de film / het boek / de film

Ik zag de film en had deze week het boek uit. Vandaag 3 videotheken opgebeld, maar nergens verhuren ze nog de film. Het zal dus bij deze trailer blijven ...
Van het boek heb ik alvast echt genoten !

update : toch de film gevonden en goedgekeurd !

Triest is de wereld soms

Dit weekend zijn het liefje en ik naar The Kite Runner gaan zien. Iedere keer ik een goed boek lees, antwoordt hij op mijn aanmoediging om het ook te lezen "dat hij wel naar de film zal zien als die (ooit) uitkomt". Nu kon hij dus niet anders.

Ook al kende ik het hele verhaal, toch werd ik er weer triest van.

Ik kijk ook steeds minder televisie.
Hoe ouder ik word hoe minder goed ik tegen allerlei geweld op televisie kan. Zinloos geweld. (Alsof er zinvol geweld bestaat). Gratuit geweld.

De Kiterunner gaat ook over geweld, maar bovenal trof mij het bestaan van de Taliban. Dat zoiets mogelijk is. Ik besef dat er een hele wereld bestaat waarin vrije meningsuiting niet evident is, waar mensen in angst moeten leven en niet weten wie ze kunnen vertrouwen.

Ik heb het ook gevoeld in China. Niet te vergelijken met Afghanistan natuurlijk, maar de 'oplettendheid' waarmee over dingen gepraat wordt. Of juist niet gepraat wordt. Dat schuchtere ontwijkende antwoorden, terwijl wij - in het westen - niets liever doen dan luidop onze mening verkondigen.

Dat vrouwen als minderwaardig behandeld worden. Dat zoiets als een steniging goedgepraat wordt 'in naam van god'.

Daar word ik soms droef van. En ook een beetje bang. Want de geschiedenis leert dat nog geen eeuw geleden een man opstond in Duitsland en ook hier 'in naam van' mensen het zwijgen werden opgelegd, vrije meningsuiting gedood.

Afghanistan is ver weg. Duitsland niet. Niet in afstand en niet in tijd. Moge het nooit meer gebeuren. Hier niet. Nergens meer.

Bedreigingen

Zomaar mijermingen uit de lossen pols.

• Op twee dagen tijd twee chauffeurs gezien die de krant aan het lezen waren. Geen file (en dan zou ik nog mijn bedenkingen hebben !) maar vertraagd verkeer. Laat ons zeggen dat er ongeveer in druk verkeer gemiddeld 100 km per uur gereden werd.
  

• Vermoeidheid ondermijnt het goede leven. Oververmoeidheid maakt het ronduit gevaarlijk. Lange tenen, korte antwoorden. Ik heb het hier en daar gemerkt. Zelf ook heel moe. Dus hou ik mijn tenen maar wat bij mij en vermijd veel mensen.
  
  
• An Inconvenient Truth is ook hier de huiskamer binnengedrongen. Niet onmiddellijk een happy film. Bewustwording is belangrijk en - al beken ik mij niet tot groene dame - ik kan best ook wat meer inspanningen doen. Maar dat het een hype wordt en er belastingen komen om de plasticzakjes (die je nergens meer krijgt) en dat het problemen als (sociale) ongelijkheid en oorlog verdringt, maakt mij ook wel wat bang.
  En ondertussen doen die Amerikanen maar lekker Kyoto-loos verder.
  Bedenkingen ook bij de 90 kilometermaatregel van vorige week ook. Massale boetes terwijl men toegeeft dat de communicatie en signalisatie onvoldoende waren, Wallonië dat niet 'meedoet' maar rekent op 'goede wil'.
  Echt au serieux kan je dat toch niet meer nemen...
  
  

Wraak

Mijn liefje vond de wraak gerechtvaardigd, ik vond het buiten proporties en bangelijk.
Een meisje van een jaar of tien doet piano-examen en wordt afgeleid door een van de juryleden. Ze stopt haar pianospel en speelt het stuk, na deze onderbreking, zeer slecht verder.
Zoveel jaar later werkt ze au pair bij de nietsvermoedende pianolerares.

