter de naaimachine. Had ik nog meer tijd, dan zou ik ook een cursus patroontekenen volgen. Misschien volgend jaar, wie weet. Het eerste rokje (boven) dat ik maakte is te groot uitgevallen. Het was zeker een maat, misschien zelfs 2 maten te groot. Nu is dat niet zo erg, want je maakt dan gewoon de naden (zijnaden of waar je de neepjes doet) weer los en je versmalt dat. Het was meteen een goede oefening.
Anders is het mij vergaan met rokje nummer 2 (onderaan), dat heb ik ... 2 maten te klein gemaakt ! Ik heb het langs beide zijden verbreed maar ja, als je stof te weinig hebt is er geen jammeren meer aan. Beide patronen waren nochtans onder deskundige leiding van 'de juf' gemaakt, maar ik heb al door wat er gebeurd is. Het tweede rokje is 'nagemaakt' van een bestaand rokje ... in strech stof, dat ziet er natuurlijk kleiner uit dan wanneer je het aanhebt, en mijn 'nieuwe' stof geeft voor geen millimeter mee !

Dus heb ik de hele nacht zitten denken hoe ik het toch nog kan 'redden'. Niet dat het zo erg is, het rokje kost in z'n totaliteit (met rits, voering enzovoort) geen 10 euro, maar ik wil mijn intellect best eens uitdagen over hoe ik dat elegant kan oplossen. Ik kan er alleen maar meer deskundigheid door krijgen. Dat ik al die naden opnieuw heb moeten losmaken, maakt niets uit. Ik kan best wel wat 'prutsen', de reden trouwens waarom ik mij dit jaar nog aan geen dure stoffen waag.

Naaien is ontzettend plezant. Ik hoop deze zomer nog de rokjes van Madama ZsaZsa, te maken. Deze dame is trouwens de bron van dit alles, de aanleiding, de oorzaak van zoveel naai-ijver.

Denk dus nooit dat een blog zonder effect is ! Levens kan-ie veranderen !

prioriteiten

Ik zit teveel achter de pc vind ik. Maar 't is zo verleidelijk. Mijn sociale leven gaat natuurlijk niet alleen via internet, maar toch voor een groot (en leuk !) stuk. Want afspreken met mensen, daar kruipt veel (leuke !) tijd in en ik kan onmogelijk met al de "sympathieke mensen in mijn leven" iedere week gaan afspreken. Ik zou dagen tekort hebben - die heb ik nu al.
Maar goed, we blijven 'in touch', of het nu via het bloggen, mailen, facebook of wat dan ook is. Laat niemand dus ooit zeggen dat internet a-sociaal zou kunnen zijn ! En dat van 'not in real life' klopt hier ook niet. Als ik al nieuwe mensen leer kennen via internet - omwille van de gedeelde passies (sport, hobby), dan lijk ik ze op een of andere manier toch ook letterlijk op het lijf te lopen.

Maar goed, dit jaar loopt dus nog altijd niet waarmee ik wil zeggen dat het zo snel loopt dat ik precies niet meekan. En we zijn al bijna maart. Ik moet 'crossen' ! Volgende week is er gelukkig een weekje vakantie, maar in mijn branche betekent dat zeker niet een week zonder werk. Voor veel van mijn collega's is dit weekje een combinatie van het overwinnen van opgestapelde vermoeidheid (zo dat we er weer dubbel dik kunnen invliegen), het bijwerken van projecten die niet afgeraakt zijn of extra tijd nodig hebben, én een stukje vakantie. Ik ga zeker niet doen alsof wij allemaal een hele week aan een stuk gaan werken.

Om de zoveel tijd in mijn leven moet ik eens nadenken over prioriteiten. Neem ik teveel werk aan ? Ben ik te idealistisch ? Moet ik meer nee durven zeggen ? Moet ik schrappen in andere zaken ? Moet ik nog meer mijn tijd onder controle houden ? Moet alle tijd gemeten zijn en moet ik tijd budgetteren ? Soms doe ik dat heel gericht, is mijn dag helemaal in blokjes gekleurd. Dat werkt heel goed als er ontzettend veel werk MOET. Dan werk ik zelfs met een timertje. Dat geeft veel voldoening want dan staat er eens (alleluia !) dat ik 20 minuten mag ontbijten. 20 minuten niet anders dan alleen ontbijten ! Wauw !
Maar hoe goed het timertje ook werkt - het zorgt wel dat je efficient werkt - een mens is volgens mij niet gemaakt 'op de bel'.

