Dwars door Geel

Het was fantastisch ! U kan het hier lezen.

verwendagje

Vandaag is het mijn verwendagje. Zelf beslist ! Dus kocht ik vandaag bloemen en tijdschriften, maakte een van mijn mans lievelingsmaaltijden ("is er iets bijzonders vandaag ?", vroeg hij) en ga ik me vandaag lekker 'uitleven' op de naaimachine om een nieuw zomers rokje te maken.
Reden van dit alles ? Wij, vrouwen, hebben The Challenge gewonnen. Daar kan je al dagenlang, wekenlang van alles op mijn loopblog over lezen.
Kort samengevat : 5 vrouwen tegen 5 mannen, om het meest kilometers. De mannen vertrokken iets later. In de prijzen zijn we sowieso gevallen, want Nike bezorgde ons lekkere loopschoenen en een Apple I-pod Nano voor al ons gezweet.
Dus vandaag eens niet lopen en zelfs niet sporten maar heerlijk genieten van andere dingen.
Minstens zo belangrijk waarom het vandaag verwendag is : de zon schijnt. En dat moet echt, echt, want Kaat is absoluut geen wintermens en mist het licht zo erg dat het miste reepje zonlicht haar al heel happy maakt.

Vandaag verwendagje. Met stof bezig zijn, boeken lezen en ja, tussendoor een beetje werken. Deze avond naar de naailes om met 'de dames' taart te eten, want dat hoort er ook bij.
En bovenal... blij zijn dat het lente wordt. Laat het alsjeblieft niet meer winteren !

Dwars door Mechelen

... en het was leuk !

Met reuze leuk gezelschap en mijn persoonlijke record 'tetteren tijdens een wedstrijd' verbroken !

nieuw werkjaar, bis

In september beginnen er op z'n minst 3 nieuwe jaren. Genoeg eigenlijk om te feesten. Om nieuwjaar 4 maand vroeger te zetten. Nieuwjaar op 1 september en voor het licht in 't donker houden we wel Kerstmis. Is het meteen minder druk in december.

Goed, 3 nieuwe jaren in één dus.

Het eerste is het brood-op-de-tafel-werkjaar. Daarover heb ik de vorige keer al geblogd. Gelukkig krijg ik bij het brood ook nog ander lekkers en is het werken dikwijls plezant.

Dan komt het nieuwe fit-to-be-hip-jaar. Oftewel sportjaar. Die planning zit nog niet helemaal goed. Op welke dagen fitness ? Op welke dagen looptraining ? Op welke dagen zwemmen en aquarobics ? Voorlopig doe ik iedere dag maar wat, maar de puzzel zit nog niet helemaal in elkaar.

Tenslotte is er het nooit-te-oud-om-te-lerenjaar. Ik ben zo onder de indruk van Mme ZsaZsa dat ik ook wel eens wil leren naaien. Klinkt o zo ouderwets maar lees Mme ZsaZsa en naaien is hip.

Schoonmama ingeschakeld in de zoektocht naar 'naailessen' en meteen 'bingo', schuin tegenover ons huis, in de lagere school, wordt op maandag en woensdagavond naailes gegeven. Door de socialistische vrouwen. Geen idee wat ik mij daarbij moest voorstellen. Zou een lidkaart verplicht zijn ?

Daarnet ben ik gaan 'piepen'. 'Wat kan je al ?' vroeg de lesgeefster. Ik durfde net niet te vertellen dat ik tot voor kort niet eens wist dat er twee draden in een naaimachine gaan (een wonderlijk gegeven vind ik nog altijd !). Het was geen probleem. Er waren maar een vijftal 'studenten' en iedereen kon op haar (nee, er waren geen mannen) tempo en vaardigheid doen wat hij wou. Bijna individueel onderwijs dus. 'Wat wil je graag kunnen ?'. Ik kon moeilijk zeggen dat ik gewoon alle leuke spullen van Mme ZsaZsa wou maken. 'The Basics' zei ik maar.

Het gesprek ging verder over de 'basisuitrusting'. Ik hoorde het woord 'krijt' en veronderstel dat ze geen bordkrijt bedoelt. Naast haar lag een stapel tijdschriften met patronen en de 'studenten' bladerden er in op zoek naar inspiratie. "Je doet wat je wil hier", "je maakt wat je wil, het heeft geen zin dingen te maken die je niet mooi vindt'.

Wauw, dat belooft. Nu nog hopen dat ik enige handigheid heb !

Back

... en we zijn weer begonnen !

Het was warm in Gent

... om de stadsloop te lopen ! Zijn we nu gek of gewoon té gek ?

De Tuinkamer (1)

Goed nieuws van E-bay ! Ik heb 'gewonnen'. Nou ja, dat zeggen ze daar dan zo mooi. Ik was de hoogste bieder. En de enigste. Wat betekent dat ik de startprijs betaald heb, en wel voor dit :

4 zo'n (zoals de vooraan op de foto, met de meer ronde vorm) stoelen voor 15 euro. Nu nog hopen dat ze in redelijke staat zijn. 4 stoelen voor mijn 'Nieuw project' waar ik vandaag echt aan begonnen ben : de tuinkamer !

Het is superleuk omdat ik eigenlijk een NUL budget heb. Toch heb ik de indruk dat het zal lukken. Ik heb al een oude houten tafel. Ik heb ze nog niet goed bekeken maar ik denk dat ze zelfs kan uitschuiven. Er is zeker zo'n mechanisme voorzien. De tafel heeft de voormalige boerin-eigenaar laten staan toen het huis hier verkocht werd. Vandaag hebben we die uit een van de stalletjes gehaald en in de schuur gezet. Vervolgens was het de beurt aan een ovalen spiegel, zo groot als een mens. Die heb ik tegen de achterste muur gezet. Zo'n spiegel is niet alleen mooi maar hij weerkaatst ook het licht.

Het volgende was de broodkast. Ik weet niet echt hoe zo'n kast in elkaar zit, maar er is een compartiment in voorzien dat van binnen metaal is, terwijl de rest allemaal in hout is. Volgens het liefje was dat om het brood in te bewaren. En waar heb ik dat op de kop getikt ? Bij de 'oude' rommel van het liefje die dat 'ooit' eens gekocht had ... en naar (weeral) een van de stallingen had verhuisd.
Op zolder (god mag weten van waar dat komt) heb ik een oud schoolbordje gevonden, een rieten smalle mand van meer dan een meter, nog een kleine oude spiegel en een thermometer. Allemaal op zolder. Daar staan trouwens nog meubels van de boerin zaliger. Zelfs zo'n glazen (kristal ?) flesjes die zeker iets met 'je mooi maken' vandoen hebben. Voorlopig nog helemaal onder het stof.

