Sprakeloos

Toen ik de eerste twintig bladzijden in Sprakeloos las vond ik alle heisa errond dik overdreven. Ik dacht : je zal maar Tom Lanoye heten en alles verkoopt als culinair hoogstandje. Ik moest me echt worstelen door die eerste twintig, vijftig misschien, bladzijden. Hij kwam niet to the point, het was barokke taal, hij leek in cirkels te draaien, schreef bladzijden vol met wat voor mijn part gewoon geschrapt mocht worden als : overbodig, schrijfoefeningen. Over ballonvaarten en de stad, alsof het een toeristische gids was.

Pas later begreep ik dat het misschien eigen is aan het begin van een moeilijk verhaal. Wie iets te vertellen heeft dat moeilijk onder woorden te brengen is, iets wat diep raakt, heeft tijd nodig om op verhaal te komen. En die lange inleiding leek inderdaad de tijd die hij nodig had om heel langzaam het portret van zijn moeder te schetsen.

En met wat een fijngevoeligheid heeft hij dat gedaan ! Ook al heb ik veel van Lanoye gelezen, ik ben geen uitgesproken fan. Inhoudelijk kan hij mij niet bekoren, maar ik ken geen ander die zo goed met taal omgaat als deze man, zo virtuoos, zo ambachtelijk ook. Want ieder woord lijkt wel gepolijst, alsof hij hele zinnen wikt en weegt tegenover de rest van het verhaal.

"Sprakeloos" moet een ontzettend moeilijk te schrijven boek geweest zijn. Ik denk dat het zijn moeder alle eer aan doet, al lijkt het mij een complexe dame te zijn geweest, een dame die het andere mensen ook moeilijk kon maken. In het boek ontmoeten liefde en wreedheid elkaar. De liefde van een moeder voor haar kinderen, een man voor zijn vrouw, en later ook de zorgende liefde van kinderen en echtgenoot voor de wreedheid van haar ziekte. Want wat gebeurt haar is een wrede grap van de natuur : hoe een mens weer op zijn knieën wordt gedwongen, beroofd van taal en scherpzinnigheid, beroofd van houvast en het leven om je heen en tenslotte ook beroofd van goed fatsoen en eergevoel. Want dat doet die ziekte met je.

Ik raad het iedereen aan om het te lezen. Omwille van de taal, omwille van Lanoye, maar ook omwille van het verhaal. Het is een pijnlijk verhaal. Want wat Lanoye beschrijft, is uiteindelijk heel herkenbaar voor de zovelen die ouders, grootouders of in het ergste geval leeftijdsgenoten hebben die ook op de knieën gedwongen zijn, die ook verloren lopen in een leven dat ooit van hen was.

Tom Lanoye, Sprakeloos, Prometheus, 360 blz, € 19,95

Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

Wie wil nog Millenium lezen ?

Ik heb ontzettend genoten van de triologie van Millenium maar ik maar ze mogen nu best het huis uit. Dus als iemand één of meer boeken wil, geef me een seintje, liefst met vermelding welk deel/delen. Ons huis puilt ondertussen al uit van de boeken en misschien vinden ze hier sneller een lezer die ervan genieten kan dan via de kringloopwinkel.

Bloggewijs laat ik er dan zo'n random machientje op los en stuur ze u op net voor Kerst.

Ik kan het u van harte aanraden !

wie de hemel probeert te verwezelijken brengt de hel voort

Het liefje en ik hebben ons op donderdagmiddag - het regende pijpestelen - onder een dekentje met een boek verschanst. We lezen beiden graag en veel, maar het ontbreekt ons aan 'lange' tijd om te lezen, zeg maar meer dan een uur aan een stuk.

Wat een luxe om je in alle rust en stilte te kunnen wijden aan een boek ! Ik heb het boek van Friedl Lesage uit en heb er van genoten. Bekende Vlamingen & Nederlanders (politici, kunstenaars, schrijvers) over levensbepalende boeken. Het lezen van dergelijk boek brengt natuurlijk een nieuw lijstje te lezen boeken mee ! Je krijg goesting nog meer te lezen als je het enthousiasme over bepaalde boeken merkt.

Guy Verhofstadt was voor mij toch wel een verrassing. Ik had echt niet gedacht dat zijn lijstje mij zou boeien en wel in die mate dat ik mij zelfs eens aan die mastodont van Karl Popper wil wagen.

Hij (Popper) streeft naar een multiculturele en mult-etnische samenleving.
Een samenleving die zich niet opsluit in een of ander identiteitsdenken.
Identiteit moet je respecteren, of je nu man bent, of vrouw, Vlaming, Waal,
Brusselaar of Gentenaar. Iedereen bestaat uit verschillenden identiteiten. Je bent
bijvoorbeeld politicus, je houdt je met bepaalde zaken intens bezig, je hebt ook
hobby's. Mijn identiteiten zijn veelvoudig. Popper zegt : je moet rekening
houden met die complexe identiteit, sterker nog, we moeten de maatschappij
daarnaar organiseren. We mogen de maatschappij niet opsluiten en alleen
identificeren via bepaalde criteria zoals taal, cultuur en religie. Ik denk dat
de theorie van de open samenleving enorm goed past bij onze tijd en onze wereld,
de 'geglobaliseerde' wereld. Maar natuurlijk moet je op je hoede zijn. Wie de
hemel op aarde probeert te verwezenlijken, brengt de hel voort. Kijk maar naar
ideologieën als het nazime, het fascisme of het communisme. Ze zijn allemaal
terecht gekomen in de hel.

Ondertussen ben ik met een nieuw boek begonnen dat mij verrast. Europese Revolutie : hoe de islam ons voorgoed veranderde. Ik ben nog niet zover gekomen in het boek, maar het klinkt als een refrein doorheen de hoofdstukken. Puur demografisch wordt Europa steeds meer een moslimgemeenschap of een gemeenschap waarvan de meerderheid van de burgers uit een moslimcultuur komen of de moslimcultuur onderschrijven. Ik denk dat het schrijven van Verhofstadt hier goed bij past : een pleidooi voor een open samenleving. Open maar wel 'op je hoede zijn', want naar analogie van zijn schrijven denk ik ook dat eender welke religie of ideologie die pretendeert de hemel (of anders gezegd 'de beste maatschappij') te willen verwezenlijken, het gevaar in zich draagt de hel te realiseren.

Een leven in boeken

In het boek "Een leven in boeken" vertellen mensen welke boeken hen zijn bijgebleven. Hugo Matthysen begint bij zijn kindertijd. Het deed me denken aan mijn geschiedenis met boeken. De toegang tot boeken is altijd gemakkelijk geweest. Ik kreeg als kind gemakkelijk boeken, moest daar totaal niet moeilijk over doen. Mijn ouders zullen het wel deels uit pedagogische overwegingen gedaan hebben, maar de praktische voordelen van een kind met boeken moeten veel sterker hebben doorgewegen, anders had ik er nooit zoveel gekregen. Het praktische voordeel hoorde ik mijn moeder aan andere volwassenen vertellen. "Geef ons Kaatje een boek en je hoort ze niet meer". Met vijf kinderen en een Kaatje dat een tatertalent bleek te zijn kan ik best begrijpen dat ze het thuis een handige manier vonden om wat meer rust in huis te hebben. Later ontdekte ik de bibliotheek. Ik mocht er vanaf het derde leerjaar de fietsrit alleen doen, 3 kilometer heen en terug, en voelde me als een piraat die altijd met schatten terugkwam. Controle op wat ik las is er nooit geweest, dus kon ik eender wat lezen.

Maar goed, hier komt het lijstje van "5 boeken van mijn leven".

Toen ik in het eerste leerjaar zat moest ik naar het ziekenhuis omwille van ontstoken amandelen. Ik herinner me van die periode vooral veel cadeautjes, maar ook een groot boek van Richard Scarry. Het boek was groter dan een A3 formaat en had een thema per 2 bladzijden. Zo herinner ik mij zoiets als 'de brandweer', of 'de boerderij'. Ik vond het prachtige tekeningen en je kon er blijven naar kijken. De (dieren-)personages kwamen altijd terug.
De boeken zijn ondertussen verloren gegaan maar het kostte me maar 10 minuten zoekwerk op internet om het boek toch terug te vinden. Ik wist dat het oorspronkelijke boek in het Engels was en met het intikken van 'childrens bok' en 1974 vond ik het redelijk snel. Ik overweeg zelfs om het te bestellen, want zelfs in het Nederlands bestaan deze boeken (het is een hele reeks) nog altijd. Of ze pedagogisch zo verantwoord zijn weet ik niet.

Het tweede boek was een kinderbijbel. Het was een hele reeks blauwe boeken met grote prenten die ik in de bibliotheek haalde. Ik zou ze herkennen als ik ze zag, maar vind het niet terug op internet. Ik moet ongeveer 10 jaar geweest zijn, ik bleef maar delen van die bijbel meesleuren naar huis. In die kinderbijbel stonden heel wat sterke verhalen en op die leeftijd (vijfde leerjaar) wou ik, zoals dikwijls typisch is - een wondermooie wereld waarin iedereen goed was en lief. Een god die voor alles zorgde maakte het plaatje compleet. Mooie herinneringen heb ik eraan.

Voor zover mijn herinnering terug kan gaan herinner ik mij van die periode ook volgend reeksen : De Olijke Tweeling , De Vijf en Nancy Drew. Dat waren niet zo'n goede boeken denk ik nu, maar wel te vinden in iedere supermarkt, wat wellicht veel verklaart !

In het secundair onderwijs werd ons eindelijk literatuur aangeboden, de boekenlijst ! Ik las toen veel boeken die uitgeven werden door uitgeverij Lannoo. Er was een boek dat heel populair was onder de meisjes 'Leven overleven' van Gie Laenen. Ik heb het ook gelezen maar vond er niets aan. Ik las ook de boektoppers van uitgeverij Averbode, maar ook hier is niets echt blijven hangen.

In het vierde middelbaar werd ik lid van een poëzieclub en werd ik hevige fan van Hans Lodeizen. Ik schreef er zelfs gedichten over !

In datzelfde jaar leerde ik ook Etty Hillesum kennen en zij hoort wel op het lijstje 'boeken van mijn leven'. Haar dagboeknotities, gebundeld in 'het verstoorde leven' pastten me als een op maat gemaakt kleedje. Haar dagboek is geschreven tijdens de tweede wereldoorlog, toen zij als joodse vrouw moest onderduiken. Haar leven bestaat uit boeken en literatuur (Rilke) en beperkt zich tot een kleine kring van mensen en haar bureautje waar ze leest en schrijft. Zo'n leven van lezen en schrijven heb ik lang gekoesterd, en zeker op m'n 16de. Die grote wereld hoefde niet, ik wou en kon net als haar leven op mijn kamertje, omringd met boeken en een paar goede vrienden met wie ik dan 'grote gedachten' uitwisselde.



Tijdens mijn studententijd in Gent en Leuven zijn me twee boeken bijgebleven die bijna uit elkaar vallen omdat ik ze meermaals gelezen heb en er tal van aantekeningen in gemaakt heb.

Het eerste is een biografie van Simone de Beauvoir, de bloei van het leven. de Beauvoir zou wellicht korte metten gemaakt hebben met Hillesum. Als Hillesum in een kleine wereld leefde waarin de gedacht bijna belangrijker was dan de daad, dan was het bij de Beauvoir wel het omgekeerde. Van de Beauvoir herinner ik mij de gedachten : je wordt niet als vrouw geboren, je wordt vrouw gemaakt. Of toch iets in die zin waarmee ze bedoelde dat de maatschappij vrouwen in een bepaalde rol duwt. Door haar leerde ik het feminisme kennen maar ook het (politiek) activisme. Later las ik Le deuxième sexe van haar, lang de bijbel van het feminisme, ... maar dat vond ik toen al sterk overdreven. Maar goed, ze had het boek in 1949 geschreven en ondertussen zat ik al in de 80er jaren ! de Beauvoir bracht mij ook liefde voor schrijven mee, net als Hillesum, maar op een heel ander niveau. de Beauvoir was een filosofe en haar taal was ontzettend goed verzorgd. Door haar leerde ik ook Sartre kennen, en lang heb ik gedweept met de intro van La Nausée.



