lente

Ik zie o zo uit naar de lente. Daarom heb ik maar het huis vol bloemen gezet. De bollen die we 2 weken geleden gekocht hebben zijn al helemaal tot bloei gekomen. En de tulpen hier schreeuwen het uit : lente en licht, kom gauw, je bent welkom !

(Vaas kringloopwinkel)

januari

Ik ben net als Het Grote Verlangen geen januarimens. Geen wintermens. Geen sneeuwmens. Geef mij maar de uitbundigheid van het licht. Geef mij maar de kleuren van de lente en de zomer, de overvloed, de zon die zachtjes je schouders warmt.

Ieder jaar laat ik mij ook vangen. Want ik denk : als de dagen lengen, zij het minimaal, dan is het ergste toch voorbij ? Dan hebben we hartje winter toch gehad, dan kan het toch alleen maar beter worden ? Maar de dagen worden al langer in december terwijl de winter pas begint.

Vandaag moest/mocht ik voor het werk een hele dag in De Hoge Venen doorbrengen. Prachtige landschappen. Daar niet van.

Maar het hoeft niet. Geef mij maar de lente. De Zomer.

Maar dat had u al begrepen.

kousevoetjes

Dag Twee en de feestelijkheden zijn al een beetje opgeborgen. De realiteit haalt ons immers in. Vandaag op Dag Twee werden we immers verwacht op een begrafenis van iemand uit onze familie. Zoals de priester toepasselijk zei : we kwamen niet samen om elkaar een goed jaar te wensen maar om afscheid te nemen.

De voorbije twee weken reden we ook bijna iedere dag richting Gasthuisberg afdeling Intensieve Zorgen. Het begon met een hele nacht in het ziekenhuis, hopen dat de spoedoperatie goed verliep. Een zorgelijke nacht. Hersenoperaties zijn niet evident.

We beginnen het jaar dus op kousevoetjes. Dankbaar om de warmte die we koesteren, beschaamd omdat we ons soms druk maken in kleine dingen, dingen die niets zijn in het licht van het gevecht van leven op dood, leven op ziekte.

Ik wens iedereen bovenal een gezond jaar toe. Met kennis en gevoel voor wat écht belangrijk is. En dat weet u tenslotte het beste.

Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

winter !

Het lijkt dit jaar moeilijk op gang te komen : het huis in een kerstsfeer dompelen. En dat alles terwijl ik daar vorig jaar bijna niet kon voor wachten !

Gisteren stond op mijn to-do lijstje : kerstboom zetten. Het was echt een karwei ! Toen ik hem plaatste was het huis zonoverladen. Ik blijf met het gevoel zitten dat het "niet klopt" en wellicht is dat omdat de temperaturen nog zo mild zijn.
Vandaag stond ik op en zag een laagje rijm op het gras en de daken. Dus eindelijk, misschien toch, ook de kerstsfeer buiten ?

Soms lijkt het alsof ik de tijd gewoon niet meer kan bijbenen, dat ik nog met mijn hoofd ergens anders ben. Mijn handen en hersenen zijn bijna altijd bezig met de nabije toekomst : zorgen dat dit in orde is tegen dan en dat alles 'als het zover is' op wieletjes kan lopen. Ik mag dit niet vergeten en dat. Ik bekijk mijn agenda meermaals per dag. Maar mijn hart is niet mee. Dat leeft op een heel ander tempo. Dan neem ik even pauze tussen al het werken door en zit maar naar de klok te kijken alsof ik die 'pauzetijd' niet weet te plaatsen. Want er moet wel altijd iets gedaan worden en dat iets heeft zo goed als altijd met toekomst te maken.

Niet veel mindfullnes hier dus !

Maar toch, om mezelf op te peppen, een foto van vorig jaar, ja, weerom het verleden. Maar daar kan ik nu nog van genieten !

life !

Lees het bij Bruno, ik kan het niet beter schrijven. Wel korter : dat er o zo veel leuke dingen te doen/beleven zijn dat één leven niet lang genoeg is.

En al die bloggers, die brengen mij alleen maar op nog méér goede ideeën van 'dat wil ik doen' !

wie de hemel probeert te verwezelijken brengt de hel voort

Het liefje en ik hebben ons op donderdagmiddag - het regende pijpestelen - onder een dekentje met een boek verschanst. We lezen beiden graag en veel, maar het ontbreekt ons aan 'lange' tijd om te lezen, zeg maar meer dan een uur aan een stuk.

Wat een luxe om je in alle rust en stilte te kunnen wijden aan een boek ! Ik heb het boek van Friedl Lesage uit en heb er van genoten. Bekende Vlamingen & Nederlanders (politici, kunstenaars, schrijvers) over levensbepalende boeken. Het lezen van dergelijk boek brengt natuurlijk een nieuw lijstje te lezen boeken mee ! Je krijg goesting nog meer te lezen als je het enthousiasme over bepaalde boeken merkt.

Guy Verhofstadt was voor mij toch wel een verrassing. Ik had echt niet gedacht dat zijn lijstje mij zou boeien en wel in die mate dat ik mij zelfs eens aan die mastodont van Karl Popper wil wagen.

Hij (Popper) streeft naar een multiculturele en mult-etnische samenleving.
Een samenleving die zich niet opsluit in een of ander identiteitsdenken.
Identiteit moet je respecteren, of je nu man bent, of vrouw, Vlaming, Waal,
Brusselaar of Gentenaar. Iedereen bestaat uit verschillenden identiteiten. Je bent
bijvoorbeeld politicus, je houdt je met bepaalde zaken intens bezig, je hebt ook
hobby's. Mijn identiteiten zijn veelvoudig. Popper zegt : je moet rekening
houden met die complexe identiteit, sterker nog, we moeten de maatschappij
daarnaar organiseren. We mogen de maatschappij niet opsluiten en alleen
identificeren via bepaalde criteria zoals taal, cultuur en religie. Ik denk dat
de theorie van de open samenleving enorm goed past bij onze tijd en onze wereld,
de 'geglobaliseerde' wereld. Maar natuurlijk moet je op je hoede zijn. Wie de
hemel op aarde probeert te verwezenlijken, brengt de hel voort. Kijk maar naar
ideologieën als het nazime, het fascisme of het communisme. Ze zijn allemaal
terecht gekomen in de hel.

Ondertussen ben ik met een nieuw boek begonnen dat mij verrast. Europese Revolutie : hoe de islam ons voorgoed veranderde. Ik ben nog niet zover gekomen in het boek, maar het klinkt als een refrein doorheen de hoofdstukken. Puur demografisch wordt Europa steeds meer een moslimgemeenschap of een gemeenschap waarvan de meerderheid van de burgers uit een moslimcultuur komen of de moslimcultuur onderschrijven. Ik denk dat het schrijven van Verhofstadt hier goed bij past : een pleidooi voor een open samenleving. Open maar wel 'op je hoede zijn', want naar analogie van zijn schrijven denk ik ook dat eender welke religie of ideologie die pretendeert de hemel (of anders gezegd 'de beste maatschappij') te willen verwezenlijken, het gevaar in zich draagt de hel te realiseren.

goodbye halloween !

Halloween is een beetje aan ons voorbij gegaan. Te grote kinderen en onbekendheid met het feest. Verder dan pompoensoep maken en lichtjes voor het raam hangen ben ik niet geraakt. Ik weet niet wat er van te denken. Zo lang het maar niet te commercieel wordt. Maar de combinatie 'licht' en 'winter' kunnen me wel overhalen. Al ware het maar omdat ik niet van de winter hou en de feesten het allemaal een beetje dragelijker maken. Al ware het maar omdat ik van pompoensoep hou. Van het ritmeren van de tijd. Ieder seizoen zijn charme, ik leer het nog wel !

Een leven in boeken

In het boek "Een leven in boeken" vertellen mensen welke boeken hen zijn bijgebleven. Hugo Matthysen begint bij zijn kindertijd. Het deed me denken aan mijn geschiedenis met boeken. De toegang tot boeken is altijd gemakkelijk geweest. Ik kreeg als kind gemakkelijk boeken, moest daar totaal niet moeilijk over doen. Mijn ouders zullen het wel deels uit pedagogische overwegingen gedaan hebben, maar de praktische voordelen van een kind met boeken moeten veel sterker hebben doorgewegen, anders had ik er nooit zoveel gekregen. Het praktische voordeel hoorde ik mijn moeder aan andere volwassenen vertellen. "Geef ons Kaatje een boek en je hoort ze niet meer". Met vijf kinderen en een Kaatje dat een tatertalent bleek te zijn kan ik best begrijpen dat ze het thuis een handige manier vonden om wat meer rust in huis te hebben. Later ontdekte ik de bibliotheek. Ik mocht er vanaf het derde leerjaar de fietsrit alleen doen, 3 kilometer heen en terug, en voelde me als een piraat die altijd met schatten terugkwam. Controle op wat ik las is er nooit geweest, dus kon ik eender wat lezen.

Maar goed, hier komt het lijstje van "5 boeken van mijn leven".

Toen ik in het eerste leerjaar zat moest ik naar het ziekenhuis omwille van ontstoken amandelen. Ik herinner me van die periode vooral veel cadeautjes, maar ook een groot boek van Richard Scarry. Het boek was groter dan een A3 formaat en had een thema per 2 bladzijden. Zo herinner ik mij zoiets als 'de brandweer', of 'de boerderij'. Ik vond het prachtige tekeningen en je kon er blijven naar kijken. De (dieren-)personages kwamen altijd terug.
De boeken zijn ondertussen verloren gegaan maar het kostte me maar 10 minuten zoekwerk op internet om het boek toch terug te vinden. Ik wist dat het oorspronkelijke boek in het Engels was en met het intikken van 'childrens bok' en 1974 vond ik het redelijk snel. Ik overweeg zelfs om het te bestellen, want zelfs in het Nederlands bestaan deze boeken (het is een hele reeks) nog altijd. Of ze pedagogisch zo verantwoord zijn weet ik niet.

Het tweede boek was een kinderbijbel. Het was een hele reeks blauwe boeken met grote prenten die ik in de bibliotheek haalde. Ik zou ze herkennen als ik ze zag, maar vind het niet terug op internet. Ik moet ongeveer 10 jaar geweest zijn, ik bleef maar delen van die bijbel meesleuren naar huis. In die kinderbijbel stonden heel wat sterke verhalen en op die leeftijd (vijfde leerjaar) wou ik, zoals dikwijls typisch is - een wondermooie wereld waarin iedereen goed was en lief. Een god die voor alles zorgde maakte het plaatje compleet. Mooie herinneringen heb ik eraan.

Voor zover mijn herinnering terug kan gaan herinner ik mij van die periode ook volgend reeksen : De Olijke Tweeling , De Vijf en Nancy Drew. Dat waren niet zo'n goede boeken denk ik nu, maar wel te vinden in iedere supermarkt, wat wellicht veel verklaart !

In het secundair onderwijs werd ons eindelijk literatuur aangeboden, de boekenlijst ! Ik las toen veel boeken die uitgeven werden door uitgeverij Lannoo. Er was een boek dat heel populair was onder de meisjes 'Leven overleven' van Gie Laenen. Ik heb het ook gelezen maar vond er niets aan. Ik las ook de boektoppers van uitgeverij Averbode, maar ook hier is niets echt blijven hangen.

In het vierde middelbaar werd ik lid van een poëzieclub en werd ik hevige fan van Hans Lodeizen. Ik schreef er zelfs gedichten over !

In datzelfde jaar leerde ik ook Etty Hillesum kennen en zij hoort wel op het lijstje 'boeken van mijn leven'. Haar dagboeknotities, gebundeld in 'het verstoorde leven' pastten me als een op maat gemaakt kleedje. Haar dagboek is geschreven tijdens de tweede wereldoorlog, toen zij als joodse vrouw moest onderduiken. Haar leven bestaat uit boeken en literatuur (Rilke) en beperkt zich tot een kleine kring van mensen en haar bureautje waar ze leest en schrijft. Zo'n leven van lezen en schrijven heb ik lang gekoesterd, en zeker op m'n 16de. Die grote wereld hoefde niet, ik wou en kon net als haar leven op mijn kamertje, omringd met boeken en een paar goede vrienden met wie ik dan 'grote gedachten' uitwisselde.



Tijdens mijn studententijd in Gent en Leuven zijn me twee boeken bijgebleven die bijna uit elkaar vallen omdat ik ze meermaals gelezen heb en er tal van aantekeningen in gemaakt heb.

Het eerste is een biografie van Simone de Beauvoir, de bloei van het leven. de Beauvoir zou wellicht korte metten gemaakt hebben met Hillesum. Als Hillesum in een kleine wereld leefde waarin de gedacht bijna belangrijker was dan de daad, dan was het bij de Beauvoir wel het omgekeerde. Van de Beauvoir herinner ik mij de gedachten : je wordt niet als vrouw geboren, je wordt vrouw gemaakt. Of toch iets in die zin waarmee ze bedoelde dat de maatschappij vrouwen in een bepaalde rol duwt. Door haar leerde ik het feminisme kennen maar ook het (politiek) activisme. Later las ik Le deuxième sexe van haar, lang de bijbel van het feminisme, ... maar dat vond ik toen al sterk overdreven. Maar goed, ze had het boek in 1949 geschreven en ondertussen zat ik al in de 80er jaren ! de Beauvoir bracht mij ook liefde voor schrijven mee, net als Hillesum, maar op een heel ander niveau. de Beauvoir was een filosofe en haar taal was ontzettend goed verzorgd. Door haar leerde ik ook Sartre kennen, en lang heb ik gedweept met de intro van La Nausée.



Even sterk, en misschien het sterkste boek 'van mijn leven' zijn De Gebroeders Karamazov van F. Dostojewksi. Ook dit boek ligt aan flarden en is gelezen en herlezen. Wanneer ik het lijstje boeken bekijk, dan zit er echt wel evolutie in. De boeken van Richard Scarry waren deze van een perfecte, kinderlijke wereld. Met de bijbelverhalen wist ik al dat er iets niet klopte maar hoopte toch nog dat alles uiteindelijk goed zou komen als we maar genoeg ons best zouden doen. Hillesum was in zekere zin een afkeren van de wereld en kiezen voor innerlijkheid, het leven in boeken en gedachten. Bij de Beauvoir werd de richting omgekeerd : er was/is van alles mis en de wereld moet revolutionair hervormd worden !
Uiteindelijk kwam ik terecht bij De Gebroeders Karamazov en als daar over de rauwheid van het leven maar ook over de liefde. Over de aandacht en tederheid van kleine dingen maar ook moord en schuld. Wat ik bij 'de gebroeders' zo goed vond was dat Dostojewski daar mensen tekende in al hun grootheid en kleinheid. Er zaten heiligen en moordenaars bij, van alles, maar op een of andere manier kon je voor alle personages begrip opbrengen. Als ik een top 5 zou moeten maken, zou deze met stip op nummer 1 staan !


Ik ben wel eens benieuwd naar andere lijstjes. Zoals die van Michel, Bruno, Lies en Lien, Lichtindeduisternis ... Of goed, kies zelf maar of u zo'n blogje wil posten !

misschien is het nog zo erg niet

Tot nu toe kan ik alleen vanuit m'n venster kijken naar de prachtige kleuren die de herfst teweeg brengt en tegen het lief - als we naar het werk rijden en ik als een prinses gevoerd word - mijmeren dat het toch ook mooi is, die herfstkleuren. Want ik ben een zomertype en voor mijn part mag het altijd zomer zijn. Ik denk dat de herfst uitgevonden is om mensen als ik, die een hekel hebben aan de winter (veel te donker, veel te koud) te laten 'wennen' aan het het idee.

Spijtig genoeg heb ik nog niet écht kunnen genieten van de herfst zodat er misschien toch een beetje liefde zou komen, maar toen ik dit blogje in mijn mailbox viel, dacht ik even : misschien is het nog zo erg niet.

kwantiteit versus kwaliteit in het onderwijs

"Ik ben ervan overtuigd dat over pakweg tien jaar naast de universiteit
iets zal
komen dat wél tegemoet komt aan de maatschappelijke nood aan
elitevorming. De
universiteit zal zich dan vooral toeleggen op het
voortgezet onderwijs. De
nadruk op het kwantitatieve staat een keuze voor
het kwalitatieve in de weg".

Rik Torfs in De Standaard 17/10/2009



... en nu nog hopen dat deze beweging zich ook voortzet in het secundair onderwijs. Alleen merk ik daar dat men ongelooflijk veel schrik heeft voor het woord 'elite', omdat men dit associeert met sociale elite en wel op gronden van maatschappelijke status en financiële rugslag.

Toch denk ik dat er nood is aan een omgeving (lees : onderwijs) waar leerlingen - uit welke sociale klassen ook - met meer dan gemiddelde capaciteiten de kans krijgen zich te ontplooien. Het onderwijs moet alles doen om die te vinden en te stimuleren in plaats van ze demotiveren omdat ze niet uitgedaagd worden.

Hoezo midlife crisis ?

De voorbije woensdag volgde ik een seminar rond 40+. Mathematisch viel ik in de categorie. Ik ben 42 ! Laat dit meteen een statement zijn dat ik totaal geen probleem heb met het vermelden van mijn leeftijd.

Het seminar zou gaan over leven en werken als 40plusser. Nu had ik vooral op dat 'werken als' gehoopt, maar daar werd niet veel over gezegd.

Na een half uurtje had ik al door dat ik totaal niet op mijn plaats zat. Nu en dan vroeg de trainster-psychologe van dienst of ik het een en ander erkende. Niet veel eigenlijk. Dat ik mij minder fit voelde ? Eu, nee. Als je bedenkt dat sedert een dikke 2 jaar wekelijks meermaals loop en daar nog progressie in maak, dan denk ik niet dat ik minder fit ben. Last met de ogen ? Dat is bij mij al begonnen op m'n 16de en ik maak er een sport van om brilletjes in allerlei kleuren en vormen te kopen.