La tourneuse des pages

Komaf maken met de ander

Nu en dan zie ik hoe leerlingen elkaar verschrikkelijke dingen aandoen. Pesten heet "sytematisch" te zijn, maar soms hoeft het maar één voorval te zijn dat je leven op school voorlopig tot hel maakt.
Zo hoorde ik onlangs een jongen luidop roepen naar een klasgenoot dat die dringend naar een plastisch chirurg moest, 'Jouw borsten trekken op niets'. Sommigen giechelden, anderen durfden uit plaatsvervangende schaamte niet eens opkijken.
"Grapje !" riep de jongen in kwestie. Niets aan de hand dus in zijn ogen.
Lang leve de vrije meningsuiting !

Cyberpesten blijkt te groeien. Roddelen via msn over klasgenoten. Maar ook websites maar bewerkte foto's en niet al te flatterende tekst.
Pamfletten uitdelen waarbij een bepaalde leerling belachelijk wordt gemaakt.

Alle bovenstaande voorvallen heb ik meegemaakt.
Gebeurde dit in een omgeving van volwassenen, dan werd er meteen 'een zaak' van gemaakt. Laster, eerroof.
Nu wordt het binnenshuis opgelost. Als het al opgelost kan raken. Het is immers gebeurd en niets kan de tijd terugdraaien. De vraag naar 'in hoeverre verantwoordelijke', 'in hoeverre beseft hij/zij...' wordt altijd gesteld.

Ouders wijzen naar leerkrachten. Alsof zij wondermiddelen hebben. Alsof zij erbij zijn als ze thuis dergelijke sites en pamfletten maken. Alsof zij hun kinderen beter kennen (alhoewel....) dan zijzelf.
We zijn allen verantwoordelijk. We kunnen en mogen het niet tolereren dat andere mensen fysiek, verbaal, of op welke wijze ook, 'afgemaakt' worden.

In concreto gebeurt er met 'de dader' echter weinig. Een fikse preek, soms enkele dagen uitsluiting. Soms doet dit zijn imago juist nog meer goed.
Ik geloof niet in een strafcultuur, maar wel een verantwoordelijkheidscultuur.
Meestal weet ik dat echter niet te vertalen. Meestal verandert er niets essentieels.

Iedereen vindt het erg en jammer.
Maar niets verandert.

Da Vinci Code
Ondanks mijn gemengd oordeel ben ik er toch nog niet van af : bewijze het boek dat ik nu lees. Morgen naar de bib toch maar eens een boek over de Dode Zeerollen halen ook, alsook in de Bibliotheek van Theologie eens naar die gnostische evangelies zien.
Want L'je merkte terecht op : waarom heb je die tijdens je studies nooit bestudeerd ?
Hmmm...

In de ban van Da Vinci

Omdat zovelen de Da Vinci-code zo verschrikkelijk goed vonden, ben ik er, een jaar na de eerste melding van enthousiasme hier, ook aan begonnen. Zaterdagavond begon ik aan pagina 1 en zat zondagvoormiddag al over de helft. Zo spannend is het boek inderdaad : ik heb de hele avond en zondagvoormiddag gelezen. Allerlei weetjes en veronderstellingen maken het lezen extra boeiend. Dat ik de tijd tussen zondagvoormiddag en vandaag nodig heb gehad om het boek te beëindigen, ligt helemaal niet aan het gebrek aan tijd maar wel aan het verhaal dat plots als een pudding in elkaar zakt. Het lijkt alsof D. Brown al zijn energie en vondsten in het eerste deel gestoken heeft en dan maar wat verder kabelt. Zo erg zelfs dat het bij tijden ronduit saai wordt.
Een oordeel vellen over het boek vind ik dan ook bijzonder moeilijk. De eerste helft krijgt een "zeer goed en spannend", de tweede helft een onvoldoende. En dat is jammer, want niets is leuker dan bij het omslaan van de laatste pagina te kunnen zeggen 'wauw....'.