Even sterk, en misschien het sterkste boek 'van mijn leven' zijn De Gebroeders Karamazov van F. Dostojewksi. Ook dit boek ligt aan flarden en is gelezen en herlezen. Wanneer ik het lijstje boeken bekijk, dan zit er echt wel evolutie in. De boeken van Richard Scarry waren deze van een perfecte, kinderlijke wereld. Met de bijbelverhalen wist ik al dat er iets niet klopte maar hoopte toch nog dat alles uiteindelijk goed zou komen als we maar genoeg ons best zouden doen. Hillesum was in zekere zin een afkeren van de wereld en kiezen voor innerlijkheid, het leven in boeken en gedachten. Bij de Beauvoir werd de richting omgekeerd : er was/is van alles mis en de wereld moet revolutionair hervormd worden !
Uiteindelijk kwam ik terecht bij De Gebroeders Karamazov en als daar over de rauwheid van het leven maar ook over de liefde. Over de aandacht en tederheid van kleine dingen maar ook moord en schuld. Wat ik bij 'de gebroeders' zo goed vond was dat Dostojewski daar mensen tekende in al hun grootheid en kleinheid. Er zaten heiligen en moordenaars bij, van alles, maar op een of andere manier kon je voor alle personages begrip opbrengen. Als ik een top 5 zou moeten maken, zou deze met stip op nummer 1 staan !


Ik ben wel eens benieuwd naar andere lijstjes. Zoals die van Michel, Bruno, Lies en Lien, Lichtindeduisternis ... Of goed, kies zelf maar of u zo'n blogje wil posten !

na een bezoek aan Leuven

kwamen we gewoontegetrouw terug met zakken boeken. We waren met de trein en onze armen begaven het zowat onder het gewicht. Voor één keer had hij het meeste boeken gekocht.
De voorraad Karin Slaughter is ondertussen aangevuld. Prima bedlectuur, al lukt het soms niet om het licht uit te doen omdat ik persé verder wil lezen. Ik kreeg de tip van Julie, toen ik zuchtte dat het spijtig was dat ik afscheid moest nemen na meer dan duizend bladzijden van Stig Larsson.

Andere boeken hebben voornamelijk te maken met mijn werk al zitten er ook leuke hobbyboeken bij als eentje over Amigurumi. (Wie nieuwsgierig is moet maar eens klikken). Dat ik weer veel plannen heb en veel te weinig tijd zal ook blijven over de gerealiseerde projecten uit dit boek

vakantie, ieder z'n ding

In sommige dingen hebben 'het liefje' en ik elkaar echt gevonden. In boeken bijvoorbeeld. We hebben er veel, heel veel. Op vakantiedagen of in het weekend is het dan absoluut niet abnormaal dat we beiden met onze neus in boeken zitten, en wel achter ons bureau. Zo doorworstel ik mijn tweede boek 'wereldgeschiedenis van de 20ste eeuw' deze vakantie. Ik zit nu aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Manlief is zich aan het verdiepen in het kweken van guppies. Links de boeken en rechts de verschillende aquaria.

Zo blijft een mens bezig natuurlijk. We kunnen nooit vakantie genoeg hebben.

hotelkamers

Als ik hier van kamer naar kamer ga, zie ik hoe de bedden verschoond zijn en weer klaar voor de lichamen die erin zullen schuiven, kraakheldere lakens omgeslagen, bedden met open monden die zeggen : welkom, schiet op, kom erin, de slaap komt. De bedden zijn uitnodigend. Door het hele hotel openen ze iedere avond hun monden voor de lichamen die er met elkaar of alleen zullen inschuiven, al die mensen met hun kloppende harten die erin zullen schuiven ; er is plaats voor hen gemaakt door andere mensen ; die nu god weet waar naar toe zijn en diezelfde plekken nog maar enkele uren tevoren verwarmden.

Ali Smith, Hotel Wereld, p. 14

Deze paperback is een aanrader voor iedereen die op hotel is. Een goed verhaal en je ziet eens achter de schermen van een hotel, want je meteen heel anders naar het personeel doet kijken ! Een dun en licht boekje ook, neem je gewoon overal zo mee ! (De Slegte, € 2,99)

vakantielectuur - sport voor de hersenen

Twee interessante boeken aan 't lezen waarvan ik niet gedacht had dat ik er evenzo aan verknocht zou zijn als, zeg maar Stieg Larson.



De 20ste eeuw in een notendop gaat over alle grote thema's van de 20ste eeuw die ik welliswaar in de humaniora gelezen heb (en later) maar die hier bijzonder goed zijn samengevat. De wereldoorlogen, Stalin, Vietnam, de Golfoorlog, het passeert allemaal de revue en leest als een tram !

H. Ulrich, De 20ste eeuw in een notendop, Bert Bakker. (De Slegte, ramsj, rond de 5 euro)

Het tweede boek is op z'n minst zo leuk en dient ook in kleine brokjes te worden verteerd. Het boek is gemaakt op basis van de site AskPhilosophers waar je filosofen vragen kan stellen. Het boek is een verzameling vragen en antwoorden. Zo vond ik zelfs mijn eigen vraag terug : hoe weten we of we echt bestaan en niet gewoon aangesloten zijn op een computer die ons van alles doet geloven ? (De invloed van de film The Matrix) is duidelijk ! Nu lig ik daar niet wakker van, maar nu en dan piept er wel een filosofische vraag tussen de alledaagse bedenkingen. Of wat dacht u van deze : moet verdraagzame mensen onverdraagzame mensen tolereren ?

A. George, Wat zou Socrates zeggen ? Filosofen behandelen vragen over liefde, niets en alles. Spectrum (De Slegte, Ramsj, 6,99 euro)

de film / het boek / de film

Ik zag de film en had deze week het boek uit. Vandaag 3 videotheken opgebeld, maar nergens verhuren ze nog de film. Het zal dus bij deze trailer blijven ...
Van het boek heb ik alvast echt genoten !

update : toch de film gevonden en goedgekeurd !

The Virgin Suicides

Ik ken het verhaal al langer, maar toevallig is het boek me weer in handen gevallen. The Virgin Suicides, of in niet originele vertaling 'de zelfmoord van de meisjes'. Het klinkt zwaar, maar het is toch weer een en al genieten.

Na de wat zwaardere lectuur over Iran (hierover nog blogjes) mag dat wel even, hoewel de titel best zwaar lijkt.

Ongelooflijk hoe ik overdag al kan uitzien naar 's avonds, naar het moment dat ik weer helemaal in een boek kan 'kruipen':

Jeffrey Eugenides, De zelfmoord van de meisjes, uitgeverij Contact.

Rondreisje in Europa van de 13de eeuw

Ik ben dol op lezen. Het is de beste vorm van reizen. Want ik kan ook heen en weer in de tijd reizen en in de hoofden en harten van anderen vertoeven. Zo ook 'Inkt en vuur', een historisch roman over een onmogelijke liefde tussen een Engelse geestelijke en een joodse vrouw.

Nu ik gisterenavond het laatste blad gelezen heb overvalt mij weer enige eenzaamheid.

Dag Robert, dag Myriam, dag Rome, dag Napels, dag Parijs. Alsof er een reis opzit. Maar net zoals bij de reis zit mijn hoofd ook vol herinneringen : de strijd tussen de paus en Frederik de Tweede, de discussies over Aristoteles en het geloof in alchemie.

Vandaag is het weer 'back to reality', en natuurlijk de hoop van opnieuw in een fantastische literaire wereld.

Olga Colette, Inkt en vuur, 2000

Gelezen

"Over leven, lopen, lezen" staat er op de hoofding van mijn blog te lezen. Wel, ik zou er misschien moeten bijschrijven : en bloggen. Want ik kan het niet meer zo goed bijhouden. Van de drie bovenstaande boeken die ik de afgelopen weken gelezen heb wil ik vooral een sterk pleidooi houden voor Gods Dwazen. Nee, geen religie, maar een verhaal over een vrouw uit een zigeunergezelschap die in een tijd van ketterijen en de pest, haar toevlucht moet nemen in een abdij. In de abdij is het een allegaartje van vrouwen die er om allerlei redenen zijn behalve om religieuze. De tijd ontbreekt me om het goed te beschrijven maar hier vind je alvast een uitgebreidere beschrijving. Het is echt een boek om in één ruk uit te lezen.
De andere twee boeken zou ik niet aanraden om te lezen. Ik ben een veellezer en lees gemakkelijk en veel, dus zo erg is het niet, maar als u als lezer van deze blog maar nu en dan een boek leest of weinig tijd hebt, dan zal u het boek van Joanne Harris zeker niet betreuren. Deze auteur is trouwens dezelfde als die van 'chocolat', een verhaal dat verfilmd werd met in de hoofdrollen Juliette Binoche en Jonny Depp.



Over 'de verlichte ziel' heb ik een kleine recensie geschreven die je kan vinden via mijn LibraryThing.

En nu hop op zoek naar een nieuw boek. Gelukkig staan de rekken hier vol en hoef ik niet persé onmiddellijk naar de stad of bibliotheek. Benieuwd wat het wordt, want soms laat ik het gewoon aan het toeval over. Misschien eens een thriller ?

zaterdagoogst

Wat blogjes over boeken betreft, sta ik heel erg achter, want ik heb enkele heel mooie boeken gelezen. Allemaal uit en vandaag richting Leuven gereden waar ik met het liefje hetzelfde doel voor ogen had : leesvoer ! Ik had vorige week al enkele nieuwe romans gekocht, vandaag werd het non-fictie. De dekentjes liggen klaar, de kaarsjes branden al en ... onze eerste voorraad chocomelk zit er al door ! Ook lekker en niet te versmaden : een voorraadje Melocakes. We zullen de winter overleven !

Met Einstein in bed

Eén keer in de maand laat ik mij gaan in de winkels van Leuven. Voor de meeste vrouwen is shoppen wellicht 'kleren' maar laat ik dit soort shoppen absoluut niet leuk vinden. Shoppen is, zowel voor manlief als mij : boekenwinkels afschuimen. Een citytrip, of het nu in binnen- of buitenland is betekent dan ook op zoek gaan naar boekenwinkels.

Gelukkig hoeven we voor boeken nooit ver weg. Leuven is goed voorzien.

De maandelijkse boekenjacht levert meestal zo'n boek of 4 op, en ik sta erop dat ik het lees, helemaal, anders hoeft het niet.

"You can't judge a book by its cover" zeggen ze aan de overkant van de zee, toch heb ik mij vorige maand laten gaan aan deze prachtige cover :

Het verhaal is simpel : een jonge studente gaan op bezoek bij Einstein en komt daarbij terecht in een dimensie waar tijd en ruimte heel andere betekenissen hebben. Het is populaire wetenschap. Ondanks het feit dat Einstein aartsmoeilijk is, las het boek als een trein. Het gaf me zelfs zin om mij nog meer in deze man te verdiepen. Zo werd dit eerste boek het begin van een reeks boeken over Einstein en zijn "theorie". In bed spraken manlief en ik niet meer over 'wat gaan we morgen doen ?' of 'hoe was je dag' ? maar wel over allerlei experimenten. Het liefje is immers een exacte wetenschapper en door mij bijgevolg gebombardeerd tot 'allesweter' wat exacte wetenschap aangaat. Dus vraag ik maar raak als een klein kind. En wat als ze dit hadden gedaan ? En wat als de ruimte zus zou zijn, en waarom hebben ze het zo gedaan ? Liefje vindt het heerlijk, al die vragen. Soms staat hij terug op om een ander boek te nemen, dan weer komen we op andere wetenschappers en blijven ons vragen stellen.

Als we niet opletten, vallen we midden onze boeken in slaap ...

Helemaal mee eens

Dit las ik in de weekendeditie van De Morgen. Tom Nagels' definitie over liefde

"Het totale en natuurlijke aanvaarden
dat de tijd van zoeken voorbij is.
Dat je een levenstoestand hebt bereikt waarnaar je
hebt verlangd en waar je naartoe hebt gewerkt".

Voilà. Moet ik mijn lief vertellen. Krijgt hij meteen een kus !

Gelezen !

Het zou bijna lijken alsof ik in de vakantie niet gelezen heb. Niets is minder waar.

Op aanraden van een collega heb ik de boekendief gelezen. Het verhaal is vanuit een origineel perspectief verteld : namelijk de dood. De Dood vertelt over zijn bijzondere interesse in een Liesl, een meisje dat bij pleegouders woont ten tijde van Hitlers overheersing. Ze houdt bijzonder veel van woorden en boeken en is bereid tot diefstal als het over woorden gaat. Een dik boek (558 blz !) dat ik toch graag gelezen heb. Het toont eens niet de oorlog van de slagvelden maar wel het impact dat deze (en de jodenvervolging) moet gehad hebben op de gewone bevolking. Niet iedereen stond in vuur en vlam voor der Führer !