Nu ja, voorlopig heb ik genoeg. Sterk, ik ben gaan winkelen in ons eigen huis. Met een beetje geluk kunnen we deze week de stoeltjes halen ! En als het echt zomer heb ik ook al tuinfakkels ! Die kregen de deelnemers aan de Sylvesterloop cadeau na hun loop ! (Dit blogje lijkt wel zoiets als 'alles gratis !')

Here comes the summer !

@Buffs : fotootjes komen. Nu 'vergaap' ik mij altijd wel aan jouw tuin, verwacht evenwel niet hetzelfde ! ;-)

Het liep van een leien dakje !

Morgen meer ! Yoewie !

alles is relatief

Onder mijn collega's zijn er alle soorten lopers. Er zijn er die het haten (al dat gezweet), er zijn er die het wel willen (maar het komt er niet van), er zijn de Start-2-Runners, de zwijgzame maar al jarenlange (goede !) lopers, de beginners, de volhouders en zelfs een dame die naar een marathon meer of minder niet omziet.
Er zijn ook andere sporters. Voetballers. Die kunnen er ook wat van. Wielrenners. Een echte volleyballer. En ook nog een paar spelen tennis, al weet ik niet of het hen om het tennis dan wel het drankje achteraf te doen is. We hebben verder nog een ooit-in-competitie-tafeltenniser en zelfs een schermer. Kortom, best sportieve collega's !

Maar om de een of andere (voor mij onbekende reden) 'scoort' het lopen toch wel altijd hoog. Alsof alle andere sporten peanuts zijn en lopen net dat ietsje meer is.

"Ferm", zegt collega P. mij, "je loopt nu toch al een hele tijd hé ? "
Ik vertel haar over mijn dromen en angsten voor de 10 mijl.
"Geweldig", zegt ze. "Ik zou ook moeten beginnen met lopen. Maar ik heb last van mijn knie. Ik ben ook meer een wandelaar dan een loper."
"Doe je dan volgend jaar mee aan de 20 km van Brussel ?", vraagt ze me verder.
"Geen idee", zeg ik, "ik heb het voorbij jaar echt hard moeten werken om van 0 naar 16" toe te werken. 20 lijkt mij onmogelijk veel, maar op een jaar tijd misschien wel haalbaar". (*) Trouwens, ik denk dat die 20 km van Brussel echt wel zwaar is, met al die heuvels en dalen. Klimwerk en zo."
"Ik heb er al aan deelgenomen", zegt ze.
"Wauw", antwoord ik oprecht vol bewondering, want ik wist niet eens dat collega P. liep.
"Een vriendin van mij had ons ingeschreven. Alleen wisten we niet dat een loopevent was, we hebben 'm dan maar uitgewandeld.
We waren de laatsten".

Ik onderdrukte een lachje. Zij ook.
Ferm vind ik dat !

Keep on moving ! (Even dromen)

Dit weekend is het hoogdagweekend (?) voor het liefje ! Moutainbikeweekend ! Gisteren passeerden ze tot diep in het donker ons huis voor de 'voorronden', dat zijn de (relatief !) kleinere afstanden, maar vandaag zijn ze er weer : de stoere jongens en dames vol modder op hun moutainbike.

Het liefje had er gisteren een 'kleintje' van 15 km opzitten en reed vandaag in sneltempo nog een rit van 32 km. Hij moest supersnel zijn omdat hij zijn hart nadien aan een andere geliefde moest geven : Parijs-Roubaix. Zelfs het warme eten werd naar de avond verschoven om alle sportactiviteiten te kunnen 'halen'.

Ik heb lang getwijfeld om mee te doen, maar met een 'gewone' fiets kan je zo'n parcours niet aan. We waren van plan om er eentje te huren maar toen bleek dat we dat vrijdag al hadden moeten doen. Dus geen moutainbike voor mij.

Lang zal dat niet duren, want het eerste het beste (nu ja, NIET volgend weekend, daar is al een andere afspraak) weekend zal ik er eentje huren en dan eens diep nadenken of ik dat ook wil. De snelheid van de wielertoeristen boeit mij ook, en nog meer het vlakke parcours. Uit ervaring weet ik dat ik altijd te kort schiet op hellende/dalende parcours, of het nu fietsen of lopen is. Ik kom zelden te kort in uithouding. Maar de snelheid van de wielertoeristen én die dunne bandjes jagen mij op een of andere manier veel schrik aan. Nog veel oefen en denkwerk dus voor de beslissing valt.

Of ik het lopen dan vaarwel zeg ? Helemaal niet ! Ik denk dat ik in wezen voor de triathlon ben. Niet dat ik zo goed ben in die sporten (helemaal niet) maar ik vind lopen, fietsen en zwemmen geweldig leuk. Het zijn sporten waarin ik mij heel erg kan in uitleven en ik vind ze ook heel erg complementair.

Mocht ik een win for live winnen en niet meer hoeven werken dan zou ik ook nog eens lid worden van een badmintonclub én een volleybalclub, want ook dat kan mij heel erg bekoren.

Maar, vandaag wordt het alleen maar lopen. Een lange loop en wellicht voor mij zware loop. Ik geef toe dat ik er een beetje tegenop zie, maar dat heeft alles te maken met dit.

boys and their toys

Manlief heeft een moutainbike gekocht én een fietspak. Ongelooflijk knap en sportief ziet hij er uit. Alleen de helm ontbreekt nog, maar dat komt.
Hoe dan ook, het is hem diepe ernst. Ik vind het geweldig om z'n ogen te zien glinsteren en doe er graag een schepje bovenop. Het nieuwe boek van Merckx bijvoorbeeld.
Nog leuker is als hij tegen de middag helemaal onder de modder thuiskomt. De fiets wordt dan tegen de muur gezet en flink afgespoeld met de tuinslang zodat hij klaar is voor de volgende rit. Grote plannen heeft hij. Ook voor het lopen trouwens. Vrijdag nog een wedstrijdje, zei hij, en verwees naar een door kenners als zware loop beschouwd.
Het hele weekend sprak hij over de nieuwe aankoop en maandag morgen stond hij vroeg op (vakantie hier) om naar de fietswinkel te gaan. Rond halftien was hij al op de afspraak. Ik voerde hem, want hij 'zou naar huis rijden'. Geweldig.

Nu donderdag, 3 dagen later is dat, ligt hij in de lappenmand. Oververmoeid. "Algemene malaise" volgens zijn eigen verdict.

Het woord 'moutainbiken' wordt voorlopig niet gebruikt.
Wordt (zeker !) vervolgd.

