ouders als advocaten

De Humo komt hier zelden in huis. Niet dat we iets tegen Humo hebben, maar er zijn hier al zoveel tijdschriften en kranten. Een mens moet ergens kiezen. Maar goed, met een CD ben ik wel te verleiden.

Met een bang hart heb ik het artikel 'De Fuck-you' generatie gelezen. Bang hart omdat wat ik soms zie in mijn werken met jongeren hier gewoon stond. Alleen wil ik dat eigenlijk niet zien en denk ik altijd dat ik wel zal overdrijven, dat het niet zo problematisch zal zijn als ik denk.

Opmerking voor u verder leest : het gaat hier zeker niet over alle jongeren ! Ik ontmoet dagelijks zeer fijne jonge mensen. Ze zijn mondig en komen voor zichzelf op maar houden ook rekening met het anders-zijn van hun medeleerlingen. Ze zijn wijs en weten dat het leven geven en nemen is. Ze communiceren goed en hebben het beste voor. Dat is gelukkig de meerderheid van het jonge volkje !

Maar het thema dat er ook jongeren zijn die nauwelijks nog gevoelig zijn voor grenzen of gezag, wordt door mij en mijn collega's dikwijls aangesneden. Het zijn jongeren die gewoon hun zin doen en waar je met de beste wil van de wereld nauwelijks nog iets kan bereiken als het hen niet zint. Wil je al wat tegenwicht bieden, dan bots je op ouders en reglementeringen. Enerzijds moeten scholen alles doen om leerlingen zo ver mogelijk te brengen (en dat vind ik een zeer nobele gedachte !) en moeten scholen al het mogelijk doen om alle leerlingen te motiveren (even nobel !) maar als een leerling niet wil ... echt niet wil, is er weinig, tot niets aan te doen. Ik durf echt niet te schrijven wat ik leerlingen al heb horen zeggen en doen, mocht een leerkracht ook dergelijke, soms expliciet seksuele krachttaal gebruiken, dan werd dit aangeklaagd en mocht de leerkracht het wel vergeten. Fysieke intimidatie, wees gerust, het bestaat. Je zal maar als één vrouw tegenover een groepje van 5 leerlingen staan, een hoofd groter dan jou die allemaal naar jou toe stappen en je insluiten. Dergelijke jongeren weten meestal perfect de grenzen af te tasten : je aanraken zullen ze niet doen, en als je al eens klaagt is het 'allemaal in je hoofd', of wordt het doorgeschoven als 'probleem van de leerkracht'.

Wanneer gaan die leerkrachten eens opstaan en het taboe breken ? Wanneer gaan die leerkrachten eens aan de alarmbel trekken en zeggen 'dit nemen we niet meer ?'.

Wees gerust, voor zover mijn ervaring reikt is dit geen alledaagse kost. Maar het kan ook anders : leerlingen die niet willen studeren, niet willen werken en die les na les storen. Vroeger kreeg die leerling de verantwoordelijkheid, nu moet de school aantonen in hoeverre ze aan remediëring gedaan heeft en wat ze gedaan heeft om het probleem op te lossen. Maar wat kan ze doen ? Zeker als de ouders niet meewillen ?

In het artikel van de Humo staat een situatieschets van een jongen die zijn vader bijt. Ik vond het o zo herkenbaar wat Adriaenssens, die je niet als profeet van de autoritaire opvoeding kan verdenken, zei :