Marcus Zusak, De boekendief, The house of books, 2005

Ontzettend graag gelezen en een hoogtepunt in deze vakantie was de biografie van Pascal Khoo Thwe. Het boek speelt zich af in het (gesloten) Birma. De auteur (°1967) groeit er op in een stam met volksgeloof en agrarische tradities, raakt verzeild in de opstandsbeweging en ziet zijn overtuigingen en levensstijl geconfronteerd met het westen wanneer hij uiteindelijk in Cambridge studeert. Het verwonderde hem daar dat hij werd uitgedaagd "zelf na te denken" en een mening te vormen, terwijl dat in Birma juist niet mocht.

Pascal Khoo Thwe , Het land van de groene geesten, Arbeiderspers 2005 (verkrijgbaar bij de Slegte)

Een niet te missen boek voor al wie naar India reist of plannen in die richting heeft. Net van de middelbare school af en tussen een nieuwe etappe universiteit vinden heel wat van vrienden van Dave dat je pas 'ervaren' bent als je India hebt overleefd. Aanvankelijk ziet hij niets in dit idee tot een beeldschone hem uitnodigt om mee te gaan. Het wordt niets tussen die twee en India blijkt inderdaad een ware beproeving, een nachtmerrie met zoveel humor geschreven dat je het boek in een halve dat uit hebt. Ik heb het in India gelezen en weggegeven aan een medereizigerster, we lagen dubbel krom omdat alle 'nachtmerries' zo herkenbaar waren !

William Sutcliffe, Ben je ervaren, verkrijgbaar bij De Slegte

Met het Stenen Concilie zat ik helemaal in het thrillergenre. De 30-jarige Diane Thiberge leidt een evenwichtig bestaan, maar mijdt elk contact met mannen. Omdat ze wel moeder wil worden, besluit ze een kind uit Thailand te adopteren. Enkele weken nadat ze Lucien heeft opgehaald, krijgt ze in Parijs een zwaar auto-ongeluk. Lucien is met zitje en al door de zijruit naar buiten geslingerd en ligt in coma. Diane weet zeker dat ze het zitje goed vastgegespt had. Ze komt tot de conclusie dat iemand het op haar kind gemunt heeft en gaat vastberaden op onderzoek uit. Haar ontdekkingen brengen haar tot Mongolië. Langzaam wordt de ware identiteit van het kind onthuld. (Citaat)

Heel wat nieuwe woorden geleerd en best fijn dat het voor een groot stuk in Mongolië afspeelde, maar toch een beetje 'over the top' wat het plot betreft. Mensen die plots veranderen in dieren, het is niet echt mijn ding.

Het boek ligt op de luchthaven van Kathmandu.

Jean-Christophe Grangé, Het Stenen Concilie, De Geus (verkrijgbaar bij De Slegte)

Met 'De jongen in de gestreepte pyama' ben ik opnieuw in de tweede wereldoorlog beland, niet dat ik daar een bijzondere interesse voor heb. Ik heb het boek gekregen van een medereizigster (dankje Inneke) in India. Ook hier staat een kind centraal. Zijn vader is een belangrijk SS officier en ze verhuizen naar "Oudweis". Door het venster van zijn nieuwe kamer ziet hij mannen en jongetjes 'in gestreepte pyama". Hij heeft geen idee waarover het gaat.

John Boyne, De jongen in de gestreepte pyama.
(Kon je als Libelleboek tegen € 2,95 krijgen in Nederland)

een dikke aanrader !

Ok, er zijn boeken en er zijn boeken. Als ik geboeid lees van het eerste tot het laatste blad ben ik al dik tevreden, maar soms, heel soms krijg ik meer dan enkel een boeiend verhaal.

Dat de engelenmaker van Stefan Brijs de Gouden Uil van de lezer (2006) gewonnen heeft, is geen wonder. Het boek zit uitermate goed in elkaar. Het is onderhoudend, spannend, maar bovenal ook heel intelligent geschreven. Bij vele spannende boeken valt het plot als een pudding in elkaar, maar bij de Engelenmaker is het plots de kers op de taart, alle stukjes van de puzzel kloppen, en dat kan van niet veel boeken meer gezegd worden.

Wie dan - zoals ik een beetje toch - ook nog eens wat liefde voor wetenschap heeft, wordt dubbel beloond, want het boek gaat over een briljante wetenschapper. De vertaalrechten zijn al door verschillende landen gekocht en dat er een film van komt verwondert mij niets. Ook die rechten zijn reeds verkocht.

Iets vertellen over de inhoud doe ik niet, want voor één keer heb ik manlief nog niets verklapt en heel misschien leest hij het ook wel. Want de wetenschap waarover het gaat, is helemaal zijn ding.

Dankje M. voor de tip, een hele tijd geleden op deze blog !

Stefan Brijs, De Engelenmaker

Interview in De Morgen

Voor wie in Leuven woont : te koop in Cargo voor € 9

Kom Dichterbij

Soms kies ik een boek louter omwille van de kaft. Ik weet dat dat geen garantie is, maar omdat ik nogal wat boeken in De Slegte koop, riskeer ik ook niet echt veel. "Kom dichterbij" vind ik heel mooi uitgegeven. De kaft is knap, het boek is 'ingebonden" en de kaft zelfs is van een soort velours. Tactiel als ik ben, heeft zo'n boek weeral een pluspunt.

Volgens The Times (doorscrollen voor de recensie) is het echter geen boek om 's avonds alleen te lezen. Nu ben ik 's avonds zo goed als nooit alleen, maar ik draag wel veel indrukken mee in mijn dromen. Zo bleef het een weekje liggen. Tot ik eergisteren aan het boek begon. In bed. Naast het liefje. Ik dacht 'veiliger' kan ik toch niet zijn, met zo'n koene ridder naast me !

Omdat ik niets wil verklappen (en daar naar verluidt heel goed in ben om plots weg te geven !) citeer ik gewoon de achterflap :

"Een huiverwekkende, prachtig geschreven thriller over liefde, verlangen en het kwaad dat altijd op de loer ligt. (...) Amanda is begin dertig, ze heeft een goede baan als architecte en en stabiel huwelijk. Op een avond horen Amada en haar man Ed een vreemd, kloppend geluid in huis. (...) Tot het kloppend geluid is verdwenen. Maar daarmee is geen eide gekmoen aan de onverklaarbare dingen die gebeuren. Amanda begint de grip op haar leven en haar eigen gedrag steeds meer te verliezen. (...) Dreigt Amanda ten onder te gaan aan haar eigen onderdrukte verlangens ?"

Voila, nu heb ik nog niets weggegeven ! Ik heb het in 2 avonden uitgelezen. Gisterenavond kon ik het boek niet meer loslaten : ik zou het lezen tot het uit was !
Het is spannend en goed geschreven, geen boek dat in mijn top 10 zou terecht komen maar een heerlijk 'zomerboek' om mee te nemen op vakantie of gewoon buiten in je luide stoel te lezen. Ik kan mij wel voorstellen dat naargelang je eigen aard, je niet meer zo gemakkelijk in je stoel gaat zitten als je 't leest. Laat staan dat je een krachtige dromer bent, .... !

Sara Gran, Kom Dichterbij, literaire Thriller, Anthos 2004.
Momenteel in de Slegte voor iets minder dan 6 euro.

de vernietiging van de vrouw

We weten niet hoe goed we het hebben. Het is natuurlijk een cliché. Maar zoals vele cliché's is het de waarheid.
Nu en dan schiet mij dat cliché te binnen. Hoe graag ik ook reis, ik vind België nog atlijd een opperbest, luxueus landje. Luxueus in alle opzichten. We zijn niet alleen materieel heel erg rijk, we hebben ook enorme vrijheden. We zeggen wat we willen. We kunnen herbeginnen door ons leven, onze carrière een nieuwe wending te geven. We doen wat we willen. We zijn wie we willen. Natuurlijk, bij alles wat we doen zal er altijd wel een iemand kritiek geven, maar toch.

Ik las de voorbije dagen het verhaal van Latifa, een meisje dat in Kabul opgroeide en net aan haar universitaire studies wou beginnen toen de Tabliban de macht overnam. Haar hele leven kende ze al oorlog en verzet. Van de Sovjets, van de Moedjahedin... en nu van de Taliban.

Met de Taliban begint, door haar beschreven, de destructie van de vrouw. Vrouwen mogen niet meer werken, mogen enkel in het gezelschap van hun vader of echtgenoot (of in het ergste geval neef) buitenshuis. Studeren is er ook niet bij.

In naam van godsdienst vinden de wreedse wandaden plaats : verkrachting, executie, stenigingen, noem maar op. De bevolking leeft in constante vrees. De moeder van Latifa, arts, zinkt weg in een depressie.
Langzaam groeit het verzet echter wel : clandestiene dokterspraktijken worden door vrouwen opgezet. Vrouwen mogen immers niet door mannelijke dokters worden onderzocht en vrouwelijke dokters mogen hun ambt niet meer uitoefenen. Latifa begint met een schooltje voor kinderen uit haar apartementsgebouw.

Uiteindelijk wordt Latifa en haar gezin uitgenodigd in Parijs om getuigenis te geven van haar leven. Stiekem ontvlucht ze Afghanistan - het is Afghanen verboden het grondgebied te verlaten - om voor korte tijd in Frankrijk te blijven. Niet meer terugkeren zit er aanvankelijk niet in. Tot ze horen dat er een fatwa over hen is uitgesproken.

Weeral een cliché : iedereen zou dit boek moeten lezen. Net zoals trouwens de geschiedenis van WO II nooit vergeten mag worden. Opdat dit, cliché, cliché, zich nooit zou herhalen en we de tekens aan de wand op tijd zien.

bedrog

Twee mannen ontmoeten elkaar na 41 jaar opnieuw. Ze zaten samen op school, werkten samen hun opleiding af en bleven nadien vrienden. Tot de één onverwacht vertrok.

41 jaar wacht de generaal op zijn vriend. Dit wachten is zijn doel geworden.

Het hele boek is vervolgens een monoloog van de generaal tegenover zijn vriend. Via deze monoloog komen we langzaam te weten wat er is gebeurd en waarom deze vriendschap zo'n wending nam.

Spannend !

Sándor Márai, Gloed, Wereldbibliotheek

Meer info

Het Bernini-mysterie

De laatste postjes kan ik - op een paar uitzonderingen na - meestal spreken van 'genieten'. Zo heb ik de voorbije 2 weken echt genoten van het Bernini mysterie van Dan Brown. Ik vond het bijlange niet zo goed als het de Da Vinci code, die ik overroepen, maar toch een goede detective vond.

Hoe dan ook, het Bernini-mysterie kon mij boeien, al heb ik het boek niet gelezen. Ik heb ook de film nog niet gezien (uit in 2009) maar wel lekker genoten van de luister CD's. In onze onovertroffen bibliotheek hebben ze tal van luisterboeken, en voor iemand met beperkte tijd is dat superleuk. Want zo strijk ik en 'luister' ik ondertussen naar een boek. Ik erger mij niet aan een file, want dat betekent dat ik nog wat verder in het verhaal kan blijven. Wachten bij de dokter ? Met mijn oortjes in vertoef ik in andere oorden. Kuisen ? Het hele huis galmen de stemmen van Robert & Victoria !

Als ik straks (juli) weer lang op het vliegtuig moet zitten zal ik via mijn lekkere Archos én filmpjes meepikken én naar boeken luisteren. Laat de anderen maar dik jaloers zijn !

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

Triest is de wereld soms

Dit weekend zijn het liefje en ik naar The Kite Runner gaan zien. Iedere keer ik een goed boek lees, antwoordt hij op mijn aanmoediging om het ook te lezen "dat hij wel naar de film zal zien als die (ooit) uitkomt". Nu kon hij dus niet anders.

Ook al kende ik het hele verhaal, toch werd ik er weer triest van.

Ik kijk ook steeds minder televisie.
Hoe ouder ik word hoe minder goed ik tegen allerlei geweld op televisie kan. Zinloos geweld. (Alsof er zinvol geweld bestaat). Gratuit geweld.

De Kiterunner gaat ook over geweld, maar bovenal trof mij het bestaan van de Taliban. Dat zoiets mogelijk is. Ik besef dat er een hele wereld bestaat waarin vrije meningsuiting niet evident is, waar mensen in angst moeten leven en niet weten wie ze kunnen vertrouwen.