Dus nee, in de nadelen kon ik mij niet echt vinden. Geen problemen hier met zingeving, want eerlijk gezegd, ik heb het heel erg naar mijn zin ! Geen problemen met het gevoel dat ik 'aan de tweede helft' van mijn leven ben, want echt waar, het lijkt juist alsof het nu pas écht leuk wordt, al heb ik ook schitterende herinneringen aan mijn studententijd in Gent en Leuven.

En tenslotte : de sleur met mijn echtgenootje zit er niet in. Hij is zelf met zoveel interessante dingen bezig dat ik iedere dag van hem leer. Efin, hij is gewoon zelf ontzettend boeiend ! ;-)

De voordelen dan ?

Tja, in de voordelen kon ik mij dan gelukkig wel herkennen. Naar verluidt zouden veertigers dichter bij hun eigen waarden leven en minder 'voor het werk', 'voor de baas', 'voor de omgeving' omdat ze beter weten wat ze willen. Dat kan ik wel onderschrijven. "Een veertigplusser kan je niet veel meer wijsmaken", werd gezegd, "want die heeft al veel gezien".

Veertigplussers zouden ook over veel zelfkennis beschikken en beter in staat zijn om een onderscheid te zien tussen hun rollen (moeder zijn, echtgenote zijn, werknemer zijn, vriendin zijn) en wie ze echt zijn. Die rollen en het authentiek zijn hoeven echt niet in concurrentie met elkaar te zijn, in tegendeel 40plussers zouden congruenter zijn.

Tegen de avond was het seminar gedaan en ik snelde naar huis. Omdat ik bij mijn liefje wou zijn, en de kinderen. Omdat ik dacht : allemaal goed en wel maar toch liever thuis.

Het was best interessant, al ware het maar dat ik tot het grote besef kwam dat mijn leeftijd o zo 'voordelig' is.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik de jongste deelneemster was. Maar zoals ik het nu zie, zijn die zogenaamde nadelen nog niet echt in zicht !

het Spook van Mexico

Ik heb ongeveer 3 dagen in bed vertoefd. Met de griep. O wee. Dit is de eerste dag dat ik opgestaan ben en alle moed verzameld heb om van bed tot de keuken te wandelen. Dat lukte !

Ik ben een slechte zieke. Ik verveel mij te pletter. Een beetje ziek-zijn valt mee : dan kan ik zonder schuldgevoel uren lezen en naar televisie kijken en tussendoor rusten. Maar dit was een Griep van zo'n gehalte dat ik als een vodje bleef liggen. Waterige ogen. Een neus waar eerst van alles uitkwam en toen alles verdween in de longen. Ik zal je maar niet vertellen wat voor vieze dingen zich daar allemaal nestelden.

Een griep ! Midden zomer dan nog wel ! Op het eind van de vakantie ! En dat terwijl ik - omdat het eind vakantie was - weer net zo'n mentale energiekick had gekregen : dit en dat wil ik nog doen voor de vakantie voorbij is !

Maar het is dag 4 en het tij lijkt te keren. Was het de Mexicaanse ? Ik weet het niet. Ik denk het niet, maar hoe zou ik het ook weten ? De mededeling 'kaat en griep' was genoeg om iedereen hier uit de buurt te houden. Ik moest es die Mexicaanse hebben. Wat natuurlijk mogelijk is. Ik ben een sociaal beest, ben op reis geweest en nog van dat.

Sterk dat ik door zo'n kleine dingen weer o zo dankbaar kan zijn dat ik door de band genomen meer dan gewoon gezond ben, dat ik kan lopen, fietsen, dansen, zumba doen en nog van dat meer. Dat ik in ons zwembad kan liggen luieren en o zo genieten.

Vandaag aan alle mensen die ziek zijn en niet van het zonnetje kunnen genieten, en in het bijzonder voor de mensen die meer dan gewoon een griep hebben : ik bewonder jullie moed en als die ontbreekt, dan wens ik die jullie toe. Dan wens ik jullie toch zomer en zon toe, dat jullie er toch een beetje kunnen van genieten. En natuurlijk beterschap. Uiteraard.

herinneringen

Niet de klassieke foto's uit Barcelona, maar de meeste net op de rand van de stad genomen. Great city !

Alleen reizen

Vele van mijn reizen heb ik alleen gemaakt. Ook de grote in Azie. En dus ook dit kleintje. Vorig jaar in India en Nepal was ik bij een groep. Een vrij losse evenwel, want het principe van Koning Aap is enkel vervoer en logies, de rest moet je zelf weten. Maar het was al genoeg om te weten dat ik liever alleen reis.

Soms vraag ik mij af of het een afwijking is : de behoefte om alleen te reizen. Maar goed, ook dezer dagen geniet ik van het alleen zijn. Misschien omdat ik het anders zelden ben en is dat op z'n tijd wel es luxe.

Alleen op reis - waar ook - voel ik mij zo licht als een veertje. Het lukt mij zonder problemen om te versmelten in het land en alles wat er rond mij gebeurt. Mindfullness of zo noemen ze dat zeker, en dat zou wel kunnen, want ik heb immers geen zorgen of bekommernissen, ik moet alleen maar 'zijn' en aangezien - even filosoferen - ik niet niet kan zijn, resulteert dit in het gevoel zo licht als een veertje te zijn en totaal zorgeloos ook.

Zo heb ik van slenteren en zwerven een tweede natuur gemaakt. Ik kom buiten in het hotel, neem al dan niet een metro en stap lukraak ergens uit. We zien wel waar we uitkomen. Soms speel ik spelletjes met de huizenblokken : 2 naar het noorden, 2 naar het westen, 2 naar het noorden, eentje oostwaarts. Dan maak ik door mijn wandelgangen tekeningetjes in de stad. Ik kom daardoor op onvermoede plaatsen en wijd ik mij meteen aan mijn geliefde hobby : bankjes zitten. Soms ga ik al eens een gesprek aan met iemand of iemand anders doet dat met mij. Een alleenzaat die een half uur op een bank zit roept blijkbaar vragen op, of boezemt vertrouwen in. Kinderen bijvoorbeeld. Die spelen en blijven plots voor je staan en kijken je aan alsof ze iets nieuws ontdekt hebben. Dan trek ik een gekke snoet. Het voordeel van vrouw te zijn natuurlijk, want de moeders kijken me vriendelijk aan en beginnen soms een praatje.

Eergisteren werd er gedanst op straat. Het waren oudere mensen en een paar muzikanten. Ze walsten. Ze hadden meteen een respectvol publiek. Ik stond ook te kijken, tot een man, die wel de tweelingsbroer van Toots Tielemans kon zijn, me bij de arm nam en uitnodigde om mee te walsen. Een prachtige trage stijlvolle dans. Alleen heb ik er niet veel van gebakken, op uitzondering van veel glimlachen om zoveel gebrek aan stijl van mijn kant natuurlijk.

Vandaag is het echter al mijn laatste dag in Barcelona. Dit reisje was een soort troostreisje omdat ik uiteindelijk niet naar Iran vertrokken ben. Manlief is thuis en amuseert zich kostelijk. De berichten die ik van hem hoor zijn allemaal o zo boyish dat het aandoenlijk is : dat hij vissen gekocht heeft ! En een aquarium ! En dat hij buiten aan het boren en kloppen is (wat breekt hij af ?). En dat hij nieuwe gerechten uitprobeert. Dat hij bij La Mama is blijven kletsen. En dat de vakantiedagen allemaal te kort zijn !

Liefje en reizen gaan niet zo goed samen. Zo zijn we deze vakantie een paar daagjes op citytrip geweest en hield hij het na een overigens schitterende dag, al voor gezien. Figuurlijk. Want hij bleef nog de overige dagen voor mij. 'Ik kijk wel naar de Tour hier, ga jij maar lekker in de stad'. Het bed was te klein, de kamer te horig, het eten te saai. Het was kortom : niet thuis. Want mijn lief is een huisduifje.

"Maar ik mis je wel hoor", zegt hij aan het eind van het gesprek. "Ik ook", zeg ik, en ben blij dat hij zo goed klinkt.

Plechtige communie : afschaffen ?

Ik was vandaag - geheel in de geest van Pinksteren - op een plechtige communie. De viering althans. Nee, geen vormsel, dat zou later gebeuren, maar een hernieuwing van de doopbeloften.
Een kleine veertigtal kinderen van 12 jaar zaten er rond het altaar. Geen idee wat door hun hoofden en harten ging, maar toen ze als teken van 'hernieuwing van hun doopbeloften' één voor één het kruisteken met wat water uit het wijwatervat moesten maken, wist ik niet wat ik zag : maar liefst een klein tiental van deze kinderen kon geen correct kruisteken maken. Andere wisten zich totaal geen houding te geven want de fotograaf klikte ieder kind afzonderlijk op dit moment.
Toen de kinderen te communie gingen vond eentje niet beter dan de hostie mee te nemen en er mee te spelen.

Kijk, ik heb werkelijk niets tegen religie. Maar het moet een beetje serieus blijven.
Misschien moeten ze het gewoon afschaffen. Die dingen met kinderen. Dingen laten beloven die ze geeneens begrijpen. Laat ze later, als ze dan nog willen, kiezen. Als de cadeautjes er niet meer zijn en ze het doen om wat het is. En geef ze ondertussen een lentefeest of wat dan ook.
Dat lijkt mij voor het gros van de kinderen, ronduit eerlijker. Leren 'doen alsof' lijkt mij geen goede strategie.

pubers

Ze zijn op de hoogte van alles en je maakt ze niets meer wijs.
Ze weten wat ze willen en vooral wat ze niet willen.
Met stellige overtuiging poneren ze de grootste stellingen, barstend van zelfvertrouwen.
De hele wereld ligt voor hen open via televisie en internet.
Ze willen veel, ze willen alles, gretig als ze zijn.
De buitenkant.

En dan de binnenkant. Vol twijfels. Vol onzekerheid.
'Doe ik het wel goed ?', 'Wat denken ze over mij' ? 'Ben ik mooi genoeg ?'.

Van sommige pubers ken ik alleen de buitenkant, lopen ze over mij heen met een zelfzekerheid, een president waardig, draait de hele wereld rond hen en geen ander.
Dan denk ik : hé, je leeft hier niet alleen ! Je bent niet het middelpunt !

Van andere pubers ken ik dan weer enkel hun binnenkant. Ze schrijven me brieven. Ze zijn stil en teruggetrokken, ik zou ze zo voorbijlopen.
Dan denk ik : hé, je bent echt niet alleen hier. Je mag best wel wat meer in het licht gaan staan !

En maar hopen dat het goed komt. Met beiden.

de wereld draait door

Dit weekend las ik een artikel van Annelies Rutten in het Magazine van Het Nieuwsblad. Haar dochtertje bleek 's morgens ziek en dat was het begin van veel paniek. Niet omdat het dochtertje ziek was, maar wel omdat beide ouders moesten gaan werken, afspraken en deadlines hadden en niet zo meteen wisten wat te doen. Paniek alom, waarbij ze nog eens onder de indruk was van haar paniek : had ze niet eerst moeten 'moederen' ?

Een collega van mij zuchtte onlangs omdat ze 'de zaterdag' niet voor elkaar kreeg. 3 kinderen die naar muziekles (3 verschillende klassen en 2 verschillende locaties) moesten. Ze moest de hele voormiddag rijden van hier naar daar. "En dan kan ik 's namiddags beginnen met de kuis, de boodschappen". Op zondagvoormiddag bereidde ze haar lessen voor. Want gelukkig wou manlief voor het ontbijt zorgen en het middagmaal. 's namiddags was het even rustig om - zoals wellicht vele vrouwen op zondag - aan de strijk te beginnen in de vooravond, want de meeste wasmachines draaien in het weekend.

Onlangs hoorde ik nog een jongen van een jaar of 13 in volle familiekring klagen over zijn mama die op zaterdag 'seminarie moest volgen'. 'Ik wil dat mijn mama thuis is in het weekend'. Een valabele wens van de jongen, maar ik denk dat de mama al net hetzelfde wou.
Later zag ik de moeder in kwestie die het gesprek had opgevangen. Ze voelde zich zo schuldig. Maar niet deelnemen aan het seminarie bracht haar job in het gedrang.

Soms vraag ik mij echt af waar we mee bezig zijn. We werken ons te pletter. Voor veel ouders is thuiskomen van het werk gewoon switchen van job : eten klaar maken, boodschappen doen, huis schoonmaken, zorgen dat iedereen nette kleren heeft, administratie afwerken, en ... voor velen toch ook nog echt werken voor 'het werk'.
Is het nog allemaal combineerbaar ?

Ik ken een mama met een prachtige carrière en die heeft resoluut voor een 'nanny' gekozen. Het was dat of mijn carrière op een lager pitje, zei ze. Ze konden het zich - echtgenoot ook een carrière - veroorloven. Tja, dat gaat goed daar. Maar krijg je daarvoor kinderen, om ze te laten opvoeden door een nanny en ze een kwartier of soms helemaal niet, op een dag te zien ?

Terug naar de haard dan ? In mijn jonge jaren bleven de meeste mama's thuis. Ik had geen enkele vriendin wiens moeder wel werkte. Voor alle kinderen gold dat ze thuiskwamen en warm konden eten, mama was thuis. Ik kende alle moeders van mijn vriendinnen. Ik ging er spelen en om 4 uur kregen we van die moeders allemaal boterhammen met choco.
Ik heb er best goede herinneringen aan, maar ik ken evengoed oma's - ondertussen in de 70 - die daar ook goede herinneringen aan hebben, maar heel veel spijt hebben dat hun leven zich beperkt heeft tot de thuiszorg.

Vermoeidheid. Ik hoor het bij al mijn vriendinnen met kinderen. Ze doen allemaal zo ontzettend hun best maar zijn doodop. "Later wordt het wel beter", zeggen ze me, "als ze wat ouder worden". Maar dat ouder worden laat dikwijls lang op zich wachten. Ik ken immers heel wat Mama Hotels. En dat ze hun kinderen graag zien.

Natuurlijk !
Ik denk dat wij de eerste generatie ouders zijn waarvan het merendeel beiden gaat werken. Wij zijn eveneens de generatie ouders die overladen worden met informatie over hoe je al dan niet je kinderen moet opvoeden. Door al die opvoedprogramma's en -boeken wordt bijna constant de boodschap gegeven dat er zoveel kan misgaan en je bijna een bachelor nodig hebt om kinderen op te voeden. Eenvoudiger is het er zeker niet op geworden.

Wanneer zullen we de resultaten van deze generatie zien ? Zowel bij de kinderen als bij de ouders ? Hoe zullen we de eindrekening evalueren ?
Ik vraag het mij dikwijls af.

graag zien

Onze dag begon met een ritje naar oma en opa. Oftewel mijn schoonouders. 50 jaar huwelijk. Het feest was pas in de namiddag, maar wij hadden 's nachts het huis al versierd en de buren hadden er nog een behoorlijk stukje aan verder 'gebreid'.
Meer dan een jaar is oma al bezig met dit feest, groot als ware het een huwelijks feest.
50 jaar wel en wee, maar bovenal twee gelukkige en gewoonweg goede mensen. Met gezond verstand.

Toch begon onze dag niet in feeststemming. We moesten voor het 'feest' ook nog naar een begrafenis van de vader van een vriendin. Die behoorde tot dezelfde generatie als oma en opa, maar had z'n vrouw reeds vroeg verloren. Waar wij - de (schoon-)kinderen vandaag de ouders zouden vieren om 50 jaar huwelijk, werd hier door de kinderen afscheid genomen van de laatste ouder.

Manlief was sterk onder de indruk. Het was duidelijk dat de overleden papa heel erg gemist zou worden. Het was duidelijk dat er veel liefde was tussen de kinderen.
Op het eind van de dag - het feest van de ouders voorbij - zei mij niet zo spraakzame man : uiteindelijk gaat het om graag zien.

Zullen we op het eind van ons leven graag genoeg gezien hebben ?

De vraag blijft in mijn hoofd dolen. Niet : zullen we genoeg verwezenlijkt hebben, zullen we de juiste keuzes gemaakt hebben, maar gewoon : zullen we graag genoeg gezien hebben ?
Soms verrast mijn echtgenoot mij, zoveel filosofie in één zin.

verwendagje

Vandaag is het mijn verwendagje. Zelf beslist ! Dus kocht ik vandaag bloemen en tijdschriften, maakte een van mijn mans lievelingsmaaltijden ("is er iets bijzonders vandaag ?", vroeg hij) en ga ik me vandaag lekker 'uitleven' op de naaimachine om een nieuw zomers rokje te maken.
Reden van dit alles ? Wij, vrouwen, hebben The Challenge gewonnen. Daar kan je al dagenlang, wekenlang van alles op mijn loopblog over lezen.
Kort samengevat : 5 vrouwen tegen 5 mannen, om het meest kilometers. De mannen vertrokken iets later. In de prijzen zijn we sowieso gevallen, want Nike bezorgde ons lekkere loopschoenen en een Apple I-pod Nano voor al ons gezweet.
Dus vandaag eens niet lopen en zelfs niet sporten maar heerlijk genieten van andere dingen.
Minstens zo belangrijk waarom het vandaag verwendag is : de zon schijnt. En dat moet echt, echt, want Kaat is absoluut geen wintermens en mist het licht zo erg dat het miste reepje zonlicht haar al heel happy maakt.

Vandaag verwendagje. Met stof bezig zijn, boeken lezen en ja, tussendoor een beetje werken. Deze avond naar de naailes om met 'de dames' taart te eten, want dat hoort er ook bij.
En bovenal... blij zijn dat het lente wordt. Laat het alsjeblieft niet meer winteren !

vaders en echtgenoten moeders en echtgenotes

Soms - ik vrees vaak - worden echtgenoten vaders en vergeten ze dat ze ooit echtgenoot waren.
Soms - misschien nog vaker - worden echtgenotes moeder en vergeten ze dat ze ooit echtgenote waren.
Wanneer de kinderen dan eindelijk groot zijn er veel minder vaderen en moederen aan is, zijn ze vergeten wat het is echtgenote, echtgenoot te zijn.

