lente

Ik zie o zo uit naar de lente. Daarom heb ik maar het huis vol bloemen gezet. De bollen die we 2 weken geleden gekocht hebben zijn al helemaal tot bloei gekomen. En de tulpen hier schreeuwen het uit : lente en licht, kom gauw, je bent welkom !

(Vaas kringloopwinkel)

januari

Ik ben net als Het Grote Verlangen geen januarimens. Geen wintermens. Geen sneeuwmens. Geef mij maar de uitbundigheid van het licht. Geef mij maar de kleuren van de lente en de zomer, de overvloed, de zon die zachtjes je schouders warmt.

Ieder jaar laat ik mij ook vangen. Want ik denk : als de dagen lengen, zij het minimaal, dan is het ergste toch voorbij ? Dan hebben we hartje winter toch gehad, dan kan het toch alleen maar beter worden ? Maar de dagen worden al langer in december terwijl de winter pas begint.

Vandaag moest/mocht ik voor het werk een hele dag in De Hoge Venen doorbrengen. Prachtige landschappen. Daar niet van.

Maar het hoeft niet. Geef mij maar de lente. De Zomer.

Maar dat had u al begrepen.

kousevoetjes

Dag Twee en de feestelijkheden zijn al een beetje opgeborgen. De realiteit haalt ons immers in. Vandaag op Dag Twee werden we immers verwacht op een begrafenis van iemand uit onze familie. Zoals de priester toepasselijk zei : we kwamen niet samen om elkaar een goed jaar te wensen maar om afscheid te nemen.

De voorbije twee weken reden we ook bijna iedere dag richting Gasthuisberg afdeling Intensieve Zorgen. Het begon met een hele nacht in het ziekenhuis, hopen dat de spoedoperatie goed verliep. Een zorgelijke nacht. Hersenoperaties zijn niet evident.

We beginnen het jaar dus op kousevoetjes. Dankbaar om de warmte die we koesteren, beschaamd omdat we ons soms druk maken in kleine dingen, dingen die niets zijn in het licht van het gevecht van leven op dood, leven op ziekte.

Ik wens iedereen bovenal een gezond jaar toe. Met kennis en gevoel voor wat écht belangrijk is. En dat weet u tenslotte het beste.

Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

winter !

Het lijkt dit jaar moeilijk op gang te komen : het huis in een kerstsfeer dompelen. En dat alles terwijl ik daar vorig jaar bijna niet kon voor wachten !

Gisteren stond op mijn to-do lijstje : kerstboom zetten. Het was echt een karwei ! Toen ik hem plaatste was het huis zonoverladen. Ik blijf met het gevoel zitten dat het "niet klopt" en wellicht is dat omdat de temperaturen nog zo mild zijn.
Vandaag stond ik op en zag een laagje rijm op het gras en de daken. Dus eindelijk, misschien toch, ook de kerstsfeer buiten ?

Soms lijkt het alsof ik de tijd gewoon niet meer kan bijbenen, dat ik nog met mijn hoofd ergens anders ben. Mijn handen en hersenen zijn bijna altijd bezig met de nabije toekomst : zorgen dat dit in orde is tegen dan en dat alles 'als het zover is' op wieletjes kan lopen. Ik mag dit niet vergeten en dat. Ik bekijk mijn agenda meermaals per dag. Maar mijn hart is niet mee. Dat leeft op een heel ander tempo. Dan neem ik even pauze tussen al het werken door en zit maar naar de klok te kijken alsof ik die 'pauzetijd' niet weet te plaatsen. Want er moet wel altijd iets gedaan worden en dat iets heeft zo goed als altijd met toekomst te maken.

Niet veel mindfullnes hier dus !

Maar toch, om mezelf op te peppen, een foto van vorig jaar, ja, weerom het verleden. Maar daar kan ik nu nog van genieten !

life !

Lees het bij Bruno, ik kan het niet beter schrijven. Wel korter : dat er o zo veel leuke dingen te doen/beleven zijn dat één leven niet lang genoeg is.

En al die bloggers, die brengen mij alleen maar op nog méér goede ideeën van 'dat wil ik doen' !

wie de hemel probeert te verwezelijken brengt de hel voort

Het liefje en ik hebben ons op donderdagmiddag - het regende pijpestelen - onder een dekentje met een boek verschanst. We lezen beiden graag en veel, maar het ontbreekt ons aan 'lange' tijd om te lezen, zeg maar meer dan een uur aan een stuk.

Wat een luxe om je in alle rust en stilte te kunnen wijden aan een boek ! Ik heb het boek van Friedl Lesage uit en heb er van genoten. Bekende Vlamingen & Nederlanders (politici, kunstenaars, schrijvers) over levensbepalende boeken. Het lezen van dergelijk boek brengt natuurlijk een nieuw lijstje te lezen boeken mee ! Je krijg goesting nog meer te lezen als je het enthousiasme over bepaalde boeken merkt.

Guy Verhofstadt was voor mij toch wel een verrassing. Ik had echt niet gedacht dat zijn lijstje mij zou boeien en wel in die mate dat ik mij zelfs eens aan die mastodont van Karl Popper wil wagen.

Hij (Popper) streeft naar een multiculturele en mult-etnische samenleving.
Een samenleving die zich niet opsluit in een of ander identiteitsdenken.
Identiteit moet je respecteren, of je nu man bent, of vrouw, Vlaming, Waal,
Brusselaar of Gentenaar. Iedereen bestaat uit verschillenden identiteiten. Je bent
bijvoorbeeld politicus, je houdt je met bepaalde zaken intens bezig, je hebt ook
hobby's. Mijn identiteiten zijn veelvoudig. Popper zegt : je moet rekening
houden met die complexe identiteit, sterker nog, we moeten de maatschappij
daarnaar organiseren. We mogen de maatschappij niet opsluiten en alleen
identificeren via bepaalde criteria zoals taal, cultuur en religie. Ik denk dat
de theorie van de open samenleving enorm goed past bij onze tijd en onze wereld,
de 'geglobaliseerde' wereld. Maar natuurlijk moet je op je hoede zijn. Wie de
hemel op aarde probeert te verwezenlijken, brengt de hel voort. Kijk maar naar
ideologieën als het nazime, het fascisme of het communisme. Ze zijn allemaal
terecht gekomen in de hel.

Ondertussen ben ik met een nieuw boek begonnen dat mij verrast. Europese Revolutie : hoe de islam ons voorgoed veranderde. Ik ben nog niet zover gekomen in het boek, maar het klinkt als een refrein doorheen de hoofdstukken. Puur demografisch wordt Europa steeds meer een moslimgemeenschap of een gemeenschap waarvan de meerderheid van de burgers uit een moslimcultuur komen of de moslimcultuur onderschrijven. Ik denk dat het schrijven van Verhofstadt hier goed bij past : een pleidooi voor een open samenleving. Open maar wel 'op je hoede zijn', want naar analogie van zijn schrijven denk ik ook dat eender welke religie of ideologie die pretendeert de hemel (of anders gezegd 'de beste maatschappij') te willen verwezenlijken, het gevaar in zich draagt de hel te realiseren.

goodbye halloween !

Halloween is een beetje aan ons voorbij gegaan. Te grote kinderen en onbekendheid met het feest. Verder dan pompoensoep maken en lichtjes voor het raam hangen ben ik niet geraakt. Ik weet niet wat er van te denken. Zo lang het maar niet te commercieel wordt. Maar de combinatie 'licht' en 'winter' kunnen me wel overhalen. Al ware het maar omdat ik niet van de winter hou en de feesten het allemaal een beetje dragelijker maken. Al ware het maar omdat ik van pompoensoep hou. Van het ritmeren van de tijd. Ieder seizoen zijn charme, ik leer het nog wel !

Een leven in boeken

In het boek "Een leven in boeken" vertellen mensen welke boeken hen zijn bijgebleven. Hugo Matthysen begint bij zijn kindertijd. Het deed me denken aan mijn geschiedenis met boeken. De toegang tot boeken is altijd gemakkelijk geweest. Ik kreeg als kind gemakkelijk boeken, moest daar totaal niet moeilijk over doen. Mijn ouders zullen het wel deels uit pedagogische overwegingen gedaan hebben, maar de praktische voordelen van een kind met boeken moeten veel sterker hebben doorgewegen, anders had ik er nooit zoveel gekregen. Het praktische voordeel hoorde ik mijn moeder aan andere volwassenen vertellen. "Geef ons Kaatje een boek en je hoort ze niet meer". Met vijf kinderen en een Kaatje dat een tatertalent bleek te zijn kan ik best begrijpen dat ze het thuis een handige manier vonden om wat meer rust in huis te hebben. Later ontdekte ik de bibliotheek. Ik mocht er vanaf het derde leerjaar de fietsrit alleen doen, 3 kilometer heen en terug, en voelde me als een piraat die altijd met schatten terugkwam. Controle op wat ik las is er nooit geweest, dus kon ik eender wat lezen.