Ik heb het ook gevoeld in China. Niet te vergelijken met Afghanistan natuurlijk, maar de 'oplettendheid' waarmee over dingen gepraat wordt. Of juist niet gepraat wordt. Dat schuchtere ontwijkende antwoorden, terwijl wij - in het westen - niets liever doen dan luidop onze mening verkondigen.

Dat vrouwen als minderwaardig behandeld worden. Dat zoiets als een steniging goedgepraat wordt 'in naam van god'.

Daar word ik soms droef van. En ook een beetje bang. Want de geschiedenis leert dat nog geen eeuw geleden een man opstond in Duitsland en ook hier 'in naam van' mensen het zwijgen werden opgelegd, vrije meningsuiting gedood.

Afghanistan is ver weg. Duitsland niet. Niet in afstand en niet in tijd. Moge het nooit meer gebeuren. Hier niet. Nergens meer.

Het theatergen

Toen ik klein was ging ik meermaals naar 'het toneel'. Geen grote namen, maar wel bekende namen : die van de mensen uit mijn dorp. Ik woonde in een klein dorp waar het leven, althans in mijn kinderogen, bevatbaar eenvoudig was. Ik fietste naar school en groette de mensen onderweg, want die kende ik allemaal. En zijn kenden mij. Bij ons thuis kwam veel volk over de vloer en zij wisten dat ik 'de dochter van' was, net zoals ik wist dat mijn ouders die en die kenden.

Het toneel dat ik meermaals bezocht was dan ook het dorpstoneel in onvervalst Westvlaams. Het had een begin, een corpus en een einde. Of : een inleiding, een probleemstelling of onverwachte wending en een goed einde. Klassieker kon niet. Het waren ook altijd 'kluchten', ik heb in mijn lagere schooltijd nooit iets anders gezien.

Misschien komt het daarom dat ik last heb met het meeste hedendaags theater. Zo zag ik gisteren "het huis van de moskee". Ik had mij deze keer dubbeldik voorbereid en het boek op voorhand gelezen. Het huis van de moskee vertelt het verhaal van een familie in Iran die zowel het leven onder sjah als onder de ayattolah's meemaakt. Gelukkig had ik dus kennis van de geschiedenis van Iran en kende ik al de verhaallijn.

Maar ondanks het bejubelde theater én mijn goede voorbereiding kon het theater mij niet bekoren en al zeker niet de zovele jongeren die mij vergezelden. Het ging allemaal zo flitsend snel, men speelde verschillende rollen door elkaar zodat je nauwelijks nog kon volgen.

Is theater voor een elite ? Ik begin het te denken. Of je moet er een gen voor hebben. En weerom blijkt dat ik het niet heb.

Gelukkig heb ik precies wel een léésgen, want het boek viel best te smaken !

op naar de vakantie !

Het hangt bij mij 'aan een zijden draadje', zei een collega me toen ik hem vroeg of hij ook de indruk had dat het zo ontzettend druk was. Nu is deze collega in kwestie geen doetje en niet makkelijk onder de indruk te brengen, maar wat hij zei verraste me. Hij dus ook al, dacht ik. En een vrouwelijke collega zei : ik tel af tot de vakantie.
Vakantie, dat is nu nog 5 werkdagen te gaan.
Ik vind het onbegrijpelijk : hoe kunnen we nu met z'n allen (want het lijkt een collectief gegeven) zo moe zijn ? We zijn amper 3 weken terug aan het werk ? Hoe kunnen we nu al weer toe zijn aan vakantie ?
Toch is het ook hier het geval. Alles gaat prima, maar het is zeer berekend. Er is geen overschot. Ik moet continu waken over de uren slaap, want die schieten er het eerst bij in, met alle gevolgen van dien. Wanneer ik de werkkalender bekijk dan zie ik dat er de voorbije week inderdaad heel wat extra's zijn binnengeslopen. 7 werkdagen met een extra vergaderuur over de middag. Het lijkt niet veel. Twee extra avonden werken.

Deze week is er ook de deadline voor een aantal rescensies, een ontzettend leuk werk maar ook uren en uren leeswerk (leesplezier !). Deze middag heb ik maar liefst 4 uur aan een stuk geschreven.

Vandaar dat de blog er een beetje bij in schiet.

Ondertussen groeien de plannen om meer te (nog meer ?) te sporten of toch zeker het sporten een beetje te veranderen. Mijn passie voor lopen is ontzettend groot maar een paar keer 12 kilometer op een week lopen begint toch saai te worden. Ik lijk steeds meer 'start'moeite te hebben. Leuke wedstrijden staan niet op het nabije programma en door de winterduisternis is de looptijd (voorkeur nog altijd overdag in het licht, al loop ik ook wel in het donker) beperkt.
Zwemmen, fietsen vind ik ook heerlijk, dus dat kan er nog bij. Thuis hebben we een goede hometrainer én een flinke roeimachine met een inspanning die niet te onderschatten is.
Wat zou ik nog kunnen doen ?

anders leven

De stem werkt nog altijd niet behoorlijk. Een half uur telefoongesprek en ik kon het bed alweer in : doodmoe en stemloos.

Het leven is dus wel degelijk anders : een stille Kaat !

Meteen ook ziekenliteratuur : Er ligt ook een stapeltje DVD's te lonken.
Ik heb het er moeilijk mee. Niet werken. Ziek zijn. Ik voel mij niet ziek, ik kan alleen niet echt goed spreken. En laat dat nou net zo belangrijk zijn in mijn werk. "De stem".
Arts zegt : rusten. Jaja, denk ik dan, zo erg zal het allemaal niet zijn.
Dus vertrek ik morgen gezwind naar het werk.
Met een klein hartje.

Leven : vriendschap, verraad, verlossing

Tijdens mijn studententijd was ik smoor op Dostojewski. Deze man toonde een mens in al zijn diepte, zijn grootheid, zijn passie, zijn zonde, tederheid en verval. Ik voelde altijd ontzettend veel liefde voor zijn personages omdat ze zo 'echt' waren.

Aan deze schrijver moest ik denken toen ik een nieuw boek van (jullie) lijstje las : de Vliegeraar van Kabul van Hosseini. De eerste 50 bladzijden vielen tegen, ik kwam net uit een ander boek waar het snel en spannend was, de Vliegeraar leest als het pellen van een ajuin. Je komt altijd maar dieper en dieper in het geheim van de personages en hun leven.

Ook bij Hosseini komen alle grote thema's aan bod : verraad, trouw, vriendschap, passie, liefde, vader-zoonrelatie.

Naast de geschiedenis van het hoofdpersonages wordt ook de recente geschiedenis van Afghanistan verteld. De Russen waren één ding, maar ronduit weerzinwekkend en wreed wordt het als Hosseini het heeft over de publieke stenigingen en de wreedheid en willekeur waarmee het talibanregime mensen terroriseert.

Een boek om koude rillingen van te krijgen ! Maar een nieuw boek uit het lijstje ligt al klaar !

Ik heb al jaren een schitterend idee (hoogmoed komt voor de val) voor een never ending soap. Die zou doodgewoon over mijn werk gaan. Ik beweer hier niet dat mijn werk zo boeiend is, misschien zelfs helemaal niet, maar mijn collega's zijn op z'n minst allemaal zeer fascinerend.
De meeste van hen werken al een eeuwigheid "bij ons". (identificatie met het werk !) Lees : hun hele leven. Dat betekent dat ik met sommigen al meer dan 10 jaar samenwerk. Ik ken verhalen over hun liefjes, huwelijk, eerste kinderen en soms ook huwelijksperikelen. Dat zou een goede aanvoer zijn.
Maar veel leuker nog zijn de "typetjes", want die hebben we ook. Uiteraard worden typetjes in soaps uitvergroot, maar nu en dan kijk ik naar wat er rond mij gebeurt en ik zie de beste soap voor mijn ogen. Een grappige soap. Werkelijk waar. Niet dat mijn collega's lachwekkende mensen zijn. Integendeel. Ze zijn ernstig en zeer devoot wat hun werk betreft. Ze kennen hun vak en sommigen werken zich te pletter. Maar op de een of andere manier belanden mijn collega's, mezelf incluis, steevast in grappige en soms zelfs benarde situaties.

Er zijn groepen op mijn werk. Met verschillende belangen. Er is de vakbond. Er zijn - zoals het netjes hoort - overlegorganen. Er is een baas ! Er zijn secretaresses. Er zijn klanten. Er is een kuisploeg, een technische dienst.
Er zijn hetero's, homo's en wellicht ook onbekende bi's. Er zijn conservatieven en progressieven, rebellen en eu ... (ik zal het maar niet zeggen).

Boeiend zijn de machtsnetwerken naast de eigenlijke machtsnetwerken. De mensen die het zogezegd zijn maar het niet écht zijn. En omgekeerd. Iedereen die lang genoeg in een bedrijf werkt zal begrijpen wat ik bedoel. Verborgen agenda's. Manipulatie. Soms goed, soms minder. Zorgdragen ook, liefdesverhalen, tederheid, solidariteit.
Noem maar op.

Ho, soms kriebelt het zo om hier van alles te schrijven.
Toch jammer dat ik niet anoniem (meer) ben !

meer dan 500 bladzijden

en die heb ik in een ruk uitgelezen ! Calamiteitenleer verdient echt een plaatsje onder menig kerstboom. Humoristisch en intelligent geschreven én gedurfd. Want het einde is ... 'ietwat' open. Het is aan de lezer om er zijn/haar einde aan te brouwen, maar die lezer is niet in het ongewisse gelaten.
Zelfs al had je totaal geen interesse in wie nou Hannah Schneider, de exentrieke lerares van Blue van Meer, dan nog heb je aan het boek genoeg.

Pess is ook ronduit grappig. Ze poneert een hoofdpersonage dat opgegroeid is met een prof als vader en hun relatie werd uitvergroot tot een eeuwige college. Blue heeft de hele bibliotheek van haar vader geabsorbeerd en denkt in citaten en voetnoten, alsof ze haar leven als één groot proefschrift ziet. Heel even vraag je je af of de voetnoten misschien wel echt zijn, maar de titels worden zo grappig, dan je er niet meer kan aan twijfelen.

Ik zal ze missen, Blue en haar eigenaardige collegevrienden !
Een schitterend boek voor wie in de winter liever thuisblijft.

Jullie waren geweldig !

Heerlijk, zoveel suggesties voor goede boeken !

Ik zet ze even op een (willekeurig) lijstje :

• Marisha PESSL, Calamiteitenleer voor gevorderden (zéér leuke site !)
• Rich MOODY, De wichelroedelopers
• Dave EGGERS, Wat is de wat
• Jonathan safran FOER Alles is verlicht *
• Toon TELLEGEN, De dierenverhalen
• Alessandro BARRICO, Zijde*
• Jeanette WINTERSON, verzameld werk
• Aidan CHAMBERS, Dit is alles
• Raymond van de KLUNDERT, Er komt een vrouw op bezoek bij Dokter Kluun
• Johathan Safran FOER, Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij *
• Khaled HOSSEINI, De Vliegeraar
• Jonathan FRANZEN, De correcties
• COELHO, Veronika besluit te sterven*
• MARKLUND, (thrillers)
• Bram MOERLAND, Val van Montsegur
• SAFON, Schaduw van de wind
• FRENCH Nicci, alle werken
• D. MASON, Een ver land
• Haruki MURAKAMI, Norwegian Wood
• BRIJS Stefan, De Engelenmaker
• Marcel MORING, Het grote Verlangen

De boeken met het sterretje heb ik al gelezen. Ze zijn allen goed bevonden dus deel ik wellicht de smaak van de meeste lezers hier. Met dit lijstje kan ik alvast weer een hele tijd verder, DANKJEWEL !
Het boek dat ik momenteel lees is calamiteitenleer voor gevorderden van PESSL. Ik ben nog niet ver genoeg om er echt iets over te zeggen, maar de manier waarop het geschreven is doet mijn hart toch een beetje sneller slaan !

Ik kan niet wachten om veel, veel te lezen !

op zoek naar een boek

Een boek maakt veel goed. Ja, dat beaam ik helemaal. Maar na 'een schitterend gebrek' is het hier een beetje stilgevallen. Ik zit halverwege "de boeddha van de buitenwijk" van Hanif Kureishi en moet het een beetje op wilskracht verder lezen. Het is niet slecht, maar het is ook geen boek dat je 'pakt' en waardoor je al uitziet naar het volgende vrije moment om het verder te kunnen lezen.