Discussie heeft het boek anderzijds wel voldoende opgeleverd, ook in mijn eigen kring. Het eigenaardigste was de waarde van het literair genre. Nogal wat mensen in mijn omgeving zijn voor of tegen een aantal stellingen en vergeten daarbij domweg dat het om een roman gaat, dat Dan Brown helemaal niet de bedoeling heeft om theologische stellingen in te nemen of iets over het historisch verhaal van Jezus te vertellen. Zelfs in 'academisch Leuven' leek het genre plots van geen tel meer...

PS : leuk blogje gelezen vandaag...

spooky

De voorbije week twee films gezien : Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Ring, als inleiding op The Ring II die het liefje het liefste in de bioscoop wil zien.
Ik heb daar zo mijn twijfels over, want bij de Ring I moest ik toch wel heel veel affirmatie hebben van zijn aanwezigheid en zo nodig hard in zijn hand kunnen knijpen.
"Dat kan je in de bioscoop toch ook ?", zegt hij dan, maar daar zijn geen dekentjes waar ik kan onderkruipen.
Maar voor alle misverstanden : ik heb De Ring helemaal uitgekeken. Allerlei omstandigheden zorgden ervoor dat de film nog bangelijker werd : ook deze videocasette lag hier al een paar dagen te liggen. Buiten was het donker en waaide het. De hele film hield mij in de ban maar een aantal dingen zijn mij (reageer aub !) nog altijd niet duidelijk. Vanwaar komt Samara ? Ze wordt geadopteerd door een vrouw 'die beter nooit kinderen had kunnen krijgen'. Hideo Nakata (de maker van de originele Japanse versie Ringu en regisseur van de Ring II) zegt :"Samara wordt verwekt. Niet door menselijk geslachtsverkeer, wel door duistere golven terwijl haar moeder de oceaan inkijkt". (Focus Knack 30/3). En die paarden dan ? Was dat haar wraak omdat ze haar uit haar slaap hielden ? (She never sleeps ?).

Ik heb heel erg van de film genoten, ook al draagt hij het etiket horror en heb ik het daar niet op gezien. Ik zou 'm ook aan iedereen aanraden om 'm te huren : lekker met popcorn of chips, al dan niet onder het dekentje en wellicht bij voorkeur met je geliefde of een hoopje vrienden die elkaar nog wat banger kan maken.


Of we de Ring II nu al dan niet in de bioscoop zien, valt even wel nog af te wachten...

PS : De tweede film was : Sunshine of a spotless mind, heel ander genre, maar origineel verhaal en romantische lovestory. Kwestie van The Ring even te vergeten (wat totaal niet lukte !)

confrontatie


Deze week naar Hotel Rwanda geweest, het verhaal van Paul Rusesabagina die in zijn functie van floormanager, zijn hotel ter beschikking stelt van Tutsi's die anders massaal slachtoffer worden van een wreedaardige genocide.
We waren heel erg aangeslagen door de film, hoe mensen op basis van een - zo lijkt het - willekeurige indeling (hutu's tutsi's) plots massaal aan het moorden slaan, gewone mensen die hun buren, vrienden plots als 'kakkerlakken' zien en menen dat er maar één oplossing is : totale uitroeiing.
Het doet denken aan de holocaust, dezelfde duivelse logica.
De Westerse wereld heeft niet omgekeken naar Rwanda.

Toen ik buiten kwam vroeg ik mij even af of ik er wel goed aan gedaan had om naar deze film te gaan. Ik was immers zo erg van streek. Meteen besefte ik dat dit ook de reactie moet zijn geweest van dat Westen waartoe ik behoor : de rug draaien omdat het zo wreed is, zo pijnlijk.
Iedereen zou de film moeten zien, niet als ontspanning, maar als confrontatie. Dat dit gebeurt. Dat dit mogelijk is.

Dat de andere kant opkijken het laagste is.

That's what I say

Een absolute aanrader : Ray ! Wil je werkelijk het 'I Feel Good' gevoel hebben van James Brown, tijdgenoot van Ray Charles, moet je echt deze film gaan zien. Positive Vibes ! Een terecht Oscar ook voor Jamie Foxx die zo in zijn rol verdiept is dat je hem amper herkent ! Nu ja, dit verdient ook wat : "In Ray (2004/I), he wore prosthetic eyelids which made him virtually blind."

Prachtige site en screensaver ook voor wie nog wil nagenieten !