Gelezen en al dan niet goedgekeurd !

Zomaar voor de vuist weg, boeken die ik dit jaar gelezen heb. Ook een beetje om het zelf bij te houden, maar ik zal er zeker vergeten, want ik lees gewoon altijd maar meer.

De Aanslag, van Harry Mulisch. Ik zag het boekje toevallig in de bibliotheek en het was ontzettend leuk uitgegeven. De verpakking doet ook al iets, dus dacht ik : waarom niet ? Het boek ligt al een eeuwigheid bij mijn ouders in paperback (meer nooit gelezen, door niemand) en nu las ik het en het beviel me prima. Dat het tot aangeraden literatuur behoort of zelfs verplichte, vind ik niet onterecht. Het plaatst je terug in de oorlog en wat die voor 'gewone' mensen betekende. Echt een aanrader !

In de kringloopwinkel kreeg ik tijdens een of andere actie een boek naar keuze cadeau. Het werd 'Klaaglied om Agnes', van Marnix Gijsen. Weeral een klassieker, maar die beviel me bijlange niet zo goed als De Aanslag.

Voor Kerst en Nieuw kregen we hier ook een stapeltje boeken waaronder 2 van die leuke Dwarsliggers, boeken die nauwelijks 2 kredietkaarten groot zijn, en zo'n centimeter dik. Ze zijn gedrukt op 'bijbelpapier' (vgls verkoopster) en ze passen letterlijk in je achterzak. Ik ben heel erg te vinden voor het concept van die Dwarsliggers, want nu heb ik minstens altijd één boek in mijn handtas. Ik las mijn eerste van Nicci French en dat viel o zo tegen : Wat te doen als iemand sterft. Wil iemand mij aub zeggen dat het een toevalstreffer is dat dit boek zo'n slecht plot had ? Want iedereen is er o zo enthousiast over en nu ben ik niet geneigd om er nog eentje te lezen van hen !

Evengoed in de reeks Dwarsliggers las ik Kind 44 (Tom Rob Smith), dat zich afspeelt in de Sovjet-Unie toen alles daar nog onder toezicht oog gebeurde. Best interessant, al was het maar om in de huid van iemand uit die tijd te kruipen. Dat was trouwens het beste aan het boek en niet de zogezegde suspens van de seriekindermoordenaar. Maar goed, het heeft gesmaakt !

Bekoord door de mooie uitgaven bracht ik 'Mijn nieuwe familie' van Abigail Thomas mee, De kaft is dezelfde in het Nederlands. Dat vond ik een ontzettend aangrijpend boek. Abigail vertelt over het leven met haar man sedert hij een hersenletsel heeft opgelopen. Overleeft je relatie zoiets en hoe leef je met een man die niet meer dezelfde is als diegene ervoor ? Die soms onzin uitkraamt en dan weer helder is ? Iemand waarmee je getrouwd blijft (en wil blijven) maar waar je niet meer kan mee samenleven omdat de zorg te groot is ? Een ontzettend mooi boek en o zo realistisch. Helemaal niet heroïsch maar een pareltje in z'n eenvoud en eerlijkheid.

Helemaal iets anders is dan weer Besluitloosheid (Benjamin Kunkel), ook een boek dat ik gewoon op de kaft meegenomen heb en omdat er stond dat de schrijver vergeleken kon worden met Jonathan Foer. Geen idee of dat waar is, maar het is gewoon een grappig en zeer onderhoudend boek. Het gaat over een jongeman in New York die helemaal niet weet wat met z'n leven te doen en geen enkel besluit kan nemen over niets of niemand en op die wijze maar wat aanmoddert. Hij is filosoof en dat maakt er zijn leven niet makkelijker op. Uiteindelijk stelt zijn vriend hem voor om een experimenteel medicament tegen die besluitloosheid te nemen, al weet niemand of het werkt en vanaf wanneer het werkt. Grappig en leest als een vaart !

Zo, dit was even uit het hoofd opgesomd wat ik mij nog herinner te hebben gelezen de laatste 2 maanden, het zijn er meer, maar er komt wel een vervolg van dit blogje !

Sprakeloos

Toen ik de eerste twintig bladzijden in Sprakeloos las vond ik alle heisa errond dik overdreven. Ik dacht : je zal maar Tom Lanoye heten en alles verkoopt als culinair hoogstandje. Ik moest me echt worstelen door die eerste twintig, vijftig misschien, bladzijden. Hij kwam niet to the point, het was barokke taal, hij leek in cirkels te draaien, schreef bladzijden vol met wat voor mijn part gewoon geschrapt mocht worden als : overbodig, schrijfoefeningen. Over ballonvaarten en de stad, alsof het een toeristische gids was.

Pas later begreep ik dat het misschien eigen is aan het begin van een moeilijk verhaal. Wie iets te vertellen heeft dat moeilijk onder woorden te brengen is, iets wat diep raakt, heeft tijd nodig om op verhaal te komen. En die lange inleiding leek inderdaad de tijd die hij nodig had om heel langzaam het portret van zijn moeder te schetsen.

En met wat een fijngevoeligheid heeft hij dat gedaan ! Ook al heb ik veel van Lanoye gelezen, ik ben geen uitgesproken fan. Inhoudelijk kan hij mij niet bekoren, maar ik ken geen ander die zo goed met taal omgaat als deze man, zo virtuoos, zo ambachtelijk ook. Want ieder woord lijkt wel gepolijst, alsof hij hele zinnen wikt en weegt tegenover de rest van het verhaal.

"Sprakeloos" moet een ontzettend moeilijk te schrijven boek geweest zijn. Ik denk dat het zijn moeder alle eer aan doet, al lijkt het mij een complexe dame te zijn geweest, een dame die het andere mensen ook moeilijk kon maken. In het boek ontmoeten liefde en wreedheid elkaar. De liefde van een moeder voor haar kinderen, een man voor zijn vrouw, en later ook de zorgende liefde van kinderen en echtgenoot voor de wreedheid van haar ziekte. Want wat gebeurt haar is een wrede grap van de natuur : hoe een mens weer op zijn knieën wordt gedwongen, beroofd van taal en scherpzinnigheid, beroofd van houvast en het leven om je heen en tenslotte ook beroofd van goed fatsoen en eergevoel. Want dat doet die ziekte met je.

Ik raad het iedereen aan om het te lezen. Omwille van de taal, omwille van Lanoye, maar ook omwille van het verhaal. Het is een pijnlijk verhaal. Want wat Lanoye beschrijft, is uiteindelijk heel herkenbaar voor de zovelen die ouders, grootouders of in het ergste geval leeftijdsgenoten hebben die ook op de knieën gedwongen zijn, die ook verloren lopen in een leven dat ooit van hen was.

Tom Lanoye, Sprakeloos, Prometheus, 360 blz, € 19,95

Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

Wie wil nog Millenium lezen ?

Ik heb ontzettend genoten van de triologie van Millenium maar ik maar ze mogen nu best het huis uit. Dus als iemand één of meer boeken wil, geef me een seintje, liefst met vermelding welk deel/delen. Ons huis puilt ondertussen al uit van de boeken en misschien vinden ze hier sneller een lezer die ervan genieten kan dan via de kringloopwinkel.

Bloggewijs laat ik er dan zo'n random machientje op los en stuur ze u op net voor Kerst.