Maar goed, hier komt het lijstje van "5 boeken van mijn leven".

Toen ik in het eerste leerjaar zat moest ik naar het ziekenhuis omwille van ontstoken amandelen. Ik herinner me van die periode vooral veel cadeautjes, maar ook een groot boek van Richard Scarry. Het boek was groter dan een A3 formaat en had een thema per 2 bladzijden. Zo herinner ik mij zoiets als 'de brandweer', of 'de boerderij'. Ik vond het prachtige tekeningen en je kon er blijven naar kijken. De (dieren-)personages kwamen altijd terug.
De boeken zijn ondertussen verloren gegaan maar het kostte me maar 10 minuten zoekwerk op internet om het boek toch terug te vinden. Ik wist dat het oorspronkelijke boek in het Engels was en met het intikken van 'childrens bok' en 1974 vond ik het redelijk snel. Ik overweeg zelfs om het te bestellen, want zelfs in het Nederlands bestaan deze boeken (het is een hele reeks) nog altijd. Of ze pedagogisch zo verantwoord zijn weet ik niet.

Het tweede boek was een kinderbijbel. Het was een hele reeks blauwe boeken met grote prenten die ik in de bibliotheek haalde. Ik zou ze herkennen als ik ze zag, maar vind het niet terug op internet. Ik moet ongeveer 10 jaar geweest zijn, ik bleef maar delen van die bijbel meesleuren naar huis. In die kinderbijbel stonden heel wat sterke verhalen en op die leeftijd (vijfde leerjaar) wou ik, zoals dikwijls typisch is - een wondermooie wereld waarin iedereen goed was en lief. Een god die voor alles zorgde maakte het plaatje compleet. Mooie herinneringen heb ik eraan.

Voor zover mijn herinnering terug kan gaan herinner ik mij van die periode ook volgend reeksen : De Olijke Tweeling , De Vijf en Nancy Drew. Dat waren niet zo'n goede boeken denk ik nu, maar wel te vinden in iedere supermarkt, wat wellicht veel verklaart !

In het secundair onderwijs werd ons eindelijk literatuur aangeboden, de boekenlijst ! Ik las toen veel boeken die uitgeven werden door uitgeverij Lannoo. Er was een boek dat heel populair was onder de meisjes 'Leven overleven' van Gie Laenen. Ik heb het ook gelezen maar vond er niets aan. Ik las ook de boektoppers van uitgeverij Averbode, maar ook hier is niets echt blijven hangen.

In het vierde middelbaar werd ik lid van een poëzieclub en werd ik hevige fan van Hans Lodeizen. Ik schreef er zelfs gedichten over !

In datzelfde jaar leerde ik ook Etty Hillesum kennen en zij hoort wel op het lijstje 'boeken van mijn leven'. Haar dagboeknotities, gebundeld in 'het verstoorde leven' pastten me als een op maat gemaakt kleedje. Haar dagboek is geschreven tijdens de tweede wereldoorlog, toen zij als joodse vrouw moest onderduiken. Haar leven bestaat uit boeken en literatuur (Rilke) en beperkt zich tot een kleine kring van mensen en haar bureautje waar ze leest en schrijft. Zo'n leven van lezen en schrijven heb ik lang gekoesterd, en zeker op m'n 16de. Die grote wereld hoefde niet, ik wou en kon net als haar leven op mijn kamertje, omringd met boeken en een paar goede vrienden met wie ik dan 'grote gedachten' uitwisselde.



Tijdens mijn studententijd in Gent en Leuven zijn me twee boeken bijgebleven die bijna uit elkaar vallen omdat ik ze meermaals gelezen heb en er tal van aantekeningen in gemaakt heb.

Het eerste is een biografie van Simone de Beauvoir, de bloei van het leven. de Beauvoir zou wellicht korte metten gemaakt hebben met Hillesum. Als Hillesum in een kleine wereld leefde waarin de gedacht bijna belangrijker was dan de daad, dan was het bij de Beauvoir wel het omgekeerde. Van de Beauvoir herinner ik mij de gedachten : je wordt niet als vrouw geboren, je wordt vrouw gemaakt. Of toch iets in die zin waarmee ze bedoelde dat de maatschappij vrouwen in een bepaalde rol duwt. Door haar leerde ik het feminisme kennen maar ook het (politiek) activisme. Later las ik Le deuxième sexe van haar, lang de bijbel van het feminisme, ... maar dat vond ik toen al sterk overdreven. Maar goed, ze had het boek in 1949 geschreven en ondertussen zat ik al in de 80er jaren ! de Beauvoir bracht mij ook liefde voor schrijven mee, net als Hillesum, maar op een heel ander niveau. de Beauvoir was een filosofe en haar taal was ontzettend goed verzorgd. Door haar leerde ik ook Sartre kennen, en lang heb ik gedweept met de intro van La Nausée.



Even sterk, en misschien het sterkste boek 'van mijn leven' zijn De Gebroeders Karamazov van F. Dostojewksi. Ook dit boek ligt aan flarden en is gelezen en herlezen. Wanneer ik het lijstje boeken bekijk, dan zit er echt wel evolutie in. De boeken van Richard Scarry waren deze van een perfecte, kinderlijke wereld. Met de bijbelverhalen wist ik al dat er iets niet klopte maar hoopte toch nog dat alles uiteindelijk goed zou komen als we maar genoeg ons best zouden doen. Hillesum was in zekere zin een afkeren van de wereld en kiezen voor innerlijkheid, het leven in boeken en gedachten. Bij de Beauvoir werd de richting omgekeerd : er was/is van alles mis en de wereld moet revolutionair hervormd worden !
Uiteindelijk kwam ik terecht bij De Gebroeders Karamazov en als daar over de rauwheid van het leven maar ook over de liefde. Over de aandacht en tederheid van kleine dingen maar ook moord en schuld. Wat ik bij 'de gebroeders' zo goed vond was dat Dostojewski daar mensen tekende in al hun grootheid en kleinheid. Er zaten heiligen en moordenaars bij, van alles, maar op een of andere manier kon je voor alle personages begrip opbrengen. Als ik een top 5 zou moeten maken, zou deze met stip op nummer 1 staan !


Ik ben wel eens benieuwd naar andere lijstjes. Zoals die van Michel, Bruno, Lies en Lien, Lichtindeduisternis ... Of goed, kies zelf maar of u zo'n blogje wil posten !

misschien is het nog zo erg niet

Tot nu toe kan ik alleen vanuit m'n venster kijken naar de prachtige kleuren die de herfst teweeg brengt en tegen het lief - als we naar het werk rijden en ik als een prinses gevoerd word - mijmeren dat het toch ook mooi is, die herfstkleuren. Want ik ben een zomertype en voor mijn part mag het altijd zomer zijn. Ik denk dat de herfst uitgevonden is om mensen als ik, die een hekel hebben aan de winter (veel te donker, veel te koud) te laten 'wennen' aan het het idee.

Spijtig genoeg heb ik nog niet écht kunnen genieten van de herfst zodat er misschien toch een beetje liefde zou komen, maar toen ik dit blogje in mijn mailbox viel, dacht ik even : misschien is het nog zo erg niet.

kwantiteit versus kwaliteit in het onderwijs

"Ik ben ervan overtuigd dat over pakweg tien jaar naast de universiteit
iets zal
komen dat wél tegemoet komt aan de maatschappelijke nood aan
elitevorming. De
universiteit zal zich dan vooral toeleggen op het
voortgezet onderwijs. De
nadruk op het kwantitatieve staat een keuze voor
het kwalitatieve in de weg".

Rik Torfs in De Standaard 17/10/2009



... en nu nog hopen dat deze beweging zich ook voortzet in het secundair onderwijs. Alleen merk ik daar dat men ongelooflijk veel schrik heeft voor het woord 'elite', omdat men dit associeert met sociale elite en wel op gronden van maatschappelijke status en financiële rugslag.

Toch denk ik dat er nood is aan een omgeving (lees : onderwijs) waar leerlingen - uit welke sociale klassen ook - met meer dan gemiddelde capaciteiten de kans krijgen zich te ontplooien. Het onderwijs moet alles doen om die te vinden en te stimuleren in plaats van ze demotiveren omdat ze niet uitgedaagd worden.

Hoezo midlife crisis ?

De voorbije woensdag volgde ik een seminar rond 40+. Mathematisch viel ik in de categorie. Ik ben 42 ! Laat dit meteen een statement zijn dat ik totaal geen probleem heb met het vermelden van mijn leeftijd.

Het seminar zou gaan over leven en werken als 40plusser. Nu had ik vooral op dat 'werken als' gehoopt, maar daar werd niet veel over gezegd.