Voor sommigen is het dan te laat.
Anderen beginnen een nieuwe relatie, omdat de nieuwe man, de nieuwe vrouw vader, moeder was maar nu niet meer. Ze kunnen opnieuw beginnen, als echtgenoot, echtgenote.
Of ze blijven wel samen, organisatorisch sterk - het resultaat van zoveel gezinsmanagement - maar zijn niet langer echtgenoot, echtgenote.

Ik zie het zoveel. Het maakt mij zo triest.
Het gebeurde met de beste bedoelingen. Zo wilden zo heel erg goed vaderen, moederen.
Zo goed zijn in het werk.
Dat ze nog een vrouw, een man hadden, was net teveel om dragen.
Eerst de kinderen, boven alles de kinderen.

En dan zijn ze eenzaam. Want ze kennen hun man, hun vrouw niet meer.

vogelgeluid

Deze morgen hoorde ik vanuit de slaapkamer een vogel zingen. De eerste ?

Ik dacht : Kaat, het komt allemaal goed.

Lente, ik heb jou zo nodig !

nee leren zeggen

Morgen moet ik weer vroeg op. En dat in de vakantie. En dat terwijl er geen reden zou moeten zijn. Maar ik heb (weer !) van alles toegezegd op het werk, dat ik dit en dat nog zou in orde krijgen.
Mijn liefje kijkt mij soms bijna met medelijden aan.
'Ik heb het mezelf aangedaan' zeg ik 'm.
'ja, dat heb je', zegt hij net iets te streng.
En dan zeg ik vervolgens
'Maar dit is echt de laatste keer hoor, ik ga zeggen dat ik voor het volgend project niet meedoe ! Dit is toch al te gek, de wekker zetten om tijd genoeg te hebben !'
Hij durft me niet aan te kijken.
Hij gelooft er niets van.

Jàk ! Wat is dat pijnlijk.



Hier, post voor jou, zegt hij. En hij geeft me pakketten met boeken.
Ik zwijg in alle talen dat ik recensies beloofd heb.

prioriteiten

Ik zit teveel achter de pc vind ik. Maar 't is zo verleidelijk. Mijn sociale leven gaat natuurlijk niet alleen via internet, maar toch voor een groot (en leuk !) stuk. Want afspreken met mensen, daar kruipt veel (leuke !) tijd in en ik kan onmogelijk met al de "sympathieke mensen in mijn leven" iedere week gaan afspreken. Ik zou dagen tekort hebben - die heb ik nu al.
Maar goed, we blijven 'in touch', of het nu via het bloggen, mailen, facebook of wat dan ook is. Laat niemand dus ooit zeggen dat internet a-sociaal zou kunnen zijn ! En dat van 'not in real life' klopt hier ook niet. Als ik al nieuwe mensen leer kennen via internet - omwille van de gedeelde passies (sport, hobby), dan lijk ik ze op een of andere manier toch ook letterlijk op het lijf te lopen.

Maar goed, dit jaar loopt dus nog altijd niet waarmee ik wil zeggen dat het zo snel loopt dat ik precies niet meekan. En we zijn al bijna maart. Ik moet 'crossen' ! Volgende week is er gelukkig een weekje vakantie, maar in mijn branche betekent dat zeker niet een week zonder werk. Voor veel van mijn collega's is dit weekje een combinatie van het overwinnen van opgestapelde vermoeidheid (zo dat we er weer dubbel dik kunnen invliegen), het bijwerken van projecten die niet afgeraakt zijn of extra tijd nodig hebben, én een stukje vakantie. Ik ga zeker niet doen alsof wij allemaal een hele week aan een stuk gaan werken.

Om de zoveel tijd in mijn leven moet ik eens nadenken over prioriteiten. Neem ik teveel werk aan ? Ben ik te idealistisch ? Moet ik meer nee durven zeggen ? Moet ik schrappen in andere zaken ? Moet ik nog meer mijn tijd onder controle houden ? Moet alle tijd gemeten zijn en moet ik tijd budgetteren ? Soms doe ik dat heel gericht, is mijn dag helemaal in blokjes gekleurd. Dat werkt heel goed als er ontzettend veel werk MOET. Dan werk ik zelfs met een timertje. Dat geeft veel voldoening want dan staat er eens (alleluia !) dat ik 20 minuten mag ontbijten. 20 minuten niet anders dan alleen ontbijten ! Wauw !
Maar hoe goed het timertje ook werkt - het zorgt wel dat je efficient werkt - een mens is volgens mij niet gemaakt 'op de bel'.

Goed. Prioriteiten dus. Wat wil ik met mijn tijd wel en niet ? Hoeveel tijd mag er achter dit pc'tje gesleten worden voor sociaal verkeer ? Want het is natuurlijk verleidelijk.
In oertijden moet je 'inbellen' voor internet. Nu ben je overal met een klik. Het vraagt soms veel discipline om niet door te klikken. Begin je met iets van je werk en hup daar kom je her en daar terecht en je denkt : meteen eens zien of ...

Prioriteiten. Wanneer ga ik er over nadenken ?

het jaar loopt niet

Het jaar vlot niet. Het gaat zo snel en ik zal amper door hebben dat het ooit 2009 is geweest. Kom ik net van de dokter en blijkt mijn hals en iets onder mijn schouders geblokkeerd. Ik kan een hoop bewegingen niet meer doen, maar blijkbaar had ik die al 'afgeleerd' omdat ze pijn deden. In zekere zin - zo bleek - heb ik niet eens de tijd gemaakt om de pijn te voelen.

Als sporter denk ik altijd van mezelf dat ik zeer soepel ben, ha, je had me daar moeten zien zitten toen ze de oefeningen voordeed : ik leek wel een bejaarde dame ! De beentjes geen probleem, maar 'boven' zat alles vast.

De dokter trok aan mijn hoofd (letterlijk !), hield me in een soort wurggreep en deed de meest waanzinnige dingen met me. Plots hoorde ik 'krak' en kromp bijna ineen van de schrik, maar 't was een goeie 'krak' zei ze.

Ondertussen zit ik toch nog ineen gekrompen, wachtend om de volgende specialist die zal trekken en sleuren aan mij.

Voor één keer mag het. Letterlijk.

de trein is altijd een beetje reizen

Ik word altijd maar meer fan van het openbaar vervoer. Nee. Onjuist. Ik zie er steeds meer tegenop om met de auto te rijden. Ik geloof dat het openbaar vervoer een rustiger manier is, minder agressief, milieuvriendelijker, socialer. Via Mappy.be rekende ik dat ik vandaag 130 kilometer te rijden had. Enkele rit. dus 260 km. Dan gaat een mens toch eens nadenken. Eerst het naakte kostenplaatje. Van het laatste station had ik geen busrit naar mijn doel. Of ik moest voor de 7 km anderhalf uur bus rekenen. Ik loop sneller ! Een telefoontje naar het taxibedrijf leerde me dat ik ongeveer 2 euro per kilometer moest rekenen. Als ik de kosten van mappy geloofde, dan zou de autorit me rond de 42 euro kosten. De treinrit met taxi kwam net een euro duurder uit. Het besluit was gauw gemaakt : dan maar met de trein en de taxi. Eén euro verschil en ik kon rustig zitten lezen. Het zou een mooi verhaal zijn, een echte reclame voor de NMBS, maar dat was het niet.

3 van de 4 treinen die ik had, hadden vertraging waardoor ik 2 keer mijn verbinding miste. Het ergste vond ik dat de NMBS het niet nodig vond iets te melden. Zo zat ik op de trein richting Gent en die bleef plots staan midden op het traject, met natuurlijk een vertraging als gevolg, dat werd echter niet omgeroepen. In het terugkeren was het net hetzelfde.

Uiteindelijk ben ik zo'n 6 uur onderweg geweest. Gelukkig was het warm in de trein en had ik geen afspraken die niet konden verzet worden. Ik heb er van genoten, maar voor mensen die écht stipt moeten zijn en er op rekenen, is dit toch erg. Ik neem 'nu en dan' eens de trein, maar wat met die mensen die alle dagen de trein nemen ?

Twee blogjes

Soms lijkt het alsof de beide blogjes een apart leven leiden en het om twee Kaats gaat. Want die van 'de wereld' is toch het allerliefste thuis, ondanks de reizen in de zomervakantie. Genieten van manlief en kinderen, lekker eten, uren zitten lezen en met stukjes stof, papier van alles in elkaar knutselen.
Vandaag was het zowel een thuis als een 'out' dagje. Een overheerlijke dag.
Ik zal wel supermelig zijn, komt het door de winter of door de (letterlijk en figuurlijk) fijn gesmaakte feesten : ik ben toch dik content.
Hier nog de andere Kaat van vandaag !

Vanaf morgen zijn er weer feestjes. De oud/nieuwfeestjes ! Manlief is gefrustreerd omdat hij geen cadeautje voor me vindt. "Iedere keer ik iets moois zie dan besef ik dat je het al hebt". Oei, dat klinkt alsof het hele huis hier vol staat. Maar eigenlijk hoef ik gewoon niets. Ik probeer het hem wijs te maken.
Of toch : ik zag op zijn werktafel een figuurzaal die precies in geen eeuwen is gebruikt. Zou ik hem die kunnen ontfutselen ? Want daar kan ik weer van alles mee doen ....

Vakantie

Op tijden zoals deze beseffen we onze rijkdom : genieten van vrienden en familie, gezellig samenzijn, genieten van het thuiszijn, de natuur.

... is het daarom zo stil op deze blog ?

zaterdagoogst

Wat blogjes over boeken betreft, sta ik heel erg achter, want ik heb enkele heel mooie boeken gelezen. Allemaal uit en vandaag richting Leuven gereden waar ik met het liefje hetzelfde doel voor ogen had : leesvoer ! Ik had vorige week al enkele nieuwe romans gekocht, vandaag werd het non-fictie. De dekentjes liggen klaar, de kaarsjes branden al en ... onze eerste voorraad chocomelk zit er al door ! Ook lekker en niet te versmaden : een voorraadje Melocakes. We zullen de winter overleven !

lekker schuilen in huis

Vandaag had ik afgesproken met twee 'eeuwenoude' vriendinnen. Niet dat ze zo oud zijn, wel dat ze al 'een eeuwigheid' meegaan. Ik zag er heel erg naar uit maar keek toch op toen ik deze morgen de wereld onder een laagje sneeuw zag. Het mag dan wel mooi zijn, koud en kil was het ook, en smeltende sneeuw is niet echt mijn ding. Koude voetjes ! Gelukkig deed het prima koffiehuis (ik had een koffie met een Tiramisu aroma !) het kille weer snel vergeten. Maanden werden weer aan elkaar gebabbeld en tot onze aller ontgoocheling zagen we bij het buitengaan dat het aan het 'sneeuwregenen' was ! Brr, nu had ik net een stadsdagje voorzien met véél shopping. Het shoppen werd dus drastisch ingekort, en stond geheel en al in het teken van 'schuilen in huis'. Zo kocht ik stof voor kerstversiering en bracht meteen zo'n 5 tal boeken mee over kerstdecoratie in huis. Ik kocht eindelijk een huispak (heerlijk zacht en gemakkelijk om onder een plaid te zitten, boekjes te lezen) en kocht ook van die dikke huiskousen die de voetjes warm houden.
Gisteren had ik al de formidabele marie clair ideés gekocht, ook al helemaal in kerstsfeer
Dus vanaf nu wordt het thuis schuilen, véél lekkers bakken en koken en lekker achter mijn werktafel van alles bedenken. Ik hou ontzettend veel van mijn werk/zit/leeskamer, zoveel zelfs dat ik misschien even de winter vergeet. Want een wintermens ben ik echt echt niet. Te koud ! Nu nog kaarsjes branden !

Comfort food

Ja, eten troost ! En omdat ik hélemaal alléén ben op deze ziekjes dag en natuurlijk geen moed heb om te koken, zie ik mijn hand zo nu en dan verdwijnen tussen de cakejes*. Ik hou mij wat in kwestie van straks niet nog zieker te worden. O wat kijk ik de klok af tot mijn liefje thuiskomt ! O wat hoop ik snel weer beter te zijn

*cakejes gemaakt van yoghurt en citroenschil. Ook al met dank aan Mme ZsaZsa !

wandelzondag

Geen lazy sundayafternoon maar een fikse wandeling bij ons in de buurt. De wijngaardenwandeling. Het was echt genieten, vooral ook om gewoon es met ons tweeën op stap te zijn. Toen we thuis kwamen trakteerde 'oma' ons met frietjes !

Meer moet dat niet zijn, ... ?

*Voor manlief ook even pauzeren. Want het virus zit op ons hele netwerk....

Helemaal mee eens

Dit las ik in de weekendeditie van De Morgen. Tom Nagels' definitie over liefde

"Het totale en natuurlijke aanvaarden
dat de tijd van zoeken voorbij is.
Dat je een levenstoestand hebt bereikt waarnaar je
hebt verlangd en waar je naartoe hebt gewerkt".

Voilà. Moet ik mijn lief vertellen. Krijgt hij meteen een kus !

lazy sunday afternoon

Tja, zoveel 'natte' dagen in de 9 weken vakantie en nu zijn ze daar : de zonnige dagen ! Of toch een paar. Omdat ik een grote fan ben van goed weer en bovenal van het licht, ben ik manlief al een weeklang aan het overtuigen om buiten te eten. Met tafels buiten moet dat lukken, want er is er altijd wel een in vol licht of in de schaduw. En er is een grote voor wel acht man, maar ook een bistro-tafeltje voor een kop koffie. Deze namiddag nestelde ik me lekker in een ligzetel in de tuin. Ja, in september ! Kouwelijk als ik ben, met een dekentje én zonnebril. Naast mij een hele zak vol 'boekskes', en nee Lies, ik ben niet zo enthousiast over 'Goedele' ! (alsof het iets uitmaakt natuurlijk, les goûts et les couleurs... n'est pas ?)
Omdat ik dit zo blij was met deze zonnige dag bezocht ik manlief op z'n kamer en vroeg heel liefjes of ik z'n EOS mocht lenen. Kwestie van deze dag zonnige vast te leggen.

Lang leve het licht ! Lang leve de zon ! Lang leve de natuur !

slaapblues

Slecht geslapen en ik zal het geweten hebben. Rond elf uur het bed in. Rond middernacht ging de wekker die op manliefs bureau stond af. Ik hoor alles, ook al is het buiten onze slaapkamer. Ik werd wakker, viel weer in slaap. Anderhalf uur later of zo : muggen. Ik werd wakker, stak de muggenverschalker in, viel weer in slaap. Een uur of twee later : werd wakker. Geen idee waarom. Viel weer in slaap. Ergens tegen de morgen. Wekker van manlief ging af. Mijn wekker stond om 8.30 u maar die liet nog niets van zich weten, het moet dus vroeger geweest zijn. Een afschuwelijk lawaai. Hij stond in Snooze-modus. Hij sliep erdoor. Ik werd wakker, viel in slaap, werd wakkern viel in slaap. Bijna zoveel keer als er snooze-repeats zijn. Hij bleef slapen.

Vraag die nu bij mij opkomt : waarom zet mijn man een wekker op?

virtueel leven

In Nepal moest ik rusten, veel rusten. U kent het verhaal. Dus zat ik maar in tussentijd op mijn laptop te tokkelen, wat moest ik anders doen ? Zo heb ik lijstjes aangelegd met de pro's en contra's inzake Windows Live (mail) en IGoogle met G-mail (en bijhorende gadgets). Welke kalender is de beste ? Wie heeft het beste emailprogramma. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar doelstellingen was : alles via webmail. Geen POP3's meer. Alle accounts in één keer beheren. Live feeds. Enzovoort.

Mij aangemeld bij 'My Space' en 'Facebook'. Ik kreeg prompt een mailtje van C. die zei 'als je niet een beetje oplet kan je er uren in steken'. Of zoiets in de buurt moet het geweest zijn. En inderdaad, wat een bedrijvigheid op die stek. Wat een mogelijkheden. Wat een snelheid.

Ik heb het even uitgezet. Wil weer in mijn eigen space leven. Echte space.

Om naar blogger te gaan. Tja.

de zomer opgeruimd

Daarnet ruimde ik mijn kleerkast wat op en zag de gebloemde rokjes, de kleurige topjes, de katoenen T-shirts. Ik heb ze nauwelijks - op India en Nepal na - gedragen. Hier draag ik lange broek met bloesje en meestal een truitje er boven op. En dat in augustus. In volle zomer. Ik draag zelfs bij tijden kousen !

Het opruimen van de kleerkast leek bijna het opruimen van de zomer.

Ik ben kouwelijk, ik weet het, maar dit was toch echt een flauwe zomer. Of niet ?

Vrouw in huis

Hij zegt : het is fijn dat je terug bent.

Hij zegt : je ziet dat er weer een vrouw in huis is.

Het geurt naar cupcakes en op tafel staan bloemen.

Zal ik straks je lievelingsdessert maken, vraag ik.

Hij knikt en glimlacht.

lijstje

Ik ben goed in lijstjes en in cijfertjes. Redelijk goed in het afwerken van zo'n lijstjes zelfs. Nu vroeg ik mij af : hoeft de vakantie een lijstje ? Het is een beetje tegenstrijdig, lijstjes voor meer dan 10 weken vakantie. Ook dan nog lijstjes.

Anderzijds is die vakantie zo weer om. Ja, zelfs zo'n lange. En moet ik weer wachten tot er nog eentje komt. Dus zou ik wel eens een lijstje kunnen maken van 'leuke dingen doen'.