(Het wedstrijdje pik ik trouwens ook mee, kwestie van 'in the running' te blijven.

dip

Het weer valt niet mee. Alles wat ik in mijn gedachten had over deze vakantie had bijna te maken met het weer. Fietsen bijvoorbeeld. Lange wandelingen maken. In de tuin werken. Buiten werken. Veel lopen.
Enkel dat laatste heb ik gedaan. 'Redelijk' dan toch. Meer dan vroeger, meer dan een maand geleden, dus binnen het kader van 'relativiteit' heb ik veel gelopen.

Op mijn loopblogje heb ik al mijn beklag gedaan, het wil niet lukken met dat zelfvertrouwen voor de tien mijl. Ik weet geenzins of ik aan de start zal staan of niet en ik weet nog minder wat de beste beslissing is. Meelopen of niet.
De stemmen in mijn hoofd zijn tegenstrijdig : je hebt het een maand geleden gedaan en meer getraind, waarom zou je het nu niet meer kunnen ? Maar anderzijds ook het zware trainingsschema van de coach waar ik de (zwaarste) intervaltrainingen nooit kan volhouden (maar de duurtrainingen wel). Op den duur worden het zoveel stemmen in mijn hoofd dat ik het niet meer weet en, wat erger is, lopen begin te associëren met stress en falen, wat zo ongeveer het omgekeerde is van waarom ik het zo fijn vond : ik werd er ontspannen door én het sterkte mijn zelfvertrouwen.

Ik weet dat het allemaal zeer relatief is en dat vergelijken nooit goed is. Toen ik in april 2007 met moeite 3 minuten liep, waren 5 km een 'verre droom'. "Als ik dat ooit haal" ... dacht ik, en ik zag mezelf langs weiden lopen, zonder wandelen. Ondertussen zijn die 5 km een makkie geworden. Ik train bijna nooit 'onder' de 5 km. Soms ontmoet ik mensen die dan vol bewondering kijken. 'Je loopt goed', zeggen ze me dan, 'wauw', en dan kijk ik natuurlijk naar die mensen die een twintiger, een tienmijler enzovoort achter de kiezen hebben. Dié mensen kunnen lopen ! Dàt zijn goede lopers !
Om maar niet te spreken van de marathonlopers, want ondertussen ken ik er zo ook al een paar. Vreemd genoeg frustreren die mij minder. Want de afstand van een marathonloper is niet op mensenmaat. Of anders gezegd : dat is voor de 'straffe mannen en madammen', en zo'n madam ben ik niet. Ook geen ambitie toe.

Ondertussen 'sukkel' ik hier maar wat. Is die Tien Mijl teveel of niet ? Is het gebrek aan zelfvertrouwen of gebrek aan conditie ? Is het een kwestie van te veel op te weinig tijd te willen ? Is mijn lichaam er nog niet aan toe ?

Ik zal blij zijn als 20 april achter de rug is. Wat er die dag ook gebeurt, als het maar achter de rug is. Ik wens alvast de vele lopers die er zullen zijn veel succes toe.

bewusteloos

be·wus·te·loos
bijv. naamw.

1
zonder bewustzijn, buiten kennis
bewusteloos viel hij neer
2
(literaire taal) geen bewustzijn hebbend

Het is mij nog niet veel overkomen. Wel al eens 'de neiging tot', maar met tijdig zitten of een frisse hap lucht kon ik het overweldigende van bewusteloosheid vermijden.

Maar vandaag overkwam het mij dus. De hele week al last van duizeligheid, maar vandaag 'pats boem' overvliel mij dat donker gebied van uitglijden in de werkelijkheid.

Dat uitglijden was nogal letterlijk, want mijn geest gaf het op tijdens het stappen van mijn bureau naar de keuken. Ik wist de muur niet meer te ontwijken en lag enige momenten zonder bewustzijn op de tegelvloer.
Liefje had een knal gehoord, het zakken van mijn lichaam tegen de grond en was komen zien.

"Je lag er bij als een gekruisigde" zei hij later, "met de armen open". Het zal maar Paasdag wezen vandaag. Tijdens de minuten die volgden was het een kwestie van bij de les te blijven, mijn ogen rolden zo weer weg.

Het liefje stopte me onder veel dekentjes en bracht met de zapmachine. Ik was te verdwaasd om te zappen maar deed vermoede pogingen om geconcentreerd te blijven, bang als ik was om terug 'weg te gaan'.

Weg naar waar ? Waar is je bewustzijn als je even 'out' bent ? Is het hetzelfde als slapen ? Ik kan er mij alvast niets van herinneren. Zelfs niet van de klap of de val.

Ik hou er een enge herinnering aan over, een gekneusde knie en neus, een buil op mijn voorhoofd. De muur mankeert niets. (tja !)

In de vooravond wou ik persé nog een fikse wandeling maken om mezelf toch te verzekeren dat ik nog op dat lichaam kan rekenen. Omdat het lichaam steeds meer protesteert (zie vorig blogje op 'kaat loopt', heb ik een hele week niet gelopen. Morgen zou ik opnieuw beginnen. Ik hoop dat het goed loopt. Voor alle zekerheid zal het liefje meelopen. Kwestie van.

Het blijft een beetje triestig : zo hard gewerkt naar de tien mijl (die ik nog altijd wil halen) en plots zo'n streken van het lichaam. Laat ik hopen dat het voorbij gaat.

Eindelijk een nieuwe fatsoenlijke loopblog !

Omdat lopen hier de big issue is heb ik nu eens werk gemaakt van een ietwat betere looplog.
Het kind heet Kaatloopt en je hoeft alleen maar hier te klikken !

15 +1 = 16 (= 10 mijl ?)

Na vorige week 15 km te hebben gelopen heb ik er deze week eentje bij gedaan. Ik heb het ook een beetje sneller gedaan. Een ietsjepetietsje.

In mijn zoektocht naar informatie las ik dat 'tot en met de marathon' je trainingsvolume per week 2,5 keer je wedstrijdafstand moet zijn. Heeft iemand daar ervaring mee ? Ik zit er intuïtief een beetje boven, maar niet echt veel.

Van mijn hartslag ben ik tevreden, al merk ik op dat ik altijd hoog begin (een klein piekje) en dan pas regelmatig word. 'Schrikt' het lichaam even van mijn loopje ?

Is smog slecht voor de GPS ?

Het lijkt wel zo, want ik wachtte maar liefst 20 minuten tot de Garmin de satelieten zou gevonden hebben maar zonder resultaat. Ondertussen was ik natuurlijk bijna bevroren (literaire overdrijving !) en rende vlug het huis binnen om de oude stopwatch te halen.

5 km gelopen. Een 'tussenloopje'. Bovenal omdat ik zin had - maar ook weinig tijd en behoorlijk vermoeid. Morgen meer : meer kilometers maar ook meer slaap.

De vele loopblogjes hier en daar (van veel strafferen mannen en madammen !) zijn echt wel motiverend !