Na een half uurtje had ik al door dat ik totaal niet op mijn plaats zat. Nu en dan vroeg de trainster-psychologe van dienst of ik het een en ander erkende. Niet veel eigenlijk. Dat ik mij minder fit voelde ? Eu, nee. Als je bedenkt dat sedert een dikke 2 jaar wekelijks meermaals loop en daar nog progressie in maak, dan denk ik niet dat ik minder fit ben. Last met de ogen ? Dat is bij mij al begonnen op m'n 16de en ik maak er een sport van om brilletjes in allerlei kleuren en vormen te kopen.

Dus nee, in de nadelen kon ik mij niet echt vinden. Geen problemen hier met zingeving, want eerlijk gezegd, ik heb het heel erg naar mijn zin ! Geen problemen met het gevoel dat ik 'aan de tweede helft' van mijn leven ben, want echt waar, het lijkt juist alsof het nu pas écht leuk wordt, al heb ik ook schitterende herinneringen aan mijn studententijd in Gent en Leuven.

En tenslotte : de sleur met mijn echtgenootje zit er niet in. Hij is zelf met zoveel interessante dingen bezig dat ik iedere dag van hem leer. Efin, hij is gewoon zelf ontzettend boeiend ! ;-)

De voordelen dan ?

Tja, in de voordelen kon ik mij dan gelukkig wel herkennen. Naar verluidt zouden veertigers dichter bij hun eigen waarden leven en minder 'voor het werk', 'voor de baas', 'voor de omgeving' omdat ze beter weten wat ze willen. Dat kan ik wel onderschrijven. "Een veertigplusser kan je niet veel meer wijsmaken", werd gezegd, "want die heeft al veel gezien".

Veertigplussers zouden ook over veel zelfkennis beschikken en beter in staat zijn om een onderscheid te zien tussen hun rollen (moeder zijn, echtgenote zijn, werknemer zijn, vriendin zijn) en wie ze echt zijn. Die rollen en het authentiek zijn hoeven echt niet in concurrentie met elkaar te zijn, in tegendeel 40plussers zouden congruenter zijn.

Tegen de avond was het seminar gedaan en ik snelde naar huis. Omdat ik bij mijn liefje wou zijn, en de kinderen. Omdat ik dacht : allemaal goed en wel maar toch liever thuis.

Het was best interessant, al ware het maar dat ik tot het grote besef kwam dat mijn leeftijd o zo 'voordelig' is.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik de jongste deelneemster was. Maar zoals ik het nu zie, zijn die zogenaamde nadelen nog niet echt in zicht !

het Spook van Mexico

Ik heb ongeveer 3 dagen in bed vertoefd. Met de griep. O wee. Dit is de eerste dag dat ik opgestaan ben en alle moed verzameld heb om van bed tot de keuken te wandelen. Dat lukte !

Ik ben een slechte zieke. Ik verveel mij te pletter. Een beetje ziek-zijn valt mee : dan kan ik zonder schuldgevoel uren lezen en naar televisie kijken en tussendoor rusten. Maar dit was een Griep van zo'n gehalte dat ik als een vodje bleef liggen. Waterige ogen. Een neus waar eerst van alles uitkwam en toen alles verdween in de longen. Ik zal je maar niet vertellen wat voor vieze dingen zich daar allemaal nestelden.

Een griep ! Midden zomer dan nog wel ! Op het eind van de vakantie ! En dat terwijl ik - omdat het eind vakantie was - weer net zo'n mentale energiekick had gekregen : dit en dat wil ik nog doen voor de vakantie voorbij is !

Maar het is dag 4 en het tij lijkt te keren. Was het de Mexicaanse ? Ik weet het niet. Ik denk het niet, maar hoe zou ik het ook weten ? De mededeling 'kaat en griep' was genoeg om iedereen hier uit de buurt te houden. Ik moest es die Mexicaanse hebben. Wat natuurlijk mogelijk is. Ik ben een sociaal beest, ben op reis geweest en nog van dat.

Sterk dat ik door zo'n kleine dingen weer o zo dankbaar kan zijn dat ik door de band genomen meer dan gewoon gezond ben, dat ik kan lopen, fietsen, dansen, zumba doen en nog van dat meer. Dat ik in ons zwembad kan liggen luieren en o zo genieten.

Vandaag aan alle mensen die ziek zijn en niet van het zonnetje kunnen genieten, en in het bijzonder voor de mensen die meer dan gewoon een griep hebben : ik bewonder jullie moed en als die ontbreekt, dan wens ik die jullie toe. Dan wens ik jullie toch zomer en zon toe, dat jullie er toch een beetje kunnen van genieten. En natuurlijk beterschap. Uiteraard.

herinneringen

Niet de klassieke foto's uit Barcelona, maar de meeste net op de rand van de stad genomen. Great city !

Alleen reizen

Vele van mijn reizen heb ik alleen gemaakt. Ook de grote in Azie. En dus ook dit kleintje. Vorig jaar in India en Nepal was ik bij een groep. Een vrij losse evenwel, want het principe van Koning Aap is enkel vervoer en logies, de rest moet je zelf weten. Maar het was al genoeg om te weten dat ik liever alleen reis.

Soms vraag ik mij af of het een afwijking is : de behoefte om alleen te reizen. Maar goed, ook dezer dagen geniet ik van het alleen zijn. Misschien omdat ik het anders zelden ben en is dat op z'n tijd wel es luxe.

Alleen op reis - waar ook - voel ik mij zo licht als een veertje. Het lukt mij zonder problemen om te versmelten in het land en alles wat er rond mij gebeurt. Mindfullness of zo noemen ze dat zeker, en dat zou wel kunnen, want ik heb immers geen zorgen of bekommernissen, ik moet alleen maar 'zijn' en aangezien - even filosoferen - ik niet niet kan zijn, resulteert dit in het gevoel zo licht als een veertje te zijn en totaal zorgeloos ook.

Zo heb ik van slenteren en zwerven een tweede natuur gemaakt. Ik kom buiten in het hotel, neem al dan niet een metro en stap lukraak ergens uit. We zien wel waar we uitkomen. Soms speel ik spelletjes met de huizenblokken : 2 naar het noorden, 2 naar het westen, 2 naar het noorden, eentje oostwaarts. Dan maak ik door mijn wandelgangen tekeningetjes in de stad. Ik kom daardoor op onvermoede plaatsen en wijd ik mij meteen aan mijn geliefde hobby : bankjes zitten. Soms ga ik al eens een gesprek aan met iemand of iemand anders doet dat met mij. Een alleenzaat die een half uur op een bank zit roept blijkbaar vragen op, of boezemt vertrouwen in. Kinderen bijvoorbeeld. Die spelen en blijven plots voor je staan en kijken je aan alsof ze iets nieuws ontdekt hebben. Dan trek ik een gekke snoet. Het voordeel van vrouw te zijn natuurlijk, want de moeders kijken me vriendelijk aan en beginnen soms een praatje.

Eergisteren werd er gedanst op straat. Het waren oudere mensen en een paar muzikanten. Ze walsten. Ze hadden meteen een respectvol publiek. Ik stond ook te kijken, tot een man, die wel de tweelingsbroer van Toots Tielemans kon zijn, me bij de arm nam en uitnodigde om mee te walsen. Een prachtige trage stijlvolle dans. Alleen heb ik er niet veel van gebakken, op uitzondering van veel glimlachen om zoveel gebrek aan stijl van mijn kant natuurlijk.

Vandaag is het echter al mijn laatste dag in Barcelona. Dit reisje was een soort troostreisje omdat ik uiteindelijk niet naar Iran vertrokken ben. Manlief is thuis en amuseert zich kostelijk. De berichten die ik van hem hoor zijn allemaal o zo boyish dat het aandoenlijk is : dat hij vissen gekocht heeft ! En een aquarium ! En dat hij buiten aan het boren en kloppen is (wat breekt hij af ?). En dat hij nieuwe gerechten uitprobeert. Dat hij bij La Mama is blijven kletsen. En dat de vakantiedagen allemaal te kort zijn !

Liefje en reizen gaan niet zo goed samen. Zo zijn we deze vakantie een paar daagjes op citytrip geweest en hield hij het na een overigens schitterende dag, al voor gezien. Figuurlijk. Want hij bleef nog de overige dagen voor mij. 'Ik kijk wel naar de Tour hier, ga jij maar lekker in de stad'. Het bed was te klein, de kamer te horig, het eten te saai. Het was kortom : niet thuis. Want mijn lief is een huisduifje.

"Maar ik mis je wel hoor", zegt hij aan het eind van het gesprek. "Ik ook", zeg ik, en ben blij dat hij zo goed klinkt.

Plechtige communie : afschaffen ?