Ik kan het u van harte aanraden !

wie de hemel probeert te verwezelijken brengt de hel voort

Het liefje en ik hebben ons op donderdagmiddag - het regende pijpestelen - onder een dekentje met een boek verschanst. We lezen beiden graag en veel, maar het ontbreekt ons aan 'lange' tijd om te lezen, zeg maar meer dan een uur aan een stuk.

Wat een luxe om je in alle rust en stilte te kunnen wijden aan een boek ! Ik heb het boek van Friedl Lesage uit en heb er van genoten. Bekende Vlamingen & Nederlanders (politici, kunstenaars, schrijvers) over levensbepalende boeken. Het lezen van dergelijk boek brengt natuurlijk een nieuw lijstje te lezen boeken mee ! Je krijg goesting nog meer te lezen als je het enthousiasme over bepaalde boeken merkt.

Guy Verhofstadt was voor mij toch wel een verrassing. Ik had echt niet gedacht dat zijn lijstje mij zou boeien en wel in die mate dat ik mij zelfs eens aan die mastodont van Karl Popper wil wagen.

Hij (Popper) streeft naar een multiculturele en mult-etnische samenleving.
Een samenleving die zich niet opsluit in een of ander identiteitsdenken.
Identiteit moet je respecteren, of je nu man bent, of vrouw, Vlaming, Waal,
Brusselaar of Gentenaar. Iedereen bestaat uit verschillenden identiteiten. Je bent
bijvoorbeeld politicus, je houdt je met bepaalde zaken intens bezig, je hebt ook
hobby's. Mijn identiteiten zijn veelvoudig. Popper zegt : je moet rekening
houden met die complexe identiteit, sterker nog, we moeten de maatschappij
daarnaar organiseren. We mogen de maatschappij niet opsluiten en alleen
identificeren via bepaalde criteria zoals taal, cultuur en religie. Ik denk dat
de theorie van de open samenleving enorm goed past bij onze tijd en onze wereld,
de 'geglobaliseerde' wereld. Maar natuurlijk moet je op je hoede zijn. Wie de
hemel op aarde probeert te verwezenlijken, brengt de hel voort. Kijk maar naar
ideologieën als het nazime, het fascisme of het communisme. Ze zijn allemaal
terecht gekomen in de hel.

Ondertussen ben ik met een nieuw boek begonnen dat mij verrast. Europese Revolutie : hoe de islam ons voorgoed veranderde. Ik ben nog niet zover gekomen in het boek, maar het klinkt als een refrein doorheen de hoofdstukken. Puur demografisch wordt Europa steeds meer een moslimgemeenschap of een gemeenschap waarvan de meerderheid van de burgers uit een moslimcultuur komen of de moslimcultuur onderschrijven. Ik denk dat het schrijven van Verhofstadt hier goed bij past : een pleidooi voor een open samenleving. Open maar wel 'op je hoede zijn', want naar analogie van zijn schrijven denk ik ook dat eender welke religie of ideologie die pretendeert de hemel (of anders gezegd 'de beste maatschappij') te willen verwezenlijken, het gevaar in zich draagt de hel te realiseren.

Een leven in boeken

In het boek "Een leven in boeken" vertellen mensen welke boeken hen zijn bijgebleven. Hugo Matthysen begint bij zijn kindertijd. Het deed me denken aan mijn geschiedenis met boeken. De toegang tot boeken is altijd gemakkelijk geweest. Ik kreeg als kind gemakkelijk boeken, moest daar totaal niet moeilijk over doen. Mijn ouders zullen het wel deels uit pedagogische overwegingen gedaan hebben, maar de praktische voordelen van een kind met boeken moeten veel sterker hebben doorgewegen, anders had ik er nooit zoveel gekregen. Het praktische voordeel hoorde ik mijn moeder aan andere volwassenen vertellen. "Geef ons Kaatje een boek en je hoort ze niet meer". Met vijf kinderen en een Kaatje dat een tatertalent bleek te zijn kan ik best begrijpen dat ze het thuis een handige manier vonden om wat meer rust in huis te hebben. Later ontdekte ik de bibliotheek. Ik mocht er vanaf het derde leerjaar de fietsrit alleen doen, 3 kilometer heen en terug, en voelde me als een piraat die altijd met schatten terugkwam. Controle op wat ik las is er nooit geweest, dus kon ik eender wat lezen.

Maar goed, hier komt het lijstje van "5 boeken van mijn leven".

Toen ik in het eerste leerjaar zat moest ik naar het ziekenhuis omwille van ontstoken amandelen. Ik herinner me van die periode vooral veel cadeautjes, maar ook een groot boek van Richard Scarry. Het boek was groter dan een A3 formaat en had een thema per 2 bladzijden. Zo herinner ik mij zoiets als 'de brandweer', of 'de boerderij'. Ik vond het prachtige tekeningen en je kon er blijven naar kijken. De (dieren-)personages kwamen altijd terug.
De boeken zijn ondertussen verloren gegaan maar het kostte me maar 10 minuten zoekwerk op internet om het boek toch terug te vinden. Ik wist dat het oorspronkelijke boek in het Engels was en met het intikken van 'childrens bok' en 1974 vond ik het redelijk snel. Ik overweeg zelfs om het te bestellen, want zelfs in het Nederlands bestaan deze boeken (het is een hele reeks) nog altijd. Of ze pedagogisch zo verantwoord zijn weet ik niet.

Het tweede boek was een kinderbijbel. Het was een hele reeks blauwe boeken met grote prenten die ik in de bibliotheek haalde. Ik zou ze herkennen als ik ze zag, maar vind het niet terug op internet. Ik moet ongeveer 10 jaar geweest zijn, ik bleef maar delen van die bijbel meesleuren naar huis. In die kinderbijbel stonden heel wat sterke verhalen en op die leeftijd (vijfde leerjaar) wou ik, zoals dikwijls typisch is - een wondermooie wereld waarin iedereen goed was en lief. Een god die voor alles zorgde maakte het plaatje compleet. Mooie herinneringen heb ik eraan.

Voor zover mijn herinnering terug kan gaan herinner ik mij van die periode ook volgend reeksen : De Olijke Tweeling , De Vijf en Nancy Drew. Dat waren niet zo'n goede boeken denk ik nu, maar wel te vinden in iedere supermarkt, wat wellicht veel verklaart !

In het secundair onderwijs werd ons eindelijk literatuur aangeboden, de boekenlijst ! Ik las toen veel boeken die uitgeven werden door uitgeverij Lannoo. Er was een boek dat heel populair was onder de meisjes 'Leven overleven' van Gie Laenen. Ik heb het ook gelezen maar vond er niets aan. Ik las ook de boektoppers van uitgeverij Averbode, maar ook hier is niets echt blijven hangen.

In het vierde middelbaar werd ik lid van een poëzieclub en werd ik hevige fan van Hans Lodeizen. Ik schreef er zelfs gedichten over !