Heel erg onder de indruk

ben ik van Garmin maar het wil nog niet altijd lukken. Zo zou ik vandaag pieken gehaald hebben van 21 km per uur. Wauw ! In my dreams !

En ik zou na de derde kilometer ook een constante hartslag gehad hebben van 31 bpm.

Nee, Kim Gevaert liep niet naast mij !

Ik ben wel de snellerds van Demarsin tegengekomen, maar die flitsen zo voorbij aan mij (in hun fluopak !) dat ze mij nooit hebben gezien.

opdracht voor één dezer dagen...

Wil ik blijvend "in de running" (what's in a name) voor de 10 mijl blijven, dan moet ik deze week toch minstens 13 km op de duurloopteller staan hebben. Ik heb best al flink getraind deze week (snelheidstraining, intervaltraining, korte loop van 6 km) maar de duurtraining is er nog niet van gekomen. De laatste weken zag ik er steeds meer tegenop, terwijl de duurtraining meestal de leukste is.
Ik vrees dat het ronduit verveling van parcours is. Ik heb mijn lopen altijd maar uitgebreid wat betekent dat ik de eerste 3 km en de laatste 3 km bijna altijd identiek loop.

Of misschien is het totaal iets anders : de voorbije weken waren grauw en regenachtig. Meestal geef het zonnetje en de natuur mij zoveel energie dat het een en al genieten wordt. Vandaag schijnt de zon weelderig, en met een halve graad boven nul moet het best te doen zijn. Kou in het begin maar lekker fris eenmaal het lichaam opgewarmd.

Ik geef toe : dit blogje is een zelfmotivatieblogje. Hop met de beentjes !

(O ja, en de Garmin uitproberen natuurlijk !)

kaat wordt professioneel !

joehoe ! Het is zover ! Vanaf vandaag ben ik de trotse eigenaar van de Garmin 305. Die combineert hartslagmeter met snelheids- en afstandsmeter en kan nog vele vele dingen meer !
Het goede nieuws was dat hij 'per 31 januari' nog maar eens in prijs gezakt was. Het blijft een prijzig beestje, maar ik glunder nu al van plezier !
Nu nog even wachten tot hij opgeladen is !

op naar de vakantie !

Het hangt bij mij 'aan een zijden draadje', zei een collega me toen ik hem vroeg of hij ook de indruk had dat het zo ontzettend druk was. Nu is deze collega in kwestie geen doetje en niet makkelijk onder de indruk te brengen, maar wat hij zei verraste me. Hij dus ook al, dacht ik. En een vrouwelijke collega zei : ik tel af tot de vakantie.
Vakantie, dat is nu nog 5 werkdagen te gaan.
Ik vind het onbegrijpelijk : hoe kunnen we nu met z'n allen (want het lijkt een collectief gegeven) zo moe zijn ? We zijn amper 3 weken terug aan het werk ? Hoe kunnen we nu al weer toe zijn aan vakantie ?
Toch is het ook hier het geval. Alles gaat prima, maar het is zeer berekend. Er is geen overschot. Ik moet continu waken over de uren slaap, want die schieten er het eerst bij in, met alle gevolgen van dien. Wanneer ik de werkkalender bekijk dan zie ik dat er de voorbije week inderdaad heel wat extra's zijn binnengeslopen. 7 werkdagen met een extra vergaderuur over de middag. Het lijkt niet veel. Twee extra avonden werken.

Deze week is er ook de deadline voor een aantal rescensies, een ontzettend leuk werk maar ook uren en uren leeswerk (leesplezier !). Deze middag heb ik maar liefst 4 uur aan een stuk geschreven.

Vandaar dat de blog er een beetje bij in schiet.

Ondertussen groeien de plannen om meer te (nog meer ?) te sporten of toch zeker het sporten een beetje te veranderen. Mijn passie voor lopen is ontzettend groot maar een paar keer 12 kilometer op een week lopen begint toch saai te worden. Ik lijk steeds meer 'start'moeite te hebben. Leuke wedstrijden staan niet op het nabije programma en door de winterduisternis is de looptijd (voorkeur nog altijd overdag in het licht, al loop ik ook wel in het donker) beperkt.
Zwemmen, fietsen vind ik ook heerlijk, dus dat kan er nog bij. Thuis hebben we een goede hometrainer én een flinke roeimachine met een inspanning die niet te onderschatten is.
Wat zou ik nog kunnen doen ?

voornemens (1)

Waar was u om middernacht ? Ik zal het alvast niet vergeten, want ik liep verloren. Letterlijk. In Westerlo. Daar ging immers de Syl-wester-loop door. Ik volgde het groepje waanzinnige lopers die kussend, zingend, knuffelend bleven doorlopen (hoe doe je dat ?) maar vond mijn eigen liefje niet. Dié had z'n voornemens (meer sport) al te snel waargemaakt : met een snelheid waar hij tien minuten later al spijt (lees pijn !) van had, had hij de oversteek naar 2008 gemaakt.
Geen nood, dan maar anderen gekust !

Ik heb mij voorgenomen om dit jaar opnieuw 'voornemens' te maken. In mijn dromen zie ik mij al voor mijn bureau zitten met een blanco blad om er ernstige gedachten op neer te pennen. Alleen is dat voornemen om voornemens te maken ook alweer een voornemen en vraag ik mij of of we niet 2009 zullen inrollen alvorens ik zo'n lijstje gemaakt heb. Want ik wil het dit jaar serieus aanpakken. Gewichtig. Waar wil ik naar toe ? Wat met al die dingen die ik zuchtend zeg 'dàt zou ik ook wel eens willen doen', maar die er nooit van komen ? Meestal zijn het niet eens straffe dingen. Bepaalde cursus volgen bijvoorbeeld. Een andere sport uitproberen. Een nieuw intressegebiede exploreren.

Soit, ik moet nog een blad vinden... (en tijd ?)

lopen met een kater

Kan je een kater hebben zonder een druppel alcohol te drinken ? Volgens het liefje wel. We stonden beiden op met hoofdpijn en die is na een hele dag nog niet verdwenen. We zochten naar oorzaken : was het de korte maar misschien te hevige krachttraining van gisterenavond ? Hadden we te laat op de avond getraind ? Kan liefje niet meer tegen wijn en massa's pindanoten ? Maar waarom had ik er dan ook last van (geen wijn, geen noten).

De schuldige moest gezocht worden in de fruitsla. Anderhalve dag was die, en koud bewaard, maar volgens liefje toch de oorzaak van de kater. Met al die gistingen...