Maar dan komt het schuldgevoel. Er moet in ons huis nog veel gewerkt worden. Muren geverfd. (moet dat echt ?), de zolder moet nog geïsoleerd, we moeten eens goed nadenken over waar en hoe we onze badkamer en slaapkamerspullen opbergen. Nee, geen lijstje denk ik onmiddellijk. Dan nog liever lijstjes als : verder werken in de tuin. De schuurtjes (verder) aanpakken. Nadenken over het opnieuw in huis nemen van kippen.

Dus denk ik al de hele avond. Moet ik nu een beginnen aan een lijstje of niet ?

Ooit heb ik, zo'n tien jaar geleden, eens een lijstje gemaakt over 'dingen die ik in mijn leven nog wou doen'. Ik ben er ook al weer tien jaar naar op zoek. Tja, dat is zo met lijstjes.

niet vergeten

Ik ben je niet vergeten. Net zoals onze trouwdag niet. We waren jong, heel jong, en vol goede dromen. Kinderen, ons steentje bijdragen tot een betere wereld, veel volk in ons leven. Volk van allerlei slag en aard. Want jij deed als student vrijwilligerswerk in een opvangtehuis. Jij had je diploma filosofie op zak maar vond dat er zoveel gezeverd werd en zo weinig gedaan.
En toen was je weg.
We waren geen jaar getrouwd. Zomaar. Ik werd weduwe. Maar veel meer nog wees. Thuis was nergens. Ook de tijd verdween. Geen plaats en geen tijd. Of overal thuis en juist nergens. Want nergens moeten zijn. Niets moeten doen. Geen doel.
Ik heb je foto hier voor me. Wat ben je jong.
Hoe zou je er nu uitgezien hebben ? Hoe zouden wij er uit gezien hebben ?
Soms vertel ik nog wel anecdotes over jou. Zoals vandaag nog. En over je - ook al overleden - vader. Zij kennen jou niet, hebben jou nooit gezien. Maar door mijn verhalen heen voelen ze mijn hart kloppen voor jou.
En ook het jouwe.
In mijn hart sterf je nooit.

perfect day

We moesten niet naar het werk vandaag. We moeten 'thuiswerken'. Voor mij viel de hoeveelheid thuiswerk nogal mee, dus ik plande mijn dag in blokken van 2,5 uur, of toch zoiets. Intellectueel blok, huishoudblok, boodschap- en terrasjesblok, tuinblok.

Vooral dat laatste was bijzonder leuk.

Onze tuin is echter te groot om door 2 mensen te worden onderhouden, dus hebben we een redelijk onderhouden voortuin (mijn werk) en ongeveer een vierde van de 'achtertuin' die onderhouden wordt door het liefje. Voor de rest laten we het maar wat aanwaaien, met veel leven als gevolg. Bovenstaande foto is door het liefje genomen, hij is weer helemaal in de ban van foto's nemen.

Gisteren was het ook koekjesdag. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik zo lang ziek geweest ben, maar ik vond dat ik koekjes verdiende. Gezonde koekjes, want deze zijn van muesli gemaakt en ik kan er maar niet afblijven.

Perfecte dagen dus. Want het enige waar wij het hier over hebben is over onze (toekomstige) reisplannen, het praten over de boeken die we lezen en bovenal genieten. Van elkaar en de rust.

Heerlijk !

Pak het taboe aan !

En of er in de 21ste eeuw nog taboe's zijn ! Nu ben ik er ook niet zo goed in, maar soms denk ik : durf er over te praten ! Hieronder een lijstje, gelukkig (!!!) zijn al deze onderwerpen niet MIJN taboe's, maar toegegeven, ook ik heb zo mijn taboe's. Eentje daarvan is misschien al dat ik de persoon in kwestie niet durf te confronteren met het taboe zelf, terwijl ik het wel zie.

• De werkdruk is te hoog, ik krijg mijn werk niet meer fatsoenlijk af en het belast mijn leven en gezondheid.
  (verkeerde) strategie : zeuren over het werk, kraken onder de druk, slecht afgewerkt werk afleveren, zich wegsteken of afzonderen, het doorschuiven naar andere collega's


• Ik durf niet openlijk in te gaan tegen enkele (populaire) collega's.
  (verkeerde) strategie : ik zeg het dan maar achter hun rug en probeer andere collega's van mijn standpunt te overtuigen.


• Het loopt niet goed met mijn kinderen. Ik heb de indruk dat ze mijn leven overheersen en gewoon doen wat ze willen.
  (verkeerde) strategie : Grote stilte (kinderen zijn een groot taboe !), ik ben zeker geen goede (stief-)moeder, (stief-)vader, het is mijn schuld. Bij stiefouders is het taboe NOG groter.


• Ik heb het financieel wel niet echt moeilijk, maar kan niet de tred van mijn collega's, vrienden volgen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen dan maar, excuses zoeken om duurdere zaken uit de weg te gaan, of : meedoen en het probleem nog groter maken.


• Ik ben zwanger maar zie het helemaal niet zitten.
  (verkeerde) strategie : Doen alsof ik dolblij ben. We houden de parade aan !


• Ik weet dat mijn collega', vriendin, door haar man wordt bedrogen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen, hopen dat het niet uitkomt.


• Ik heb iets ongelooflijks stom gedaan en ik vrees dat het zal uitkomen.
  (Verkeerde) strategie : indekken, 'it was'nt me !'
  

joewie ! Ik kan het dan wel mooi schrijven, maar er zijn er weinig die ik zelf zou durven aanpakken.

vrouwenpraat

Er is een hoge functie bij ons vacant. Natuurlijk zorgt dat voor veel gespeculeer. Wie wordt het ? Wie zouden we graag hebben enzovoort ... De meningen zijn redelijk gelijk, maar waar iederéén het stilzwijgend over eens is : het wordt geen vrouw.

Want vrouwen moeten voor hun kinderen zorgen. Niet dat mijn collega's zo seksistisch zijn en vinden dat vrouwen niet voor een topfunctie zouden mogen gaan, maar ze (de vrouwen) voelen zich bovenal verantwoordelijk voor hun kinderen en gezin. En huishouden. Het maakt niet uit dat deze vrouwelijke collega's allemaal over voldoende kwalificaties beschikken. Ze zeggen : 'we willen niet zo vaak uithuizig zijn'. Of 'wie moet dan voor de kinderen zorgen ?'.

Soms is er al eens een mannelijke collega die moedig zegt : ik kan dat mijn vrouw niet aandoen, zo'n functie zou betekenen dat ze er helemaal alleen voor staat. Mooi is dat, overleg.

Dus het wordt geen vrouw. Tenminste, volgens de speculaties, want we weten het natuurlijk niet. Zouden mannen ook zo'n overwegingen maken ? Zouden ze ook denken aan de consequenties voor hun gezin en hun vrouw ?

Later gingen we nog even door over dat lastige kuiswerk. Ook hier waren de collega's zeer tevreden over hun echtgenoten. Alleen : hij ziet het niet. Hij wil helpen, ja, maar hij ziet het niet. En dan geef ik het maar op om het te vragen. Het klinkt alsof ik hem beveel. Dus ja, doe ik het niet.

Terwijl ik dit schrijf staat het eten klaar. Straks komt mijn echtgenootje*. Hij zal honger hebben. Ik heb het eten maar klaargemaakt.

* mijn echtgenootje is een schat. Hij helpt waar hij kan. Over zijn zien durf ik niets te schrijven ;-)

eten, slapen, werken

Mijn agenda stond deze week boordevol. Ik hoor het je al zeggen : die heb je zelf volgeschreven. Nee, dat heb ik niet. Lange vergaderingen deze week. Twee keer dagen rond 21 uur thuisgekomen terwijl dat anders rond 17 uur is. Zinloos werk. Verplicht werk. Vergaderingen waar ik eigenlijk gewoon in lichaam aanwezig moet zijn. Het maakt niet uit wat ik zeg of doe, er wordt totaal niets van mij verwacht, maar volgens een of andere afspraak moet ik er nu eenmaal zijn.

Ook nog sociale verplichtingen. Aan sommige zijn niet te ontsnappen. Omdat die mensen het verdiend hebben, omdat ze zo lief, zo aardig zijn en het alles behalve hun fout is dat hun agenda helemaal niet strookt met die van mij.

Maar ik ben moe, veel te moe. Eerst was er het lichaam dat moe was, maar nu zegt ook de geest : ik wil niet meer.

Gevaarlijke gedachte is dat, want als de geest en lichaam beiden niet meer mee willen, hoe raak je er dan bovenop ? Want er bovenop geraken vraagt energie : energie investeren om nog meer energie te krijgen. Energie om leuke ontspannen dingen te doen, om helemaal op te gaan in iets.

Maar momenteel lijken zelfs de leukste dingen te moeilijk, te zwaar, te lastig.

En dit weer op een moment dat er drie vrije dagen op rij zijn. Juist omdat de druk van het werk minder is, dreig ik te verzakken in energieloze dagen. Om dan dinsdag vast te stellen dat ik zoveel had kunnen doen ! Maar ook het weekend is al weer bezet. Naar hier, naar daar...

Is er geen ontsnappen aan ?

Bij Tijdtussendoor las ik volgend citaat, het stemt tot nadenken, en wie weet geeft het mijn weekend nog wending :

Niemand buiten onszelf kan over ons innerlijk heersten.
Wanneer we dit weten, worden we vrij.

Het zou boeddhistische wijsheid zijn.

Laat maar komen, die wijsheid !

De abdijentocht : Averbode - Tongerlo 15 km

Heel gemengde gevoelens over deze tocht. Meer weten ? Klik hier.

Vol energie voor het weekend !

Wauw ! Op vrijdagavond sta ik altijd iets moeilijker op maar begin des te enthousiaster aan de werkdag. Laatste dag weet je wel, de hele tijd door werk ik in het besef : straks weekend ! Yoewie ! Vol energie ren ik door de werkuurtjes, met middagvergadering er bij, nog wat babbelen met collega's na de werktijd. Over het werk, jawel !

Wat een enthousiasme !

En dan, dan is het weekend. Dan kom ik thuis. Kan ik lekker doen wat ik wil. De hele avond voor mij. Niets al werken voor morgen.

Ja, dan kom ik thuis.

Ben ik doodmoe.

Wil ik alleen maar gaan slapen. Niks straffe plannen voor deze avond. Niets 'allerlei leuke dingen' deze avond. Niets energie.

tja, 't is weekend.

Het Bernini-mysterie

De laatste postjes kan ik - op een paar uitzonderingen na - meestal spreken van 'genieten'. Zo heb ik de voorbije 2 weken echt genoten van het Bernini mysterie van Dan Brown. Ik vond het bijlange niet zo goed als het de Da Vinci code, die ik overroepen, maar toch een goede detective vond.

Hoe dan ook, het Bernini-mysterie kon mij boeien, al heb ik het boek niet gelezen. Ik heb ook de film nog niet gezien (uit in 2009) maar wel lekker genoten van de luister CD's. In onze onovertroffen bibliotheek hebben ze tal van luisterboeken, en voor iemand met beperkte tijd is dat superleuk. Want zo strijk ik en 'luister' ik ondertussen naar een boek. Ik erger mij niet aan een file, want dat betekent dat ik nog wat verder in het verhaal kan blijven. Wachten bij de dokter ? Met mijn oortjes in vertoef ik in andere oorden. Kuisen ? Het hele huis galmen de stemmen van Robert & Victoria !

Als ik straks (juli) weer lang op het vliegtuig moet zitten zal ik via mijn lekkere Archos én filmpjes meepikken én naar boeken luisteren. Laat de anderen maar dik jaloers zijn !

we kunnen niets !

Deze vakantie heb ik meer dan anders tv gekeken. "Méér" is bij mij gemakkelijk gerealiseerd, want ik hou niet echt van televsie. Britse detectives (maar die zijn schaars) kunnen mij bekoren, maar de rest niet echt. Meestal als ik de televisieknop heb omgedraaid heb ik spijt van de tijd die ik aan het ding gekluisterd zat. Op de Discovery Channels na, levert het mij bijna nooit iets op.

Wat mij deze vakantie echter opviel is de infantilisering van de kijker. Als je de programma's overloopt dan lijkt het alsof de kijkers niets kunnen en zijn heel wat programma's verkapte schooltelevisie voor volwassenen. Meestal laten de volwassenen zich ook helemaal van de wijs brengen door de zogenaamde 'leraars'.


Zo heb je het (ik moet toegeven, bij tijden grappige) programma 'how not to decorate'. Twee jonge designers nemen een huis onder handen nadat ze het zowat helemaal belachelijk hebben gemaakt. Op de vlaamse televisie - ik kan niet op de naam komen - is er eenzelfde programma, zij het dat het hier de bedoeling is dat het huis naderhand verkocht wordt. De dame in kwestie kijkt vol ontzetting naar de inrichting van het huis met een blik van 'hoe is het mogelijk' ? (zie ook de blik van Colin en Justin) En zo zijn er nog een paar huisprogramma's met dezelfde boodschap : mensen hebben geen smaak en dat moet maar eens veranderd worden.

Stel dat er toch een paar 'kenners' bij het kijkersvolkje zaten (huisje helemaal volgens de regels ingericht) dan beschikken ze wellicht niet over de nodige kennis om zichzelf te kleden. Nee ook dat moet helemaal opnieuw ! Trinny and Susannah met hun Vlaamse tegenhangers als 'moeders en dochters' die opnieuw gekleed moeten worden. Alles gerestyled !

Gezond eten kunnen we ook al niet. We moeten opnieuw worden opgevoed.

Opvoeden kunnen we al helemaal niet ! Weerom een resem programma's.
En we zijn te druk : volg yoga met Ingeborg !
Ons leven is één knoeiboel : kijk naar Dr. Phil.

En zo gaat het maar verder. Allemaal programma's om ons beter te voelen, want als je al dat advies en al die regeltjes bijhoudt, dan wordt het allemaal 'geweldig'.

Of we nog origineel zijn is iets anders.
Dan zit je daar, in je tijdschriftenhuisje en je jurkje uit het modeblad.
Liever toch gewoon jezelf !



PS : onzekere consumenten zijn natuurlijk zeer goede (grote !) consumenten !

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

Triest is de wereld soms

Dit weekend zijn het liefje en ik naar The Kite Runner gaan zien. Iedere keer ik een goed boek lees, antwoordt hij op mijn aanmoediging om het ook te lezen "dat hij wel naar de film zal zien als die (ooit) uitkomt". Nu kon hij dus niet anders.

Ook al kende ik het hele verhaal, toch werd ik er weer triest van.

Ik kijk ook steeds minder televisie.
Hoe ouder ik word hoe minder goed ik tegen allerlei geweld op televisie kan. Zinloos geweld. (Alsof er zinvol geweld bestaat). Gratuit geweld.

De Kiterunner gaat ook over geweld, maar bovenal trof mij het bestaan van de Taliban. Dat zoiets mogelijk is. Ik besef dat er een hele wereld bestaat waarin vrije meningsuiting niet evident is, waar mensen in angst moeten leven en niet weten wie ze kunnen vertrouwen.

Ik heb het ook gevoeld in China. Niet te vergelijken met Afghanistan natuurlijk, maar de 'oplettendheid' waarmee over dingen gepraat wordt. Of juist niet gepraat wordt. Dat schuchtere ontwijkende antwoorden, terwijl wij - in het westen - niets liever doen dan luidop onze mening verkondigen.

Dat vrouwen als minderwaardig behandeld worden. Dat zoiets als een steniging goedgepraat wordt 'in naam van god'.

Daar word ik soms droef van. En ook een beetje bang. Want de geschiedenis leert dat nog geen eeuw geleden een man opstond in Duitsland en ook hier 'in naam van' mensen het zwijgen werden opgelegd, vrije meningsuiting gedood.

Afghanistan is ver weg. Duitsland niet. Niet in afstand en niet in tijd. Moge het nooit meer gebeuren. Hier niet. Nergens meer.

Het theatergen

Toen ik klein was ging ik meermaals naar 'het toneel'. Geen grote namen, maar wel bekende namen : die van de mensen uit mijn dorp. Ik woonde in een klein dorp waar het leven, althans in mijn kinderogen, bevatbaar eenvoudig was. Ik fietste naar school en groette de mensen onderweg, want die kende ik allemaal. En zijn kenden mij. Bij ons thuis kwam veel volk over de vloer en zij wisten dat ik 'de dochter van' was, net zoals ik wist dat mijn ouders die en die kenden.

Het toneel dat ik meermaals bezocht was dan ook het dorpstoneel in onvervalst Westvlaams. Het had een begin, een corpus en een einde. Of : een inleiding, een probleemstelling of onverwachte wending en een goed einde. Klassieker kon niet. Het waren ook altijd 'kluchten', ik heb in mijn lagere schooltijd nooit iets anders gezien.

Misschien komt het daarom dat ik last heb met het meeste hedendaags theater. Zo zag ik gisteren "het huis van de moskee". Ik had mij deze keer dubbeldik voorbereid en het boek op voorhand gelezen. Het huis van de moskee vertelt het verhaal van een familie in Iran die zowel het leven onder sjah als onder de ayattolah's meemaakt. Gelukkig had ik dus kennis van de geschiedenis van Iran en kende ik al de verhaallijn.

Maar ondanks het bejubelde theater én mijn goede voorbereiding kon het theater mij niet bekoren en al zeker niet de zovele jongeren die mij vergezelden. Het ging allemaal zo flitsend snel, men speelde verschillende rollen door elkaar zodat je nauwelijks nog kon volgen.

Is theater voor een elite ? Ik begin het te denken. Of je moet er een gen voor hebben. En weerom blijkt dat ik het niet heb.

Gelukkig heb ik precies wel een léésgen, want het boek viel best te smaken !