In datzelfde jaar leerde ik ook Etty Hillesum kennen en zij hoort wel op het lijstje 'boeken van mijn leven'. Haar dagboeknotities, gebundeld in 'het verstoorde leven' pastten me als een op maat gemaakt kleedje. Haar dagboek is geschreven tijdens de tweede wereldoorlog, toen zij als joodse vrouw moest onderduiken. Haar leven bestaat uit boeken en literatuur (Rilke) en beperkt zich tot een kleine kring van mensen en haar bureautje waar ze leest en schrijft. Zo'n leven van lezen en schrijven heb ik lang gekoesterd, en zeker op m'n 16de. Die grote wereld hoefde niet, ik wou en kon net als haar leven op mijn kamertje, omringd met boeken en een paar goede vrienden met wie ik dan 'grote gedachten' uitwisselde.



Tijdens mijn studententijd in Gent en Leuven zijn me twee boeken bijgebleven die bijna uit elkaar vallen omdat ik ze meermaals gelezen heb en er tal van aantekeningen in gemaakt heb.

Het eerste is een biografie van Simone de Beauvoir, de bloei van het leven. de Beauvoir zou wellicht korte metten gemaakt hebben met Hillesum. Als Hillesum in een kleine wereld leefde waarin de gedacht bijna belangrijker was dan de daad, dan was het bij de Beauvoir wel het omgekeerde. Van de Beauvoir herinner ik mij de gedachten : je wordt niet als vrouw geboren, je wordt vrouw gemaakt. Of toch iets in die zin waarmee ze bedoelde dat de maatschappij vrouwen in een bepaalde rol duwt. Door haar leerde ik het feminisme kennen maar ook het (politiek) activisme. Later las ik Le deuxième sexe van haar, lang de bijbel van het feminisme, ... maar dat vond ik toen al sterk overdreven. Maar goed, ze had het boek in 1949 geschreven en ondertussen zat ik al in de 80er jaren ! de Beauvoir bracht mij ook liefde voor schrijven mee, net als Hillesum, maar op een heel ander niveau. de Beauvoir was een filosofe en haar taal was ontzettend goed verzorgd. Door haar leerde ik ook Sartre kennen, en lang heb ik gedweept met de intro van La Nausée.



Even sterk, en misschien het sterkste boek 'van mijn leven' zijn De Gebroeders Karamazov van F. Dostojewksi. Ook dit boek ligt aan flarden en is gelezen en herlezen. Wanneer ik het lijstje boeken bekijk, dan zit er echt wel evolutie in. De boeken van Richard Scarry waren deze van een perfecte, kinderlijke wereld. Met de bijbelverhalen wist ik al dat er iets niet klopte maar hoopte toch nog dat alles uiteindelijk goed zou komen als we maar genoeg ons best zouden doen. Hillesum was in zekere zin een afkeren van de wereld en kiezen voor innerlijkheid, het leven in boeken en gedachten. Bij de Beauvoir werd de richting omgekeerd : er was/is van alles mis en de wereld moet revolutionair hervormd worden !
Uiteindelijk kwam ik terecht bij De Gebroeders Karamazov en als daar over de rauwheid van het leven maar ook over de liefde. Over de aandacht en tederheid van kleine dingen maar ook moord en schuld. Wat ik bij 'de gebroeders' zo goed vond was dat Dostojewski daar mensen tekende in al hun grootheid en kleinheid. Er zaten heiligen en moordenaars bij, van alles, maar op een of andere manier kon je voor alle personages begrip opbrengen. Als ik een top 5 zou moeten maken, zou deze met stip op nummer 1 staan !


Ik ben wel eens benieuwd naar andere lijstjes. Zoals die van Michel, Bruno, Lies en Lien, Lichtindeduisternis ... Of goed, kies zelf maar of u zo'n blogje wil posten !

na een bezoek aan Leuven

kwamen we gewoontegetrouw terug met zakken boeken. We waren met de trein en onze armen begaven het zowat onder het gewicht. Voor één keer had hij het meeste boeken gekocht.
De voorraad Karin Slaughter is ondertussen aangevuld. Prima bedlectuur, al lukt het soms niet om het licht uit te doen omdat ik persé verder wil lezen. Ik kreeg de tip van Julie, toen ik zuchtte dat het spijtig was dat ik afscheid moest nemen na meer dan duizend bladzijden van Stig Larsson.

Andere boeken hebben voornamelijk te maken met mijn werk al zitten er ook leuke hobbyboeken bij als eentje over Amigurumi. (Wie nieuwsgierig is moet maar eens klikken). Dat ik weer veel plannen heb en veel te weinig tijd zal ook blijven over de gerealiseerde projecten uit dit boek

vakantie, ieder z'n ding

In sommige dingen hebben 'het liefje' en ik elkaar echt gevonden. In boeken bijvoorbeeld. We hebben er veel, heel veel. Op vakantiedagen of in het weekend is het dan absoluut niet abnormaal dat we beiden met onze neus in boeken zitten, en wel achter ons bureau. Zo doorworstel ik mijn tweede boek 'wereldgeschiedenis van de 20ste eeuw' deze vakantie. Ik zit nu aan de vooravond van de tweede wereldoorlog. Manlief is zich aan het verdiepen in het kweken van guppies. Links de boeken en rechts de verschillende aquaria.

Zo blijft een mens bezig natuurlijk. We kunnen nooit vakantie genoeg hebben.

hotelkamers

Als ik hier van kamer naar kamer ga, zie ik hoe de bedden verschoond zijn en weer klaar voor de lichamen die erin zullen schuiven, kraakheldere lakens omgeslagen, bedden met open monden die zeggen : welkom, schiet op, kom erin, de slaap komt. De bedden zijn uitnodigend. Door het hele hotel openen ze iedere avond hun monden voor de lichamen die er met elkaar of alleen zullen inschuiven, al die mensen met hun kloppende harten die erin zullen schuiven ; er is plaats voor hen gemaakt door andere mensen ; die nu god weet waar naar toe zijn en diezelfde plekken nog maar enkele uren tevoren verwarmden.

Ali Smith, Hotel Wereld, p. 14

Deze paperback is een aanrader voor iedereen die op hotel is. Een goed verhaal en je ziet eens achter de schermen van een hotel, want je meteen heel anders naar het personeel doet kijken ! Een dun en licht boekje ook, neem je gewoon overal zo mee ! (De Slegte, € 2,99)

vakantielectuur - sport voor de hersenen

Twee interessante boeken aan 't lezen waarvan ik niet gedacht had dat ik er evenzo aan verknocht zou zijn als, zeg maar Stieg Larson.



De 20ste eeuw in een notendop gaat over alle grote thema's van de 20ste eeuw die ik welliswaar in de humaniora gelezen heb (en later) maar die hier bijzonder goed zijn samengevat. De wereldoorlogen, Stalin, Vietnam, de Golfoorlog, het passeert allemaal de revue en leest als een tram !

H. Ulrich, De 20ste eeuw in een notendop, Bert Bakker. (De Slegte, ramsj, rond de 5 euro)

Het tweede boek is op z'n minst zo leuk en dient ook in kleine brokjes te worden verteerd. Het boek is gemaakt op basis van de site AskPhilosophers waar je filosofen vragen kan stellen. Het boek is een verzameling vragen en antwoorden. Zo vond ik zelfs mijn eigen vraag terug : hoe weten we of we echt bestaan en niet gewoon aangesloten zijn op een computer die ons van alles doet geloven ? (De invloed van de film The Matrix) is duidelijk ! Nu lig ik daar niet wakker van, maar nu en dan piept er wel een filosofische vraag tussen de alledaagse bedenkingen. Of wat dacht u van deze : moet verdraagzame mensen onverdraagzame mensen tolereren ?