Ik was vandaag - geheel in de geest van Pinksteren - op een plechtige communie. De viering althans. Nee, geen vormsel, dat zou later gebeuren, maar een hernieuwing van de doopbeloften.
Een kleine veertigtal kinderen van 12 jaar zaten er rond het altaar. Geen idee wat door hun hoofden en harten ging, maar toen ze als teken van 'hernieuwing van hun doopbeloften' één voor één het kruisteken met wat water uit het wijwatervat moesten maken, wist ik niet wat ik zag : maar liefst een klein tiental van deze kinderen kon geen correct kruisteken maken. Andere wisten zich totaal geen houding te geven want de fotograaf klikte ieder kind afzonderlijk op dit moment.
Toen de kinderen te communie gingen vond eentje niet beter dan de hostie mee te nemen en er mee te spelen.

Kijk, ik heb werkelijk niets tegen religie. Maar het moet een beetje serieus blijven.
Misschien moeten ze het gewoon afschaffen. Die dingen met kinderen. Dingen laten beloven die ze geeneens begrijpen. Laat ze later, als ze dan nog willen, kiezen. Als de cadeautjes er niet meer zijn en ze het doen om wat het is. En geef ze ondertussen een lentefeest of wat dan ook.
Dat lijkt mij voor het gros van de kinderen, ronduit eerlijker. Leren 'doen alsof' lijkt mij geen goede strategie.

pubers

Ze zijn op de hoogte van alles en je maakt ze niets meer wijs.
Ze weten wat ze willen en vooral wat ze niet willen.
Met stellige overtuiging poneren ze de grootste stellingen, barstend van zelfvertrouwen.
De hele wereld ligt voor hen open via televisie en internet.
Ze willen veel, ze willen alles, gretig als ze zijn.
De buitenkant.

En dan de binnenkant. Vol twijfels. Vol onzekerheid.
'Doe ik het wel goed ?', 'Wat denken ze over mij' ? 'Ben ik mooi genoeg ?'.

Van sommige pubers ken ik alleen de buitenkant, lopen ze over mij heen met een zelfzekerheid, een president waardig, draait de hele wereld rond hen en geen ander.
Dan denk ik : hé, je leeft hier niet alleen ! Je bent niet het middelpunt !

Van andere pubers ken ik dan weer enkel hun binnenkant. Ze schrijven me brieven. Ze zijn stil en teruggetrokken, ik zou ze zo voorbijlopen.
Dan denk ik : hé, je bent echt niet alleen hier. Je mag best wel wat meer in het licht gaan staan !

En maar hopen dat het goed komt. Met beiden.

de wereld draait door

Dit weekend las ik een artikel van Annelies Rutten in het Magazine van Het Nieuwsblad. Haar dochtertje bleek 's morgens ziek en dat was het begin van veel paniek. Niet omdat het dochtertje ziek was, maar wel omdat beide ouders moesten gaan werken, afspraken en deadlines hadden en niet zo meteen wisten wat te doen. Paniek alom, waarbij ze nog eens onder de indruk was van haar paniek : had ze niet eerst moeten 'moederen' ?

Een collega van mij zuchtte onlangs omdat ze 'de zaterdag' niet voor elkaar kreeg. 3 kinderen die naar muziekles (3 verschillende klassen en 2 verschillende locaties) moesten. Ze moest de hele voormiddag rijden van hier naar daar. "En dan kan ik 's namiddags beginnen met de kuis, de boodschappen". Op zondagvoormiddag bereidde ze haar lessen voor. Want gelukkig wou manlief voor het ontbijt zorgen en het middagmaal. 's namiddags was het even rustig om - zoals wellicht vele vrouwen op zondag - aan de strijk te beginnen in de vooravond, want de meeste wasmachines draaien in het weekend.

Onlangs hoorde ik nog een jongen van een jaar of 13 in volle familiekring klagen over zijn mama die op zaterdag 'seminarie moest volgen'. 'Ik wil dat mijn mama thuis is in het weekend'. Een valabele wens van de jongen, maar ik denk dat de mama al net hetzelfde wou.
Later zag ik de moeder in kwestie die het gesprek had opgevangen. Ze voelde zich zo schuldig. Maar niet deelnemen aan het seminarie bracht haar job in het gedrang.

Soms vraag ik mij echt af waar we mee bezig zijn. We werken ons te pletter. Voor veel ouders is thuiskomen van het werk gewoon switchen van job : eten klaar maken, boodschappen doen, huis schoonmaken, zorgen dat iedereen nette kleren heeft, administratie afwerken, en ... voor velen toch ook nog echt werken voor 'het werk'.
Is het nog allemaal combineerbaar ?

Ik ken een mama met een prachtige carrière en die heeft resoluut voor een 'nanny' gekozen. Het was dat of mijn carrière op een lager pitje, zei ze. Ze konden het zich - echtgenoot ook een carrière - veroorloven. Tja, dat gaat goed daar. Maar krijg je daarvoor kinderen, om ze te laten opvoeden door een nanny en ze een kwartier of soms helemaal niet, op een dag te zien ?

Terug naar de haard dan ? In mijn jonge jaren bleven de meeste mama's thuis. Ik had geen enkele vriendin wiens moeder wel werkte. Voor alle kinderen gold dat ze thuiskwamen en warm konden eten, mama was thuis. Ik kende alle moeders van mijn vriendinnen. Ik ging er spelen en om 4 uur kregen we van die moeders allemaal boterhammen met choco.
Ik heb er best goede herinneringen aan, maar ik ken evengoed oma's - ondertussen in de 70 - die daar ook goede herinneringen aan hebben, maar heel veel spijt hebben dat hun leven zich beperkt heeft tot de thuiszorg.

Vermoeidheid. Ik hoor het bij al mijn vriendinnen met kinderen. Ze doen allemaal zo ontzettend hun best maar zijn doodop. "Later wordt het wel beter", zeggen ze me, "als ze wat ouder worden". Maar dat ouder worden laat dikwijls lang op zich wachten. Ik ken immers heel wat Mama Hotels. En dat ze hun kinderen graag zien.

Natuurlijk !
Ik denk dat wij de eerste generatie ouders zijn waarvan het merendeel beiden gaat werken. Wij zijn eveneens de generatie ouders die overladen worden met informatie over hoe je al dan niet je kinderen moet opvoeden. Door al die opvoedprogramma's en -boeken wordt bijna constant de boodschap gegeven dat er zoveel kan misgaan en je bijna een bachelor nodig hebt om kinderen op te voeden. Eenvoudiger is het er zeker niet op geworden.

Wanneer zullen we de resultaten van deze generatie zien ? Zowel bij de kinderen als bij de ouders ? Hoe zullen we de eindrekening evalueren ?
Ik vraag het mij dikwijls af.

graag zien

Onze dag begon met een ritje naar oma en opa. Oftewel mijn schoonouders. 50 jaar huwelijk. Het feest was pas in de namiddag, maar wij hadden 's nachts het huis al versierd en de buren hadden er nog een behoorlijk stukje aan verder 'gebreid'.
Meer dan een jaar is oma al bezig met dit feest, groot als ware het een huwelijks feest.
50 jaar wel en wee, maar bovenal twee gelukkige en gewoonweg goede mensen. Met gezond verstand.

Toch begon onze dag niet in feeststemming. We moesten voor het 'feest' ook nog naar een begrafenis van de vader van een vriendin. Die behoorde tot dezelfde generatie als oma en opa, maar had z'n vrouw reeds vroeg verloren. Waar wij - de (schoon-)kinderen vandaag de ouders zouden vieren om 50 jaar huwelijk, werd hier door de kinderen afscheid genomen van de laatste ouder.

Manlief was sterk onder de indruk. Het was duidelijk dat de overleden papa heel erg gemist zou worden. Het was duidelijk dat er veel liefde was tussen de kinderen.
Op het eind van de dag - het feest van de ouders voorbij - zei mij niet zo spraakzame man : uiteindelijk gaat het om graag zien.

Zullen we op het eind van ons leven graag genoeg gezien hebben ?

De vraag blijft in mijn hoofd dolen. Niet : zullen we genoeg verwezenlijkt hebben, zullen we de juiste keuzes gemaakt hebben, maar gewoon : zullen we graag genoeg gezien hebben ?
Soms verrast mijn echtgenoot mij, zoveel filosofie in één zin.

verwendagje

Vandaag is het mijn verwendagje. Zelf beslist ! Dus kocht ik vandaag bloemen en tijdschriften, maakte een van mijn mans lievelingsmaaltijden ("is er iets bijzonders vandaag ?", vroeg hij) en ga ik me vandaag lekker 'uitleven' op de naaimachine om een nieuw zomers rokje te maken.
Reden van dit alles ? Wij, vrouwen, hebben The Challenge gewonnen. Daar kan je al dagenlang, wekenlang van alles op mijn loopblog over lezen.
Kort samengevat : 5 vrouwen tegen 5 mannen, om het meest kilometers. De mannen vertrokken iets later. In de prijzen zijn we sowieso gevallen, want Nike bezorgde ons lekkere loopschoenen en een Apple I-pod Nano voor al ons gezweet.
Dus vandaag eens niet lopen en zelfs niet sporten maar heerlijk genieten van andere dingen.
Minstens zo belangrijk waarom het vandaag verwendag is : de zon schijnt. En dat moet echt, echt, want Kaat is absoluut geen wintermens en mist het licht zo erg dat het miste reepje zonlicht haar al heel happy maakt.