" De vraag is niet, waarom bijt Dirk (het kind) ? De vraag is : keurt Matthias (vader) dit af of niet. Die jongen doet dingen die niet kunnen, punt ! Maar er wordt geen punt achter gezet ! Zijn vader zet een komma, hij slijpt niet aan dat gedrag. Matthias is te kindvriendelijk, hij is een advocaat voor zijn zoon. Met dat fenomeen krijgen leerkrachten steeds vaker te maken. Stel :
zo'n jongen gaat voor het eerst naar school en bijt daar in één week drie kinderen. "U moet er iets aan doen", zegt de leraar tegen de vader. Maar die zegt : "Ten eerste : het zal wel uitgelokt zijn. En ten tweede : het voorval vond in de klas plaats, het is aan u om te reageren" Terwijl hij eigenlijk heel sec had moeten zeggen : " U hebt gelijk : hij hoort dat niet te doen. Ik spreek er met hem vanavond over'. En tegen het kind : als ik je morgen aan school kom
afhalen, zal ik je leraar vragen of je hebt gebeten. Heb je niet gebeden, dan gaan we fijn een spel spelen. Heb je wél gebeten, dan spelen we helaas niet en ga je na het eten naar bed. Dat is wat ik noem 'gehoorzaamheid uit keuze', het kind bepaalt zelf wat het wordt, de dag erna. Dat is iets heel anders dan het autoritaire geschreew van vroeger "als jij nog één keer durft te bijten, zul je geen tanden meer hebben".

kwantiteit versus kwaliteit in het onderwijs

"Ik ben ervan overtuigd dat over pakweg tien jaar naast de universiteit
iets zal
komen dat wél tegemoet komt aan de maatschappelijke nood aan
elitevorming. De
universiteit zal zich dan vooral toeleggen op het
voortgezet onderwijs. De
nadruk op het kwantitatieve staat een keuze voor
het kwalitatieve in de weg".

Rik Torfs in De Standaard 17/10/2009



... en nu nog hopen dat deze beweging zich ook voortzet in het secundair onderwijs. Alleen merk ik daar dat men ongelooflijk veel schrik heeft voor het woord 'elite', omdat men dit associeert met sociale elite en wel op gronden van maatschappelijke status en financiële rugslag.

Toch denk ik dat er nood is aan een omgeving (lees : onderwijs) waar leerlingen - uit welke sociale klassen ook - met meer dan gemiddelde capaciteiten de kans krijgen zich te ontplooien. Het onderwijs moet alles doen om die te vinden en te stimuleren in plaats van ze demotiveren omdat ze niet uitgedaagd worden.

de tiranie van het leuk-zijn

Wanneer ik soms zie naar het onderwijs dan schud ik toch even het hoofd. En alvorens u denkt dat u hier weer iemand hoort zagen over de mensen van het onderwijs : ik behoor er zelf toe.
Wat ik hier neerschrijf is dan ook maar een indruk van wat ik jaren zie. Andere mensen kunnen andere dingen zien en andere dingen opmerken. Daar ben ik mij echt van bewust. Het zou mij zelfs geruststellen mocht de meerderheid het anders zien !

Wat ik vaststel is dat jongeren steeds meer bij de hand worden genomen en als kinderen worden behandeld. Kleine kinderen die geen of weinig verantwoordelijkheid aankunnen. Men 'rekent' er ook op : zowel de ouder als het kind. Bij slechte cijfers wordt vaak ten eerste naar de leerkracht gekeken. Heeft die wel voldoende geremedieerd ? Zijn de lessen wel leuk genoeg ? Of leerlingen/ouders die zeggen 'ze heeft gewoon geen tijd' ; en dat volgt de klassieke opsomming van alle mogelijke buitenschoolse activiteiten.

Ik heb niets tegen leuke lessen. Leuk is leuk voor iedereen. Leuk is meegenomen. Maar de eis dat onderwijs leuk moet zijn (anders zijn ze niet gemotiveerd) lijkt mij wel een brug te ver. Het leuke resulteert zich dan in projectdagen, waarbij vooral de leerkrachten ontzettend veel werken en waarbij het spel- en showelement hoog is. Spelen dus. Al leert men ook al spelend. En zeggen ze ook : "als we maar geen les hebben". Een snelle leerling vraagt nog vlug "we gaan het toch niet moeten leren zeker ?"

De meeste van mijn leerlingen vonden groepswerk vroeger leuk. Leuk, daar heb je het weer. Ze vonden het leuk omdat ze dan even niet geleid werden door de leerkracht en zelf hun ding konden doen. Nu vragen ze : kan je het niet gewoon uitleggen ? Moeten we dat echt zelf doen ? Ze hebben er geen zin in. Of geen tijd. Of, - en ik hoop echt dat dit het geval niet is - ze zien op tegen de intellectuele inspanning.
Wat ik ook vaak hoor : geef het op een kopie, dan moeten we het niet opschrijven.