A. George, Wat zou Socrates zeggen ? Filosofen behandelen vragen over liefde, niets en alles. Spectrum (De Slegte, Ramsj, 6,99 euro)

de film / het boek / de film

Ik zag de film en had deze week het boek uit. Vandaag 3 videotheken opgebeld, maar nergens verhuren ze nog de film. Het zal dus bij deze trailer blijven ...
Van het boek heb ik alvast echt genoten !

update : toch de film gevonden en goedgekeurd !

The Virgin Suicides

Ik ken het verhaal al langer, maar toevallig is het boek me weer in handen gevallen. The Virgin Suicides, of in niet originele vertaling 'de zelfmoord van de meisjes'. Het klinkt zwaar, maar het is toch weer een en al genieten.

Na de wat zwaardere lectuur over Iran (hierover nog blogjes) mag dat wel even, hoewel de titel best zwaar lijkt.

Ongelooflijk hoe ik overdag al kan uitzien naar 's avonds, naar het moment dat ik weer helemaal in een boek kan 'kruipen':

Jeffrey Eugenides, De zelfmoord van de meisjes, uitgeverij Contact.

Rondreisje in Europa van de 13de eeuw

Ik ben dol op lezen. Het is de beste vorm van reizen. Want ik kan ook heen en weer in de tijd reizen en in de hoofden en harten van anderen vertoeven. Zo ook 'Inkt en vuur', een historisch roman over een onmogelijke liefde tussen een Engelse geestelijke en een joodse vrouw.

Nu ik gisterenavond het laatste blad gelezen heb overvalt mij weer enige eenzaamheid.

Dag Robert, dag Myriam, dag Rome, dag Napels, dag Parijs. Alsof er een reis opzit. Maar net zoals bij de reis zit mijn hoofd ook vol herinneringen : de strijd tussen de paus en Frederik de Tweede, de discussies over Aristoteles en het geloof in alchemie.

Vandaag is het weer 'back to reality', en natuurlijk de hoop van opnieuw in een fantastische literaire wereld.

Olga Colette, Inkt en vuur, 2000

Gelezen

"Over leven, lopen, lezen" staat er op de hoofding van mijn blog te lezen. Wel, ik zou er misschien moeten bijschrijven : en bloggen. Want ik kan het niet meer zo goed bijhouden. Van de drie bovenstaande boeken die ik de afgelopen weken gelezen heb wil ik vooral een sterk pleidooi houden voor Gods Dwazen. Nee, geen religie, maar een verhaal over een vrouw uit een zigeunergezelschap die in een tijd van ketterijen en de pest, haar toevlucht moet nemen in een abdij. In de abdij is het een allegaartje van vrouwen die er om allerlei redenen zijn behalve om religieuze. De tijd ontbreekt me om het goed te beschrijven maar hier vind je alvast een uitgebreidere beschrijving. Het is echt een boek om in één ruk uit te lezen.
De andere twee boeken zou ik niet aanraden om te lezen. Ik ben een veellezer en lees gemakkelijk en veel, dus zo erg is het niet, maar als u als lezer van deze blog maar nu en dan een boek leest of weinig tijd hebt, dan zal u het boek van Joanne Harris zeker niet betreuren. Deze auteur is trouwens dezelfde als die van 'chocolat', een verhaal dat verfilmd werd met in de hoofdrollen Juliette Binoche en Jonny Depp.



Over 'de verlichte ziel' heb ik een kleine recensie geschreven die je kan vinden via mijn LibraryThing.

En nu hop op zoek naar een nieuw boek. Gelukkig staan de rekken hier vol en hoef ik niet persé onmiddellijk naar de stad of bibliotheek. Benieuwd wat het wordt, want soms laat ik het gewoon aan het toeval over. Misschien eens een thriller ?

zaterdagoogst

Wat blogjes over boeken betreft, sta ik heel erg achter, want ik heb enkele heel mooie boeken gelezen. Allemaal uit en vandaag richting Leuven gereden waar ik met het liefje hetzelfde doel voor ogen had : leesvoer ! Ik had vorige week al enkele nieuwe romans gekocht, vandaag werd het non-fictie. De dekentjes liggen klaar, de kaarsjes branden al en ... onze eerste voorraad chocomelk zit er al door ! Ook lekker en niet te versmaden : een voorraadje Melocakes. We zullen de winter overleven !

Met Einstein in bed

Eén keer in de maand laat ik mij gaan in de winkels van Leuven. Voor de meeste vrouwen is shoppen wellicht 'kleren' maar laat ik dit soort shoppen absoluut niet leuk vinden. Shoppen is, zowel voor manlief als mij : boekenwinkels afschuimen. Een citytrip, of het nu in binnen- of buitenland is betekent dan ook op zoek gaan naar boekenwinkels.

Gelukkig hoeven we voor boeken nooit ver weg. Leuven is goed voorzien.

De maandelijkse boekenjacht levert meestal zo'n boek of 4 op, en ik sta erop dat ik het lees, helemaal, anders hoeft het niet.

"You can't judge a book by its cover" zeggen ze aan de overkant van de zee, toch heb ik mij vorige maand laten gaan aan deze prachtige cover :

Het verhaal is simpel : een jonge studente gaan op bezoek bij Einstein en komt daarbij terecht in een dimensie waar tijd en ruimte heel andere betekenissen hebben. Het is populaire wetenschap. Ondanks het feit dat Einstein aartsmoeilijk is, las het boek als een trein. Het gaf me zelfs zin om mij nog meer in deze man te verdiepen. Zo werd dit eerste boek het begin van een reeks boeken over Einstein en zijn "theorie". In bed spraken manlief en ik niet meer over 'wat gaan we morgen doen ?' of 'hoe was je dag' ? maar wel over allerlei experimenten. Het liefje is immers een exacte wetenschapper en door mij bijgevolg gebombardeerd tot 'allesweter' wat exacte wetenschap aangaat. Dus vraag ik maar raak als een klein kind. En wat als ze dit hadden gedaan ? En wat als de ruimte zus zou zijn, en waarom hebben ze het zo gedaan ? Liefje vindt het heerlijk, al die vragen. Soms staat hij terug op om een ander boek te nemen, dan weer komen we op andere wetenschappers en blijven ons vragen stellen.

Als we niet opletten, vallen we midden onze boeken in slaap ...

Helemaal mee eens

Dit las ik in de weekendeditie van De Morgen. Tom Nagels' definitie over liefde

"Het totale en natuurlijke aanvaarden
dat de tijd van zoeken voorbij is.
Dat je een levenstoestand hebt bereikt waarnaar je
hebt verlangd en waar je naartoe hebt gewerkt".

Voilà. Moet ik mijn lief vertellen. Krijgt hij meteen een kus !

Gelezen !

Het zou bijna lijken alsof ik in de vakantie niet gelezen heb. Niets is minder waar.

Op aanraden van een collega heb ik de boekendief gelezen. Het verhaal is vanuit een origineel perspectief verteld : namelijk de dood. De Dood vertelt over zijn bijzondere interesse in een Liesl, een meisje dat bij pleegouders woont ten tijde van Hitlers overheersing. Ze houdt bijzonder veel van woorden en boeken en is bereid tot diefstal als het over woorden gaat. Een dik boek (558 blz !) dat ik toch graag gelezen heb. Het toont eens niet de oorlog van de slagvelden maar wel het impact dat deze (en de jodenvervolging) moet gehad hebben op de gewone bevolking. Niet iedereen stond in vuur en vlam voor der Führer !