Goed. Prioriteiten dus. Wat wil ik met mijn tijd wel en niet ? Hoeveel tijd mag er achter dit pc'tje gesleten worden voor sociaal verkeer ? Want het is natuurlijk verleidelijk.
In oertijden moet je 'inbellen' voor internet. Nu ben je overal met een klik. Het vraagt soms veel discipline om niet door te klikken. Begin je met iets van je werk en hup daar kom je her en daar terecht en je denkt : meteen eens zien of ...

Prioriteiten. Wanneer ga ik er over nadenken ?

zakjes vullen

De hele namiddag koekjes gebakken voor de collega's die morgen de sneeuw gaan trotseren. Krachtvoer is het : mueslikoekjes met uiteraard granen maar ook stukjes fruit erin. Ze zien er onschuldig klein en 'lief' uit, maar ze geven je een 'boost' aan energie. Nu duimen dat alle zakjes terecht komen. De foto's zijn work in progress. Het was hier bijna 'bakkerij Kaat'.

snoepzakjes

Vandaag moeten we naar een laatste feestje en ik wou nog kleine cadeautjes meegeven zodat iedereen iets krijgt. Het werden deze snoepzakjes. Het basisidee komt uit 'Kook', het magazine van Spar. Zoals je op de foto's kan zien is de basis een kartonnen bord. Ik heb de engeltjes een feestjurkje bezorgd en onder hun rok zit een zakje snoep. Het is werkelijk heel eenvoudig maken. Iets wat oudere kinderen kunnen al mee knippen, de jongere kunnen de jurkjes van stippen of wat dan ook voorzien. In de kerstboom hangen kan ook natuurlijk, maar die wordt dit weekend al afgebroken. Dus zijn het maar snoepzakjes geworden !

kerstkaarten op post !

Ik heb me weer geamuseerd ... de kerstkaarten of liever dit jaar 'kerstzakjes', kunnen op post !

work in progress

Het eindresultaat van de kerstkaart, staat er nog niet op, maar ik ben toch al verder dan halfwege ! Tussendoor ook een paar foto's van mijn werkkamer genomen, oftewel, 'Kaats kamer', zoals ze dat hier noemen. Ik ben er onze architect nog altijd dankbaar om dat hij het zo heeft kunnen regelen dat we samen veel 'open' ruimte hebben maar ook allemaal over een meer dan behoorlijke 'eigen ruimte' beschikken. Manlief vindt het in 'mijn' kamer allemaal 'zo vrouwelijk' : kleurtjes en lichtjes, kaarsjes... bij hem lijkt het alsof er een computerfanaat in woont. Stukken hardware hier, kabels daar, telescoop naar de hemel gericht, boeken open, alsof hij nog een soort Einstein-ervaring zal meemaken.
Wie weet gebeurt het nog ?

lekker schuilen in huis

Vandaag had ik afgesproken met twee 'eeuwenoude' vriendinnen. Niet dat ze zo oud zijn, wel dat ze al 'een eeuwigheid' meegaan. Ik zag er heel erg naar uit maar keek toch op toen ik deze morgen de wereld onder een laagje sneeuw zag. Het mag dan wel mooi zijn, koud en kil was het ook, en smeltende sneeuw is niet echt mijn ding. Koude voetjes ! Gelukkig deed het prima koffiehuis (ik had een koffie met een Tiramisu aroma !) het kille weer snel vergeten. Maanden werden weer aan elkaar gebabbeld en tot onze aller ontgoocheling zagen we bij het buitengaan dat het aan het 'sneeuwregenen' was ! Brr, nu had ik net een stadsdagje voorzien met véél shopping. Het shoppen werd dus drastisch ingekort, en stond geheel en al in het teken van 'schuilen in huis'. Zo kocht ik stof voor kerstversiering en bracht meteen zo'n 5 tal boeken mee over kerstdecoratie in huis. Ik kocht eindelijk een huispak (heerlijk zacht en gemakkelijk om onder een plaid te zitten, boekjes te lezen) en kocht ook van die dikke huiskousen die de voetjes warm houden.
Gisteren had ik al de formidabele marie clair ideés gekocht, ook al helemaal in kerstsfeer
Dus vanaf nu wordt het thuis schuilen, véél lekkers bakken en koken en lekker achter mijn werktafel van alles bedenken. Ik hou ontzettend veel van mijn werk/zit/leeskamer, zoveel zelfs dat ik misschien even de winter vergeet. Want een wintermens ben ik echt echt niet. Te koud ! Nu nog kaarsjes branden !

woensdag naailes !