Zijn onze jongeren dan zo moe ? Of schoolmoe ?

Sommigen zijn letterlijk heel erg moe. Met de GSM in bed (SMS !), tot de late uurtjes naar televisie kijken. Het gebeurt echt. Ook bij de jongste. Want televisie is leuk. En je mocht maar eens niet kunnen meepraten op de speelplaats.

7 uur op de schoolbanken. Er zijn leukere dingen. Veel leukere dingen. Eenmaal de bel en de poortdeur weer open opent zich een wereld aan leuke mogelijkheden. De school lijkt compleet achterhaald.

Het onderwijs moet leuk zijn wordt onderwijs als amusement, als vertier.
Binnen dat amusementskader passen dus ook : veel (meerdaagse) uitstappen in binnen- en buitenland. Op reis ! Het prijskaartje wordt zondermeer aangenomen (ondanks socialistische ministers van onderwijs !). Gezinnen moeten soms kiezen tussen of het financieren van de meerdaagse schoolreizen of een gezinsvakantie met z'n allen.

Op school leert een kind, tiener, een adolescent, de wereld kennen. Zo zou het toch moeten. De wereld is leuk, leren we de hen. De wereld is amusement. Werken moet leuk zijn.
Klopt er iets niet in mijn wereldbeeld als ik rond mij kijk en merk dat werken niet altijd leuk is maar ook andere doelen dient ? Dat er zoiets bestaat als uitgestelde beloning ? Dat wat niet leuk is niet per definitie minderwaardig is ? Klopt mijn wereldbeeld en mijn visie op de mens niet als ik denk dat frustratie inherent is aan een mensenleven ?
Heb ik een verkeerd beeld op het onderwijs als ik denk dat het organiseren van reizen, ieder leerjaar, niet echt tot de taken van het onderwijs hoort en dat scholen daardoor aan sociale schifting doen ?

U mag het echt zeggen.

bedenking

Intelligente leerlingen zijn ook zorgleerlingen. Zij die er met een kop bovenuit steken. Zij die het gauw door hebben.
Zij hebben uitdaging nodig, leren op een ander ritme.
Het verrast mij altijd dat zij gevraagd worden zich aan te passen, want ze hebben toch overschot.
Meestal doen ze dat nog ook. Ze passen zich inderdaad aan.
En soms worden ze ook ongelooflijk lui, ongeïnteresseerd en vinden inderdaad nieuwe uitdagingen in de klas : sfeer scheppen in de volgens hen alledaagse saaiheid van de lesdag.
U mag zelf bedenken wat zo'n intelligente leerlingen dan doen.
En soms kan ik ze niet eens ongelijk geven, al zijn de resultaten naderhand bedroevend en is de neerwaartse spiraal dikwijls ingezet.

Het is maar een bedenking.