Dus vraag ik het nog eens (ik heb het ooit hier al gedaan en met zeer goed resultaat) : wie raadt mij een goed boek aan ? In principe is het literair genre mij gelijk. Behalve de chicklit, hoe enthousiast vriendinnen ook soms zijn, ik hou het na een aantal bladzijden altijd voor bekeken. Het mag best stevige kost zijn. Historisch mag, thriller mag, soit ... geef maar een seintje als je zelf een goed boek gelezen hebt ! Of mail me !

Of : ik kan natuurlijk nog eens op onze zolder gaan zien. Daar staan nog dozen vol boeken ... veelal grote auteurs ...

Leve de vrijheid !

Heerlijk boek, "Leve de vrijheid" van Tom Hodgkinson. Deze auteur met passie voor de middeleeuwen propagandeert het niets-doen. De ondertitel van zijn boek is dan ook "Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten ?" Volgens Hodgkinson is zijn we helemaal niet vrijer dan pakweg enkele eeuwen, of zelfs vele eeuwen geleden. Integendeel, we zijn slaven van instituten, overheden en multi-nationals en onze slavernij uit zich in verveling, eenzaamheid en depressie. Eerst moeten we hard werken om vervolgens continu verleid te worden om ons geld terug uit te geven of het gevoel opgedrongen te krijgen dat we niets voorstellen zonder dit of dat. Onze consumptie maakt ons tot slaven.

"In de huidige situatie zijn we, als we niet werken, bezig met consumeren. We komen de fabriekspoorten uit en storten ons loon bij de supermakt rechtstreeks terug naar het systeem". (p. 16).

Hodgkinson is zelf van de stad naar het platteland verhuisd en werkt er minimaal : dwz zijn loonarbeid is minimaal, want hij houdt van zijn tuin en de groenten die hij verbouwt.

Hij droomt van een samenleving van gilden en ambachtslieden, van zelf voorziende kleine gemeenschappen die vieren en werken met elkaar, waar handenarbeid het onpersoonlijke van machines vervangt.

Nu en dan is het bijna vertederend om deze goed opgeleide bijna 40er te zien dromen. Hij verkondigt zijn droom met vuur en passie en beleeft hem zo vaak mogelijk in de kroeg van zijn dorp. Terug in de tijd, lijkt zijn leuze wel, want de industralisatie en de verhoogde consumptiecultuur heeft ons niet verder gebracht.

Het is goed dat er nog mensen zijn die onze jachtige kapitalistische consumptiecultuur in vraag stellen en afgoden als carrière en geld durven te ontmaskeren. Op tal van punten geeft hij te denken. Nu ik net een nieuwe auto gekocht heb - en dat is best duur - moest ik toch even opkijken bij volgend citaat, al heb ik er zo mijn twijfels bij.

"Als je het gevoel hebt tijd te tekot te komen, ben je een gemakelijke prooi voor producten warvoor wordt geadverteerd met beloften van tijdsbesparing, van werkbesparende dingen. De auto bijvoorbeeld bespaart op de lange duur geen tijd. Ivan Illich heeft eens uitgerekend dat, als je alle tijd die je aan een auto besteedt optelt, inclusief de ritujes naar de garage en de tijd die je kwijt bent met geld verdienen voor brandstof en auto-onderhoud, en dat deelt door het aantal gereden kilometers, je gemiddelde snelheid acht kilometer per uur is. Met de fiets zou je sneller zijn. Snelheid vreet, paradoxaal genoeg, je vrije tijd op. Dus als je tijd wil besparen, onderwerp je dan niet langer aan de kloktijd." (p. 96)

Dus toch maar met de fiets ? Als ambtenaar word ik er nog voor betaald ook, maar 30 km heen en terug door weer en wind ? Ik ben nog net geen Tom Boonen !

Tom Hodgkinson, Leve de vrijheid, Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten, Meulenhof 2007

Lucia

Ik zal ze missen, Lucia. Oftwel Galathée de Pompignac. In het boek dat ze schrijft voor haar kind, vertelt ze over haar Grote Liefde, maar ook over de ontgoocheling en de dwingende realiteit. Liefde overwint niet alles. En in de liefde zijn veel illusies.

"Een boek maakt veel goed", las ik onlangs. Terwijl het buiten guur weer is en ik nog enkel buitenkom om te lopen (die andere passie), was het heerlijk schuilen in het 18de eeuwse Italië en Amsterdam. Lucia's leven wordt getekend wanneer ze als jong meisje de pokken krijgt. Gedaan schoonheid, gedaan de kans op een vol leven. Van haar 'tante' leerde ze al dat het voor vrouwen enkel en alleen op schoonheid en reputatie aankomt, dat dit alles continu bevochten en bestreden wordt.

Lucia leert leven met haar 'gebrek'. Het maakt haar tot een sterke vrouw die uiteindelijk wél bemind wordt.

In het boek staan prachtige dingen over de liefde en hoe mensen ermee omgaan. Zoals sommige mensen hun hele leven wachten op hun ene liefde en ondertussen blind zijn voor wat zich aandient onderweg. Hoe ze bemind willen worden en pas laat ontdekken dat het begint met beminnen.

"Een vrouwenboek", zegt mijn echtgenootje als ik hem vertel over het boek. Ik lach. Is liefde en mijmeren over de liefde enkel voor vrouwen ?

Even later zegt hij evenwel : "laat het eens zien, dat boek ?".

Wie weet leest hij het straks toch en kan hij evengoed genieten. Want liefde, dat kennen we.

A. Japin, Een schitterend gebrek, Arbeiderspers, 240 blz.

Dankje T., voor het mooie geschenk !

intro

"Sinds de inbraak van de personal computer in de huiskamer is de
informatie verdampt*." (Johan Pas)

Dat kan tellen als intro. Inbraak ? Verdampte informatie ? De zin was een slag in mijn gezicht. Ik hou immers van die personal computer. En verdampen, dat klinkt als 'verdwijnen', 'verluchtigen', 'minder'.

Helemaal niet mee akkoord.

Maar als intro kan het tellen. Zo'n zin.

* uit : Van Wim Delvoye tot Luc Tuymans, Actuele Kunst Deel 1, reeks 600 jaar Belgische kunst in 500 kunstwerken.

Van god los

Een paar dagen geleden had ik een onverwacht gesprek met iemand over de schepping. Hij maakte zich zorgen over de discussie boven (want volgens mij niet in) het onderwijs of de evolutietheorie nu al dan niet nog gegeven moest worden of vervangen door intelligent design of simpelweg zelfs door de scheppingstheorie zoals die in de geschriften van joden, moslims en christenen staat.
Ik probeerde de man gerust te stellen : de discussie leeft niet binnen het onderwijs en ook niet bij de godsdienstleerkrachten of het bisdom. Voor zover ik kan weten natuurlijk.
Toch werd het gesprek langzaamaan een dovenmansgesprek. Want de man in kwestie had het toch best wel moeilijk. Ik haalde al mijn kennis boven en situeerde de scheppingsverhalen binnen hun historische context : Babylonische ballingsschap (schepping in 7 dagen, priestertraditie) ; de vervreemding van het joodse volk binnen een samenleving van anders-gelovigen. Het mocht niet baten. Ik werd net niet als een afvallige gezien - al zag ik zelf geen tegenstelling tussen de verhalen en de theorie.

Kreeg ik dit weekend nu net een boek in handen dat gaat over het gevaar van absoluut geloven en letterlijke interpretatie van gods woord - (van alle religies !). In de Verenigde Staten blijkt het volgende :

Volgens het Amerikaanse onderzoeksbureau Gallup gelooft 35 procent van
de Amerikanen dat de bijbel het letterlijke, onfeilbaar woord is van de schepper van het universum. 48 procent denkt dat de bijbel het door God ‘geïnspireerde’ woord bevat - nog steeds onfeilbaar, hoewel sommige passages een symbolische interpretatie behoeven om de waarheid ervan aan het licht te brengen. Slechts 17% betwijfelt of God in zijn oneindige wijsheid zelf de tekst heeft geschreven - en de aarde met zijn 250.000 soorten kevers zelf heeft geschapen. Zo’n 46 procent van de Amerikanen vat het scheppingsverhaal letterlijk op (40 procent denkt dat God de schepping in de loop van miljoenen jaren heeft begeleid). Dit betekent dat zo’n 120 miljoen Amerikanen denken dat de oerknal zo’n 2500 jaar nadat de Babylonische en Soemeriërs bier leerden brouwen, heeft plaatsgevonden.
Als we onze enquêtebureaus kunnen vertrouwen, geloven 230 miljoen Amerikanen dat een boek dat noch eenheid in stijl noch interne samenhang vertoont, werd
geschreven door één alwetende, almachtige, alomtegenwoordige godheid.

Volgens Sam Harris zijn absolute, net als gematigde gelovigen een van de grootste bedreigingen van onze aarde. Dat was even slikken. Absoluut associeert hij met intollerantie tegenover andersgelovigen en de wil te sterven in naam van een god indien inderdaad geloofd wordt dat het martelaarsschap een rechtstreeks ticket naar het paradijs is.

Ook de gematigd gelovigen gaan niet vrij uit volgens Harris :

Het probleem waar de gematigde godsdienst ons voor stelt, is dat er niet kritisch gereageerd mag worden op de letterlijke opvatting van de heilige tekst. We mogen niet zeggen dat fundamentalisten getikt zijn, want ze genieten nu eenmaal geloofsvrijheid.

Hoe verder ik in het boek las, hoe meer ik Harris' angst op alle bladzijden zag. Hij zoekt als een wanhopige naar alternatieven (die hij niet vindt) en wil de lezer in de ban van zijn eigen angst trekken.

Toch blijft één vraag mij bezighouden, en dat was al voor Harris ze ten berde bracht. Waarom mag je over alles een mening hebben en niet over religie ? Als morgen een religie opstaat die meent dat de blanke superieur is aan de zwarte, moet dat dan ook gerespecteerd worden als een 'overtuiging' ? Alle religies zijn ontstaan uit sektes, alle religies zijn cultureel ingebed, dus alle mogelijke uitingen en overtuigingen zijn mogelijk.

Wanneer ik zie hoe in Europa omgegaan wordt met religie dan ben ik er redelijk gerust in. Tot nu toe wagen weinig politici zich aan religieuze uitspraken. Als ik echter lees in Harris boek hoe in de V.S. religie tot in de hoogste politieke regionen (uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht) wel degelijk een rol spelen, dàn maak ik mij wel wat ongerust, net zoals ik toch wel wat bang ben van theocratische staten.

S. Harris Van God Los, de gevaren van religie en de toekomst van de rede. Arbeiderspers 2007

weten wat je wil

"Wat zich na de val van de klassieke autoriteiten vooral wreekt is het gebrek aan nieuwe maatstaven, voor de organisatie en coördinatie van zowel het publieke als het persoonlijke leven. Het individu is hierbij een verzamelpunt van een ongelofelijke hoeveelheid verschillende disparate indrukken, Nietzsche
spreekt van een 'kosmopolitisme van spijzen, literatuur, vormen, en smaken, ja zelfs van landschappen'.
Men moet over een sterke homogene en tegelijk flexibele
persoonlijkheid beschikken om aan die toevloed van prikkels en veelheid van aanspraken op een eigen manier het hoofd te kunnen bieden. Juist daaraan ontbreekt het in de late moderniteit. De moderne mens weet doorgaans nog net wat hij niet wil maar helemaal niet wat hij wel wil."

J. Dohmen, Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007, p. 110 - Discussie over het boek - Vorig blogje over dit boek

Boeken als wegwerpproducten

Gisteren zijn het Liefje en ik onze maandelijkse boekeninkoop gaan doen. We kiezen nog altijd Leuven, al is de gespecialiseerde pers er altijd maar kleiner. Het lijkt of alle boekhandels dezelfde bestsellers verkopen en dat de waarde van een boek voornamelijk in de marketing zit.
Specifieke dingen vinden we dan zelfs meestal in Deslegte, al dan niet op de tweedehandsafdeling.
(Winkel-)boeken - op de hypes na - zijn meestal een kort leven beschoren. Drie maand hoorde ik eens zeggen. Dan is een boek 'oud'. Of liever 'out'. Een boek (in een winkel) vinden dat meer dan een paar jaar oud is, wordt een heel karwei en dat terwijl het bijna onmogelijk is dat er over specifieke onderwerpen ieder jaar een boek geschreven wordt.
Het boek als wegwerpproduct. Waar is de tijd dat boeken gekoesterd werden en van generatie op generatie werden doorgegeven ?