Valentijn

Wij zijn precies gisterenmiddag begonnen met het vieren van Valentijn en zullen er pas deze nacht om middernacht officieel mee stoppen ! Meer dan 24 uur dan, maar verdeeld over twee dagen omdat we beiden moeten werken. Gelukkig zijn het voor beiden geen zware werkdagen.

Gisteren hebben we onze Valentijnsdag ingezet met een wokrestaurant. De vlammen laaiden hoog op (in de pan !) van de kok. We dronken er - wegens werkdag - wel braafjes cola light bij, wat wel jammer was bij dit gerecht. Verder hadden we nog afgesproken om naar de gym te gaan. Daar deden we beiden een straffe work-out. Hij op de fiets, ik op de loopband. Nadien hadden we nog een filmpje gepland maar we waren beiden te moe om nog tot de bioscoop te rijden. Het is voorlopig uitgesteld.
Maar vandaag is het dan écht Valentijn ! Een briefje bij het ontbijtbord (hij kan tekenen !), geen cadeautje. Ik moest vroeger opstaan en versierde zijn plaats en stoel. Bloemen, chocolade, een cadeautje. Het liefje bleef nog liggen, (gelijk had hij !) maar had me wel al een fijne Valentijn gewenst en nog een heel leven samen. Wauw ! Een heel leven samen, dat is het grootste cadeau !

Toen ik deze middag terugkwam van het werk had er iemand in mijn auto 'ingebroken' : het liefje ! Ook origineel om je cadeautje te verstoppen !

Jammer genoeg hoorde ik op het werk van een collega een wellicht pijnlijke waarheid over Valentijn. "Ik ben tegen Valentijn", zei ze. Het drukt mensen die geen goede relatie hebben nog eens op hun hartzeer en het is alleen maar leuk voor koppels voor wie het sowieso al leuk is".

Mijn hart kromp even ineen. Niet iemand die tegen Valentijn is voor de commercie, maar iemand die gewoon hartzeer heeft op zo'n dag. Dubbel en dik.

Ik wou dat op zo'n dagen iedereen verliefd was, bij wijze van betovering. Dan toch minstens voor één dag.

bang van zoveel geluk

Vandaag kwam E. ons een bezoekje brengen op het werk. E. is in bevallingsverlof, haar zoontje is nog maar een paar weken oud. Ze kwam suikerbonen brengen en gunde ons een blik naar haar nieuwe prinsje. Die werd bewaakt door het paar jaar oudere zusje dat van geen wijken wilde weten.

Met onder de ene arm de maxi-cosy met kleine prins en aan de andere hand kleine Hannah ging ze langzaam door de gang. We keken beiden naar het kleine grut.

"Ik word soms bang van zoveel geluk", zei ze, "dat je zo gelukkig kan zijn".

"En bang ook, dat hen iets zou kunnen gebeuren".

Bang van zoveel geluk. Soms heb ik het ook. Dan kijk ik rond mij heen en naar mijn geliefde en word ik bang van zoveel geluk. Bang dat hem iets zou kunnen gebeuren.

Ik wil een man zijn !

Begrijp me niet verkeerd, ik ben best tevreden met het lichaam dat ik heb en wil niet ruilen met dat van een man, maar er zijn voordelen aan het man zijn.

Zo gaat mijn liefje netjes zoals het hoort elke 'dikke' maand naar de kapper. Daarvoor neemt hij de fiets, rijdt richting kapper zonder afspraak en komt na een dik halfuur terug met een update van de laatste interessante software. En met een nieuwe coupe natuurlijk. Het halfuurtje mannenpraat en knipbeurt kostte hem welgeteld 9 euro.

En natuurlijk ziet hij er prachtig uit ! Wat dacht je ?

Ik haat kappers. Neem het niet persoonlijk, maar waarom woelen ze altijd zo in je haar ? Waarom kijken ze naar je hoofd alsof je onder de operatietafel ligt ? Waarom niet hup zoals bij mijn man, 1 blik, hoofd recht, knippen en gedaan is het ding.

Nee, een kappersbeurt bij vrouwen wordt gezien als een delicate aangelegenheid. Delicaat betekent : het moet voorzichtig gebeuren. Lees dus : u i t e r m a t e t r a a g. Zo traag zelfs dat ze me vragen of ik een koffie wil. Of heb ik liever thee, een frisdrank ?

Die schaar wil ik ! denk ik, maar ik zeg maar vriendelijk nee en bedel met mijn glimlach of ze alsjeblieft verder willen doen.

Nee dus. Want vrouwelijke kappers werken nooit alleen. Je zal zien, op een bepaald moment moet er altijd een advies komen van kapper 2. Ook deze kapper kijkt naar je hoofd alsof er een diagnose gesteld moet worden waar leven of dood van af hangt.

Vervolgens komt de comtemplatie. Ergens midden de kappersbeurt laten ze je zitten. Met een beetje geluk zit je nog ietwat comfortabel, maar het kan even goed zijn dat ze je laten zitten met je nek in de wasbak. Gegarandeerd nekpijn !

Maar wat kan je doen ? Met druipend haar flink rechtop zitten ? Dat hoort niet ! Op straffe van 'helemaal opnieuw te doen' !

Begint voor mij het moment van contemplatie (het product moet inwerken heet dat), dan begint voor de kapper het deel-moment. Je wordt als klant meegenomen in het privéleven van de kapper. Want de twee dames zijn tijdelijk werkloos en gebruiken het contemplatiemoment om hun weekend aan elkaar te vertellen. Ik kan niet anders dan toehoren, hopeloos als ik daar lig met mijn nek in de wasbak. Ik kan niet eens bewegen ! Ik hoor dat hij geen plannen heeft om zich te settelen, dat samenwonen nog niet voor morgen is.

Alsof ik een ei ben dat gekookt moet worden gaat na een aantal minuten de kookwekker af. Nieuwe fase. Nieuwe behandeling.

Was ik daarvoor een klant die behandeld werd als patient, ondertussen ben ik patient geworden : een zachtgekookt eitje, een willoos diertje, vermoeid en bijna depressief.

Ook daar wordt op gerekend. Want met stoute moed roepen ze de meest weerbarstige haren tot orde en doen me bijna geloven dat ik Scarlet Johansson ben. Na zo'n marteling geloof ik alles.

Tot ik thuis ben natuurlijk.

Bekendmaking

Het was echt een dag om iets te organiseren
of om een Bekendmaking te schrijven

met de Ondertekening :
Konijn, of om een Onderzoek te doen

naar Wat Anderen Ervan Vinden.

uit "365 dagen met Winnie de Pooh" (Van Goor)

Met de lente in het land stroomt het hoofd vol plannen. Het is immers alweer een paar maanden geleden dat de laatste aannemer ons huis verliet. Niet dat we de mannen in kwestie missen, maar het leek wel of de lente ons in actie zet om verder te werken aan ons huis.

De "Bekendmaking" zou dus kunnen zijn :

Gezocht :
Voegers

We hadden al een voeger die zo min of meer had toegezegd, maar die liet - nadat hij niet kwam opdagen - uiteindelijk weten dat hij er te weinig aan verdiende. Tja.

Plan 2 : het terras. Ook dat moet nog worden aangelegd. Het wordt hardhout, maar hoe wat waar ? Omdat onze regenput er onder ligt moet het nog 'open' kunnen. We hebben er geen kaas van gegeten. We zijn beiden niet handig en we hebben nul verstand van materialen en mogelijkheden.

Maar de mooiste Bekendmaking voor vandaag zou wel zijn :

Aangekondiging :

Lente

Want dit is toch het allerzaligste van deze dag : dat ik buiten kan zitten met de krant, dat mijn vingers kriebelen om in de tuin te werken, dat ik alle tuinmeubelen al buiten wil zetten, (hangmat incluis) en met open armen de lente verwelkom !

Wat vindt u ervan ?

Westvlamingen

Ik ben een fiere westvlaming, al moet ik tot mijn spijt zeggen (echt waar ! spijt !) dat ik er al een half leven niet meer woon. Als het over levensjaren gaat ben ik een halve westvlaming en een halve vlaamsbrabander. Maar dat is natuurlijk niet zo, want ik ben doordrongen door de westvlaamse winden en geluiden en beheers tot mijn eigen tevredenheid, nog perfect de westvlaamse tongval én grammatica.

Die grammatica is net Latijn, zegt mijn echtgenoot die dit weekend met mij in 'the far west' verbleef. Hij oefende zich in enkele basiszinnen :

"Oe est ?"

"moa bè nee gij"

"jattendoet"

en natuurlijk ook de vervoeging van ja. Jok (1e pers. enkelvoud) en jo em (1e per. meervoud).

Na veel oefenen probeerde hij het uit op een westvlaams familielid. Vol goede moed vroeg hij 'oe est' maar kreeg enkel een niet begrijpend gezicht als antwoord.

Het lukt hem dus nog altijd niet.

Lieve zielen, als mijn zusje bijvoorbeeld, willen wel eens vertalen, maar de hele ziel gaat uit het verhaal wanneer vertaald wordt. Daarom doe ik het zelden, letterlijk vertalen. Ik hou het bij de conclusie.

Maar niet alleen de taal is anders. Volgens mijn liefje-echtgenoot is de hele cultuur van de westvlamingen anders. Totaal anders. Volgens mij heeft hij daar de wildste fantasieën over, want hij is ervan overtuigd dat zelfs de vrouwen anders zijn dan de Brabantse, dat ze anders communiceren en anders omgaan met mannen.

Iedere keer we naar West-Vlaanderen gaan is er een hoofdstukje bij zijn theorie over dit volkje bijgeschreven. Het wordt zo erg dat ik het op den duur zelf ga geloven.

Ze zijn zo ondernemend, zei hij laatst. Dat hij mijn familie vereenzelvigt met het hele volkje, heeft hij nog niet door. "Ze zijn zo bezig met zaken, en klantenwerving". "Er gebeurt hier zoveel tussen de regels door". Ik keek hem aan en glimlachte om zijn nieuwe theorie.

Jullie zijn net als de settlers, zei hij laatst. Ik kan het met niets beters vergelijken.

Hebben we echt zo'n bolle buikjes ?

als je ouders zorg nodig hebben

Velázquez, 'An Old Woman cooking Eggs', 1618. The National Gallery of Scotland, Edinburgh.
© National Galleries of Scotland. Photo Antonia Reeve, Edinburgh.

Ik behoor stilaan tot de generatie wiens ouders 'oud' worden. Minstens in pensioen en soms ook langzaamaan hulpbehoevend.

Als jongste uit een nest van vijf waren mijn ouders - bij wijze van spreken - al oud toen ik geboren werd. Nu mag "40 jaar zijn" voor het moederschap meestal iets als het beginnen van een nieuw leven met een nieuwe man zijn, in mijn moeders tijd was het gewoon een kwestie van de natuur. Dus zag ik mijn ouders al snel ouder worden én hulpbehoevend. Met alle zorgen vandien.

Vandaag herinnerde ik mij het eerste onderzoek van mijn moeder. We zagen hoe ze weggleed in haar geheugen, hoe vandaag en gisteren door elkaar liepen en jaren voor haar dagen waren of net omgekeerd. Ondertussen weet ik dat dementerende mensen wel degelijk weet hebben van hun ziekte. Misschien brengen ze het niet onder woorden, maar ze voelen - als kinderen ? - intuïtief aan dat er iets mis is, en willen hebben prachtige strategieën om het probleem te maskeren.

Zo vroeg de arts mijn moeder welk jaar we waren. Ik dacht nog dat het om een introductievraag ging, het soort vragen waar iedereen goed op scoort en je op je gemak moet stellen. Mijn moeder moet evenzo gedacht hebben, want ze antwoordde gezwind 1302.

(Ze had haar jonge jaren in Kortrijk doorgebracht, ja ... ).

Een van de volgende vragen van de arts was om het woord 'dorp' omgekeerd te spellen. Aanvankelijk vond ik het een rare vraag. Er waren toch heel wat mensen die niet konden stellen maar geen zwijmpje van dementie vertoonden ? Anderzijds wist ik dat een dergelijk woord 'peanuts' zou zijn voor mijn moeder. Ze las alle dagen de krant (deed ze de laatste jaren alsof ?) en volgde het nieuws en ondertitelde series.

Opnieuw keek ze zelfzeker voor zich uit en lachtte vervolgens de dokter in het gezicht.

"Wat een idiote vraag," zei ze. "Waarom zou iemand omgekeerd moeten kunnen spellen, dat brengt toch niets op ?"

"Geef me maar een andere vraag", zei ze zelfzeker alsof het om een quiz ging.

Ik vond haar redenering van intelligentie getuigen.

Intelligent in het maskeren. Want ze kon het inderdaad niet. Toen het onderzoek afgelopen was slonk alle zelfzekerheid en liep ze weer schuifelend in de gang. Ze had moeite om met haar jas en handtas en leek in de war.

"Ik kon het niet Kaatje", zei ze, als een kind dat gezakt was voor een test.

"Ik vind dat je het heel goed gedaan hebt", zei ik, "ik zou het niet beter kunnen", loog ik.

Het was het begin van een lange weg, van steeds meer dwalen in gedachten en herinneringen.

anders leven

De stem werkt nog altijd niet behoorlijk. Een half uur telefoongesprek en ik kon het bed alweer in : doodmoe en stemloos.

Het leven is dus wel degelijk anders : een stille Kaat !

Meteen ook ziekenliteratuur : Er ligt ook een stapeltje DVD's te lonken.
Ik heb het er moeilijk mee. Niet werken. Ziek zijn. Ik voel mij niet ziek, ik kan alleen niet echt goed spreken. En laat dat nou net zo belangrijk zijn in mijn werk. "De stem".
Arts zegt : rusten. Jaja, denk ik dan, zo erg zal het allemaal niet zijn.
Dus vertrek ik morgen gezwind naar het werk.
Met een klein hartje.

dichtgeslibte wegen

Het hoeven niet altijd de invalswegen te zijn die dichtslibben. Het kunnen net zo goed de luchtwegen zijn. Het lijkt een jaarlijkse herhaling, het groenachtig slijm dat geheel onverwacht de luchtwegen bezet en zich vermenigvuldigt, het er zo naar z'n zin heeft dat het zo warm wordt dat je er koorts van krijgt en als toemaatje ook nog eens de stem meenemen. Alsof ik het partybeest ben geweest ! Niets van !

Klinkt sexy, zegt manlief, wanneer ik nauwlijks hoorbaar de pot confituur vraag. Twee dagen later stemloos later wordt het (hij lachend) : hier kan ik wel aan wennen, zo'n stilte in huis.
Wacht maar, denk ik, volgend week lig jij in de lappenmand, veel erger dan ik !

Want ook daar kan je een huis op bouwen : komt het groene goedje bij mij aanzetten, dan vieren ze dubbel zo lang bij het echtgenootje.

Tja, wie bij de hond slaapt ...

voornemens (1)

Waar was u om middernacht ? Ik zal het alvast niet vergeten, want ik liep verloren. Letterlijk. In Westerlo. Daar ging immers de Syl-wester-loop door. Ik volgde het groepje waanzinnige lopers die kussend, zingend, knuffelend bleven doorlopen (hoe doe je dat ?) maar vond mijn eigen liefje niet. Dié had z'n voornemens (meer sport) al te snel waargemaakt : met een snelheid waar hij tien minuten later al spijt (lees pijn !) van had, had hij de oversteek naar 2008 gemaakt.
Geen nood, dan maar anderen gekust !

Ik heb mij voorgenomen om dit jaar opnieuw 'voornemens' te maken. In mijn dromen zie ik mij al voor mijn bureau zitten met een blanco blad om er ernstige gedachten op neer te pennen. Alleen is dat voornemen om voornemens te maken ook alweer een voornemen en vraag ik mij of of we niet 2009 zullen inrollen alvorens ik zo'n lijstje gemaakt heb. Want ik wil het dit jaar serieus aanpakken. Gewichtig. Waar wil ik naar toe ? Wat met al die dingen die ik zuchtend zeg 'dàt zou ik ook wel eens willen doen', maar die er nooit van komen ? Meestal zijn het niet eens straffe dingen. Bepaalde cursus volgen bijvoorbeeld. Een andere sport uitproberen. Een nieuw intressegebiede exploreren.

Soit, ik moet nog een blad vinden... (en tijd ?)

Alle goeds !

Ik heb al jaren een schitterend idee (hoogmoed komt voor de val) voor een never ending soap. Die zou doodgewoon over mijn werk gaan. Ik beweer hier niet dat mijn werk zo boeiend is, misschien zelfs helemaal niet, maar mijn collega's zijn op z'n minst allemaal zeer fascinerend.
De meeste van hen werken al een eeuwigheid "bij ons". (identificatie met het werk !) Lees : hun hele leven. Dat betekent dat ik met sommigen al meer dan 10 jaar samenwerk. Ik ken verhalen over hun liefjes, huwelijk, eerste kinderen en soms ook huwelijksperikelen. Dat zou een goede aanvoer zijn.
Maar veel leuker nog zijn de "typetjes", want die hebben we ook. Uiteraard worden typetjes in soaps uitvergroot, maar nu en dan kijk ik naar wat er rond mij gebeurt en ik zie de beste soap voor mijn ogen. Een grappige soap. Werkelijk waar. Niet dat mijn collega's lachwekkende mensen zijn. Integendeel. Ze zijn ernstig en zeer devoot wat hun werk betreft. Ze kennen hun vak en sommigen werken zich te pletter. Maar op de een of andere manier belanden mijn collega's, mezelf incluis, steevast in grappige en soms zelfs benarde situaties.

Er zijn groepen op mijn werk. Met verschillende belangen. Er is de vakbond. Er zijn - zoals het netjes hoort - overlegorganen. Er is een baas ! Er zijn secretaresses. Er zijn klanten. Er is een kuisploeg, een technische dienst.
Er zijn hetero's, homo's en wellicht ook onbekende bi's. Er zijn conservatieven en progressieven, rebellen en eu ... (ik zal het maar niet zeggen).