Ondanks het katergevoel ben ik deze morgen toch nog richting Leuven vertrokken om er geheel onverwachts deel te nemen aan de eindejaarscorrida. 8 km, moest redelijk lukken dacht ik, maar het katergevoel bleef. Misschien was datzelfde katergevoel ook de oorzaak van mijn onvrede met de loop. Ik vond hem niet zo georganiseerd : geen kilometer aanduidingen (op 8 km moet je er toch minstens één zien) en bij het binnenkomen van honderden mensen moesten 2 kraantjes en plastic bekertjes ons bedienen. Het werd daar, én bij de 'free Aquarius' bijna een kleine oorlog. Mensen verdrongen elkaar.

Typisch Leuven (maar ik heb het als bewoner van Leuven altijd gewaardeerd) is het onmiddellijk afbreken van alles eens het evenement goed en wel op z'n einde loopt. Geen 'chillen' in de sfeer dus. Nieuw was de tijdsmeting met Prorun, een nauwelijks zichtbaar chipje op je borstnummer dat blijkbaar zo goed werkt dat de uitslagen bijna onmiddellijk op LCD-schermen te zien waren. Blijkbaar kan eender welke loper op die manier ook z'n videobeeld opvragen via internet.

Als beloning : een fles wijn !

Nog een kater in het vooruitzicht ?

There is no such thing as bad weather,

just soft people.

Bill Bowerman

Zo luidt het citaat citaat van Runnersworld dat ik vandaag in mijn mailbox kreeg.

Nu en dan ben ik heerlijk soft, zoals vorige week, maar deze week best goed bezig !

Anderzijds, als mede-oprichter van Nike kan je maar beter zeggen dat alle weer goed is ! Kwestie van de verkoop niet afhankelijk van het weer te maken !

Santa Run

Natuurlijk wil ik erbij zijn ! Het zal een huzarenstukje worden om er bij te kunnen zijn, maar iedereen in mijn omgeving doet alvast heel hard z'n best ! Ik zit immers met een vervelende deadline net middernacht na The Santa Run.

it's raining again

Regen houdt mij niet tegen om te gaan lopen. Toch niet als het om korte loopjes gaat als 5 km bijvoorbeeld. Het regent ook niet altijd, zeg ik mezelf dan, volgende keer beter. Maar met die loopjes van 5 km kan ik het natuurlijk niet trekken. Eén keer per week moet er een longrun gelopen worden. Zeg maar minstens het dubbele. Dus schuif ik wat met mijn trainingen, doe ook de heuveltraining in de regen (met gevaarlijke modder als uitschuiver) en ik blijf denken : één van deze dagen zal het wel niét regenen en dan kan ik lekker genieten van een ontspannen, niet op snelheid gefixeerde longrun.
Maar het blijft regenen. Dagen aan een stuk. En niet een beetje.
Regen betekent (voor mij althans) per definitie harder lopen, want een half uurtje in de regen lopen valt wel mee, maar een uur ? Dus lang én snel lopen ?
Ik weet niet eens of ik dat kan !

it's raining again...

Cmon you little fighter
No need to get uptighter
Cmon you little fighter
And get back up again
Oh get back up again

Nostalgie is het :

doodmoe

Ik ben doodmoe. Of ziek. Of er zit iets in mijn lijf. De grens tussen mentale en fysieke vermoeidheid is moeilijk te zien. Nog één dagje naar het werk en dan : uitslapen. Niet dat daar ooit veel van in huis komt, het lichaam is immers zo gebiologeerd door de klok dat het pas went aan het late uur als het maandag is, niet praktisch dus. Lang slapen : tot 8 uur, heerlijk.

Nu de loopkleren aan. Een kort loopje van 5 km.

Omdat ik weet dat het anders allemaal nog veel erger wordt.

Lopen als afschudden, als het optimaliseren van het lichaam. Het bestaat.

Overtraining ook. Dat zeggen* ze hier toch.

* Dat ik teveel zou lopen, zeggen de criticasters. Dat ik daarom zo moe ben. Dat kan natuurlijk meespelen. Maar als ik niet loop, lijkt het alsof het alleen maar nog donkerder wordt, het lichaam nog meer inslaapt. Is dit logica die alleen lopers begrijpen ?

Loopblog

De loopblog gaat er weer uit. Ik heb er maar één berichtje op gepost en al vergeten dat het vorige loopblogje eigenlijk op dié blog moest.
Lezen, lopen, werken, mijmeren, het 'loopt' allemaal zo door elkaar dat het artificieel voelt om ze uit elkaar te halen. Dus alle loopblogjes komen hier !

Zo heb ik een paar weken geleden besloten om te trainen voor de 10 mijl van Antwerpen. Ik had even gepiept bij Asics en daar bleek het bij het invoeren van mijn huidige gegevens (ik loop momenteel 10 km) een haalbare kaart. December, Januari, Februari, Maart ... nog 4 maanden om mijn longrun uit te breiden met 5 km. 10 mijl in atletiektermen zou immers 15000 meter zijn en geen 16. 093 meter. Oef, dat scheelt toch weer iets !

Het trainen voor die 10 mijl valt niet echt mee. 10 kilometer lopen gaat goed, maar de snelheid is bijlange niet als deze die ik bij de 5 km loop en de vermoeidheid stapelt zich op. Ik mag mij echter gelukkig prijzen dat ik zo goed als nooit last heb van eender wat. Na zo'n longrun voel ik mij de dag daarop wat vermoeider maar nergens spierpijn of andere pijntjes. Hip hip hoera !

Tegen alle advies in combineer ik mijn longrun echter altijd met heuveltraining wat misschien meteen de vermoeidheid én de trage snelheid verklaart. Maar tja, ik heb zo'n leuk parcours van 10 km ... Zoals te zien op het hellingsschema zijn het vooral de laatste 2 km die als heuveltraining kunnen tellen ...

Joepie !

Loopweer !
Vrije halve dag !

kerstlijstje

Een kwart jaar geleden wist ik wat mijn favoriete nieuwjaarscadeau's zouden worden : (digitaal)loopgerief. Aanvankelijk was ik behoorlijk verliefd op het huwelijk van Nike en de nano-Ipod, muziek en continu feedback over de gelopen afstand en snelheid. Tot ik tot inkeer kwam en besefte dat dit mij gruwelijk op de zenuwen zou werken. Het 'afstands'probleem wordt immers op prachtige manier opgelost door de kaarten van Google (via runnersworld traininglog) en snelheid meten is een kwestie van de regel van drie toepassen. Een stopwatch is voldoende.
Een foot-pod zou mij dergelijke gegevens ook kunnen geven, zij het na het loopje. Alles zou netjes geanalyseerd kunnen worden. Hmmm... Met een Garmin-toestel zou ik zelfs een ware GPS aan mijn voeten hebben. Tot ik weer dacht dat een simpel logboekje mij eigenlijk al voldoende gegevens geeft, en runnersworld biedt ook mooie gratis statistieken.