onderwijsvragen

• Jan heeft het moeilijk op school. Hij vindt de drukte maar niks. Hij heeft ASS of autisme. Hij zit in een gewone klas met jongeren van allerlei alooi : rustige en onrustige, jongeren die net als hem ASS hebben en kinderen met ADHD, kinderens wiens ouders net gescheiden zijn en jongeren die problemen hebben met de hoeveelheid leerstof. Nu en dan vecht Jan. Hij zit in zijn puberteit. Hij heeft best wat kracht in zijn vuisten. De leerkracht durft nauwelijks fysiek tussen te komen, uit angst voor het geweld.
  Een dag na het incident is de hele klas anders. Er is angst omwille van het incident. Zal het opnieuw gebeuren ? Ben ik de volgende ? Jan wordt door sommige leerlingen (in puberteit) als een held gezien (die durft !) en door anderen angstvallig gemeden (schrik !). Onder de leerkrachten al evenveel verwarring. In hoeverre is Jan verantwoordelijk voor zijn gedrag ?
• Fie heeft dyslexie. Er wordt een boek gelezen in de klas. Ze krijgt een briefje mee van de ouders die vragen of zij van de opdracht ontslagen mag worden. Waarop de anderen meteen vragen of zij ook zo'n briefje kunnen meebrengen. En waarom mag Fie wel spellingsfouten maken en zij niet ? Want Nora heeft problemen met veel leerstof, dus mag ze toch ook meer tijd hebben om iets te verwerken ?
• Eva heeft last met de overgang van het lager onderwijs naar het secundair. Zoals zovelen. Ze weet totaal niet hoe ze aan studeren moet beginnen. Ze heeft het nooit moeten doen. Ze is ontgoocheld over haar eerste rapport. Haar ouders zeggen niets en reageren eveneens ontgoocheld op haar cijfers. Soms fluistert Eva dat het niet eerlijk is : dat die 'andere kinderen' allemaal extra aandacht krijgen, uitzonderingsmaatregelen. Ze wou dat ze een probleemgeval was. Ze zegt tegen haar vriendin : 'zou het helpen als ik moeilijk doe ' ?

Het theatergen

Toen ik klein was ging ik meermaals naar 'het toneel'. Geen grote namen, maar wel bekende namen : die van de mensen uit mijn dorp. Ik woonde in een klein dorp waar het leven, althans in mijn kinderogen, bevatbaar eenvoudig was. Ik fietste naar school en groette de mensen onderweg, want die kende ik allemaal. En zijn kenden mij. Bij ons thuis kwam veel volk over de vloer en zij wisten dat ik 'de dochter van' was, net zoals ik wist dat mijn ouders die en die kenden.

Het toneel dat ik meermaals bezocht was dan ook het dorpstoneel in onvervalst Westvlaams. Het had een begin, een corpus en een einde. Of : een inleiding, een probleemstelling of onverwachte wending en een goed einde. Klassieker kon niet. Het waren ook altijd 'kluchten', ik heb in mijn lagere schooltijd nooit iets anders gezien.

Misschien komt het daarom dat ik last heb met het meeste hedendaags theater. Zo zag ik gisteren "het huis van de moskee". Ik had mij deze keer dubbeldik voorbereid en het boek op voorhand gelezen. Het huis van de moskee vertelt het verhaal van een familie in Iran die zowel het leven onder sjah als onder de ayattolah's meemaakt. Gelukkig had ik dus kennis van de geschiedenis van Iran en kende ik al de verhaallijn.

Maar ondanks het bejubelde theater én mijn goede voorbereiding kon het theater mij niet bekoren en al zeker niet de zovele jongeren die mij vergezelden. Het ging allemaal zo flitsend snel, men speelde verschillende rollen door elkaar zodat je nauwelijks nog kon volgen.

Is theater voor een elite ? Ik begin het te denken. Of je moet er een gen voor hebben. En weerom blijkt dat ik het niet heb.

Gelukkig heb ik precies wel een léésgen, want het boek viel best te smaken !

Een school voor ieder kind

De laatste weken ben ik verschillende keren aangesproken in verband met schoolbeleid. Zo hoorde ik nu en dan de klacht dat bepaalde school zich heel sterk profileren. "Ze richten zich op een bepaald soort leerlingen". Door moeilijke examens te organiseren. Of enkel sterke richtingen aan te bieden.

Ik begrijp de klacht eerlijkgezegd niet. Het zou juist goed zijn als alle scholen zich duidelijk verschillend profileren. Dan wist je als ouder waar je aan toe was. Laat deze school maar zeggen dat ze sterk zijn in dit en andere in dat. Zo kan je als ouder zelf kiezen wat je belangrijk vindt en in functie van de uitgesproken punten van de school kiezen of je het er mee eens bent of niet. Dan kan je kiezen of deze school iets te bieden heeft voor je kind of juist niet.