Vandaag verwendagje. Met stof bezig zijn, boeken lezen en ja, tussendoor een beetje werken. Deze avond naar de naailes om met 'de dames' taart te eten, want dat hoort er ook bij.
En bovenal... blij zijn dat het lente wordt. Laat het alsjeblieft niet meer winteren !

vaders en echtgenoten moeders en echtgenotes

Soms - ik vrees vaak - worden echtgenoten vaders en vergeten ze dat ze ooit echtgenoot waren.
Soms - misschien nog vaker - worden echtgenotes moeder en vergeten ze dat ze ooit echtgenote waren.
Wanneer de kinderen dan eindelijk groot zijn er veel minder vaderen en moederen aan is, zijn ze vergeten wat het is echtgenote, echtgenoot te zijn.

Voor sommigen is het dan te laat.
Anderen beginnen een nieuwe relatie, omdat de nieuwe man, de nieuwe vrouw vader, moeder was maar nu niet meer. Ze kunnen opnieuw beginnen, als echtgenoot, echtgenote.
Of ze blijven wel samen, organisatorisch sterk - het resultaat van zoveel gezinsmanagement - maar zijn niet langer echtgenoot, echtgenote.

Ik zie het zoveel. Het maakt mij zo triest.
Het gebeurde met de beste bedoelingen. Zo wilden zo heel erg goed vaderen, moederen.
Zo goed zijn in het werk.
Dat ze nog een vrouw, een man hadden, was net teveel om dragen.
Eerst de kinderen, boven alles de kinderen.

En dan zijn ze eenzaam. Want ze kennen hun man, hun vrouw niet meer.

vogelgeluid

Deze morgen hoorde ik vanuit de slaapkamer een vogel zingen. De eerste ?

Ik dacht : Kaat, het komt allemaal goed.

Lente, ik heb jou zo nodig !

nee leren zeggen

Morgen moet ik weer vroeg op. En dat in de vakantie. En dat terwijl er geen reden zou moeten zijn. Maar ik heb (weer !) van alles toegezegd op het werk, dat ik dit en dat nog zou in orde krijgen.
Mijn liefje kijkt mij soms bijna met medelijden aan.
'Ik heb het mezelf aangedaan' zeg ik 'm.
'ja, dat heb je', zegt hij net iets te streng.
En dan zeg ik vervolgens
'Maar dit is echt de laatste keer hoor, ik ga zeggen dat ik voor het volgend project niet meedoe ! Dit is toch al te gek, de wekker zetten om tijd genoeg te hebben !'
Hij durft me niet aan te kijken.
Hij gelooft er niets van.

Jàk ! Wat is dat pijnlijk.



Hier, post voor jou, zegt hij. En hij geeft me pakketten met boeken.
Ik zwijg in alle talen dat ik recensies beloofd heb.

prioriteiten

Ik zit teveel achter de pc vind ik. Maar 't is zo verleidelijk. Mijn sociale leven gaat natuurlijk niet alleen via internet, maar toch voor een groot (en leuk !) stuk. Want afspreken met mensen, daar kruipt veel (leuke !) tijd in en ik kan onmogelijk met al de "sympathieke mensen in mijn leven" iedere week gaan afspreken. Ik zou dagen tekort hebben - die heb ik nu al.
Maar goed, we blijven 'in touch', of het nu via het bloggen, mailen, facebook of wat dan ook is. Laat niemand dus ooit zeggen dat internet a-sociaal zou kunnen zijn ! En dat van 'not in real life' klopt hier ook niet. Als ik al nieuwe mensen leer kennen via internet - omwille van de gedeelde passies (sport, hobby), dan lijk ik ze op een of andere manier toch ook letterlijk op het lijf te lopen.

Maar goed, dit jaar loopt dus nog altijd niet waarmee ik wil zeggen dat het zo snel loopt dat ik precies niet meekan. En we zijn al bijna maart. Ik moet 'crossen' ! Volgende week is er gelukkig een weekje vakantie, maar in mijn branche betekent dat zeker niet een week zonder werk. Voor veel van mijn collega's is dit weekje een combinatie van het overwinnen van opgestapelde vermoeidheid (zo dat we er weer dubbel dik kunnen invliegen), het bijwerken van projecten die niet afgeraakt zijn of extra tijd nodig hebben, én een stukje vakantie. Ik ga zeker niet doen alsof wij allemaal een hele week aan een stuk gaan werken.

Om de zoveel tijd in mijn leven moet ik eens nadenken over prioriteiten. Neem ik teveel werk aan ? Ben ik te idealistisch ? Moet ik meer nee durven zeggen ? Moet ik schrappen in andere zaken ? Moet ik nog meer mijn tijd onder controle houden ? Moet alle tijd gemeten zijn en moet ik tijd budgetteren ? Soms doe ik dat heel gericht, is mijn dag helemaal in blokjes gekleurd. Dat werkt heel goed als er ontzettend veel werk MOET. Dan werk ik zelfs met een timertje. Dat geeft veel voldoening want dan staat er eens (alleluia !) dat ik 20 minuten mag ontbijten. 20 minuten niet anders dan alleen ontbijten ! Wauw !
Maar hoe goed het timertje ook werkt - het zorgt wel dat je efficient werkt - een mens is volgens mij niet gemaakt 'op de bel'.

Goed. Prioriteiten dus. Wat wil ik met mijn tijd wel en niet ? Hoeveel tijd mag er achter dit pc'tje gesleten worden voor sociaal verkeer ? Want het is natuurlijk verleidelijk.
In oertijden moet je 'inbellen' voor internet. Nu ben je overal met een klik. Het vraagt soms veel discipline om niet door te klikken. Begin je met iets van je werk en hup daar kom je her en daar terecht en je denkt : meteen eens zien of ...

Prioriteiten. Wanneer ga ik er over nadenken ?

het jaar loopt niet

Het jaar vlot niet. Het gaat zo snel en ik zal amper door hebben dat het ooit 2009 is geweest. Kom ik net van de dokter en blijkt mijn hals en iets onder mijn schouders geblokkeerd. Ik kan een hoop bewegingen niet meer doen, maar blijkbaar had ik die al 'afgeleerd' omdat ze pijn deden. In zekere zin - zo bleek - heb ik niet eens de tijd gemaakt om de pijn te voelen.

Als sporter denk ik altijd van mezelf dat ik zeer soepel ben, ha, je had me daar moeten zien zitten toen ze de oefeningen voordeed : ik leek wel een bejaarde dame ! De beentjes geen probleem, maar 'boven' zat alles vast.

De dokter trok aan mijn hoofd (letterlijk !), hield me in een soort wurggreep en deed de meest waanzinnige dingen met me. Plots hoorde ik 'krak' en kromp bijna ineen van de schrik, maar 't was een goeie 'krak' zei ze.

Ondertussen zit ik toch nog ineen gekrompen, wachtend om de volgende specialist die zal trekken en sleuren aan mij.

Voor één keer mag het. Letterlijk.

de trein is altijd een beetje reizen

Ik word altijd maar meer fan van het openbaar vervoer. Nee. Onjuist. Ik zie er steeds meer tegenop om met de auto te rijden. Ik geloof dat het openbaar vervoer een rustiger manier is, minder agressief, milieuvriendelijker, socialer. Via Mappy.be rekende ik dat ik vandaag 130 kilometer te rijden had. Enkele rit. dus 260 km. Dan gaat een mens toch eens nadenken. Eerst het naakte kostenplaatje. Van het laatste station had ik geen busrit naar mijn doel. Of ik moest voor de 7 km anderhalf uur bus rekenen. Ik loop sneller ! Een telefoontje naar het taxibedrijf leerde me dat ik ongeveer 2 euro per kilometer moest rekenen. Als ik de kosten van mappy geloofde, dan zou de autorit me rond de 42 euro kosten. De treinrit met taxi kwam net een euro duurder uit. Het besluit was gauw gemaakt : dan maar met de trein en de taxi. Eén euro verschil en ik kon rustig zitten lezen. Het zou een mooi verhaal zijn, een echte reclame voor de NMBS, maar dat was het niet.