... geen digitale dingen dus. Ik wil blijven genieten van het lopen. Ik volg wel mijn afstand en mijn snelheid, met als enig doel om mijn trainingen een beetje gericht te doen zodat ik progressie maak.

en wat de loopcadeautjes betreft mag manlief mij op een paar nieuwe loopschoenen trakteren, want ik ben de 1000 km voorbij ...

flauw ?

Toch nog een berichtje over het lopen en ook een beetje in de hoop dat iemand het mij kan uitleggen. Zo'n chip registreert je 'begin' en je 'einde' en dit om volgens de organisatoren geen 'kostbare minuten bij de start te verliezen'.
Ik geef graag de eer aan de snelle lopers en sta daarom niet vooraan, zelfs niet in het midden.
Toch was ik in de war toen ik bij de uitslagen in het Belang merkte dat er een verschil van maar liefst 4 minuten op hun rekening zat en die van mijn stopwach. In nog kleinere letters zag ik dat de 'netto'-tijd via internet zou gegeven worden.
Mijn nettotijd was 2 seconden meer dan die van hen, dus meer dan redelijk. Ik klok immers pas af als ik werkelijk de eindmeet gepasseerd ben.
Maar nu blijkt dat de classicifatie én de snelheid wel berekend wordt op de brutotijd. Dus de tijd die ik gelopen heb + de tijd dat ik gewacht heb aan de startlijn, want de start ging om evidente redenen (duizenden lopers !) 'in blokken'. In mijn geval dus een verschil van 4 minuten !
Is dat normaal, dat ze voor rangschikking en snelheid brutotijd rekenen ?

update (overgenomen uit Runnersweb)

De Association of Road Racing Statisticians (ARRS) heeft bekend gemaakt dat men voor de statistieken gebruik zal blijven maken van brutotijden, niet van geregistreerde nettotijden.In loperskringen leidt dit onderwerp als jarenlang tot heftige discussies. Uit polls blijkt dat een meerderheid de uitslagen van evenementen liever ziet opgemaakt op basis van de zuivere looptijd ofwel de nettotijd. Die kan met gebruikmaking van een chip aan de loopschoen voor iedere individuele deelnemer worden geregistreerd. De brutotijd is een optelsom van de looptijd en de wachttijd die na het startschot verstrijkt tot de deelnemer de eerste chipmat overschrijdt. De ARRS motiveert het standpunt met de stelling dat een uitslag op basis van brutotijden recht doet aan het feitelijke wedstrijdverloop en een afspiegeling is van de volgorde van binnenkomst.

Dwars door Hasselt

Het was weer geweldig en ik heb veel bijgeleerd. Omdat ik ziekjes was stelde ik mijzelf als doel om rustig te lopen, de MP3 speler in de oortjes en enkel en alleen mijn eigen snelheid te lopen.

Het resulteerde opnieuw in een besttijd die een halve kilometer per uur hoger lag dan de wedstrijd vorige week. Dus ben ik meer dan tevreden. Ik was ook helemaal niet moe en voel nog altijd niets van de wedstrijd.

Ooit heb ik zo eens een schitterend examen gedaan. Ik was zo zenuwachtig dat ik de prof een "F" vroeg. Die man ging er gelukkig niet op in en zei : we zullen beginnen met die F maar beantwoordt toch maar de vragen. Het resulteerde in een dubbele A. Ik was zo op mijn dooie gemak omdat ik toch niets te verliezen had dat ik in discussie durfde gaan (filosofie). Uiteraard had ik dat te danken aan regelmaat van studeren (braaf studentje !).

Hetzelfde is vandaag gebeurd. Zo erg bewust dat ik toch niets kon verliezen heb ik mijn beste tijd ooit gelopen.

Voorlopig hebben het liefje en ik wel even genoeg van wedstrijden en willen we het even beperken. Het lopen zelf kan ik niet missen. Als ik twee dagen niet gelopen heb ben ik zo onrustig dat ik gewoon weg naar buiten moét, weer of geen weer. Om verveling tegen te gaan loop ik per week 1 korte loop op snelheid, eentje van een gemiddelde afstand en één 'long run' voor uithouding. Ik verplicht mezelf nog altijd tot looprustdagen, uit pure schrik dat ik mezelf anders blessures loop. Misschien mag ik na een jaar lopen wel iedere dag lopen. Tenslotte ben ik nog altijd maar een beginner (april 2007 : eerste keer 3 minuten een ramp !).

Moet ik een loopblogje beginnen ? Soms vraag ik mij dat af. Het komt er wellicht niet. Omdat ik nog andere passies heb zoals lezen bijvoorbeeld. En daar wil ik best ook 'mijn ei' over kwijt.

Voor de niet-liefhebbers van lopen kan ik dus alvast zeggen dat ik wat 'kalmer' zal zijn met mijn loopenthousiasme. Of het wordt toch een tweede blog !

waar blijft die energie ?

Met collega G. en K., beiden "gediplomeerd in L.O.", en O., gespecialiseerd in atlektiek had ik vandaag een sterk gesprek. De laatste drie maand ben ik meer dan tien kilo afgevallen (flink hé), eet ik alleen nog maar gezond en mijd ik alle suikers, train ik op zeer regelmatige basis én ga ik rond tien (jawel !) al onder het dons. Met al die inspanningen en gezond leven had ik als allerlaatste toch wel vermoeidheid verwacht.
Ik heb wel meer energie, maar dat is hoofdzakelijk na het lopen. Wanneer ik s'morgens uit het bed moet of er een lange dag voor de boeg is, lijk ik niet sterker of fitter dan mijn collegas-snoepers-asportivo's. Wat een teleurstelling !
Mijn gediplimeerde-motivators-voor-sport wilden mij nog troosten met het feit dat ik er 'toch heel goed uitzie' maar het wou niet lukken.
Tot collega O. (de atletiekspecialist dus) nuchter zei : wie loopt wordt moe.
Zo simpel is dat.

Vandaag is de bevestiging voor Dwars door Hasselt per post toegekomen. Ik kan mijn borstnummer en chip halen voor de loop. Manlief heeft besloten om ook mee te lopen, 3 km samen met onze R. Knap !
"Dwars door..." is een soort volksevenement waarbij het lopen geheel en al feestelijk wordt ingekleed. Ik ben er klaar voor wat training betreft, maar het lichaam is langzaamaan oververmoeid aan het raken van de combinatie kilometers & trainingen opdrijven, plus herfst- en andere kwalen en kwaaltjes.
Toch wil ik er bij zijn, al is het maar om het zalige gevoel naderhand.

allerlei microbes

Allerlei microbes in het lichaam. Zoals de wedstrijdmicrobe. Het liefje en ik hebben beiden een wedstrijd gelopen zaterdag. Ik haalde er meteen een 'besttijd'. Ik zag de wedstrijd als een combinatie van een gewone training, het opdoen van wedstrijdervaring en het leren omgaan met stress. Mijn lopen heeft sowieso veel van doen met het leren omgaan met stress en het 'laten gaan' van stress. Lopen is immers enorm déstresserend.
Naar verluidt schrijven sommige dokters hun patienten looptraining voor om om te gaan met stress of depressie. Gelukkig lijd ik niet aan het laatste, maar lopen maakt me wel gelukkig. Wanneer ik thuiskom van een loopje voel ik mij altijd 'happy'.