Boeiend zijn de machtsnetwerken naast de eigenlijke machtsnetwerken. De mensen die het zogezegd zijn maar het niet écht zijn. En omgekeerd. Iedereen die lang genoeg in een bedrijf werkt zal begrijpen wat ik bedoel. Verborgen agenda's. Manipulatie. Soms goed, soms minder. Zorgdragen ook, liefdesverhalen, tederheid, solidariteit.
Noem maar op.

Ho, soms kriebelt het zo om hier van alles te schrijven.
Toch jammer dat ik niet anoniem (meer) ben !

geen troost

Het weekend hield me - net als het liefje trouwens - in bed. Een vroege griep ? Wellicht niet. Het leek alsof snotgeesten een invasie hadden gedaan op onze hoofden en luchtwegen. Onze stemmen klonken gedempt en nasaal, overal in huis lagen dozen en pakjes papieren zakdoeken om hun intocht te beperken. Een doosje vitamines. Hoestsiroop. Het wondermiddel 'Antigriepinne'. Liters thee die de schorre keel moesten verzachten.

Het liefje zette als troost Columbo op, maar het mocht niet baten. Onze ogen waren te vochtig en ons lichaam te moe. We vielen in slaap. Het intellect van deze voornaamloze detective kon ons niet wakker houden.

Een heel weekend ziek. Met z'n tweeën. Waarom heb je een heel weekend vrij ? Toch niet om het bed te houden ? Liefje vond dat we moesten vechten tegen het spook van zwaarmoedigheid en overgave. We begroeven ons onder dikke ski-jassen en trotseerden wind en regen om een kleine kilometer van ons huis te genieten van een warme chocomelk. "Dan zijn we tenminste eens uit geweest". De eerste woorden klonken zelfzeker maar de zin eindigde in schor gepraat.

"Wat ?" hoeste ik op, terwijl ik mijn muts nog dieper over de oren schoof. Hij hoorde het net zo min als ik.

"Wegens omstandigheden houden we onze winterslaap 14 dagen vroeger." Zo stond te lezen op het bordje van mijn lievelings tea-room. Blijkbaar was het hele dorp ondergesneeuwd in slaap. Winterslaap.

Gaan we dit weekend nog overleven ?

doodmoe

Ik ben doodmoe. Of ziek. Of er zit iets in mijn lijf. De grens tussen mentale en fysieke vermoeidheid is moeilijk te zien. Nog één dagje naar het werk en dan : uitslapen. Niet dat daar ooit veel van in huis komt, het lichaam is immers zo gebiologeerd door de klok dat het pas went aan het late uur als het maandag is, niet praktisch dus. Lang slapen : tot 8 uur, heerlijk.

Nu de loopkleren aan. Een kort loopje van 5 km.

Omdat ik weet dat het anders allemaal nog veel erger wordt.

Lopen als afschudden, als het optimaliseren van het lichaam. Het bestaat.

Overtraining ook. Dat zeggen* ze hier toch.

* Dat ik teveel zou lopen, zeggen de criticasters. Dat ik daarom zo moe ben. Dat kan natuurlijk meespelen. Maar als ik niet loop, lijkt het alsof het alleen maar nog donkerder wordt, het lichaam nog meer inslaapt. Is dit logica die alleen lopers begrijpen ?

Joepie !

Loopweer !
Vrije halve dag !

Kerststress !

De eerste uitnodigingen voor kerstfeestjes zijn verstuurd. Per email welliswaar, om te controleren of de datum wel goed is. Zaterdag 23 december met een vriendengroepje van meer dan 10 jaar ver, voornamelijk mannen. Nu is het nadenken over het volgend feestje 'met de vriendinnen', niet dat het er hier zo gescheiden aan toe gaat, maar dié vriendinnen komen uit een andere tijdperk. Nog meer dan 10 jaar geleden. Feestje 4 wordt dat. Feestje 2 ten huize Kaat is met de familie, op Kerstavond. Feestje 3 gaat door op tweede kerst, ook met familie, zij het 'andere'.
Dit zijn de feestjes van 'mijn' kant die hier doorgaan.
Straks vraag ik manlief welke feestjes 'hij' wil : 'zijn kant'.
En dan moeten we nog puzzelen met de feestjes waar wij uitgenodigd zijn.

Heerlijk !

op zoek naar een boek

Een boek maakt veel goed. Ja, dat beaam ik helemaal. Maar na 'een schitterend gebrek' is het hier een beetje stilgevallen. Ik zit halverwege "de boeddha van de buitenwijk" van Hanif Kureishi en moet het een beetje op wilskracht verder lezen. Het is niet slecht, maar het is ook geen boek dat je 'pakt' en waardoor je al uitziet naar het volgende vrije moment om het verder te kunnen lezen.

Dus vraag ik het nog eens (ik heb het ooit hier al gedaan en met zeer goed resultaat) : wie raadt mij een goed boek aan ? In principe is het literair genre mij gelijk. Behalve de chicklit, hoe enthousiast vriendinnen ook soms zijn, ik hou het na een aantal bladzijden altijd voor bekeken. Het mag best stevige kost zijn. Historisch mag, thriller mag, soit ... geef maar een seintje als je zelf een goed boek gelezen hebt ! Of mail me !

Of : ik kan natuurlijk nog eens op onze zolder gaan zien. Daar staan nog dozen vol boeken ... veelal grote auteurs ...

Rust

"Plots overleden". De eerste reactie is : ongeval ? Toen kwam het langzaam : S. had zelf een eind aan haar leven gemaakt.

We zaten er stil bij. We kenden S. eigenlijk niet. Via via. Maar haar dood schudde ons allemaal door elkaar. Niemand had iets zien aankomen. Of toch ?

We gingen niet in op de vraag. Laat het maar rustig en stil zijn. S. heeft dit beslist. Met alle gevolgen vandien.

"Kan het leven zo zwaar worden dat je dit als oplossing ziet ?", de vraag werd filosofischer gesteld, weg van het concrete lichaam van S., weg van haar gezin en haar familie.

Ik keek mijn collega's aan. Hoe goed kende ik ze ? Wat weet ik van hun verdriet ? Van de moeite die ze met hun leven, partner, kinderen, familie hebben ? Of met zichzelf ?

Wij zijn immers allemaal 'sterk' en 'gezond' en zitten psychisch niet in de knoei. Tenminste, zo lijkt het allemaal.

"Ik kan het mij wel voorstellen", zei ik.
De collega's keken al bezorgd naar mij, hun gezicht vol vraagtekens.
"Nee, echt. Je kan zo eenzaam worden dat je de moed niet hebt om het iemand te vertellen, of dat je misschien al duizend signalen gegeven hebt en dat niemand iets opmerkt, of iedereen het banaliseert... "
"O nee, Kaat ....! Is er iets ?"

Ik schudde ontkennend het hoofd. "Nee, maar het is toch allemaal niet zo simpel, leven, kinderen, partner, werk, stress..., enfin, alles bij elkaar kan het toch knap zwaar worden ?"

Weerom stilte op mijn interventie. Ik zag een paar mensen denken, wellicht aan hun eigen leven, de emotionele bergen die ze beklommen hadden, sommigen met ziekte en dood in de familie, anderen met relatieproblemen die nu en dan oplaaiden en dan weer verdwenen in de alledaagsheid.

Toch jammer dat het zo moeilijk is om dat te delen, zei collega B.

Eigenlijk willen we dat ook niet, je bent daar toch te beschaamd voor ?, zei M.

De wet van de sterkte laat zich overal gelden, ook waar schijnbaar geen gevecht is.

Ik hoop, lieve S., dat je hart rust gevonden heeft. In naam van misschien wel alle mensen, wil ik zeggen dat ik het spijtig vind dat niemand je helpen kon, dat niemand jouw stem gehoord heeft, dat de wereld zo koud is, dat ze aan jou is voorbij gegaan.

efficiënt

We waren nog niet goed wakker. De gordijnen waren nog dicht en onze ogen nog niet gewend aan het licht. We zetten het brood op de tafel en zetten het koffie-aparaat aan.

'Hoh, zwaailichten voor onze deur !', mompelde het liefje.

Als 'man des huizes' trok hij de gordijnen open en zag twee wagens voor ons huis. Twee mannen in fluo-kleren namen er hun bekende positie in : de ene met spade aan het werk, de andere leunend op een spade.

Ze waren een put aan het delven. Een diepe put van minstens een meter.

'Oei, onze kabels !'. Het volume bij het liefje was al gestegen. Ik dacht vooral aan onze pas aangelegde voortuin : daar werd plots een grote hoop aarde gedeponeerd.

Het liefje ging uitleg vragen. "We graven een put" (alsof we dat nog niet wisten), want er moet een intelligent 30km bord komen. Volgende week komt de paal.

Dus ligt er tussen het fietspad en onze voortuin een diepe put. Straks is het terug school en passeren de kleintjes met hun boekentassen en de moeders met hun buggies. De put is niet afgedekt. Straks rijden wij er met onze fiets of auto in, kan allemaal gebeuren.

Ondertussen is het gaan regenen en is de put behoorlijk modderig. Ons tuintje ziet er wééral uit alsof we aan het verbouwen zijn (en dat zijn we nu eens NIET !).

Mooie planning is dat, van de gemeente. Mooie preventie-adviseur moeten ze daar hebben. Een open put op 500 m van de schoolpoort ! Minstens een week lang !

Liefje kon het niet aanzien en bedekte de put met paletten. Iemand moet toch ...

(sterk dat er bij Lien een gelijkaardig verhaal staat !)

7 dagen en een uur

Cijfers zijn voor mij belangrijk. Ze ordenen de wereld. Zonder cijfers ben ik mijn oriëntering kwijt. Cijfers tonen aan mij de werkelijkheid : hoe groot iets is, of hoe lang iets duurt. Wanneer het eindigt. Cijfers tonen altijd grenzen en soms lijkt het wel alsof ik die grenzen nodig heb.

Het oneindige is niet aan mij besteed. Eeuwig leven bijvoorbeeld. Dat lijkt mij ontzettend lang. Daarom denk ik dat eeuwigheid cijfers uitsluit. Want eeuwigheid kent geen grenzen. Cijfers hebben geen waarde meer als ze oneindig zijn. Daarom denk ik dat wie oneindig rijk is geen plezier meer heeft aan materiële zaken, want als alles toch zomaar kan valt het verlangen stil.

Deze morgen dacht ik : de vakantie duurt 7 dagen en 1 uur. Best wel gek, dat ene uur meer. Met dat ene uur meer kan ik natuurlijk van alles doen : een half uurtje meer slapen bijvoorbeeld (restwaarde : nog een half uur). Nog lekker veel lezen.

Maar meer dan dat ene uurtje zijn natuurlijk de 7 dagen. En die lijken voor mij een eeuwigheid. 7 dagen niet naar het werk. 7 dagen geen verplichting om om half zeven op te staan. 7 dagen de tijd om lekker te koken, om te lezen. 7 dagen om te sporten, om te genieten van het liefje. 7 dagen. Daar kan je toch al heel wat mee doen : 7 dagen ! Een hele wereld scheppen !

Mijn ambitie is groot met deze 7 dagen.

Oneindig veel leuks wil ik doen !

Lang leve Sophie !

"Het ruikt hier zo lekker", zei manlief toen hij binnenkwam.
Geuren van kaneel en nootmuskaat vulden de keuken.
"Wortelcake" zei ik, dankzij Sophie !

Wortelcake - ik had het al eens gemaakt maar niet zo lekker - is pas het begin. Want volgende week - lang leve de vakantie ! - wordt het cake met geitenkaas.
Ik heb er nu al zin in !

Sophie Dudemaine, de cakes van Sophie, Fontaine uitgeverij.

Solo boter

Nu en dan begon mijn moeder met een dieet. Ik was de jongste en wist nauwelijks waarover het ging, want 'overgewicht' was thuis een niet te begrijpen zaak. Toch niet als je kind was. Mijn vader bijvoorbeeld, die had meer dan een paar porties overgewicht. Na de maaltijd keek hij verlekkerd de rest botersaus en at die zonder schuldgevoel op.

Hij was ook de man die vond dat er na het eten iets 'zoets' moest zijn. Als het nodig was, stapte hij daarvoor in z'n auto en reed naar verre - de beste ! - banketbakkerijen en kwam thuis met taart of marsepein. "Zoet" was bij ons een familiewaarde.

Mijn verste herinneringen betreffen trouwens de sneukelman*. 1 keer per week kwam bij ons een man op bezoek en die stalde allerlei lekkers uit op de salontafel. Wij kozen een voor een iets (of waren het onze ouders ?) en het snoep werd op verrekend en in de 'snoepkast' gestopt.

Ja, wij hadden een snoepkast. Sommige mensen hadden misschien wel een broodkast of een drankkast, wij hadden een snoepkast.

Met sleutel trouwens, "om de kinderen tegen zichzelf te beschermen", maar dat was maar een 'foefje', want het lag in de traditie van de kinderen dat het omzeilen van het slot van oudere op jongere werd aangeleerd.

Maar goed, mijn moeder ging nu en dan wel eens op dieet en wel om onverklaarbare redenen. In mijn kinderogen was ze immers nooit dik en naar normen van toen ook al niet. Ik ben immers opgegroeid in een tijd dat het woord anorexia niet bestond en men ervan uitging dat maat 38 de maat van modellen was, wat trouwens niet slecht zou zijn.

In tijden van dieet sloeg mijn moeder massa's sla en wortels en tomaten in. Ze maakte de - nog niet de mode - beste broodjes en at massa's rauwe groenten. Omdat ik echt te klein was om te snappen hoe dat nu in zijn werk zat, legde ze een pak Solo op tafel en zei : dit is eraf. Moeder kocht toen nog grote pakken Solo, van 1 kg.

Zelfs toen begreep ik het niet echt, want waar was die kilogram dan naar toe ?

Laatst was ik in de supermarkt en zag pakken Solo liggen. Ik moest denken aan mijn moeder én aan het dieetregime bij ons thuis. En opnieuw dacht ik : waar zijn die kilo's eigenlijk naartoe ?

Ik bedoel, als je zoveel kilogram vermagert, waar zijn die dan ? En bestaat er niet zoiets als een wet van behoud van massa (of is het materie) ?

Omdat mijn liefje een goede exacte wetenschapper is, vroeg ik hem wijzend naar de kilo's Solo : waar zijn onze kilo's naartoe ? Verbrand, zei hij. En het zit het met behoud van .... vroeg ik door. Die kilo's zitten in de lucht. Koolstof.

Nog altijd snap ik er niets van. Had ik maar beter opgelet in de les fyscia !
In mijn fantasie zie ik nu overal pakjes Solo in de lucht vliegen.

* sneukelen is het zuidwestvlaams voor snoepen. Ik heb het woord echter al lang niet meer gehoord, maar ik woon dan ook niet meer in West-Vlaanderen... In West-Vlaanderen kunnen bepaalde woorden 30 km verder al helemaal anders of niet gebruikt zijn...

Leve de vrijheid !

Heerlijk boek, "Leve de vrijheid" van Tom Hodgkinson. Deze auteur met passie voor de middeleeuwen propagandeert het niets-doen. De ondertitel van zijn boek is dan ook "Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten ?" Volgens Hodgkinson is zijn we helemaal niet vrijer dan pakweg enkele eeuwen, of zelfs vele eeuwen geleden. Integendeel, we zijn slaven van instituten, overheden en multi-nationals en onze slavernij uit zich in verveling, eenzaamheid en depressie. Eerst moeten we hard werken om vervolgens continu verleid te worden om ons geld terug uit te geven of het gevoel opgedrongen te krijgen dat we niets voorstellen zonder dit of dat. Onze consumptie maakt ons tot slaven.

"In de huidige situatie zijn we, als we niet werken, bezig met consumeren. We komen de fabriekspoorten uit en storten ons loon bij de supermakt rechtstreeks terug naar het systeem". (p. 16).

Hodgkinson is zelf van de stad naar het platteland verhuisd en werkt er minimaal : dwz zijn loonarbeid is minimaal, want hij houdt van zijn tuin en de groenten die hij verbouwt.

Hij droomt van een samenleving van gilden en ambachtslieden, van zelf voorziende kleine gemeenschappen die vieren en werken met elkaar, waar handenarbeid het onpersoonlijke van machines vervangt.

Nu en dan is het bijna vertederend om deze goed opgeleide bijna 40er te zien dromen. Hij verkondigt zijn droom met vuur en passie en beleeft hem zo vaak mogelijk in de kroeg van zijn dorp. Terug in de tijd, lijkt zijn leuze wel, want de industralisatie en de verhoogde consumptiecultuur heeft ons niet verder gebracht.

Het is goed dat er nog mensen zijn die onze jachtige kapitalistische consumptiecultuur in vraag stellen en afgoden als carrière en geld durven te ontmaskeren. Op tal van punten geeft hij te denken. Nu ik net een nieuwe auto gekocht heb - en dat is best duur - moest ik toch even opkijken bij volgend citaat, al heb ik er zo mijn twijfels bij.

"Als je het gevoel hebt tijd te tekot te komen, ben je een gemakelijke prooi voor producten warvoor wordt geadverteerd met beloften van tijdsbesparing, van werkbesparende dingen. De auto bijvoorbeeld bespaart op de lange duur geen tijd. Ivan Illich heeft eens uitgerekend dat, als je alle tijd die je aan een auto besteedt optelt, inclusief de ritujes naar de garage en de tijd die je kwijt bent met geld verdienen voor brandstof en auto-onderhoud, en dat deelt door het aantal gereden kilometers, je gemiddelde snelheid acht kilometer per uur is. Met de fiets zou je sneller zijn. Snelheid vreet, paradoxaal genoeg, je vrije tijd op. Dus als je tijd wil besparen, onderwerp je dan niet langer aan de kloktijd." (p. 96)

Dus toch maar met de fiets ? Als ambtenaar word ik er nog voor betaald ook, maar 30 km heen en terug door weer en wind ? Ik ben nog net geen Tom Boonen !