3 van de 4 treinen die ik had, hadden vertraging waardoor ik 2 keer mijn verbinding miste. Het ergste vond ik dat de NMBS het niet nodig vond iets te melden. Zo zat ik op de trein richting Gent en die bleef plots staan midden op het traject, met natuurlijk een vertraging als gevolg, dat werd echter niet omgeroepen. In het terugkeren was het net hetzelfde.

Uiteindelijk ben ik zo'n 6 uur onderweg geweest. Gelukkig was het warm in de trein en had ik geen afspraken die niet konden verzet worden. Ik heb er van genoten, maar voor mensen die écht stipt moeten zijn en er op rekenen, is dit toch erg. Ik neem 'nu en dan' eens de trein, maar wat met die mensen die alle dagen de trein nemen ?

Twee blogjes

Soms lijkt het alsof de beide blogjes een apart leven leiden en het om twee Kaats gaat. Want die van 'de wereld' is toch het allerliefste thuis, ondanks de reizen in de zomervakantie. Genieten van manlief en kinderen, lekker eten, uren zitten lezen en met stukjes stof, papier van alles in elkaar knutselen.
Vandaag was het zowel een thuis als een 'out' dagje. Een overheerlijke dag.
Ik zal wel supermelig zijn, komt het door de winter of door de (letterlijk en figuurlijk) fijn gesmaakte feesten : ik ben toch dik content.
Hier nog de andere Kaat van vandaag !

Vanaf morgen zijn er weer feestjes. De oud/nieuwfeestjes ! Manlief is gefrustreerd omdat hij geen cadeautje voor me vindt. "Iedere keer ik iets moois zie dan besef ik dat je het al hebt". Oei, dat klinkt alsof het hele huis hier vol staat. Maar eigenlijk hoef ik gewoon niets. Ik probeer het hem wijs te maken.
Of toch : ik zag op zijn werktafel een figuurzaal die precies in geen eeuwen is gebruikt. Zou ik hem die kunnen ontfutselen ? Want daar kan ik weer van alles mee doen ....

Vakantie

Op tijden zoals deze beseffen we onze rijkdom : genieten van vrienden en familie, gezellig samenzijn, genieten van het thuiszijn, de natuur.

... is het daarom zo stil op deze blog ?

zaterdagoogst

Wat blogjes over boeken betreft, sta ik heel erg achter, want ik heb enkele heel mooie boeken gelezen. Allemaal uit en vandaag richting Leuven gereden waar ik met het liefje hetzelfde doel voor ogen had : leesvoer ! Ik had vorige week al enkele nieuwe romans gekocht, vandaag werd het non-fictie. De dekentjes liggen klaar, de kaarsjes branden al en ... onze eerste voorraad chocomelk zit er al door ! Ook lekker en niet te versmaden : een voorraadje Melocakes. We zullen de winter overleven !

lekker schuilen in huis

Vandaag had ik afgesproken met twee 'eeuwenoude' vriendinnen. Niet dat ze zo oud zijn, wel dat ze al 'een eeuwigheid' meegaan. Ik zag er heel erg naar uit maar keek toch op toen ik deze morgen de wereld onder een laagje sneeuw zag. Het mag dan wel mooi zijn, koud en kil was het ook, en smeltende sneeuw is niet echt mijn ding. Koude voetjes ! Gelukkig deed het prima koffiehuis (ik had een koffie met een Tiramisu aroma !) het kille weer snel vergeten. Maanden werden weer aan elkaar gebabbeld en tot onze aller ontgoocheling zagen we bij het buitengaan dat het aan het 'sneeuwregenen' was ! Brr, nu had ik net een stadsdagje voorzien met véél shopping. Het shoppen werd dus drastisch ingekort, en stond geheel en al in het teken van 'schuilen in huis'. Zo kocht ik stof voor kerstversiering en bracht meteen zo'n 5 tal boeken mee over kerstdecoratie in huis. Ik kocht eindelijk een huispak (heerlijk zacht en gemakkelijk om onder een plaid te zitten, boekjes te lezen) en kocht ook van die dikke huiskousen die de voetjes warm houden.
Gisteren had ik al de formidabele marie clair ideés gekocht, ook al helemaal in kerstsfeer
Dus vanaf nu wordt het thuis schuilen, véél lekkers bakken en koken en lekker achter mijn werktafel van alles bedenken. Ik hou ontzettend veel van mijn werk/zit/leeskamer, zoveel zelfs dat ik misschien even de winter vergeet. Want een wintermens ben ik echt echt niet. Te koud ! Nu nog kaarsjes branden !

Comfort food

Ja, eten troost ! En omdat ik hélemaal alléén ben op deze ziekjes dag en natuurlijk geen moed heb om te koken, zie ik mijn hand zo nu en dan verdwijnen tussen de cakejes*. Ik hou mij wat in kwestie van straks niet nog zieker te worden. O wat kijk ik de klok af tot mijn liefje thuiskomt ! O wat hoop ik snel weer beter te zijn

*cakejes gemaakt van yoghurt en citroenschil. Ook al met dank aan Mme ZsaZsa !

wandelzondag

Geen lazy sundayafternoon maar een fikse wandeling bij ons in de buurt. De wijngaardenwandeling. Het was echt genieten, vooral ook om gewoon es met ons tweeën op stap te zijn. Toen we thuis kwamen trakteerde 'oma' ons met frietjes !

Meer moet dat niet zijn, ... ?

*Voor manlief ook even pauzeren. Want het virus zit op ons hele netwerk....

Helemaal mee eens

Dit las ik in de weekendeditie van De Morgen. Tom Nagels' definitie over liefde

"Het totale en natuurlijke aanvaarden
dat de tijd van zoeken voorbij is.
Dat je een levenstoestand hebt bereikt waarnaar je
hebt verlangd en waar je naartoe hebt gewerkt".

Voilà. Moet ik mijn lief vertellen. Krijgt hij meteen een kus !

lazy sunday afternoon

Tja, zoveel 'natte' dagen in de 9 weken vakantie en nu zijn ze daar : de zonnige dagen ! Of toch een paar. Omdat ik een grote fan ben van goed weer en bovenal van het licht, ben ik manlief al een weeklang aan het overtuigen om buiten te eten. Met tafels buiten moet dat lukken, want er is er altijd wel een in vol licht of in de schaduw. En er is een grote voor wel acht man, maar ook een bistro-tafeltje voor een kop koffie. Deze namiddag nestelde ik me lekker in een ligzetel in de tuin. Ja, in september ! Kouwelijk als ik ben, met een dekentje én zonnebril. Naast mij een hele zak vol 'boekskes', en nee Lies, ik ben niet zo enthousiast over 'Goedele' ! (alsof het iets uitmaakt natuurlijk, les goûts et les couleurs... n'est pas ?)
Omdat ik dit zo blij was met deze zonnige dag bezocht ik manlief op z'n kamer en vroeg heel liefjes of ik z'n EOS mocht lenen. Kwestie van deze dag zonnige vast te leggen.

Lang leve het licht ! Lang leve de zon ! Lang leve de natuur !

slaapblues

Slecht geslapen en ik zal het geweten hebben. Rond elf uur het bed in. Rond middernacht ging de wekker die op manliefs bureau stond af. Ik hoor alles, ook al is het buiten onze slaapkamer. Ik werd wakker, viel weer in slaap. Anderhalf uur later of zo : muggen. Ik werd wakker, stak de muggenverschalker in, viel weer in slaap. Een uur of twee later : werd wakker. Geen idee waarom. Viel weer in slaap. Ergens tegen de morgen. Wekker van manlief ging af. Mijn wekker stond om 8.30 u maar die liet nog niets van zich weten, het moet dus vroeger geweest zijn. Een afschuwelijk lawaai. Hij stond in Snooze-modus. Hij sliep erdoor. Ik werd wakker, viel in slaap, werd wakkern viel in slaap. Bijna zoveel keer als er snooze-repeats zijn. Hij bleef slapen.

Vraag die nu bij mij opkomt : waarom zet mijn man een wekker op?

virtueel leven

In Nepal moest ik rusten, veel rusten. U kent het verhaal. Dus zat ik maar in tussentijd op mijn laptop te tokkelen, wat moest ik anders doen ? Zo heb ik lijstjes aangelegd met de pro's en contra's inzake Windows Live (mail) en IGoogle met G-mail (en bijhorende gadgets). Welke kalender is de beste ? Wie heeft het beste emailprogramma. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar doelstellingen was : alles via webmail. Geen POP3's meer. Alle accounts in één keer beheren. Live feeds. Enzovoort.

Mij aangemeld bij 'My Space' en 'Facebook'. Ik kreeg prompt een mailtje van C. die zei 'als je niet een beetje oplet kan je er uren in steken'. Of zoiets in de buurt moet het geweest zijn. En inderdaad, wat een bedrijvigheid op die stek. Wat een mogelijkheden. Wat een snelheid.

Ik heb het even uitgezet. Wil weer in mijn eigen space leven. Echte space.