Lopen versterkt ook het zelfvertrouwen. Iedere keer wordt er een stukje (een afstand) 'veroverd'. Tenslotte leert lopen mij ook om goeie maatjes te zijn met mijn lichaam. In zowat alle boeken staat dat je moet 'luisteren' naar je lichaam en dat leer ik echt wel door het lopen. Zo is het voor mij nog altijd belangrijk dat er hersteldagen zijn.
Tijdens mijn eerste wedstrijd vond ik geen eenheid tussen lichaam en geest, vond mijn ademhaling niet het juiste ritme en dus ook de benen niet. Het is boeiend om te zien hoe ik gisteren 'verstandiger' gelopen heb : niet te sterk gestart maar ook niet te bang, niet panikeren als het even slecht gaat maar misschien net iets rustiger gelopen, de steile heuvels met kleine stapjes genomen.

Toch moet ik nog veel leren, heel veel. Thuis loop ik immers nog altijd regelmatiger en wellicht ook gezonder. Ondanks de 'verbeterde' prestatie voel ik dat ik het gisteren nog niet echt goed gedaan heb, waarmee ik het niet heb over snelheid. Aan snelheid ben ik nog lang niet toe.
De afstand was een makkie, maar mijn lichaam voelt zich vandaag niet zo tevreden over wat ik gisteren gedaan heb.
Mij laten opjagen door anderen ? De lat te hoog gelegd ? Hoe dan ook, vandaag was het, geheel tegen mijn zin, in inactief dagje. Dat was lichtelijk frustrerend. Het liefje deed gezwind intense crosstraining van een uur. Gelukkig kan ik daar al beter mee om. Mannen hebben meer spieren. Waarschijnlijk zal hij met evenveel training altijd beter zijn.
Dus veel geleerd de laatste (loop-)dagen. Mooi meegenomen !

om een depri week af te sluiten...

... besloot ik om vandaag mee te lopen met 'Dwars door Mechelen'.

Eerst wat uitleg over die depriweek. Er is natuurlijk die arm waardoor ik mij vreselijk beperkt en gehandicapt voel. Maar toen was er ook nog de auto die maandag iets te enthousiast een paal omarmde met destastreuze gevolgen.

Gevolg : (de rest van het lichaam) compleet verstijfd, zorgen rond een nieuwe auto maar bovenal een zelfvertrouwen onder nul. Hoe kan ik nu zo dom zijn om een paal ... enzovoort.

Dus moest ik iets doen dat mij een beetje zou 'opkrikken'. De benen doen het nog goed, vooral het bovenlichaam is verstijfd. Zou je dan kunnen lopen ?
Het plan lijkt volledig gelukt. De beentjes deden het goed, al zeurden de armen en het bovenlijf continu en doen ze dat nog. Dus heb ik toch al de helft van dat lijf weer 'op de been'.

Naar mijn gevoel (ik heb niet eens naar de exacte tijd gekeken) heb ik goed gelopen, maar ik moet morgen de "Gazet van Antwerpen" kopen om de uitslagen te zien. Niets op het internet, 'exclusief' in de krant, stond er.
Een beetje spijtig vind ik dat, zeker als je bedenkt dat het inschrijfgeld behoorlijk hoog lag ... Maar genoeg : eerste stap naar normale kaat is gezet !

helemaal mee eens

"Taking charge of your body

can help you take charge of your life.

And that power can help you

go wherever you want to go, every single day."

Cheryl Bridges Treworgy,
competed on five U.S. World Cross-Country teams

(1968, 1969, 1970, 1974, and 1976)

heerlijk speelgoedje !

Via runnersworld heb ik een heerlijk speelgoedje ontdekt. Je kan er via je runnerslog immers je route op kaart aanduiden en er wordt onmiddellijk berekend hoe lang je route is. Nog knapper is dat je je route ook nog eens via sateliet kan zien én de hoogteverschillen in beeld kan brengen.

Je kan deze sattelietkaart, met aanduiding van je route ook op het internet zetten, maar hier wil het nog niet lukken. Het fotootje is dus geen foto van mijn route (die gelukkig in veel meer groen ligt !)

Mits je de tijd ingeeft, hartslag enzovoort berekent het programma ook je snelheid en zet het alles in mooie statestiekjes.

Wil je een nieuwe route 'uitproberen', dan kan je dit nu eerst via de sattelietkaarten. Je weet meteen hoe lang je nieuwe route is en hoe groot het hoogteverschil is.

Kortom : geweldig !

man versus vrouw

Ik loop graag. Wat zeg ik ? Ik ben dol op lopen.Ik loop al jaren maar iedere keer liet ik het ook weer liggen en moest de conditie weer opgebouwd worden, was het weer (schijnbaar) beginnen van nul, oftewel zoveel minuten lopen, zoveel minuten wandelen. De minst aangename periode. Want leuk wordt het pas als je lang kan lopen. Minuten lang, kilometers lang is daarbij niet zo belangrijk.

Het liefje-alias-echtgenootje is door mijn enthousiasme ook begonnen met lopen. Bij de eerste training liep dat al mis. Hij stormde als een bliksemschicht iedereen voorbij en moest voortijdig opgeven. "Ik kan niet zo lang lopen als jij", zei hij dan. Maar hij liep wel snel, heel erg snel.

Sedertdien houden we onze looptrainingen gescheiden. Ik loop het liefste alleen. Het staat in mijn top drie van ontspanning. Een dikke week geleden liepen we dan wel een wedstrijd maar het was afzien. Ik zal alleen maar de anderen. Die sneller waren natuurlijk. Die minder rood waren.

Vandaag liep het weer mis. Het liefje bleef maar aandringen dat we nog eens samen moesten lopen. Want het liep niet zo goed met z'n lopen, zei hij, en ik zou hem motiveren om lang te lopen. Want ik ben een 'lange loper', motiveerde hij mij nog.
Ik liet mij weer verleiden. Amper twee kilometer hield hij het op mijn tempo vol en zoefde me dan weer als een bliksemschicht voorbij. Ik zag de rode stip altijd maar kleiner worden en verder van mij af glijden.
Daar ging mijn zelfvertrouwen. Ik zag alleen de rode stip. Sneller, beter, atletischer. Na 2,5 km keerde ik om en liep dezelfde afstand terug naar huis.