Marcus Zusak, De boekendief, The house of books, 2005

Ontzettend graag gelezen en een hoogtepunt in deze vakantie was de biografie van Pascal Khoo Thwe. Het boek speelt zich af in het (gesloten) Birma. De auteur (°1967) groeit er op in een stam met volksgeloof en agrarische tradities, raakt verzeild in de opstandsbeweging en ziet zijn overtuigingen en levensstijl geconfronteerd met het westen wanneer hij uiteindelijk in Cambridge studeert. Het verwonderde hem daar dat hij werd uitgedaagd "zelf na te denken" en een mening te vormen, terwijl dat in Birma juist niet mocht.

Pascal Khoo Thwe , Het land van de groene geesten, Arbeiderspers 2005 (verkrijgbaar bij de Slegte)

Een niet te missen boek voor al wie naar India reist of plannen in die richting heeft. Net van de middelbare school af en tussen een nieuwe etappe universiteit vinden heel wat van vrienden van Dave dat je pas 'ervaren' bent als je India hebt overleefd. Aanvankelijk ziet hij niets in dit idee tot een beeldschone hem uitnodigt om mee te gaan. Het wordt niets tussen die twee en India blijkt inderdaad een ware beproeving, een nachtmerrie met zoveel humor geschreven dat je het boek in een halve dat uit hebt. Ik heb het in India gelezen en weggegeven aan een medereizigerster, we lagen dubbel krom omdat alle 'nachtmerries' zo herkenbaar waren !

William Sutcliffe, Ben je ervaren, verkrijgbaar bij De Slegte

Met het Stenen Concilie zat ik helemaal in het thrillergenre. De 30-jarige Diane Thiberge leidt een evenwichtig bestaan, maar mijdt elk contact met mannen. Omdat ze wel moeder wil worden, besluit ze een kind uit Thailand te adopteren. Enkele weken nadat ze Lucien heeft opgehaald, krijgt ze in Parijs een zwaar auto-ongeluk. Lucien is met zitje en al door de zijruit naar buiten geslingerd en ligt in coma. Diane weet zeker dat ze het zitje goed vastgegespt had. Ze komt tot de conclusie dat iemand het op haar kind gemunt heeft en gaat vastberaden op onderzoek uit. Haar ontdekkingen brengen haar tot Mongolië. Langzaam wordt de ware identiteit van het kind onthuld. (Citaat)

Heel wat nieuwe woorden geleerd en best fijn dat het voor een groot stuk in Mongolië afspeelde, maar toch een beetje 'over the top' wat het plot betreft. Mensen die plots veranderen in dieren, het is niet echt mijn ding.

Het boek ligt op de luchthaven van Kathmandu.

Jean-Christophe Grangé, Het Stenen Concilie, De Geus (verkrijgbaar bij De Slegte)

Met 'De jongen in de gestreepte pyama' ben ik opnieuw in de tweede wereldoorlog beland, niet dat ik daar een bijzondere interesse voor heb. Ik heb het boek gekregen van een medereizigster (dankje Inneke) in India. Ook hier staat een kind centraal. Zijn vader is een belangrijk SS officier en ze verhuizen naar "Oudweis". Door het venster van zijn nieuwe kamer ziet hij mannen en jongetjes 'in gestreepte pyama". Hij heeft geen idee waarover het gaat.

John Boyne, De jongen in de gestreepte pyama.
(Kon je als Libelleboek tegen € 2,95 krijgen in Nederland)

een dikke aanrader !

Ok, er zijn boeken en er zijn boeken. Als ik geboeid lees van het eerste tot het laatste blad ben ik al dik tevreden, maar soms, heel soms krijg ik meer dan enkel een boeiend verhaal.

Dat de engelenmaker van Stefan Brijs de Gouden Uil van de lezer (2006) gewonnen heeft, is geen wonder. Het boek zit uitermate goed in elkaar. Het is onderhoudend, spannend, maar bovenal ook heel intelligent geschreven. Bij vele spannende boeken valt het plot als een pudding in elkaar, maar bij de Engelenmaker is het plots de kers op de taart, alle stukjes van de puzzel kloppen, en dat kan van niet veel boeken meer gezegd worden.

Wie dan - zoals ik een beetje toch - ook nog eens wat liefde voor wetenschap heeft, wordt dubbel beloond, want het boek gaat over een briljante wetenschapper. De vertaalrechten zijn al door verschillende landen gekocht en dat er een film van komt verwondert mij niets. Ook die rechten zijn reeds verkocht.

Iets vertellen over de inhoud doe ik niet, want voor één keer heb ik manlief nog niets verklapt en heel misschien leest hij het ook wel. Want de wetenschap waarover het gaat, is helemaal zijn ding.

Dankje M. voor de tip, een hele tijd geleden op deze blog !

Stefan Brijs, De Engelenmaker

Interview in De Morgen

Voor wie in Leuven woont : te koop in Cargo voor € 9

Kom Dichterbij

Soms kies ik een boek louter omwille van de kaft. Ik weet dat dat geen garantie is, maar omdat ik nogal wat boeken in De Slegte koop, riskeer ik ook niet echt veel. "Kom dichterbij" vind ik heel mooi uitgegeven. De kaft is knap, het boek is 'ingebonden" en de kaft zelfs is van een soort velours. Tactiel als ik ben, heeft zo'n boek weeral een pluspunt.

Volgens The Times (doorscrollen voor de recensie) is het echter geen boek om 's avonds alleen te lezen. Nu ben ik 's avonds zo goed als nooit alleen, maar ik draag wel veel indrukken mee in mijn dromen. Zo bleef het een weekje liggen. Tot ik eergisteren aan het boek begon. In bed. Naast het liefje. Ik dacht 'veiliger' kan ik toch niet zijn, met zo'n koene ridder naast me !

Omdat ik niets wil verklappen (en daar naar verluidt heel goed in ben om plots weg te geven !) citeer ik gewoon de achterflap :

"Een huiverwekkende, prachtig geschreven thriller over liefde, verlangen en het kwaad dat altijd op de loer ligt. (...) Amanda is begin dertig, ze heeft een goede baan als architecte en en stabiel huwelijk. Op een avond horen Amada en haar man Ed een vreemd, kloppend geluid in huis. (...) Tot het kloppend geluid is verdwenen. Maar daarmee is geen eide gekmoen aan de onverklaarbare dingen die gebeuren. Amanda begint de grip op haar leven en haar eigen gedrag steeds meer te verliezen. (...) Dreigt Amanda ten onder te gaan aan haar eigen onderdrukte verlangens ?"

Voila, nu heb ik nog niets weggegeven ! Ik heb het in 2 avonden uitgelezen. Gisterenavond kon ik het boek niet meer loslaten : ik zou het lezen tot het uit was !
Het is spannend en goed geschreven, geen boek dat in mijn top 10 zou terecht komen maar een heerlijk 'zomerboek' om mee te nemen op vakantie of gewoon buiten in je luide stoel te lezen. Ik kan mij wel voorstellen dat naargelang je eigen aard, je niet meer zo gemakkelijk in je stoel gaat zitten als je 't leest. Laat staan dat je een krachtige dromer bent, .... !