Om naar blogger te gaan. Tja.

de zomer opgeruimd

Daarnet ruimde ik mijn kleerkast wat op en zag de gebloemde rokjes, de kleurige topjes, de katoenen T-shirts. Ik heb ze nauwelijks - op India en Nepal na - gedragen. Hier draag ik lange broek met bloesje en meestal een truitje er boven op. En dat in augustus. In volle zomer. Ik draag zelfs bij tijden kousen !

Het opruimen van de kleerkast leek bijna het opruimen van de zomer.

Ik ben kouwelijk, ik weet het, maar dit was toch echt een flauwe zomer. Of niet ?

Vrouw in huis

Hij zegt : het is fijn dat je terug bent.

Hij zegt : je ziet dat er weer een vrouw in huis is.

Het geurt naar cupcakes en op tafel staan bloemen.

Zal ik straks je lievelingsdessert maken, vraag ik.

Hij knikt en glimlacht.

lijstje

Ik ben goed in lijstjes en in cijfertjes. Redelijk goed in het afwerken van zo'n lijstjes zelfs. Nu vroeg ik mij af : hoeft de vakantie een lijstje ? Het is een beetje tegenstrijdig, lijstjes voor meer dan 10 weken vakantie. Ook dan nog lijstjes.

Anderzijds is die vakantie zo weer om. Ja, zelfs zo'n lange. En moet ik weer wachten tot er nog eentje komt. Dus zou ik wel eens een lijstje kunnen maken van 'leuke dingen doen'.

Maar dan komt het schuldgevoel. Er moet in ons huis nog veel gewerkt worden. Muren geverfd. (moet dat echt ?), de zolder moet nog geïsoleerd, we moeten eens goed nadenken over waar en hoe we onze badkamer en slaapkamerspullen opbergen. Nee, geen lijstje denk ik onmiddellijk. Dan nog liever lijstjes als : verder werken in de tuin. De schuurtjes (verder) aanpakken. Nadenken over het opnieuw in huis nemen van kippen.

Dus denk ik al de hele avond. Moet ik nu een beginnen aan een lijstje of niet ?

Ooit heb ik, zo'n tien jaar geleden, eens een lijstje gemaakt over 'dingen die ik in mijn leven nog wou doen'. Ik ben er ook al weer tien jaar naar op zoek. Tja, dat is zo met lijstjes.

niet vergeten

Ik ben je niet vergeten. Net zoals onze trouwdag niet. We waren jong, heel jong, en vol goede dromen. Kinderen, ons steentje bijdragen tot een betere wereld, veel volk in ons leven. Volk van allerlei slag en aard. Want jij deed als student vrijwilligerswerk in een opvangtehuis. Jij had je diploma filosofie op zak maar vond dat er zoveel gezeverd werd en zo weinig gedaan.
En toen was je weg.
We waren geen jaar getrouwd. Zomaar. Ik werd weduwe. Maar veel meer nog wees. Thuis was nergens. Ook de tijd verdween. Geen plaats en geen tijd. Of overal thuis en juist nergens. Want nergens moeten zijn. Niets moeten doen. Geen doel.
Ik heb je foto hier voor me. Wat ben je jong.
Hoe zou je er nu uitgezien hebben ? Hoe zouden wij er uit gezien hebben ?
Soms vertel ik nog wel anecdotes over jou. Zoals vandaag nog. En over je - ook al overleden - vader. Zij kennen jou niet, hebben jou nooit gezien. Maar door mijn verhalen heen voelen ze mijn hart kloppen voor jou.
En ook het jouwe.
In mijn hart sterf je nooit.

perfect day

We moesten niet naar het werk vandaag. We moeten 'thuiswerken'. Voor mij viel de hoeveelheid thuiswerk nogal mee, dus ik plande mijn dag in blokken van 2,5 uur, of toch zoiets. Intellectueel blok, huishoudblok, boodschap- en terrasjesblok, tuinblok.

Vooral dat laatste was bijzonder leuk.

Onze tuin is echter te groot om door 2 mensen te worden onderhouden, dus hebben we een redelijk onderhouden voortuin (mijn werk) en ongeveer een vierde van de 'achtertuin' die onderhouden wordt door het liefje. Voor de rest laten we het maar wat aanwaaien, met veel leven als gevolg. Bovenstaande foto is door het liefje genomen, hij is weer helemaal in de ban van foto's nemen.

Gisteren was het ook koekjesdag. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik zo lang ziek geweest ben, maar ik vond dat ik koekjes verdiende. Gezonde koekjes, want deze zijn van muesli gemaakt en ik kan er maar niet afblijven.

Perfecte dagen dus. Want het enige waar wij het hier over hebben is over onze (toekomstige) reisplannen, het praten over de boeken die we lezen en bovenal genieten. Van elkaar en de rust.

Heerlijk !

Pak het taboe aan !

En of er in de 21ste eeuw nog taboe's zijn ! Nu ben ik er ook niet zo goed in, maar soms denk ik : durf er over te praten ! Hieronder een lijstje, gelukkig (!!!) zijn al deze onderwerpen niet MIJN taboe's, maar toegegeven, ook ik heb zo mijn taboe's. Eentje daarvan is misschien al dat ik de persoon in kwestie niet durf te confronteren met het taboe zelf, terwijl ik het wel zie.

• De werkdruk is te hoog, ik krijg mijn werk niet meer fatsoenlijk af en het belast mijn leven en gezondheid.
  (verkeerde) strategie : zeuren over het werk, kraken onder de druk, slecht afgewerkt werk afleveren, zich wegsteken of afzonderen, het doorschuiven naar andere collega's


• Ik durf niet openlijk in te gaan tegen enkele (populaire) collega's.
  (verkeerde) strategie : ik zeg het dan maar achter hun rug en probeer andere collega's van mijn standpunt te overtuigen.


• Het loopt niet goed met mijn kinderen. Ik heb de indruk dat ze mijn leven overheersen en gewoon doen wat ze willen.
  (verkeerde) strategie : Grote stilte (kinderen zijn een groot taboe !), ik ben zeker geen goede (stief-)moeder, (stief-)vader, het is mijn schuld. Bij stiefouders is het taboe NOG groter.


• Ik heb het financieel wel niet echt moeilijk, maar kan niet de tred van mijn collega's, vrienden volgen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen dan maar, excuses zoeken om duurdere zaken uit de weg te gaan, of : meedoen en het probleem nog groter maken.


• Ik ben zwanger maar zie het helemaal niet zitten.
  (verkeerde) strategie : Doen alsof ik dolblij ben. We houden de parade aan !


• Ik weet dat mijn collega', vriendin, door haar man wordt bedrogen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen, hopen dat het niet uitkomt.


• Ik heb iets ongelooflijks stom gedaan en ik vrees dat het zal uitkomen.
  (Verkeerde) strategie : indekken, 'it was'nt me !'
  

joewie ! Ik kan het dan wel mooi schrijven, maar er zijn er weinig die ik zelf zou durven aanpakken.

vrouwenpraat

Er is een hoge functie bij ons vacant. Natuurlijk zorgt dat voor veel gespeculeer. Wie wordt het ? Wie zouden we graag hebben enzovoort ... De meningen zijn redelijk gelijk, maar waar iederéén het stilzwijgend over eens is : het wordt geen vrouw.

Want vrouwen moeten voor hun kinderen zorgen. Niet dat mijn collega's zo seksistisch zijn en vinden dat vrouwen niet voor een topfunctie zouden mogen gaan, maar ze (de vrouwen) voelen zich bovenal verantwoordelijk voor hun kinderen en gezin. En huishouden. Het maakt niet uit dat deze vrouwelijke collega's allemaal over voldoende kwalificaties beschikken. Ze zeggen : 'we willen niet zo vaak uithuizig zijn'. Of 'wie moet dan voor de kinderen zorgen ?'.

Soms is er al eens een mannelijke collega die moedig zegt : ik kan dat mijn vrouw niet aandoen, zo'n functie zou betekenen dat ze er helemaal alleen voor staat. Mooi is dat, overleg.

Dus het wordt geen vrouw. Tenminste, volgens de speculaties, want we weten het natuurlijk niet. Zouden mannen ook zo'n overwegingen maken ? Zouden ze ook denken aan de consequenties voor hun gezin en hun vrouw ?

Later gingen we nog even door over dat lastige kuiswerk. Ook hier waren de collega's zeer tevreden over hun echtgenoten. Alleen : hij ziet het niet. Hij wil helpen, ja, maar hij ziet het niet. En dan geef ik het maar op om het te vragen. Het klinkt alsof ik hem beveel. Dus ja, doe ik het niet.

Terwijl ik dit schrijf staat het eten klaar. Straks komt mijn echtgenootje*. Hij zal honger hebben. Ik heb het eten maar klaargemaakt.