Ik kijk er al naar uit, naar de volgende naailes. Ik heb al netjes het patroon van mijn rok (rechtsboven) uitgetekend. Ondertussen heeft het 'jasje' een paar bloemetjes bij én een uitsnijding voor het handvat. Dat is nog zo handig !

Jasje

Omdat ik mijn naaimachine best dankbaar ben, wilde ik er een jasje voor maken. Ik denk dat het nog een beetje te sober is ... !
Of toch helemaal opnieuw beginnen ? Na 1,5 maand naailes wou ik iets 'helemaal alleen' maken. Het gaat dus snel, op die naailes ! Een leuker stofje zou zeker beter zijn, maar voorlopig - omdat ik vind dat ik het nog niet goed genoeg kan - beperk ik me tot overschotjes hier en daar. Het stofje is een overschot van een gordijn. Flink stevig, dat zeker ! De bloemetjes heb ik van zus gekregen, maar ik heb ondertussen ook al beschrijvingen om ze zelf te maken.

Vorige week heb ik ook een vredesvlag gemaakt. Het was een cadeautje. Om te zeggen 'zand erover'. Toch een avondje werk was het, maar ik heb een dikke knuffel terug gekregen !

Herfstzondag

Het moet natuurlijk vakantie zijn om de zondag met tonnen werklust te beginnen. Liefje timmerde het een en ander in elkaar voor onze slaapkamer, ik naaide de gordijnen voor het jongste volkje en maakte ondertussen nog een appeldessert. In de namiddag gingen we flink wandelen (foto 1) en 's avonds besloot ik om verder te werken aan het naaiproject van 'de school', zijnde de schort ! (foto 2)
Als dat geen vakantiedag is !

voor en achter (de naailes)

Woensdag was het D-day. Of S-day. N-day, maar dat laatste klinkt niet goed. Soit : Kaat heeft gestikt. Nu is er aan stikken niet zoveel kunst. Het is tenslotte een naaimachine , net zoals er aan wassen niet veel aan is, gezien ook voor deze klus een machine.
Toch kan er van alles fout gaan. Ha ! Dingen die met de hand gemakkelijk zijn (een draad door het oog van de naald en je kan beginnen) zijn een ander pak mouwen als het over de machine gaat. Binnen de kortste keren is het een geklodder van draden en zit de machine verstopt. Want het bovenste garen - dat om wat voor reden eerst een labyrinttocht lijkt te hebben moeten afgelegd - moet op een bepaald moment 'de binnendraad' oppikken. Het zal mij een raadsel zijn hoe dat precies gebeurt, maar feit is, dat het wel altijd ergens blijft vaststrikken.

Maar goed, uiteindelijk deed 'de lerares' het en kon ik beginnen. Het leek wel autorijden, met dien verstande dat de lerares dacht dat ik al een naaibewijs had. Gaat de stof voor- of achteruit ? Net zoals 'recht rijden' voor een ervaren chauffeur evident is maar niet voor wie voor het eerst naait, geldt dat ook voor 'recht stikken'. Gelukkig had ik proeflapjes, want anders had ik al veel ongelukken met mijn zwierig op en neergaande stiklijn. Dat je voor en achteruit kan naaien ? Wel wel, het worden echte rijlessen !

Uiteindelijk heb ik zo'n half uurtje lijntjes gestikt. Op en neer.

Ondertussen heb ik thuis allerlei zakjes gemaakt. Voor in mijn handtas. Om rommel in te bewaren. Zakjes met een lintje in die je kan stroppen. Zakjes met een omslag. Zakjes zonder omslag. Natuurlijk ging het mis met het draden. Dus heb ik al even zoveel keren bobijntjes in mijn handen gehad en gevloekt waarom die draad toch altijd verstrikt raakt in de machine.

Aan het echte werk ben ik dus nog niet begonnen. Die zakjes zijn maar om niet als een idioot op een stukje stof op en neer te naaien.

Ondertussen wel een leuke site gevonden met veel creatieve ideetjes !