Tegen dat het avond was had ik mijn eerste nieuw aangekochte boek al uit. Inhoudelijk goed, maar redactioneel een flater. Zo staan in het boek bepaalde (halve) bladzijden er letterlijk twee keer in. Geen kwestie van verkeerd inbinden, maar een gevolg van 'knip en plak' werk en niet meer weten dat het er al in stond ! De auteur brengt een onderwerp een tweede keer ter sprake en gebruikt net dezelfde zinnen en alinea's. Meerdere keren ! Ronduit slordig vond ik dat.

Het sterke vond ik dan nog wel dat het een boek over Benedictijnse Spiritualiteit was, waarin de auteur het had over zorgzaam omgaan met werk en tijd en wat je is toevertrouwd. Leven op een rustig ritme.
Het boek is hoedanook niet rustig geschreven en ook de (eind-)redacteur heeft er zich snel van afgemaakt. Het is ronduit slordig. In dat opzicht volledig in de trend van de wegwerpcultuur.
Benedictijnse Traditie en Wegwerpcultuur. Ze zullen het niet graag horen.

Levenskunst (nog niet voor mij)

"De ware morele problematiek van deze tijd is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf. Men vindt deze onverschilligheid in het feit dat wij de zin voor betekenis en het unieke van de individuele mens zijn kwijtgeraakt. Wij zijn onszelf als handelswaar gaan beschouwen. (E. Fromm, de zelfstandige mens).
De oorzaak van de vervreemding was volgens Fromm het feit dat 'onze tijd het concept van het leven als kunst' is kwijtgeraakt. Hoewel de mens van nature een scheppend wezen is, maakt het moderne individu steeds minder gebruik van zijn creatieve talenten. Hij leeft vooral om te werken en te genieten van zijn rijkdom en maatschappelijk aanzien. From verzette zich ertegen dat mensen als slaafse wezens door het leven gaan en pleitte voor een terugkeer van de levenskunst".

Joep Dohmen in Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007

Met een dergelijke intro had ik hoge verwachtingen van het boek. De auteur gaat er immers op zoek naar wat levenskunst is en daarmee heeft hij het vooral over authenticiteit : vanuit zelfkennis op deze wijze leven dat dit leven overeenkomt met wie je bent, correspondeert met je diepste waarden en normen. Maar tot nu toe ontgoochelt het boek wat. Maar wie weet, ik heb nog maar een derde van het boek gelezen.

Anderzijds : ik ken ze wel én bewonder ze, die mensen met levenskunst. Dikwijls creatieve mensen die heel goed weten wat ze (niet) willen. Eenvoudige mensen ook, op wie de opgelegde lifestyle-gekte weinig of geen vat heeft.

Jammer genoeg heb die enkele mensen die ik zo ken een volgende kenmerken gemeen waarvan ik vrees dat ze een goede basis vormen om levenskunstenaars te zijn : ze zijn vrij van geldzorgen en hebben de volledige beschikking over hun tijd. Ze hebben geen kinderen of partner, of die partner deelt volledig hetzelfde levensbeeld. En ... ze zijn al flink wat ouder.

Zouden dat voorwaarden tot het beoefenen van echte levenskunst zijn ? Ik vind mijn werk zeker zinvol, maar dat ik dàt werk doe en zoveel uren eraan besteed, heeft toch ten eerste met de boterham op de plank te maken. Kinderen brengen via school en vrienden de buitenwereld met zich mee én het conformisme. Zoals het 'bij die andere kinderen gaat', zo ook bij ons ! Probeer aan kinderen maar eens het begrip 'authenticiteit' uit te leggen, laat staan 'tegen de stroom in varen'. Ouders worden continu geculpabiliseerd ! Tenslotte ben ik nog jong. Misschien moet ik 'rijpen'. Misschien is oud zijn wel het synoniem van : vrij over je tijd beschikken en zonder materiële zorgen leven.

Er is nog hoop !

Lord of the Flies

De zolder opruimen betekent gelukkig ook dozen vol boeken (terug-)vinden. Zo zijn heb ik een doos klassiekers gevonden en in de vakantie wil ik die wel eens lezen.

Het eerste boek werd Lord of the Flies (1954) van William Golding. Het verhaal gaat over een groep Britse jongeren die door een crash op een onbewoond eiland terecht komen. Hoofdpersonages zijn de rationele en evenwichtige Ralph versus de charismatische en op macht beluste Jack. Ralph doet er alles voor om gered te worden (rooksignalen) en de groep geordend en gestructureerd te houden. Bij Jack gaat het om jagen en vlees, macht én sterkte. Het eindigt in het recht van de sterkste waarbij de jongens kritiekloos (en bang ?) luisteren naar Jack en ook moorden. Ze worden - naar Goldings woorden - 'echte wilden'. Ralph wordt opgejaagd als een dier.

Het verhaal is mij niet vreemd. Een vriend van mij die opgroeide in een zeer beschermd en cultureel hoogstaand milieu, ging uit puur idealisme in een vluchthuis van daklozen en verslaafden wonen. Hij had er zijn eigen kamer en was er een aanspreekpunt voor vragen over administratie. Hij had geen regulerende functie. Het huis moest zichzelf regelen. In het huis ontbrak elke structuur. Er werd van elkaar gestolen, niemand ruimde ooit iets op. De inwoners hadden zo hun handen vol met zichzelf dat ze zo goed als niet tot groepsvorming of een 'geregeld' huishouden kwamen. Na twee maand zag ik hoe mijn vriend veranderd was. Het waren kleine dingen : onverwacht sterke taal, het gebrek aan tafelmanieren tot het zichzelf niet meer verzorgen. Op mijn aandringen is hij daar weggegaan. De jongeman die regelrecht van een streng internaat en 'doodbraaf' en vol idealisme in het vluchthuis als vrijwilliger werkte, verdronk in in de wetteloosheid en de structuurloosheid van dat huis.

Zelf maakt ik jaren later hetzelfde mee toen ik in New York, op de rand van The Bronx en Harlem in een vluchthuis werkte, maar het ergste voorval was een immense ruzie in Egypte. Het was er echt stikheet en V. en ik hadden beiden een watervoorraad die gezien de afschuwelijke hitte levensnoodzakelijk leek. Op een zeker moment was er nog een halve liter water over en we dachten beiden dat deze fles de onze was. De ruzie die onstond uit deze opvatting was ongehoord hevig. We maakten ruzie alsof ons leven er van afging. Wij waren beste vriendinnen en er moest niets worden uitgepraat, het ging hier niet over een uitgesteld conflict dat in het voorval de aanleiding tot uitbarsten vond, het was doodgewoon een primitieve behoefte (water !) die zo alomvattend werd dat we er beiden onze redelijkheid bij verloren. We waren er (later !) van onder de indruk.

Zelf ook grootgebracht op een streng katholiek internaat heb ik de noodzaak en het goede van regels nooit in vraag gesteld. Ik ben nooit, zelfs niet in mijn wildste filosofische fantasieën een aanhanger van het anarchisme of het nihilisme geweest. Ik heb altijd geloofd in cultuur. In wetten, in afspraken. Soms lijkt dat heel ouderwets.

Bovenal geloof ik in rationaliteit, net zoals de jonge Ralph in het boek. Soms wordt die drang naar redelijkheid ook afgestraft, wordt redelijkheid opgejaagd als wild en hullen zelfs politieke leiders zich als charismatici over hun leden met als enig doel te jagen en de macht te versterken.

Een actueel boek.

Boeken

Soms heb ik boeken nodig om uit deze wereld weg te trekken. Boeken om nieuwe mensen te ontmoeten. Boeken om de eigen werkelijkheid los te laten en binnen te treden in die van een ander.

Soms heb ik boeken nodig zoals een ander vakantie nodig heeft. Om weg te zijn. Om in een andere wereld te zijn. Om deze wereld te vergeten.

Boeken zijn voor mij soms reddingsplanken. Omdat ze zoveel meer mogelijkheden en werkelijkheden tonen dan ik ken. Omdat ze nabij zijn en ik hen nabij kan zijn zonder dat ik kwetsbaar hoef te zijn. Omdat ze mij dingen leren zonder belerend te zijn. Omdat ik ze op mijn ritme proeven mag.

Soms geven boeken mijn hoop. Omdat ze vol fantasie zijn. Omdat er dingen gebeuren die ik voor onmogelijk acht. Omdat ze simpelweg goed zijn.

Ik hou van boeken.

Extremely Loud and Incredibly Close

Lezen is voor de geest wat bewegen is voor het lichaam.
Richard Steele

Dit Pinksterweekend wou ik Foers 'Extreem luid en ongelooflijk dichtbij" uitgelezen hebben. Ik was het boek al een klein jaar eerder begonnen. Het overkomt me zelden dat ik een boek niet uitlees en ik heb zelfs geen idee meer hoe het komt dat ik het boek heb laten liggen. Toen ik het twee weken geleden opnieuw ter hand nam, begon ik dan ook aan de eerste bladzijde. Ik herinnerde mij blad na blad wat ik gelezen had, maar niet waar ik gestopt was, laat staan waarom.

Meestal heb ik meteen een oordeel klaar over een boek, maar bij dit boek weet ik nog niet goed waar het te plaatsen. Natuurlijk vat ik veel sympathie op voor Oskar die via een zoektocht zin wil geven aan de dood van zijn vader die bij de aanslagen op de WTC-torens is omgekomen. De onmacht is overal voelbaar. De verschillende schrijfstijlen, eigen aan de verschillende literaire genres van het boek (brieven, interview, roman) kan ik ook smaken... Toch had ik het nu en dan moeilijk om het boek echt helemaal uit te lezen.
Ik heb een tijdje gedacht dat het door mijn leesgeschiedenis kwam : wat fictie betreft heb ik mij het laatste jaar vooral overgegeven aan thrillers. Die hebben een heel andere vaart en het literaire is daar dikwijs ondergeschikt aan de opbouw van suspens en plot.
Of had ik het te moeilijk met de rijkelijke symboliek van Foer ? Dat hij teveel wou zeggen, teveel grote thema's van het leven in één boek stoppen : zoals vaderschap, verlatenheid, eenzaamheid, de moeilijkheid van communicatie, de angst zich in de liefde te verliezen (grootouders), het niet verwerken van een oorlogsverleden, de angst voor de dood.

Ik moet het dus nog laten 'zakken'. Voorlopig weet ik het nog niet...

Info: Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij, Foer, J.Safran, Uitgeverij Manteau, 375 blz., € 19,95, ISBN 907 6341 559 ; in het Engels voor ongeveer de helft van de prijs.

Je hebt zo van die dagen ...

Omschrijven kan ik ze niet, maar het liefste heb ik ze achter de rug.
Op zo'n dagen hou ik van dergelijke citaten :

Het zij opgemerkt dat dat soort mensen naar hun lot kijkt waarop de
meesten gewoonlijk naar een regenachtige dag kijken.

&

Zijn leven regende voor zijn ogen omlaag, een rustig
schouwspel.

Beide citaten komen uit Zijde van Alessandro Baricco
Zelfs de tekening op de kaft past bij mijn dag !

Dank aan T. voor dit boekje als geschenk !

Gelezen

De laatste twee boeken die ik gelezen heb waren ... vreemd. Zo vreemd zelfs dat ik - vooral bij het eerste - begon te twijfelen aan mijn intellect. Ik had nu en dan moeite met volgen. "De voeten van Abdullah" (Hafid Houazza) is een reeks vertellingen/herinneringen over Marokko.
Nu zijn die verhalen bij tijden zo sterk dat mijn ogen wel eens knipperden. Een moslimland en zoveel bizarre seksuele belevenissen in een strenge gemeenschap ?
Het lijkt alsof de verhalen kleine schilderijtjes zijn, in een tijdloze omgeving waar alles gebukt gaat onder de warmte en de leegte.