Sara Gran, Kom Dichterbij, literaire Thriller, Anthos 2004.
Momenteel in de Slegte voor iets minder dan 6 euro.

de vernietiging van de vrouw

We weten niet hoe goed we het hebben. Het is natuurlijk een cliché. Maar zoals vele cliché's is het de waarheid.
Nu en dan schiet mij dat cliché te binnen. Hoe graag ik ook reis, ik vind België nog atlijd een opperbest, luxueus landje. Luxueus in alle opzichten. We zijn niet alleen materieel heel erg rijk, we hebben ook enorme vrijheden. We zeggen wat we willen. We kunnen herbeginnen door ons leven, onze carrière een nieuwe wending te geven. We doen wat we willen. We zijn wie we willen. Natuurlijk, bij alles wat we doen zal er altijd wel een iemand kritiek geven, maar toch.

Ik las de voorbije dagen het verhaal van Latifa, een meisje dat in Kabul opgroeide en net aan haar universitaire studies wou beginnen toen de Tabliban de macht overnam. Haar hele leven kende ze al oorlog en verzet. Van de Sovjets, van de Moedjahedin... en nu van de Taliban.

Met de Taliban begint, door haar beschreven, de destructie van de vrouw. Vrouwen mogen niet meer werken, mogen enkel in het gezelschap van hun vader of echtgenoot (of in het ergste geval neef) buitenshuis. Studeren is er ook niet bij.

In naam van godsdienst vinden de wreedse wandaden plaats : verkrachting, executie, stenigingen, noem maar op. De bevolking leeft in constante vrees. De moeder van Latifa, arts, zinkt weg in een depressie.
Langzaam groeit het verzet echter wel : clandestiene dokterspraktijken worden door vrouwen opgezet. Vrouwen mogen immers niet door mannelijke dokters worden onderzocht en vrouwelijke dokters mogen hun ambt niet meer uitoefenen. Latifa begint met een schooltje voor kinderen uit haar apartementsgebouw.

Uiteindelijk wordt Latifa en haar gezin uitgenodigd in Parijs om getuigenis te geven van haar leven. Stiekem ontvlucht ze Afghanistan - het is Afghanen verboden het grondgebied te verlaten - om voor korte tijd in Frankrijk te blijven. Niet meer terugkeren zit er aanvankelijk niet in. Tot ze horen dat er een fatwa over hen is uitgesproken.

Weeral een cliché : iedereen zou dit boek moeten lezen. Net zoals trouwens de geschiedenis van WO II nooit vergeten mag worden. Opdat dit, cliché, cliché, zich nooit zou herhalen en we de tekens aan de wand op tijd zien.

bedrog

Twee mannen ontmoeten elkaar na 41 jaar opnieuw. Ze zaten samen op school, werkten samen hun opleiding af en bleven nadien vrienden. Tot de één onverwacht vertrok.

41 jaar wacht de generaal op zijn vriend. Dit wachten is zijn doel geworden.

Het hele boek is vervolgens een monoloog van de generaal tegenover zijn vriend. Via deze monoloog komen we langzaam te weten wat er is gebeurd en waarom deze vriendschap zo'n wending nam.

Spannend !

Sándor Márai, Gloed, Wereldbibliotheek

Meer info

Het Bernini-mysterie

De laatste postjes kan ik - op een paar uitzonderingen na - meestal spreken van 'genieten'. Zo heb ik de voorbije 2 weken echt genoten van het Bernini mysterie van Dan Brown. Ik vond het bijlange niet zo goed als het de Da Vinci code, die ik overroepen, maar toch een goede detective vond.

Hoe dan ook, het Bernini-mysterie kon mij boeien, al heb ik het boek niet gelezen. Ik heb ook de film nog niet gezien (uit in 2009) maar wel lekker genoten van de luister CD's. In onze onovertroffen bibliotheek hebben ze tal van luisterboeken, en voor iemand met beperkte tijd is dat superleuk. Want zo strijk ik en 'luister' ik ondertussen naar een boek. Ik erger mij niet aan een file, want dat betekent dat ik nog wat verder in het verhaal kan blijven. Wachten bij de dokter ? Met mijn oortjes in vertoef ik in andere oorden. Kuisen ? Het hele huis galmen de stemmen van Robert & Victoria !

Als ik straks (juli) weer lang op het vliegtuig moet zitten zal ik via mijn lekkere Archos én filmpjes meepikken én naar boeken luisteren. Laat de anderen maar dik jaloers zijn !

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

Triest is de wereld soms

Dit weekend zijn het liefje en ik naar The Kite Runner gaan zien. Iedere keer ik een goed boek lees, antwoordt hij op mijn aanmoediging om het ook te lezen "dat hij wel naar de film zal zien als die (ooit) uitkomt". Nu kon hij dus niet anders.

Ook al kende ik het hele verhaal, toch werd ik er weer triest van.

Ik kijk ook steeds minder televisie.
Hoe ouder ik word hoe minder goed ik tegen allerlei geweld op televisie kan. Zinloos geweld. (Alsof er zinvol geweld bestaat). Gratuit geweld.

De Kiterunner gaat ook over geweld, maar bovenal trof mij het bestaan van de Taliban. Dat zoiets mogelijk is. Ik besef dat er een hele wereld bestaat waarin vrije meningsuiting niet evident is, waar mensen in angst moeten leven en niet weten wie ze kunnen vertrouwen.

Ik heb het ook gevoeld in China. Niet te vergelijken met Afghanistan natuurlijk, maar de 'oplettendheid' waarmee over dingen gepraat wordt. Of juist niet gepraat wordt. Dat schuchtere ontwijkende antwoorden, terwijl wij - in het westen - niets liever doen dan luidop onze mening verkondigen.

Dat vrouwen als minderwaardig behandeld worden. Dat zoiets als een steniging goedgepraat wordt 'in naam van god'.

Daar word ik soms droef van. En ook een beetje bang. Want de geschiedenis leert dat nog geen eeuw geleden een man opstond in Duitsland en ook hier 'in naam van' mensen het zwijgen werden opgelegd, vrije meningsuiting gedood.

Afghanistan is ver weg. Duitsland niet. Niet in afstand en niet in tijd. Moge het nooit meer gebeuren. Hier niet. Nergens meer.

Het theatergen

Toen ik klein was ging ik meermaals naar 'het toneel'. Geen grote namen, maar wel bekende namen : die van de mensen uit mijn dorp. Ik woonde in een klein dorp waar het leven, althans in mijn kinderogen, bevatbaar eenvoudig was. Ik fietste naar school en groette de mensen onderweg, want die kende ik allemaal. En zijn kenden mij. Bij ons thuis kwam veel volk over de vloer en zij wisten dat ik 'de dochter van' was, net zoals ik wist dat mijn ouders die en die kenden.

Het toneel dat ik meermaals bezocht was dan ook het dorpstoneel in onvervalst Westvlaams. Het had een begin, een corpus en een einde. Of : een inleiding, een probleemstelling of onverwachte wending en een goed einde. Klassieker kon niet. Het waren ook altijd 'kluchten', ik heb in mijn lagere schooltijd nooit iets anders gezien.