Hij kwam iets na mij thuis. Met een afstand die veel groter was natuurlijk. En een zelfvertrouwen ook al evenredig veel groter.

Ik loop nooit, nooit, nooit meer met een man !

Eerste wedstrijdloop


Met bovenstaande nummers hebben we onze eerste loopwedstrijd gelopen. Het Liefje-alias-Echtgenootje en ik. Totaal onvoorbereid behalve dat ik wist dat ik de afstand kon lopen. Ik loop al enkele weken zonder veel inspanning 5 km, en dit was een wedstrijd van 4,5 km in Herselt, Antwerpen.
We zijn twee groentjes, midden april pas moeizaam begonnen met '2 minuten lopen'. We zijn nog nooit naar een wedstrijd gaan kijken laat staan dat we wisten hoe zoiets ineen zat. Een mooie prestatie leveren was niet eens onze ambitie. We wilden meedoen en de wedstrijd uitlopen als een soort examen voor onze Start-to-Runtrainingen.
We zijn geëindigd in het laatste groepje. Zonder schaamte. Samen over de meet. Niet uit romantiek maar uit toevalligheid.

Lopen op je eentje aan het thuisfront is echt iets anders dan een wedstrijd lopen. Hoe zeer ik mij ook had wijsgemaakt dat ik niets te verliezen had - juiste gedachte ! - ik was toch zenuwachtig. Ik vond maar heel slecht mijn ritme en ik kreeg mijn ademhaling niet afgestemd op mijn stappen. Normaal gezien moet ik daar niets voor doen, gaat dat allemaal van zelf, maar pas na 3 km had ik door dat ik werkelijk zou moeten 'bijsturen' en bewust met die ademhaling bezig zijn.

Een stuk van het parcours ging over gras en dat viel dik tegen. Ik heb nog nooit op gras gelopen. Tenslotte waren de laatste 500 meter een en al klim. Met mijn vlakke parcourstraining ook een nieuwigheid.

Het laatste groepje (onbekenden) feliciteerde en bemoedigde elkaar. Een geweldige solidariteit : nee, wij zijn niet de tijdlopers maar we doen het toch maar ! We kregen een goodiebag en drank maar bovenal waren het Liefje-alias-Echtgenootje bijzonder fier op onszelf. We genoten van onze prestatie. En dat we het samen gedaan hadden, was nog zo leuk !

Op naar de volgende !

Doel bereikt en nu de beloning !

Ik heb de 5 km gelopen en al opnieuw bevestigd.

En nu komt de beloning ! Een sportieve beloning om nog meer te lopen !

Nu nog een winkel vinden want online is hij nog altijd 'nog niet beschikbaar'.

Onervaren

Het staat zowat in àlle boeken over lopen : herstel is belangrijk. Daarmee bedoelen ze dan doodgewoon herstel van een training. Blijkbaar moet je lichaam terug op adem komen en herstelt het zich niet alleen in de rustpauze, het versterkt zich ook.
Nu zit ik nog maar altijd in de aanloop van een betere conditie (dwz 5 km lopen zonder problemen), en zal dat lichaam sowieso wel de rust nodig hebben van mijn onverwachte inspanningen, maar meestal kan ik niet wachten om wéér te gaan lopen.

Eind vorige week werd ik echter geplaagd met het griepvirus. Ik had het dinsdag tijdens het lopen al een beetje gevoeld : een toegenepen droge keel. Tegen donderdag zaten de longen gewoon vast en begon het koortsmetertje te piepen.
Het hele weekend dan maar 'gerust', of zal ik zeggen 'hersteld'.

Nu is het terug dinsdag en de luchtwegen zitten nog altijd vol slijm. Er zitten proppen in mijn oren. Ik zweet met te pletter - en ben niet eens aan het lopen.

Maar het schuldgevoel en de angst groeit. Ik was zo goed bezig, zegt het stemmetje binnenin, straks moet ik helemaal herbeginnen. Hoeveel achterstand loop ik zo niet op ?

Dit is dus het stemmetje van de onervaren loopster. Want ik weet niet of het goed is om te lopen. Straks ga ik lopen en misschien loopt het helemaal niet lekker, waardoor ik gefrustreerd terug naar huis kom... (Ik hoop o zo van niet !)

Les 19 Start To Run : 4' lopen, 1' rust, 6' lopen, 2' rust, 7' lopen, 2' rust, 8' lopen. (Totale training : 32 min.)

Update : Het ging heel goed. dus geen frustratie. Volgende les 4 x 8'. Dat 'lijkt' mij weer een grensoverschrijding, maar zo denk ik er meestal over als het iets nieuws is. Het lopen was dus geen probleem, geen noemenswaardige grotere inspanning dan anders, maar 'the fun' zat er helemaal niet in, ook niet 'na' het lopen. Ik zal dit maar op het conto van die griep schrijven...

de hel van het begin

Ik loop al jaren "periodiek". Dit wil zeggen : ik loop een aantal maanden vrij consequent maar hopen omstandigheden en te weinig bewust bezig zijn met lopen zorgen er altijd voor dat het na die aantal maanden dan ook weer gedaan is.
Dat ik loopervaring heb, geeft mij het voordeel van de motivatie. Ik weet immers dat ik mij, eenmaal ik weer wat loopritme heb, prima en nog gelukkiger zal voelen, want lopen maakt gelukkig.
Het betekent ook dat ik iedere keer weer van nul af moet beginnen. En daar zit de angst. Want het is zo'n afgang dat je ooit zonder problemen een uurtje liep en een jaartje nadien na twee minuten moet opgeven.
Om die angst te omzeilen heb ik daarom te voorbije weken aan andere, niet confronterende cardio-training gedaan : wandelen, fietsen, tennissen (al zit daar meer kracht in volgens mij), fitnessen alwaar ik mij toelegde op het roeien en het sliden.

Vandaag kwam dus de test. Zou ik het nog kunnen ? Joepiejee, ik liep een half uurtje zwetend ('t is voor iets zomer) maar zonder merkelijke problemen. Daarna nog een kwartuurtje sliding gedaan. Het geheel afgerond met een douche en hup, wat was ik blij ! Dat betekent dat ik de hel van het begin achter de rug heb en gewoon fijn kan doortrainen !

Als beloning Runnersworld gekocht. Altijd goed voor een pak motivatie. Er stond een artikel in over lopers die bloggen. Zoals Lena bijvoorbeeld. Sommige bloggers schrijven er dat de blog hen moreel verplicht om te lopen, omdat ze anders niet weten wat te vertellen of het gevoel hebben zich te moeten verantwoorden ten aanzien van hun lezers.

Ik hou mij wat het bloggen en lopen betreft dus heel gedeisd. Ik ken immers mezelf, hoe plechtig ik mij vandaag ook voorneem om te blijven lopen en niet te stoppen...