* mijn echtgenootje is een schat. Hij helpt waar hij kan. Over zijn zien durf ik niets te schrijven ;-)

eten, slapen, werken

Mijn agenda stond deze week boordevol. Ik hoor het je al zeggen : die heb je zelf volgeschreven. Nee, dat heb ik niet. Lange vergaderingen deze week. Twee keer dagen rond 21 uur thuisgekomen terwijl dat anders rond 17 uur is. Zinloos werk. Verplicht werk. Vergaderingen waar ik eigenlijk gewoon in lichaam aanwezig moet zijn. Het maakt niet uit wat ik zeg of doe, er wordt totaal niets van mij verwacht, maar volgens een of andere afspraak moet ik er nu eenmaal zijn.

Ook nog sociale verplichtingen. Aan sommige zijn niet te ontsnappen. Omdat die mensen het verdiend hebben, omdat ze zo lief, zo aardig zijn en het alles behalve hun fout is dat hun agenda helemaal niet strookt met die van mij.

Maar ik ben moe, veel te moe. Eerst was er het lichaam dat moe was, maar nu zegt ook de geest : ik wil niet meer.

Gevaarlijke gedachte is dat, want als de geest en lichaam beiden niet meer mee willen, hoe raak je er dan bovenop ? Want er bovenop geraken vraagt energie : energie investeren om nog meer energie te krijgen. Energie om leuke ontspannen dingen te doen, om helemaal op te gaan in iets.

Maar momenteel lijken zelfs de leukste dingen te moeilijk, te zwaar, te lastig.

En dit weer op een moment dat er drie vrije dagen op rij zijn. Juist omdat de druk van het werk minder is, dreig ik te verzakken in energieloze dagen. Om dan dinsdag vast te stellen dat ik zoveel had kunnen doen ! Maar ook het weekend is al weer bezet. Naar hier, naar daar...

Is er geen ontsnappen aan ?

Bij Tijdtussendoor las ik volgend citaat, het stemt tot nadenken, en wie weet geeft het mijn weekend nog wending :

Niemand buiten onszelf kan over ons innerlijk heersten.
Wanneer we dit weten, worden we vrij.

Het zou boeddhistische wijsheid zijn.

Laat maar komen, die wijsheid !

De abdijentocht : Averbode - Tongerlo 15 km

Heel gemengde gevoelens over deze tocht. Meer weten ? Klik hier.

Vol energie voor het weekend !

Wauw ! Op vrijdagavond sta ik altijd iets moeilijker op maar begin des te enthousiaster aan de werkdag. Laatste dag weet je wel, de hele tijd door werk ik in het besef : straks weekend ! Yoewie ! Vol energie ren ik door de werkuurtjes, met middagvergadering er bij, nog wat babbelen met collega's na de werktijd. Over het werk, jawel !

Wat een enthousiasme !

En dan, dan is het weekend. Dan kom ik thuis. Kan ik lekker doen wat ik wil. De hele avond voor mij. Niets al werken voor morgen.

Ja, dan kom ik thuis.

Ben ik doodmoe.

Wil ik alleen maar gaan slapen. Niks straffe plannen voor deze avond. Niets 'allerlei leuke dingen' deze avond. Niets energie.

tja, 't is weekend.

Het Bernini-mysterie

De laatste postjes kan ik - op een paar uitzonderingen na - meestal spreken van 'genieten'. Zo heb ik de voorbije 2 weken echt genoten van het Bernini mysterie van Dan Brown. Ik vond het bijlange niet zo goed als het de Da Vinci code, die ik overroepen, maar toch een goede detective vond.

Hoe dan ook, het Bernini-mysterie kon mij boeien, al heb ik het boek niet gelezen. Ik heb ook de film nog niet gezien (uit in 2009) maar wel lekker genoten van de luister CD's. In onze onovertroffen bibliotheek hebben ze tal van luisterboeken, en voor iemand met beperkte tijd is dat superleuk. Want zo strijk ik en 'luister' ik ondertussen naar een boek. Ik erger mij niet aan een file, want dat betekent dat ik nog wat verder in het verhaal kan blijven. Wachten bij de dokter ? Met mijn oortjes in vertoef ik in andere oorden. Kuisen ? Het hele huis galmen de stemmen van Robert & Victoria !

Als ik straks (juli) weer lang op het vliegtuig moet zitten zal ik via mijn lekkere Archos én filmpjes meepikken én naar boeken luisteren. Laat de anderen maar dik jaloers zijn !

we kunnen niets !

Deze vakantie heb ik meer dan anders tv gekeken. "Méér" is bij mij gemakkelijk gerealiseerd, want ik hou niet echt van televsie. Britse detectives (maar die zijn schaars) kunnen mij bekoren, maar de rest niet echt. Meestal als ik de televisieknop heb omgedraaid heb ik spijt van de tijd die ik aan het ding gekluisterd zat. Op de Discovery Channels na, levert het mij bijna nooit iets op.

Wat mij deze vakantie echter opviel is de infantilisering van de kijker. Als je de programma's overloopt dan lijkt het alsof de kijkers niets kunnen en zijn heel wat programma's verkapte schooltelevisie voor volwassenen. Meestal laten de volwassenen zich ook helemaal van de wijs brengen door de zogenaamde 'leraars'.


Zo heb je het (ik moet toegeven, bij tijden grappige) programma 'how not to decorate'. Twee jonge designers nemen een huis onder handen nadat ze het zowat helemaal belachelijk hebben gemaakt. Op de vlaamse televisie - ik kan niet op de naam komen - is er eenzelfde programma, zij het dat het hier de bedoeling is dat het huis naderhand verkocht wordt. De dame in kwestie kijkt vol ontzetting naar de inrichting van het huis met een blik van 'hoe is het mogelijk' ? (zie ook de blik van Colin en Justin) En zo zijn er nog een paar huisprogramma's met dezelfde boodschap : mensen hebben geen smaak en dat moet maar eens veranderd worden.

Stel dat er toch een paar 'kenners' bij het kijkersvolkje zaten (huisje helemaal volgens de regels ingericht) dan beschikken ze wellicht niet over de nodige kennis om zichzelf te kleden. Nee ook dat moet helemaal opnieuw ! Trinny and Susannah met hun Vlaamse tegenhangers als 'moeders en dochters' die opnieuw gekleed moeten worden. Alles gerestyled !

Gezond eten kunnen we ook al niet. We moeten opnieuw worden opgevoed.

Opvoeden kunnen we al helemaal niet ! Weerom een resem programma's.
En we zijn te druk : volg yoga met Ingeborg !
Ons leven is één knoeiboel : kijk naar Dr. Phil.

En zo gaat het maar verder. Allemaal programma's om ons beter te voelen, want als je al dat advies en al die regeltjes bijhoudt, dan wordt het allemaal 'geweldig'.

Of we nog origineel zijn is iets anders.
Dan zit je daar, in je tijdschriftenhuisje en je jurkje uit het modeblad.
Liever toch gewoon jezelf !



PS : onzekere consumenten zijn natuurlijk zeer goede (grote !) consumenten !

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

Triest is de wereld soms

Dit weekend zijn het liefje en ik naar The Kite Runner gaan zien. Iedere keer ik een goed boek lees, antwoordt hij op mijn aanmoediging om het ook te lezen "dat hij wel naar de film zal zien als die (ooit) uitkomt". Nu kon hij dus niet anders.

Ook al kende ik het hele verhaal, toch werd ik er weer triest van.

Ik kijk ook steeds minder televisie.
Hoe ouder ik word hoe minder goed ik tegen allerlei geweld op televisie kan. Zinloos geweld. (Alsof er zinvol geweld bestaat). Gratuit geweld.

De Kiterunner gaat ook over geweld, maar bovenal trof mij het bestaan van de Taliban. Dat zoiets mogelijk is. Ik besef dat er een hele wereld bestaat waarin vrije meningsuiting niet evident is, waar mensen in angst moeten leven en niet weten wie ze kunnen vertrouwen.

Ik heb het ook gevoeld in China. Niet te vergelijken met Afghanistan natuurlijk, maar de 'oplettendheid' waarmee over dingen gepraat wordt. Of juist niet gepraat wordt. Dat schuchtere ontwijkende antwoorden, terwijl wij - in het westen - niets liever doen dan luidop onze mening verkondigen.

Dat vrouwen als minderwaardig behandeld worden. Dat zoiets als een steniging goedgepraat wordt 'in naam van god'.

Daar word ik soms droef van. En ook een beetje bang. Want de geschiedenis leert dat nog geen eeuw geleden een man opstond in Duitsland en ook hier 'in naam van' mensen het zwijgen werden opgelegd, vrije meningsuiting gedood.

Afghanistan is ver weg. Duitsland niet. Niet in afstand en niet in tijd. Moge het nooit meer gebeuren. Hier niet. Nergens meer.