Misschien komt het daarom dat ik last heb met het meeste hedendaags theater. Zo zag ik gisteren "het huis van de moskee". Ik had mij deze keer dubbeldik voorbereid en het boek op voorhand gelezen. Het huis van de moskee vertelt het verhaal van een familie in Iran die zowel het leven onder sjah als onder de ayattolah's meemaakt. Gelukkig had ik dus kennis van de geschiedenis van Iran en kende ik al de verhaallijn.

Maar ondanks het bejubelde theater én mijn goede voorbereiding kon het theater mij niet bekoren en al zeker niet de zovele jongeren die mij vergezelden. Het ging allemaal zo flitsend snel, men speelde verschillende rollen door elkaar zodat je nauwelijks nog kon volgen.

Is theater voor een elite ? Ik begin het te denken. Of je moet er een gen voor hebben. En weerom blijkt dat ik het niet heb.

Gelukkig heb ik precies wel een léésgen, want het boek viel best te smaken !

op naar de vakantie !

Het hangt bij mij 'aan een zijden draadje', zei een collega me toen ik hem vroeg of hij ook de indruk had dat het zo ontzettend druk was. Nu is deze collega in kwestie geen doetje en niet makkelijk onder de indruk te brengen, maar wat hij zei verraste me. Hij dus ook al, dacht ik. En een vrouwelijke collega zei : ik tel af tot de vakantie.
Vakantie, dat is nu nog 5 werkdagen te gaan.
Ik vind het onbegrijpelijk : hoe kunnen we nu met z'n allen (want het lijkt een collectief gegeven) zo moe zijn ? We zijn amper 3 weken terug aan het werk ? Hoe kunnen we nu al weer toe zijn aan vakantie ?
Toch is het ook hier het geval. Alles gaat prima, maar het is zeer berekend. Er is geen overschot. Ik moet continu waken over de uren slaap, want die schieten er het eerst bij in, met alle gevolgen van dien. Wanneer ik de werkkalender bekijk dan zie ik dat er de voorbije week inderdaad heel wat extra's zijn binnengeslopen. 7 werkdagen met een extra vergaderuur over de middag. Het lijkt niet veel. Twee extra avonden werken.

Deze week is er ook de deadline voor een aantal rescensies, een ontzettend leuk werk maar ook uren en uren leeswerk (leesplezier !). Deze middag heb ik maar liefst 4 uur aan een stuk geschreven.

Vandaar dat de blog er een beetje bij in schiet.

Ondertussen groeien de plannen om meer te (nog meer ?) te sporten of toch zeker het sporten een beetje te veranderen. Mijn passie voor lopen is ontzettend groot maar een paar keer 12 kilometer op een week lopen begint toch saai te worden. Ik lijk steeds meer 'start'moeite te hebben. Leuke wedstrijden staan niet op het nabije programma en door de winterduisternis is de looptijd (voorkeur nog altijd overdag in het licht, al loop ik ook wel in het donker) beperkt.
Zwemmen, fietsen vind ik ook heerlijk, dus dat kan er nog bij. Thuis hebben we een goede hometrainer én een flinke roeimachine met een inspanning die niet te onderschatten is.
Wat zou ik nog kunnen doen ?

anders leven

De stem werkt nog altijd niet behoorlijk. Een half uur telefoongesprek en ik kon het bed alweer in : doodmoe en stemloos.

Het leven is dus wel degelijk anders : een stille Kaat !

Meteen ook ziekenliteratuur : Er ligt ook een stapeltje DVD's te lonken.
Ik heb het er moeilijk mee. Niet werken. Ziek zijn. Ik voel mij niet ziek, ik kan alleen niet echt goed spreken. En laat dat nou net zo belangrijk zijn in mijn werk. "De stem".
Arts zegt : rusten. Jaja, denk ik dan, zo erg zal het allemaal niet zijn.
Dus vertrek ik morgen gezwind naar het werk.
Met een klein hartje.

Leven : vriendschap, verraad, verlossing

Tijdens mijn studententijd was ik smoor op Dostojewski. Deze man toonde een mens in al zijn diepte, zijn grootheid, zijn passie, zijn zonde, tederheid en verval. Ik voelde altijd ontzettend veel liefde voor zijn personages omdat ze zo 'echt' waren.

Aan deze schrijver moest ik denken toen ik een nieuw boek van (jullie) lijstje las : de Vliegeraar van Kabul van Hosseini. De eerste 50 bladzijden vielen tegen, ik kwam net uit een ander boek waar het snel en spannend was, de Vliegeraar leest als het pellen van een ajuin. Je komt altijd maar dieper en dieper in het geheim van de personages en hun leven.

Ook bij Hosseini komen alle grote thema's aan bod : verraad, trouw, vriendschap, passie, liefde, vader-zoonrelatie.

Naast de geschiedenis van het hoofdpersonages wordt ook de recente geschiedenis van Afghanistan verteld. De Russen waren één ding, maar ronduit weerzinwekkend en wreed wordt het als Hosseini het heeft over de publieke stenigingen en de wreedheid en willekeur waarmee het talibanregime mensen terroriseert.

Een boek om koude rillingen van te krijgen ! Maar een nieuw boek uit het lijstje ligt al klaar !

Ik heb al jaren een schitterend idee (hoogmoed komt voor de val) voor een never ending soap. Die zou doodgewoon over mijn werk gaan. Ik beweer hier niet dat mijn werk zo boeiend is, misschien zelfs helemaal niet, maar mijn collega's zijn op z'n minst allemaal zeer fascinerend.
De meeste van hen werken al een eeuwigheid "bij ons". (identificatie met het werk !) Lees : hun hele leven. Dat betekent dat ik met sommigen al meer dan 10 jaar samenwerk. Ik ken verhalen over hun liefjes, huwelijk, eerste kinderen en soms ook huwelijksperikelen. Dat zou een goede aanvoer zijn.
Maar veel leuker nog zijn de "typetjes", want die hebben we ook. Uiteraard worden typetjes in soaps uitvergroot, maar nu en dan kijk ik naar wat er rond mij gebeurt en ik zie de beste soap voor mijn ogen. Een grappige soap. Werkelijk waar. Niet dat mijn collega's lachwekkende mensen zijn. Integendeel. Ze zijn ernstig en zeer devoot wat hun werk betreft. Ze kennen hun vak en sommigen werken zich te pletter. Maar op de een of andere manier belanden mijn collega's, mezelf incluis, steevast in grappige en soms zelfs benarde situaties.

Er zijn groepen op mijn werk. Met verschillende belangen. Er is de vakbond. Er zijn - zoals het netjes hoort - overlegorganen. Er is een baas ! Er zijn secretaresses. Er zijn klanten. Er is een kuisploeg, een technische dienst.
Er zijn hetero's, homo's en wellicht ook onbekende bi's. Er zijn conservatieven en progressieven, rebellen en eu ... (ik zal het maar niet zeggen).

Boeiend zijn de machtsnetwerken naast de eigenlijke machtsnetwerken. De mensen die het zogezegd zijn maar het niet écht zijn. En omgekeerd. Iedereen die lang genoeg in een bedrijf werkt zal begrijpen wat ik bedoel. Verborgen agenda's. Manipulatie. Soms goed, soms minder. Zorgdragen ook, liefdesverhalen, tederheid, solidariteit.
Noem maar op.