Tom Hodgkinson, Leve de vrijheid, Hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten, Meulenhof 2007

intro

"Sinds de inbraak van de personal computer in de huiskamer is de
informatie verdampt*." (Johan Pas)

Dat kan tellen als intro. Inbraak ? Verdampte informatie ? De zin was een slag in mijn gezicht. Ik hou immers van die personal computer. En verdampen, dat klinkt als 'verdwijnen', 'verluchtigen', 'minder'.

Helemaal niet mee akkoord.

Maar als intro kan het tellen. Zo'n zin.

* uit : Van Wim Delvoye tot Luc Tuymans, Actuele Kunst Deel 1, reeks 600 jaar Belgische kunst in 500 kunstwerken.

weten wat je wil

"Wat zich na de val van de klassieke autoriteiten vooral wreekt is het gebrek aan nieuwe maatstaven, voor de organisatie en coördinatie van zowel het publieke als het persoonlijke leven. Het individu is hierbij een verzamelpunt van een ongelofelijke hoeveelheid verschillende disparate indrukken, Nietzsche
spreekt van een 'kosmopolitisme van spijzen, literatuur, vormen, en smaken, ja zelfs van landschappen'.
Men moet over een sterke homogene en tegelijk flexibele
persoonlijkheid beschikken om aan die toevloed van prikkels en veelheid van aanspraken op een eigen manier het hoofd te kunnen bieden. Juist daaraan ontbreekt het in de late moderniteit. De moderne mens weet doorgaans nog net wat hij niet wil maar helemaal niet wat hij wel wil."

J. Dohmen, Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007, p. 110 - Discussie over het boek - Vorig blogje over dit boek

bedenking

Hoe ouder ik word, hoe korter de vakantie lijkt.
Maar dat geldt zo'n beetje voor mijn hele leven.

3 levens, 14 jaar en wat vrienden

We waren gisteren met z'n zeven aan tafel. Acht waren er verwacht, maar eentje moest wegens rugpijn afhaken. (goeie moed C. !). We probeerden onze eerste ontmoeting met elkaar te traceren. Moeilijk bleek dat, maar ongeveer iedereen die aan tafel zat - op het Liefje na - heb ik leren kennen in 1992-93. In het Tweede Deel van mijn Leven. Tweede : want in juni 1991 was mijn liefste van toen plots overleden. Dat gegeven sloeg op alle vlakken een breuk in mijn leven. Dat eerste leven eindigde. Weinig vrienden van toen overleefden de breuk. We waren allemaal jong en moesten C.'s dood elk een plaats geven. We waren jonge twintigers en zochten nog allemaal onze weg in het leven. Voor de dood was weinig plaats.

Maar er kwam een nieuw leven en meteen ook een hele nieuwe schare vrienden. Een deel van hen zat gisteren met mij aan tafel en waren getuige van mijn Derde Leven : huisje tuintje en echtgenoot, na een tweede leven van single zijn. Geen breuk hier, maar een thuiskomen.

Ondertussen zijn ook de vrienden aan een tweede, derde of 2.1. (hoe je het wil noemen) leven begonnen. Drastische carrièrewendingen, nieuwe relaties, een verhuis van de hoofdstad naar het Waalse platteland. Sommige nog volop 'op zoek naar' en andere precies thuisgekomen.
Het gesprek ging dikwijls over de voorbije 14 jaar. Hoe kronkelend het was, de hoogtepunten en de diepe dalen, niemand had een leven-rechte-lijn.

Tussendoor onze vriendschap als altijd terugkomen.
Veel zien we elkaar niet. Onze levens zijn behoorlijk verschillend.
Maar het terugzien was ook een beetje thuiskomen.
Misschien tot volgend jaar ?

Levenskunst (nog niet voor mij)

"De ware morele problematiek van deze tijd is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf. Men vindt deze onverschilligheid in het feit dat wij de zin voor betekenis en het unieke van de individuele mens zijn kwijtgeraakt. Wij zijn onszelf als handelswaar gaan beschouwen. (E. Fromm, de zelfstandige mens).
De oorzaak van de vervreemding was volgens Fromm het feit dat 'onze tijd het concept van het leven als kunst' is kwijtgeraakt. Hoewel de mens van nature een scheppend wezen is, maakt het moderne individu steeds minder gebruik van zijn creatieve talenten. Hij leeft vooral om te werken en te genieten van zijn rijkdom en maatschappelijk aanzien. From verzette zich ertegen dat mensen als slaafse wezens door het leven gaan en pleitte voor een terugkeer van de levenskunst".

Joep Dohmen in Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007

Met een dergelijke intro had ik hoge verwachtingen van het boek. De auteur gaat er immers op zoek naar wat levenskunst is en daarmee heeft hij het vooral over authenticiteit : vanuit zelfkennis op deze wijze leven dat dit leven overeenkomt met wie je bent, correspondeert met je diepste waarden en normen. Maar tot nu toe ontgoochelt het boek wat. Maar wie weet, ik heb nog maar een derde van het boek gelezen.

Anderzijds : ik ken ze wel én bewonder ze, die mensen met levenskunst. Dikwijls creatieve mensen die heel goed weten wat ze (niet) willen. Eenvoudige mensen ook, op wie de opgelegde lifestyle-gekte weinig of geen vat heeft.

Jammer genoeg heb die enkele mensen die ik zo ken een volgende kenmerken gemeen waarvan ik vrees dat ze een goede basis vormen om levenskunstenaars te zijn : ze zijn vrij van geldzorgen en hebben de volledige beschikking over hun tijd. Ze hebben geen kinderen of partner, of die partner deelt volledig hetzelfde levensbeeld. En ... ze zijn al flink wat ouder.

Zouden dat voorwaarden tot het beoefenen van echte levenskunst zijn ? Ik vind mijn werk zeker zinvol, maar dat ik dàt werk doe en zoveel uren eraan besteed, heeft toch ten eerste met de boterham op de plank te maken. Kinderen brengen via school en vrienden de buitenwereld met zich mee én het conformisme. Zoals het 'bij die andere kinderen gaat', zo ook bij ons ! Probeer aan kinderen maar eens het begrip 'authenticiteit' uit te leggen, laat staan 'tegen de stroom in varen'. Ouders worden continu geculpabiliseerd ! Tenslotte ben ik nog jong. Misschien moet ik 'rijpen'. Misschien is oud zijn wel het synoniem van : vrij over je tijd beschikken en zonder materiële zorgen leven.

Er is nog hoop !

geld is duur

Dat zei mijn vader vroeger altijd. Ik heb geen idee wat hij er exact mee bedoelde, want ik zat in mijn hoofd alleen maar met taalproblemen. Hoe kan geld nu duur zijn ? Wat je koopt is misschien duur, maar hoe kan je geld kopen ? En over levenskwaliteit lag mijn vader niet wakker. Het woord bestond niet eens in zijn tijd.

Eenmaal volwassen ben ik de uitdrukking ook gaan gebruiken. Geld is duur, want het is duur betaald.

We werken allemaal hard. In de geschiedenis is het een vrij nieuw fenomeen : beide ouders die werken, die beiden aan carrière denken. Onze welvaart is ongehoord, maar ook onze stress en tijdsgebrek. Dat wij als vrouwen een carrière kunnen uitbouwen en financieel afhankelijk zijn heeft zeker bijgedragen tot emancipatie, maar die hebben we ook duur betaald.

Overal rond mij zie ik stress, leeftijdsgenoten die zich continu vragen stellen over de balans werk, leven en gezin. Vrienden die doodmoe zijn en niet meer kunnen genieten van gewoonweg samenzijn omdat ze te weinig tijd hebben of te moe zijn. Ik zie agressie om mij heen die als enkele wortel stress heeft. Mensen onder druk worden agressief.

Ik zie ook veel geld. Want dat is er ook. Er wordt flink gebouwd, verbouwd, gereisd. Wij - het liefje en ik - zijn niet anders. Maar ook wij komen 's avonds moe thuis. Wij voelen hoe de werkdruk altijd maar verhoogt, hoe de lat hoger komt te liggen.

Wij merken ook hoe de arbeidsethiek wreed wordt : wie niet hard werkt, telt niet mee. Ik ken heel wat mensen die leven voor hun werk en ik merk soms dat aan ons hetzelfde wordt gevraagd. Het werk wordt zelden, of nooit in vraag gesteld, laat staan de zinvolheid* ervan ! Eerst werken en dan je gezin, je geliefde, je vrienden. Je moest maar eens durven zeggen dat je priorteiten anders liggen !


Geld is duur. Ik wou soms dat ik wist 'hoe' duur. Welke invloed dit heeft op mijn fysieke en mentale gezondheid, op de mensen om mij heen, op mijn levenskwaliteit. Misschien zou ik onbetaalbaar blijken !

Of omgekeerd : zou ik snel anders gaan leven...

* In Titaantjes had Sigrid Spruyt het over haar ergenis aan inefficiënt werk. Ze had er mooie woorden voor. Zolang er maar 'gewerkt' werd, druk gedaan werd. Nodeloos en inefficiënt werk staat momenteel ook in mijn top 3 van frustraties, hoger dan de hoeveelheid werk.

Beautiful freak

You're such a beautiful freak
I wish there were more just like you
You're not like all of the others

And that is why I love you

Deze morgen keek hij naar Metropolis, een film uit 1927.
Vervolgens fietste hij met zijn 'koersfiets', een model uit de jaren 70.

Hij heeft het talent om alles tot wok te herleiden.

En nu, rond de middag zie ik hem loeren in de tuin met zijn nieuwe aanwinst. Een oud fototoestel van mijn ouders, jaren 70. Rare model, volgens internet.
Op zijn kamer staan alleen meubels en zetels van generaties geleden.

Hij vindt een dekentje in de zetel net zo leuk.

Hij weet veel van computers. Van decoders en digitale dingen. Hij verstaat het allemaal.

Maar in zijn hart leeft hij nog altijd in het pre-digitale tijdperk.

Later wordt hij boer, zegt hij. Als ons pensioen er is.

Hij houdt van Beautifull Freak. Zijn lievelingsfilm 'The Graduate'.

Mijn liefje. Mijn echtgenootje.

crisis

Micro is onze geadopteerde poes. Klein van gestalte wegens werkongeval toen ze klein was, maar intelligent als geen ander. 'Onze' poes is overdreven. Want ik hou niet echt van poezen. Eigenlijk helemaal niet.

Maar met het liefje kwam de poes en ik kon hem moeilijk voor de keuze stellen. 'Poes of mij'. Liefje én poes werd het, maar de poes mocht wel niet meer in huis. Met alle bijgebouwen (grote en kleine schuur) van onze verbouwde boerderij kon dat geen groot probleem worden. Tel daar nog eens een grote tuin bij en Micro leeft in het Hilton van poezenland.

Vandaar dat ze ook nogal 'in trek' is. Het is hier een komen en gaan van katers maar tot nu toe is geen enkele gebloven. Te min, denk ik. Want Micro is slim en wil alleen slimme katers.
Nou ja, dat dacht ik. Want vorige week beviel Micro van 4 mini-microotjes. Ze had het zo slim weten te verbergen dat we het nauwelijks gezien hadden. Wellicht wou ze die geheimdoenerij zelfs volhouden, want ze verhuist haar jongelingen om de zoveel tijd. Nest ontdekt en ze gaat er weer mee op pad, op zoek naar een warme plek.

Nu had mijn liefje vandaag het venster van de auto opengelaten. Buiten regende het wel, maar door de relatieve warmte buiten was de auto toch een goed verwarmde kas. Dat moet Micro geweten hebben, want zonder ons medeweten had ze de 4 Mini's verhuisd naar de achterbank. Het moet enig acrobatenwerk gekost hebben om met zo'n welpje door het venster te springen, maar niets verrast ons nog wat poezendoorzetting betekent.

Hoe dan ook, we moesten ze verhuizen. Ze kon moeilijk in de auto blijven. Zelfs het liefje was het daar mee eens. Dus verhuisden we de vier Mini's naar hun oorspronkelijk nest. Dat was weerom buiten de doorzetting van Micro gerekend, want ze bleef de Mini's op en neer naar de auto brengen. Dat de vensters ondertussen dicht waren weigerde ze koppig te aanvaarden.

Wij zagen het aan een vroegen ons af hoe lang ze het zou volhouden.

Net lang genoeg, want toen het begon te regenen, koos ze toch maar wijselijk voor het Nest.

Mambo n° 5 !

Vrijdagavond heerlijk genoten van een Salsa-initiatie. Het zal wel aan de leraar gelegen hebben want deze kreeg in een mum van tijd het hele volkje aan het dansen. Sommigen met de leeftijd van grootouders, andere nog maar net schoolrijp. Plus alle leeftijden daartussen !
Geen looptraining vandaag maar toch zweten voor het goede doel, schudden die schouders, wiegen die heupen.
Deze Cubaanse dans bracht meteen de zomer terug.



Ik ben nog altijd aan het swingen !

rouw

De week van rouw is voorbij. Niet dat er ergens een officiële week werd aangekondigd, maar zo voelt het wel. We ademen weer wat dieper, maar nog steeds voorzichtig.

De grote stilte-ruimte is verhuisd naar een kleinere ruimte.

Vrijdag hebben we met z'n allen stenen op een klein (welliswaar artificieel) bronnetje gelegd. Keien met onze namen op. We hebben geluisterd naar een lied van Bram Vermeulen.

ik heb een steen verlegd

in een rivier op aarde

het water gaat er anders dan voorheen

de stroom van een rivier hou je niet tegen

het water vindt er altijd een weg omheen

De stenen hebben ondertussen al het water en de hitte overleefd. Ze blijven er liggen. Misschien vervagen onze namen, maar de stenen zullen blijven bestaan. Voor sommigen toevallige stenen, maar voor meer dan 600 mensen stenen met betekenis. Teken van bestaan.

ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Het ga je goed T. !

Bezoek

Nog net geen mei en toch al bezoek van een naar verluidt zeldzame meikever. Met uitroeiing bedreigd en nu toch al twee exemplaren gezien op één week tijd.

De eerste zag ik op het feestje van de landbouwers, ik veronderstelde dat-ie ook uitgenodigd was, kwestie van het heerschap daar van gespreksstof te voorzien.

Maar vandaag, op zondag, was er eentje op bezoek bij ons. Hij rustte uit op de courgetteplant en was zich van onze nieuwsgierige blikken niet bewust.

Drie jaar onder de grond heeft hij geleefd, en nu eindelijk het licht tegemoet.

"Hij gaat sterven", zei het liefje-dat-veel-van-beestjes-weet.

"Hoezo ?" antwoordde ik in een verzuchting dat het al sterven genoeg was geweest.

"Zijn taak is volbracht."

"En dat is ?"

"Voortplanting".

De net-nog-niet-meikever bewoog traagjes onder ons alziende oog. Tot hij weer 'in slaap' viel. Of... gewoon stilletjes stierf.

Zien we straks zijn kroost ?

de lente barst van het leven



Dit weertje is één-en-al genieten. Genieten van de tuin, genieten van de blote benen, fietsen, wandelen, terrasjes en sandalen.

Het hele weekend was bijna volop genieten.


Bijna. Maar niet. Want ik heb weet van een lentejongen die vecht voor zijn leven.
Een jongen die nog als de knop van een bloem tot bloei moet komen.


Ik wens hem de kracht van de lente toe, de zachtheid van een lentebries, het zachte licht 's morgens dat doorbreekt.

Je leeft in onze gedachten.

1 jaar !

Getrouwd !
... en het is nog altijd feest en genieten !
Dankjewel mijn liefje !

Zalig Pasen* !

* geen idee wat de tekst op de affiche betekent ...

Waar is die tijd heen ?

Iedere keer wanneer ik op bezoek ben bij vrienden met jonge kinderen, sta ik bol van bewondering. Hoe ze het allemaal voor elkaar krijgen. Wat een management dit allemaal vraagt om ze op ze op tijd uit bed, in bad, aangekleed, en gevoed te hebben. Komt er weer wat eten uit dat mondje. Pasgewassen kleertjes vuil. Verse kleertjes. Tegen dat spruit 1 voorzien is van alles en nog wat mag spruit 2 een nieuwe luier. En ga zo maar door.

Nog meer bewondering heb ik voor die vrienden die dit alles nog eens combineren met voltijds werken. Nog meer management. Want na het hele lijstje van uit bed, in bad, aangekleed en gevoed komt ook nog naar de crèche, op tijd op het werk - werken daar ! - terug enzovoort.

Komt daar nog eens bij dat sommige van die koppels - eigen aan hun leeftijd - aan het (ver-)bouwen zijn. Nog meer management. Afspraken regelen, werken opvolgen.

En ... dan zijn zo'n koppels uiteraard met twee : wie zijn of haar relatie levend wil houden moet ook daar aandacht aan besteden.

Dus ook dat moet op de agenda.

Het klinkt niet romantisch maar het moet, want ik vrees dat het het eerste is dat er bij inschiet. Aandacht voor de grondenergie van dit alles : tijd voor jezelf en voor elkaar.

Het liefje en ik hebben wat kinderen betreft niet zo'n druk leven.

En toch vliegt ook hier de tijd voorbij en lijken er altijd zoveel praktische zaken die moeten geregeld worden. Het werk loert altijd. Immer en immer !

Toen we vandaag op een boogscheut van ons huis op wandel gingen in een natuurreservaat dachten we beiden : dit is veel te lang geleden, waar is die tijd gebleven ?

Bedreigingen

Zomaar mijermingen uit de lossen pols.

• Op twee dagen tijd twee chauffeurs gezien die de krant aan het lezen waren. Geen file (en dan zou ik nog mijn bedenkingen hebben !) maar vertraagd verkeer. Laat ons zeggen dat er ongeveer in druk verkeer gemiddeld 100 km per uur gereden werd.
  