Een heel ander - maar ook vreemd - boek is dan weer "Vreemde Ogen" van Alissa York. Het is een historisch roman die vertelt over een familie en de beginjaren van het mormonisme. De herinnering aan een bloedbad is de rode draad door het verhaal. Het boek ademt leegte en kost-wat-kost vasthouden aan geloof. Geen van de vrouwen is gelukkig of heeft een eigen wil. Enkele dragen een diep geheim. Het einde is abrupt en onwaarschijnlijk.
Nu en dan wordt het verhaal vanuit een letterlijk vogelperspectief verteld : vanuit de hoogte gezien door een rondvliegende zwarte vogel.
Een eigenaardig boek, maar het heeft mij wel het een en ander over de Mormonen en hun geschiedenis geleerd. En ook : meer dan 1 vrouw voor een man : dat moet mislukken !

Niet lief

De voorbije week twee werkvergaderingen achter de rug en tweemaal spijt. Eentje was op vrijwillige basis. Ik laat mij nog altijd vangen door de bedenking dat ik misschien wat mis als ik er niet bij ben. (overschatting van mezelf ?). Tweede vergadering was van 'moeten'.
Ik heb niet zo'n goede ervaringen met vergaderingen. Laat staan deze op ons werk.
Personeelsvergaderingen zijn bijna altijd informatievergaderingen. Iedereen hoopt stilletjes dat er geen interactie komt. Met zo'n kleine 100 beginnen discussiëren en je weet wel waar je begon maar het einde is dikwijls zoek. Tot een slimmerik (???) het als onderwerp van een nieuwe (!!!) vergadering zet. Ik onderga - zoals de collega's - de vergadering en neem de informatie tot mij. Een noodzakelijk kwaad maar al bij al toch redelijk efficiënt. Sprekers krijgen maar een paar minuten toebedeeld. Er is een agenda op voorhand.
Als het efficiënt gebeurt kan ik mijn hekel aan vergaderingen nog net wegredeneren.

Alleen ging het deze week helemaal fout. De Kaat-alarmbel ging af. "Er zijn collega's die" ; "Er zijn collega's" die zus , "men zou toch moeten ....".
De vergadering werd langzaamaan een therapiemoment : uit je frustraties !
Nu heb ik zelf zo goed als geen frustraties over collega's. De ene is zus, de andere is zo. Iedereen doet wel z'n best denk ik.

Ik probeerde te verzoenen door te zeggen dat ik mijn collega's niet van slechte wil verdacht. En dat ik het een beetje jammer vond als men anoniem collega's beschuldigde in de zin van 'er zijn collega's die'. Dat ik vond dat je je ergernis tegen de persoon in kwestie moest uiten en niet in anonieme bewoordingen moest spreken.

Het werd mij niet in dank afgenomen.
Discipline ! Eensgezindheid ! Iedereen moet zich aan dezelfde (zelfuitgevonden) regels houden !
Ik zat er bij als een zachtgekookt ei.
Ik had net intens De Golf gelezen. Dat gaat over een school waar discipline en we-moeten-allemaal-hetzelfde-doen-en-zijn het motto was. De discipline werd onderdrukking van elke persoonlijke wil of alles wat boven- of ondergemiddeld was. Wie niet was zoals het reglement voorschreef, werd terecht gewezen.

Ik zat bijna bangetjes in de vergadering. Zou De Golf hier ook aanslaan ? Zonder twijfel.
Ik bedacht opeens dat al wie schreeuwt om discipline en soms redeloos volgen van reglementen dikwijls vol frustratie zat.

Je mag je daar allemaal niet zoveel van aantrekken, zei mijn liefste 's avonds.
En H., een goeie collega in dezelfde situatie zei : gewoon slapen tijdens die vergaderingen. Er is toch nog nooit iets veranderd.

Het is je opwinden voor niets.

Hij had gelijk.
Meer dan 15 jaar ouder is hij.
Dat is zeker de wijsheid van zijn leeftijd.

De Golf is gebaseerd op de gebeurtenissen op een secundaire school in de Verenigde Saten. Een leraar geschiedenis maande zijn leerlingen tot steeds meer discipline aan. Het was een experment om aan te tonen dat het nazisme altijd loert. Het project mondde inderdaad uit op blinde gehoorzaamheid en intolerantie ten aanzien van niet leden.
3 jaar lang heeft de school gezwegen over dit incident.

boekenfestijn

Gisteren met ons vieren naar het Boekenfestijn in Leuven geweest. Allemaal sterk gebudgetteerd, want aan boeken geven we al te graag (te) veel geld uit. We genieten er dan ook van. Soms is het hier stil in huis en zitten we allemaal te lezen. De ene hier, de andere daar. Er wordt ook verteld over wat gelezen is.
Met 50 euro in de hand werd het kiezen.
Mijn oog viel nogal snel op 'China, Het Koninkrijk van de Draak'. Een prachtig uitgegeven fotoboek. Het reizen is dus begonnen.

Mijn eerste doelstelling was echter het bestuderen van de geschiedenis. Met een bibliotheek als Twee Bronnen mocht dat geen probleem zijn ... dacht ik. Toch bleek er weinig te vinden over de geschiedenis van dit lang gesloten land. Tibet - geannexeerd door China - kreeg dan duidelijk weer meer aandacht. Ook over Mao is er genoeg te vinden, maar echt boeken over geschiedenis heb ik niet gevonden.
Gelukkig dus gisteren het boekenfestijn, daar was China wel een klein beetje aanwezig.

Wat de Chinamanie betreft heb ik mij nog tegoed gedaan aan volgende boeken :

• Su Shu-yang e.a. "Shanghai Blues, China na de dood van Mao", een verhalenbundel (€ 1,95)
• H.M. Martel, "China in de tijd van de keizers, van 221 v.Chr. - 1294 n. Chr." (€ 4,95)
• A. Hromic, "Jin-Shei, roman over vriendschap, loyaliteit en zusterschap in een oud en vergeten China "(€3,50)

Dat wordt dus prachtig leeswerk en vertoeven in het China van vroeger en nu.

De rest van het budget ging op aan girly stuff zoals mijn echtgenootje het noemt (en hier dus niet nader omschreven !!!), nog 2 boekjes om hem te kunnen bijbenen : The Universe en Space Exploration, een leuke woonwaaier en een Spel over Wereldliteratuur.

Gelukkig is er maar één keer zo'n beurs op een jaar, de centjes zouden nogal vliegen !

Lang leve de file !

Nog nooit zo genoten van de file als de voorbije week.
In mijn auto hoorde ik immers het boek 'Jonkvrouw' van Jean-Claude van Rijckegem & Pat Beirs.
"Jonkvrouw is het brutale, romantische, avontuurlijke en onweerstaanbare verhaal van Marguerite van Male, de erfgename van Vlaanderen.
Ze is pas 14-en-een-half, maar toch droomt ze al van de ridder die haar naar een kasteel in de wolken zal voeren. Maar de ridders die ze ontmoet zijn allemaal sufferds die niet bestand zijn tegen haar pittige karakter en haar opvliegende aard. En op een kwade dag beslist haar vader met wie ze die zomer zal huwen… "

Wie eenmaal begint te luisteren, kan al niet meer wachten tot hij opnieuw in de file staat !

ijdel, alles is ijdel

"De meeste mannen hebben geen zelfvertrouwen, maar zijn wel ijdel. Kwaadwillige vrouwen durven wel eens te doen alsof ze het verschil tussen beide eigenschappen niet onderkennen. Wij ijdel is, heeft zelfvertrouwen, zeggen ze. En wie zelfvertrouwen heeft, is ijdel. Dat is natuurlijk niet waar, en dat weten vrouwen maar al te goed. Ijdelheid wijst op een gebrek aan zelfvertrouwen. Lofprijzingen en eerbetuigingen zijn nodig om vertwijfeling en leegte te verbergen. Een man reageert op lofprijzingen geheel dan een vrouw. Een vrouw geniet van complimentjes, weet dat ze niet op waarheid berusten, maar denkt ondertussen koortsachtig na hoe ze hen kan verzilveren. Bij een man geschiedt precies het tegendeel. Hij is bereid te geloven dat al die lieve woordjes gemeend zijn, ook al weet hij diep in zijn hart dat ze alleen maar op verzinsels berusten.
Een man die een bordeel bezoekt, en daar te horen krijgt dat hij uitzonderlijk knap is, hecht aan deze verklaring uiteindelijk geloof. Hij is bereid om te betalen, niet om bevredigd, maar om bedrogen te worden."

Ik las dit stukje voor bij de koffie. Manlief glimlachte maar sprak het niet tegen. "Ach, die Torfs heeft het toch ook wel over zichzelf, als hij zegt dat een man die zijn geklungel en stunteligheid tot kunst verheft, aaibaar en lief gevonden wordt door vrouwen. Zo is hij toch ook !". We mompelden wat. Torfs als hoogleraar die zichzelf weet te relativeren en zijn klungeligheid tot kunst heeft verheven. Soms zit hij daar toch echt als een grote teddybeer.

Hij slurpte verder aan zijn koffie.

"Ik ga nog wat trainen", zei hij. "Ik hou er niet mee op, ik ga hard trainen. Je ziet het toch al een beetje hé, die spieren die zich langzaam tonen ? "

"Ja hoor", knikte ik. "Je ziet er echt al gespierder uit."

Torfs heeft gelijk.

Rik Torfs, Lof der Lankmoedigheid, uitg. Van Halewyck 2006

Dubbel geboekt

Zes meter boekenkast in het salon, en in ons beider bureau's ook nog eens een tweetal meter. Tien meter. We hadden gedacht dat dat genoeg moest zijn voor ons beider boeken, maar helaas, we moeten ze 'dubbel' zetten.
Voorlopig staan ze nog niet echt geordend (manlief lacht als ik over het SISO systeem begin, een tik die ik overhield uit mijn bibliothecarisopleiding), maar ze staan gelukkig al wel thematisch. Hij is uiterst rechts begonnen, ik uiterst links. Rechts staan dus de exacte wetenschappen (zijn ding) met onderaan de kast een uitgebreide collectie boeken over SF-films (nog meer zijn ding) en daarboven een verzameling boeken over ons heelal, fysica en astronomie. Hij trok langzaam naar rechts met natuurboeken.
Ik begon dus helemaal links, met voornamelijk mijn boeken. Filosofie, theologie, geschiedenis. In het midden staan kunstboeken en boeken over landen en landschappen.
Een mooie ontmoeting tussen ons beiden ?

Plaats voor romans hebben we voorlopig nog niet. Die stockeren we allemaal op zolder. Ik wou ze weggeven aan het Spit of de bibliotheek, maar hij wou niet.
De 'privémeters' in onze bureau's zijn bij mij ingenomen door poëzie en fotoboeken. Ook daar staan de boeken jammerlijk dubbel.
Hij kiest voor de filmboeken op zijn kamer.

Zoveel liefde voor boeken, zo weinig plaats. En dan ben ik nog een vaste bibliotheekgaander !
Sommigen hebben de liefde voor muziek, ik heb vrienden die gek zijn van theater (dat ik zelden begrijp), anderen laten zich onderdompelen in de wereld van dans.
Ik hou het op boeken.

Je krijgt (door boeken nvdr) inzicht in jezelf, in boeken zie je gedachten, emoties, situaties uitgedrukt die je misschien zelf niet zou ontdekken. Lezen is herkenning, waardoor je verstandiger, rijker en verdraagzamer wordt. Door te lezen doe je ervaringen uit zonder dat je die zelf moet uittesten. Het brengt je met snelle stappen vooruit.

Guy Verhofstadt in De Standaard van vandaag.

Lijstje van de vandaag gekochte boeken (helemaal in de thematiek van het huidige leven)

• Woon als VT Wonen
• N. BINGHAM & A. WEAVING, Modern Retro, wonen met design-klassiekers uit de 20ste eeuw
• De Koran Rainbow Pocket
• Nieuwe Bijbelvertaling (CD-luisterboek)

Ik weet weer wat doen ! Al zijn de eerste twee vooral strelingen voor het oog !

Sinterklaascadeautje

...gekregen ! Nu nog wachten tot de vakantie om er van te genieten !

U2 by U2, uitg. bij Lannoo 2006

Het geschenk

Een boek om te lezen in december : Het Geschenk van Flusfeder. Het doet je meteen nadenken over de zin en onzin van het hele gebeuren. Zo wordt het ik-personage danig gefrustreerd door zijn getalendeerde geschenkgevende vrienden dat hij er ronduit wanhopig van wordt.

Aan ieder geschenk geeft hij een waarde naargelang originaliteit, esthetische waarde etc. De balans slaat echter altijd in zijn nadeel uit. Hoe meer hij zich uitslooft om het gegeven geschenk te overtreffen, hoe beter zijn 'tegenstanders' lijken te zijn. Ten lange laatste moet zelfs de vriendschap er aan geloven : vrienden die je frustreren omdat ze betere geschenken weten te geven, kan je beter laten waar ze zijn !