Ho, soms kriebelt het zo om hier van alles te schrijven.
Toch jammer dat ik niet anoniem (meer) ben !

meer dan 500 bladzijden

en die heb ik in een ruk uitgelezen ! Calamiteitenleer verdient echt een plaatsje onder menig kerstboom. Humoristisch en intelligent geschreven én gedurfd. Want het einde is ... 'ietwat' open. Het is aan de lezer om er zijn/haar einde aan te brouwen, maar die lezer is niet in het ongewisse gelaten.
Zelfs al had je totaal geen interesse in wie nou Hannah Schneider, de exentrieke lerares van Blue van Meer, dan nog heb je aan het boek genoeg.

Pess is ook ronduit grappig. Ze poneert een hoofdpersonage dat opgegroeid is met een prof als vader en hun relatie werd uitvergroot tot een eeuwige college. Blue heeft de hele bibliotheek van haar vader geabsorbeerd en denkt in citaten en voetnoten, alsof ze haar leven als één groot proefschrift ziet. Heel even vraag je je af of de voetnoten misschien wel echt zijn, maar de titels worden zo grappig, dan je er niet meer kan aan twijfelen.

Ik zal ze missen, Blue en haar eigenaardige collegevrienden !
Een schitterend boek voor wie in de winter liever thuisblijft.

Jullie waren geweldig !

Heerlijk, zoveel suggesties voor goede boeken !

Ik zet ze even op een (willekeurig) lijstje :

• Marisha PESSL, Calamiteitenleer voor gevorderden (zéér leuke site !)
• Rich MOODY, De wichelroedelopers
• Dave EGGERS, Wat is de wat
• Jonathan safran FOER Alles is verlicht *
• Toon TELLEGEN, De dierenverhalen
• Alessandro BARRICO, Zijde*
• Jeanette WINTERSON, verzameld werk
• Aidan CHAMBERS, Dit is alles
• Raymond van de KLUNDERT, Er komt een vrouw op bezoek bij Dokter Kluun
• Johathan Safran FOER, Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij *
• Khaled HOSSEINI, De Vliegeraar
• Jonathan FRANZEN, De correcties
• COELHO, Veronika besluit te sterven*
• MARKLUND, (thrillers)
• Bram MOERLAND, Val van Montsegur
• SAFON, Schaduw van de wind
• FRENCH Nicci, alle werken
• D. MASON, Een ver land
• Haruki MURAKAMI, Norwegian Wood
• BRIJS Stefan, De Engelenmaker
• Marcel MORING, Het grote Verlangen

De boeken met het sterretje heb ik al gelezen. Ze zijn allen goed bevonden dus deel ik wellicht de smaak van de meeste lezers hier. Met dit lijstje kan ik alvast weer een hele tijd verder, DANKJEWEL !
Het boek dat ik momenteel lees is calamiteitenleer voor gevorderden van PESSL. Ik ben nog niet ver genoeg om er echt iets over te zeggen, maar de manier waarop het geschreven is doet mijn hart toch een beetje sneller slaan !

Ik kan niet wachten om veel, veel te lezen !

op zoek naar een boek

Een boek maakt veel goed. Ja, dat beaam ik helemaal. Maar na 'een schitterend gebrek' is het hier een beetje stilgevallen. Ik zit halverwege "de boeddha van de buitenwijk" van Hanif Kureishi en moet het een beetje op wilskracht verder lezen. Het is niet slecht, maar het is ook geen boek dat je 'pakt' en waardoor je al uitziet naar het volgende vrije moment om het verder te kunnen lezen.

Dus vraag ik het nog eens (ik heb het ooit hier al gedaan en met zeer goed resultaat) : wie raadt mij een goed boek aan ? In principe is het literair genre mij gelijk. Behalve de chicklit, hoe enthousiast vriendinnen ook soms zijn, ik hou het na een aantal bladzijden altijd voor bekeken. Het mag best stevige kost zijn. Historisch mag, thriller mag, soit ... geef maar een seintje als je zelf een goed boek gelezen hebt ! Of mail me !

Of : ik kan natuurlijk nog eens op onze zolder gaan zien. Daar staan nog dozen vol boeken ... veelal grote auteurs ...

Leve de vrijheid !

Heerlijk boek, "Leve de vrijheid" van Tom Hodgkinson. Deze auteur met passie voor de middeleeuwen propagandeert het niets-doen. De ondertitel van zijn boek is dan ook "Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten ?" Volgens Hodgkinson is zijn we helemaal niet vrijer dan pakweg enkele eeuwen, of zelfs vele eeuwen geleden. Integendeel, we zijn slaven van instituten, overheden en multi-nationals en onze slavernij uit zich in verveling, eenzaamheid en depressie. Eerst moeten we hard werken om vervolgens continu verleid te worden om ons geld terug uit te geven of het gevoel opgedrongen te krijgen dat we niets voorstellen zonder dit of dat. Onze consumptie maakt ons tot slaven.

"In de huidige situatie zijn we, als we niet werken, bezig met consumeren. We komen de fabriekspoorten uit en storten ons loon bij de supermakt rechtstreeks terug naar het systeem". (p. 16).

Hodgkinson is zelf van de stad naar het platteland verhuisd en werkt er minimaal : dwz zijn loonarbeid is minimaal, want hij houdt van zijn tuin en de groenten die hij verbouwt.

Hij droomt van een samenleving van gilden en ambachtslieden, van zelf voorziende kleine gemeenschappen die vieren en werken met elkaar, waar handenarbeid het onpersoonlijke van machines vervangt.

Nu en dan is het bijna vertederend om deze goed opgeleide bijna 40er te zien dromen. Hij verkondigt zijn droom met vuur en passie en beleeft hem zo vaak mogelijk in de kroeg van zijn dorp. Terug in de tijd, lijkt zijn leuze wel, want de industralisatie en de verhoogde consumptiecultuur heeft ons niet verder gebracht.

Het is goed dat er nog mensen zijn die onze jachtige kapitalistische consumptiecultuur in vraag stellen en afgoden als carrière en geld durven te ontmaskeren. Op tal van punten geeft hij te denken. Nu ik net een nieuwe auto gekocht heb - en dat is best duur - moest ik toch even opkijken bij volgend citaat, al heb ik er zo mijn twijfels bij.

"Als je het gevoel hebt tijd te tekot te komen, ben je een gemakelijke prooi voor producten warvoor wordt geadverteerd met beloften van tijdsbesparing, van werkbesparende dingen. De auto bijvoorbeeld bespaart op de lange duur geen tijd. Ivan Illich heeft eens uitgerekend dat, als je alle tijd die je aan een auto besteedt optelt, inclusief de ritujes naar de garage en de tijd die je kwijt bent met geld verdienen voor brandstof en auto-onderhoud, en dat deelt door het aantal gereden kilometers, je gemiddelde snelheid acht kilometer per uur is. Met de fiets zou je sneller zijn. Snelheid vreet, paradoxaal genoeg, je vrije tijd op. Dus als je tijd wil besparen, onderwerp je dan niet langer aan de kloktijd." (p. 96)

Dus toch maar met de fiets ? Als ambtenaar word ik er nog voor betaald ook, maar 30 km heen en terug door weer en wind ? Ik ben nog net geen Tom Boonen !

Tom Hodgkinson, Leve de vrijheid, Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten, Meulenhof 2007