• Vermoeidheid ondermijnt het goede leven. Oververmoeidheid maakt het ronduit gevaarlijk. Lange tenen, korte antwoorden. Ik heb het hier en daar gemerkt. Zelf ook heel moe. Dus hou ik mijn tenen maar wat bij mij en vermijd veel mensen.
  
  
• An Inconvenient Truth is ook hier de huiskamer binnengedrongen. Niet onmiddellijk een happy film. Bewustwording is belangrijk en - al beken ik mij niet tot groene dame - ik kan best ook wat meer inspanningen doen. Maar dat het een hype wordt en er belastingen komen om de plasticzakjes (die je nergens meer krijgt) en dat het problemen als (sociale) ongelijkheid en oorlog verdringt, maakt mij ook wel wat bang.
  En ondertussen doen die Amerikanen maar lekker Kyoto-loos verder.
  Bedenkingen ook bij de 90 kilometermaatregel van vorige week ook. Massale boetes terwijl men toegeeft dat de communicatie en signalisatie onvoldoende waren, Wallonië dat niet 'meedoet' maar rekent op 'goede wil'.
  Echt au serieux kan je dat toch niet meer nemen...
  
  

huisinrichting

Dit weekend was weerom een 'huisjesweekend'. Klussen in en buiten het huis. Langzaam maar zeker wordt het meer 'ons' en minder anoniem.

Het liefje en ik houden beiden van meubels met een verhaal. Zo kwamen we in de zomer als bij toeval een pater tegen die dringend van 'oude' meubelen af moest. Stoere grote houten kasten met planken, ideaal voor om al onze rommel aan het oog te ontrekken.
We kochten er maar liefst drie, want de man had dringend de plaats nodig en wou er van af.

Toen hij doorhad dat we écht van meubels met een verhaal hielden toonde hij ons ook nog een bureau. Er zaten nog oude dossiers in ! Het geld - als je dat vindt ! - mag je houden, zei hij.
En omwille van de grote verkoop van drie kasten en 1 bureau verlaagde hij zijn prijs nogmaals.
Deze man was duidelijk niet op geld belust !

Ondertussen hebben de kasten een half jaar in onze schuur gestaand. Een 'beetje' beschut maar toch blij dat ze binnen mochten vandaag.

Een flinke onderhoudsbeurt hebben we ze nog niet gegeven, maar een hartje als sleutelhanger kregen ze allemaal als dikke welkom !

Dorpsavonturen

Rond kwart over zes deze avond kreeg ik opeens een onweerstaanbare trek in pizza. Zou er nog een winkel open zijn in mijn nieuwe dorp ?
Mijn nieuwe stek mag dan wel een dorpje zijn, internet is hier wel alom aanwezig. Dus tikte ik snel de naam van de winkel 5 huizen van ons verwijderd in, en zag dat de winkel tot half zeven open was.
"Jij ook een pizza ?" vroeg ik in alle spoed aan het liefje. "Doe maar" zei hij.
Ik snelde de auto in en parkeerde mij 300 meter verderop.

Twee winkelmeisjes waren de afdeling vlees en brood aan het opruimen. Ik knikte goeiedag en liep op een drafje naar de diepvriesafdeling. Twee pizza's en nu richting kassa.
Ondertussen waren alle lichten gedoofd en moest ik het stellen met het daglicht dat via het buitenvenster naar binnen kwam.
Plots werd ik er mij van bewust dat het wel héél stil was.

Ik liep in de duisternis terug richting vleeswaren en zag dat de winkeldames weg waren.
Hier en daar brandde noodverlichting.

"Kan ik betalen alsjeblieft ?" riep ik met een beetje angst in de keel.
Ik zocht mijn mobieltje want plots had ik door dat ik gans alleen in de winkel was.
Geen GSM bij. Had ik ook niet nodig voor een blitzbezoekje aan de winkel 300 meter verderop.

Gestommel achterin de winkel.
Een man - de baas zelf - kwam me tegemoet.
"Ze vertelden me net dat er nog een auto op de parking stond en dat er waarschijnlijk nog een klant binnen was", zei hij.
"Eu, ja... Kan ik betalen ?
Hij glimlachte.

"Dat is dan 8 euro en iets."
Hij reikte me een gratis zak aan (anders te betalen) als troost. Of wou hij mij gewoon snel buiten krijgen ?
"Ik loop wel even met je mee" zei hij.
"Het gaat wel hoor," antwoordde ik snel.
"Straks gaat het alarm af, ik zal maar met je meegaan".

Liever geen alarm.
Ik stapte de auto in.

"Ik zal in de toekomst wat vroeger komen", wuifde ik hem nog toe.
"Niet nodig hoor, het alarm zou wel afgaan !"

The life of a married woman

Ik snap het niet, zeg ik hem. Toen ik alleen was (lees single) had ik veel meer tijd.
Hij : ja, ik heb dat wel een beetje verwacht, dat je dat 'nieuwe leven' onderschatte.
- Hoezo onderschat ? Dat ik nu in een dorp woon in plaats van een stad, dat ik de status van een getrouwde vrouw heb en al die dingen meer, daar heb ik toch geen moeite mee ...
- Wat kost je dan zoveel meer tijd ?
- Dit huis, dit huishouden, zoveel strijk, zoveel afwas, continu rondlopen om alles op z'n plaats terug te leggen, altijd maar kuisen... continu plannen : of er nog genoeg voorraad is, of de was nog niet gedaan is, of er geen bijzondere vergaderingen op ons werk zijn...
- Nee ? Had je dat echt niet gedacht ?
- Waarom zou ik ? Als ik, net als vroeger, zorg voor mijn eigen spullen, mijn deel doe in het huishouden, dan moet dat toch zo'n beetje hetzelfde zijn...

(... en net op dat moment begreep ik dat vrouwen nog altijd het leeuwenaandeel in het huishouden doen, zo ook hier)

Hij keek mij een heel klein beetje schuldig aan.
Met zo'n bere-knuffel-lieve-blik zodat ik al niets meer durfde zeggen.

Ik ga echt mijn best doen, zei hij.

En ik smolt alweer voor die blik.
Terplekke.
Weerloos.

(Hoe doén die mannen dat toch ?)

wachten

Er woedt een ware oorlog in mijn lichaam. Vorige week werden darmen en maag ingenomen. Resultaat : genânte situaties op het werk. Rennen naar het toilet.
Toen had ik nog niet door dat het de vreemde bacterieën menes was. Zou wel overgaan.
Dacht ik.
Nu hebben ze mijn luchtwegen, keel, neus, ogen en oor bezet.
Geen tweede keer, dacht ik.
En ook zo het lichaam.
Met vurige wapens (koorts) zet het de strijd in tegen al dat vreemd volk in mijn lijf. Gewapend met 2000 mg (!) antibiotica en drie dagen rust.
Ik voel mij als een koning die van verre kijkt naar het strijdtoneel en niets anders kan doen dan wachten tot de strijd beslist is.

Iedere keer ik vijf stappen zet word ik er aan herinnerd : stilzitten en zwijgen moet ik. Wachten tot de oorlog voorbij is.

Tja.

Realisme


"Wat zijn we toch bang om ongelukkig te zijn. Geluk is de norm geworden en dat maakt ons massaal depressief. Ben je af en toe gelukkig ? Zo veel te beter. Ben je wel eens ongelukkig ? Dat is niet meer dan normaal. Ben je soms angstig ? Menselijk. Heb je een rare kronkel ? We hebben er allemaal wel één. Paniekstoornis is samen met depressie de meest voorkomende psychische klacht tegenwoordig. Maar wat wil je, als we zo veeleisend zijn voor onszelf ?"

Wilfried Van Craen in Knack nr. 3, 2007

Volledig artikel

alles voor mijn kind

"Je kan het toch niet riskeren dat je kind later zegt dat je niet al het mogelijke voor hem gedaan hebt ?", zei een doodmoeë moeder me.
"Je moet toch al het mogelijke doen zodat ze je later niets verwijten !".

Ik wist niet wat zeggen.
Ze was werkelijk doodop. Haar hele leven stond in het teken van haar kinderen. Twee kinderen, eentje in de lagere school en eentje in het tweede middelbaar.
Dat je hele leven in het teken van je kinderen staat lijkt het moederschap zin te geven. Moeder als getheologiseerde Maria : zij die haar leven gaf.

Sinds Freud weten we dat de kindertijd tekenend is voor het volwassen leven.
Maar had hij kunnen vermoeden dat massa's volwassenen hierdoor continu met schuldgevoelens zaten ? Dat volwassen moeders en vaders zich te pletter werken om maar nooit een streepje negativiteit, een wolkje voor de zon, een regendruppeltje in zoonliefs ogen te zien ?

Wanneer ik opperde dat er toch ook gezien moet worden naar het belang van het volledige gezin (dus ook haar belangen !) keek ze mij verwijtend aan. "Je doet het toch voor je kind !".
En zo zie ik ouders die alle vrije tijd steken in het vervoeren van kinderen van her naar der, wiens huis volledig ingepalmd is door de kinderen, die totaal geen privacy meer hebben, noch beslissingsrecht. Het stadium van onderhandelen (gelijkheid) is al lang voorbij.
"Als ik moet kiezen tussen wat ik wil en daarmee een hele avond een mokkende zoon te hebben en ruzie, of ik volg gewoon zijn gedacht en er is rust, dan weet ik het wel", zei de moeder.

Ik wist werkelijk niet wat zeggen. Deze vrouw had geen leven meer en zat aan de rand van de afgrond. Hoe lang zou ze het nog volhouden ?
We namen afscheid en ze zei tot slot : "ach, hij zal later tenminste niet kunnen zeggen dat hij geen goede moeder had".

Hoe zou het later met haar zijn ?

Existentiële vragen

Sommige mensen liggen wakker over de zin van hun leven, anderen piekeren over de toekomst van hun kinderen of de bankrekening zorgt voor kopbrekers.
Niet bij mij. Nu toch niet. Mijn zin in het leven is groot, dus daar geen problemen.

Alleen vind ik de wereld niet volmaakt wat kuisen betekent. Het zou toch efficiënter moeten kunnen. Manlief oppert dat het meest efficient het inhuren van poetshulp is. Maar daar ben ik veel te ijdel en te bescheiden voor. Ijdel : omdat ik niet wil dat iemand anders hier in huis rondloopt. Bescheiden : omdat ik dat iets voor rijke madammen vind en stel mij daar 'madammen met een bontjas' bij voor.

Omdat veel vrouwen werk en huishouden willen combineren vind ik dat men een waarachtige leerstoel 'huishoudkunde' zou moeten inrichten, dat men beurzen moet uitreiken voor mensen die zichzelfreinigende vloeren uitvinden of dweilen die niet meer vies zijn.
Onze kuis moet professioneler !
Ik juich dingen als Swiffer toe en ben zelfs bereid dubbel te betalen mochten ze zo goed zijn als de reclame mij voorspiegelt.

Vandaag surfte ik wat op de site van Vileda. Hun dweilsysteem neigt naar iets goeds. Ik heb het al lang in huis maar het is : net niet dat. Nu zag ik dat er ook een electrische, oplaadbare versie bestond en kijk, daar heb ik een stuk nacht aan opgeofferd. Nadenken over hoe het beste dweilsysteem in elkaar zou moeten zitten.

Meteen dacht ik ook aan wat een gat in de markt dat zou zijn. De meeste burgies (burgelijk ir.) zijn mannen en worden wellicht zelden met het probleem geconfronteerd (omdat ze teveel verdienen kunnen ze zich natuurlijk ook de meest efficiente oplossing permitteren), maar het zou van o zo veel vrouwenliefde getuigen mochten die slimme mensen zich eens buigen over het probleem !

Tja, wakker liggen van een dweil.
Het kan erger !

ijdel, alles is ijdel

"De meeste mannen hebben geen zelfvertrouwen, maar zijn wel ijdel. Kwaadwillige vrouwen durven wel eens te doen alsof ze het verschil tussen beide eigenschappen niet onderkennen. Wij ijdel is, heeft zelfvertrouwen, zeggen ze. En wie zelfvertrouwen heeft, is ijdel. Dat is natuurlijk niet waar, en dat weten vrouwen maar al te goed. Ijdelheid wijst op een gebrek aan zelfvertrouwen. Lofprijzingen en eerbetuigingen zijn nodig om vertwijfeling en leegte te verbergen. Een man reageert op lofprijzingen geheel dan een vrouw. Een vrouw geniet van complimentjes, weet dat ze niet op waarheid berusten, maar denkt ondertussen koortsachtig na hoe ze hen kan verzilveren. Bij een man geschiedt precies het tegendeel. Hij is bereid te geloven dat al die lieve woordjes gemeend zijn, ook al weet hij diep in zijn hart dat ze alleen maar op verzinsels berusten.
Een man die een bordeel bezoekt, en daar te horen krijgt dat hij uitzonderlijk knap is, hecht aan deze verklaring uiteindelijk geloof. Hij is bereid om te betalen, niet om bevredigd, maar om bedrogen te worden."

Ik las dit stukje voor bij de koffie. Manlief glimlachte maar sprak het niet tegen. "Ach, die Torfs heeft het toch ook wel over zichzelf, als hij zegt dat een man die zijn geklungel en stunteligheid tot kunst verheft, aaibaar en lief gevonden wordt door vrouwen. Zo is hij toch ook !". We mompelden wat. Torfs als hoogleraar die zichzelf weet te relativeren en zijn klungeligheid tot kunst heeft verheven. Soms zit hij daar toch echt als een grote teddybeer.

Hij slurpte verder aan zijn koffie.

"Ik ga nog wat trainen", zei hij. "Ik hou er niet mee op, ik ga hard trainen. Je ziet het toch al een beetje hé, die spieren die zich langzaam tonen ? "

"Ja hoor", knikte ik. "Je ziet er echt al gespierder uit."

Torfs heeft gelijk.

Rik Torfs, Lof der Lankmoedigheid, uitg. Van Halewyck 2006

Identiteitscrisis

Na (bijna) 9 maand huwelijk ... de volgende conclusies !

• sedert we in ons nieuwe huis wonen zien de mensen mij hier vooral als 'de vrouw van', ze onthouden ALTIJD de familienaam van mijn man (gekend, ok...maar dat is geen excuus) en als ik zeg 'Met Kaat V....' zeggen ze 'Met wie ?'. Het moment dat ik zijn naam gebruik, gaan de deuren met een glimlach open !!! Zo moet Kaat V. een voorschot geven, maar Kaat als 'vrouw van...' niet.
• mijn schoonvader is door iedereen gekend (en gelukkig geliefd ook geliefd !) Nog meer deuren die opengaan !
• ook al zorg ik voor de administratie en regel dus allerlei abonnementen, er lijkt in België een regel te bestaan dat 'wie-ook-betaalt' of 'wie-ook-de-aanmelding-doet' het altijd op naam van de man komt te staan.
• hij rijdt in de grote (duurdere) wagen, ik in de kleine. (maar dat vind ik niet erg !)
• anderzijds : hij rijdt ons s'morgens en 's avonds naar het werk
• hij zet de vuilbakken buiten

... hij is een schatje !

Stille omhelzing

"Dan begint de stille omhelzing, van de dingen", schrijft Dewulf in De Morgen wanneer hij het heeft over de dagen na de feestperiode. Alles valt weer in zijn plooi. Het normale leven.

Ik ben ook niet zo'n feestliefhebber. Twee op een goeie week tijd is teveel. Twee keer de hele wereld in feest. De aanloop vind ik best. Langzaam versnelt het ritme. De eerste kerstbomen, de lichtjes in de straten, meer kaarsen dan ooit. Dat licht kan mij wel raken. Eenmaal 20 december voorbij raast de geschenkenkoorts en de dwang toch iets te plannen. We zijn er beiden niet goed in. Vandaar onze vlucht naar Parijs misschien, waar we genoten van het zicht en het hotel en onze bezighielden met de vraag of we alleen zijn in dit heelal.

Ook bij familie en vrienden trof ik een zelfde zenuwachtigheid, adressen moeten worden afgewerkt, niemand mag worden vergeten.

Maar goed, ook die feestdrukte hoort bij het goede leven. Was ik nergens uitgenodigd, had ik geen cadeautjes gekregen, lieve wensen en kaartjes, dan had ik wellicht reden om klagen, nu niet.

De alledaagsheid is terug, maar niet voor ons. Het wonen in ons nieuwe huis is als een nieuwe huwelijksreis. We genieten er met volle teggen van, omhelzen in stilte de dingen.

Stoppen met roken


Hij is gestopt. Op nieuwjaarsdag. Een half jaar ik-ga-stoppen is er aan vooraf gegaan. In Parijs pakte hij zijn laatste sigaret. Voilà, gedaan.
Wijs besluit en toegejuicht door iedereen !

En zo was hij op nieuwjaarsdag ... ziek. Grieperig maar ook behoorlijk zenuwachtig. Ik kon maar beter uit zijn buurt blijven. Vandaag, dag 2 was het evenzo moeilijk. Nu en dan komt hij mij een knuffel geven : dan weet ik dat hij eigenlijk slechtgezind is maar met man en macht vecht tegen de demonen van het roken.
Hij wil geen winkel in waar ze sigaretten verkopen. Te verleidelijk.

Keer op keer loopt hij blindelings naar de snoepkast. "Wil je ook iets ?" vraagt hij me. Soms zeg ik ja en stop het er nadien weer in. Kwestie van solidair te zijn, hem niet al te veel schuldgevoel te geven.

Nooit gedacht dat ontwenning zo erg kon zijn. Het is maar dat ik het weet of ik zou mijn eigen echtgenootje bij momenten niet meer herkennen : hij raast door het huis en doet plots gekke 'turnoefeningetjes' omdat zijn lijf onrustig is.

We zijn bijna 48 uur verder ! Volhouden liefje !