Dit grappige boek zette mij aan het denken over de komende kerst- en nieuwjaarsperiode. Ik vind het heerlijk om cadeautjes te kopen maar hou gelukkig geen boekhoudig bij. Toch herinner ik mij enkele 'regels' die ik van thuisuit of via vrienden al hen gehoord :

• Het geschenk moet de tegenwaarde van een mogelijk te krijgen geschenk evenaren. Geschenken zijn immers per definitie ruilwaren.
  Dat lijkt mij een absurde regel. Ik geef geschenken aan mensen die het financieel merkelijk beter hebben dan ik en ik heb ook vrienden die het financieel veel minder hebben. Dus hup deze regel lap ik aan mijn laars.
• Je moet iets geven dat je zelf graag zou hebben. Hmmm... ik denk niet dat veel mensen mijn voorkeur delen : boeken, boeken en nog eens boeken.
• Je moet iets persoonlijks geven : dat vind ik behoorlijk moeilijk. Je moet de persoon in kwestie al zeer goed kennen en hoe persoonlijker het is, hoe meer kans op blunder (herinnert Kaat zich toen Els uit de familie luxueuze zeepjes kreeg en meteen dacht dat dit een hint naar betere lichaamshygiëne was)
• Het moet grappig zijn. Zo zweert mijn liefje bij badeendjes. Tot iemand opmerkte dat deze ook te koop zijn in de erotische winkel... (wat doet/deed mijn lief daar ????)

Ik raak er al niet meer aan uit. Bestaan er regels voor geschenken ?
Toch zal het me zeker weer aardig lukken : de geschenkentijd, of doen de 'gelukkigen' maar alsof ?

FLUSFEDER D., Het Geschenk (vert. "The Gift") , Amsterdam 2003, 308 blz.

Nog niet verhuisd

Veel herkenbaars gelezen in de Eetclub. Een jong paar ruilt het stadsleven voor het plattelandsleven. De angst voor een 'saai' leven zit er dik in. Ondanks veel moeite verliezen ze hun stadse vrienden en gewoontes. De afstand is te groot.
Hun angst wordt werkelijkheid : ze settelen zich en hebben het over hun baan en kinderen. De wereld is ineens kleiner geworden.

Dan maar op zoek naar nieuwe vrienden, en die vinden ze in het boek ook. Het zijn eveneens ex-stadse mensen die al evenveel schrik hebben om 'gewoontjes' te worden, om de 'drive' te verliezen. Maar de 'eetclub' blijkt een verzameling van succesrijke mensen te zijn die allemaal een plaats in een blaadje verliezen. Knappe echtgenoten, schitterende kinderen, passionele relaties, of samengevat : The Perfect Housewifes.
Dat is althans de schijn, want wanneer één iemand zelfmoord pleegt (of is het moord) en later nog iemand het leven laat, blijkt zoals veel dat schijn bedriegt.

Tot hier het boek dat ik in één ruk heb uitgelezen.

Ook ik verhuis naar het 'den buiten'. Ik heb meer dan tien jaar in Leuven gewoond, met een rijke tussenstop in hartje Antwerpen (heerlijk !) en een stuk studententijd heb ik in Gent doorgebracht. Allemaal plaatsen met een heel ander leven dan in het Hagelandse dorp waar ik heen ga.

Vroeger zag ik daar dik tegenop. Het liefje zei dan : ach, Leuven is maar twintig minuutjes rijden, en we blijven trouwens werken in de rand van Leuven... je bent er zo. Maar ik weet wel dat eenmaal thuis je 's avonds niet meer impulsief de auto neemt voor een voorstelling of een terrasje. Het is gewoon te ver.
Ik zal mijn 'stadsleven' moeten organiseren. Nu geniet ik eender wanneer ik zin heb van de bibliotheek, duik er in tijdschriften en kranten en blijf meteen eten in het restaurant. Ik lees de krant op café met een kop koffie in plaats van de krant te kopen. Zal ik daarvoor naar Leuven rijden ?

Nee dus. Toch palmt het nieuwe huis - waar we nog niet wonen, maar bijna, bijna ! - mij langzaam in. Zo vind ik het heerlijk dat we een grote tuin zullen hebben. Dat ik gewoon mijn kop koffie kan meenemen op het terras. Ik geniet van de ruime kamers, zeg maar gewoonweg dat het zo'n groot huis is : in Leuven is dat moeilijk te vinden en zeker al onbetaalbaar.

Voor het saaie leven, zoals in het boek besproken, heb ik geen angst. Mijn huisleven doorbrengen tussen de plantjes en de keuken vind ik geen kwalijke zaak. Taarten bakken en receptjes uitproberen (eindelijk een grote keuken) zie ik niet als minderwaardig. Tegenover de anonimiteit van de stad staat het 'we kennen elkaar' van het dorp. Een opgestoken hand, een knikje bij de bakker.
Bovenal is het er ook rustig en stil. Het lijkt alsof het leven in dat Hagelandse dorp minder snel gaat. Of het zo is, weet ik niet. Er lopen alleen niet zoveel mensen rond, er zijn minder auto's, minder winkels, minder lawaai (in al zijn vormen), minder reclame, kortom : minder bedrijvigheid.

Toch weet ik zeker dat ik het leven in Leuven ook zal missen.
Maar ach, twintig minuten rijden, dat moet toch lukken ?

Lezen

Nu en dan trekken het liefje en ik de stad in om een voorraad boeken te kopen. Aangezien we al een half jaar 'in verhuis' wonen en het dus in onze kleine tijdelijke studio met beperkte middelen moetendoen kunnen we niet eens meer genieten van onze eigen boeken die ongeduldig wachten om terug de boekenrekken te vullen. Zoveel gemis moet gecompenseerd worden, denken we beiden, want zonder boeken is het leven maar eenzaam.
Zijn laatste exemplaar is "Lichamelijke Oefening" van Midas Dekkers. Hij heeft er nog niet veel over verteld, maar ik wacht in spanning. Zelf heb ik net Imprimatur van Monaldi & Sorti achter de rug. Een lijvig boek dat zich in de 17de eeuw situeert en niet toevallig begint op een 11de september. Het boek werd goed gemarketeerd, waarschijnlijk zelfs in het zog van de Da Vinci code, maar beide auteurs verliezen zich toch nu en dan in al te veel details en het schilderen van de historische achtergrond. Gelukkig vind ik dat laatste geen probleem en lees dus met genoegen over de 17de eeuwse geneeskunde en voedingsgewoonten.
Mijn liefde voor historische romans moet het echter delen met nog wat andere liefdes, en eentje daarvan is mijn belangstelling voor (auto-)biografieën.
Mijn Vrijheid van Ayaan Hirsi Ali is adembenemend. Hoe kan iemand in zovele werelden overleven en integreren ? Het leven van Ali leest razendsnel. Ik ben niet voldoende op de hoogte van haar politieke ideeën om een oordeel over haar te vellen als politica, maar ze krijgt van mij toch het label van een Grote Madam.
Het boek is voor mij een bewijs over hoeveel kracht in een mens kan zitten, hoeveel overlevingsdrang, strijdvaardigheid en idealisme.
Van Time Magazine kreeg ze een vermelding op de lijst van de 100 meest invloedrijke personen. Haar boek laat mij zeker niet onberoerd.

Het stapeltje boeken dat ik deze vakantie gekocht heb lonkt naar me als geen ander.
Jammer dat de vakantie voorbij is...

Ambitie: God worden

Laat me eerlijk zijn en mezelf deze waarheid iedere avond opbiechten : ik beleef meer plezier aan een goed boek dan aan een TV-avond of zelfs een avondje bioscoop. Alleen zijn goede boeken niet altijd gemakkelijk te vinden. Ik laat mij dan wel leiden door recensies, maar ook dat is geen garantie, zie maar naar de onlangs gelezen Vertraging.
Ik prijs mij gelukkig te wonen in een stad met een wel zeer uitgebreide bibliotheek, zodat de keuze groot is een een slecht boek mij geen pijnlijk gevoel in de financieën kost.
Gisterenavond, rond een uur of acht begonnen aan "Angst en Beven" van Amélie Nothomb. Geen recensie van gelezen, alleen nu en dan haar naam horen vallen. Dat was de enige ingeving.
Ik heb op een paar antwoorden (nee, dankje, geen thee voor mij - hier ligt de krant) niet meer gestopt met lezen. Het spreekwoordelijke "in één ruk uitlezen" dus. Nu en dan schokte ik van het lachen. Dit biografische werk van Nothomb vertelt over haar avonturen in een Japans bedrijf, hoe ze - ondanks de taal machtig en aldaar geboren uit Belgische ouders - de ene flater na de andere slaat. Dingen die ons zo evident lijken maar in Japan niet kunnen. Hoe haar ambitie steeds kleiner worden (eerst wou ik God worden, later stelde ik mij tevreden met Christus, en ben geëindigd als wc-dame).
Wie een ontspannende avond zoekt, of weg wil dromen en zich flink wil amuseren, moet dit boek lezen !

Vertraging

Een boek om depressief van te worden, dat is De Vertraging geworden. Overal heb je het gevoel dat het nog moet komen, dat er talent in de schrijfster zit, dat er een goed plot zal zijn, dat je verrast zal worden, maar het gebeurt niet.
Vanderstraetens uitgangspunt zijn de gedachten van een man, Walter. Je leeft het hele boek door in zijn hoofd. Van actie is geen sprake, alleen het vermoeiende geroezemoes van een mans' gedachten, die van het een op het andere overstappen. Eén standpunt, je bent de gevangene van zijn brein.
Wanneer Walter op een morgen een oude klasgenoot op de trein ontmoet besluit hij diens leven over te nemen, het lijkt hem de kans van zijn leven. Weg met de vage schimmige figuur die hij altijd geweest is, de door Thibault gepeste jongen, tijd voor het grote werk. Het hele boek gaat over het uitwerken van die fantasie, maar uiteraard blijft het ook weinig meer dan fantasie.
Het meest deprimenerend zijn wel de lange beschrijvingen van het leven in het bejaardentehuis. Alle waardigheid wordt de bejaarde afgenomen. Vanderstraeten schildert het tehuis af als een verzameling van levende doden zonder ziel en enkel met kwalijke geuren en fysieke mankementen. Hele beschrijvingen volgen van het wassen van het afgetakelde lichaam, het opbaren van de bejaarde dode.

En toch is er plot. Op een paar halve bladzijden lees je wat Vanderstraeten er had van kunnen maken : iets intrigerends, iets spannends. Zal Walter er in slagen om Thibault te worden of niet ? Maar zover is het nooit gekomen. Walter is een schimmig figuur zonder kracht en persoonlijkheid. En zo is het boek ook geworden.
Jammer van alle tijd die ik er in stak !

Op naar een nieuw - en heel ander - boek !

werken - groei - eenvoud

Geen idee hoe we er bijgekomen zijn maar in huis hebben we hier de boeken van Etty Hillesum opgediept. Daar komen weer mooie gesprekken van. Kijk, wat ik hier onderlijnd heb, en de andere met evengoed het grote boek in handen : zie hier.

In mijn tweede boek van haar staat "4 januari 1985" geschreven, 20 jaar geleden !

Ik doorbladerde het boek en glimlachte om wat ik toen onderlijnd had.
Groei en werken, eenvoud, ik zou het wellicht nog onderlijnen !
Verandert een mens dan nooit ?

En zeer, zeer bescheiden zijn, (...) steeds eenvoudiger worden. Zeer, zeer eenvoudig worden en zijn en léven. Niet alleen voor jezelf in je stille en beste momenten die eenvoud en wijdte in je voelen, maar ook in je dagelijkse leven, geen sensaties om je heen uitstrooien, niet interessant willen zijn, afstand doen. (...) Maar de eenvoud werkelijk in je leven en in de atmosfeer om je heen verwerkelijken. Ja werkelijk zeer bescheiden en eenvoudig zijn en wachten en openstaan en groeien laten en ook : werken. Ja, werken. (...) Werken en vertrouwen dat je synthese komt en dat het ergens naar toe gaat. Dat vertrouw ik toch immers al lang. Werken en daden die ineengrijpen en ineen passen en geen verloren leegten daartussen en veel en gestadig en bestendig werken.

Knappe vrouw, die Hillesum !