De illusie leeft echter - en dat merk ik alle dagen - dat àlle leerlingen het beste af moeten zijn in alle scholen. Ongeacht het kind, ongeacht de school. De werkelijkheid leert dat dat onmogelijk is. Vooreerst heeft iedere school een eigen karakter. Voor de een sluit die school als een jasje, de andere dwaalt er verloren in rond. Verder kunnen leerkrachten niet alles. Zelfs niet als team. Het ene lerarenkorps is het andere niet, net zoals de ene school de andere niet is. Het aantal zorgleerlingen is zo sterk gestegen dat het onmogelijk is te verwachten dat iedere school een antwoord klaar heeft op ADHD, autisme, fysieke handicaps, hoogbegaafdheid, NLD, dyslexie en noem maar op. Ieder school roeit met de riemen die ze heeft. Maar soms zijn die riemen te kort.

Mogen er scholen zijn die zich specifiek tot sterke leerlingen richten ? De vraag wordt mij al jaren gesteld. Ik antwoord dan altijd : mogen er scholen zijn voor zwakbegaafden ? Mag het bijzonder onderwijs bestaan ?

Ik pleit niet voor scholen waarin alle leerlingen klonen zijn van elkaar, maar toch voor scholen waar leerlingen alle mogelijke aandacht krijgen, waar les gegeven wordt op hun niveau, waar ze uitgedaagd worden op hun niveau en zich niet hoeven te vervelen omdat het niveau te laag is of zich gefrustreerd moeten voelen omdat ze niet mee kunnen.

Maar zowel de verveelde als de gefrustreerde kinderen zijn er. Omdat de school zich op die diverse groep moét richten en dus maar een 'gemiddelde' aanbiedt.
Tel daarbij het groeiend aanbod zorgleerlingen met totaal verschillende behoeften.

Welke weg moet zo'n school gaan ?

Blauwe plekken

Het is een fenomeen dat zich niet alleen in de jeugdbewegingen voordoet, maar ook op scholen. Terwijl vroeger een onvoldoende voldoende was op thuis ook nog eens een bijkomende verbale ouderlijke afstraffing te krijgen, moeten leraars zich nu minutieus verantwoorden wanneer ze zoon- of dochterlief met een buis naar huis durven sturen. Als er al niet met de Raad van State gedreigd wordt. Van de andere kant vinden diezelfde ouders het dan weer niet meer dan normaal om jeugdbeweging of school in te schakelen als veredelde kinderoppas waar moeder of vader ze dan wel komt oppikken als het hen enigszins uitkomt.

Yves Desmet in De Morgen, 3 april 2007

Jammer genoeg kan ik dat alleen maar bevestigen. Een vriend hoogleraar vertelde mij dat het zelfs aan de universiteit, zij het in beperkte mate, ook het geval is. Moeders en vaders die de hoogleraar in kwestie willen spreken en verantwoording willen om het zwakke resultaat (daarbij niet denkend dat de oorzaak misschien wel bij de student ligt).

Ooit zag ik in een schoolagenda de opmerking van een ouder : wij zijn niet akkoord, ons dochter komt niet naar de strafstudie. Zonder vraag om uitleg.

(Veel) Ouders verwachten veel van hun kinderen en gaan er van uit dat die kinderen aan die verwachtingen kunnen voldoen. Wanneer dit niet het geval is moet de oorzaak zeker buiten het kind of de ouders gezocht worden.

Yves Desmet spreekt in zijn artikel over een mentaliteit van 'wispelturige consument-aandeelhouder'. Ik vrees dat hij gelijk heeft.

Dikwijls opper ik de gedachte om ouders een 'contract' aan te bieden in de zin van : wij bieden dit en dat aan en verwachten dit en dat van de ouders. Zouden ouders dat 'nemen' ? Sommige zeker wel. Er is een grote groep ouders die wel achter duidelijke afspraken staan. Er zijn ouders die zelfs discipline toejuichen.

Alleen kan dit niet wanneer een (kleine ?) groep ouders dit steeds weer aanvecht. Als leerkracht word je moe.

Het erge is dat leerkrachten op termijn bureaucratische juristen worden : alles op papier. Want wanneer straks die ouder je aanvalt kan je het maar beter op papier hebben.

Ik las verder in de krant dat kinderen het recht hebben op blauwe plekken.

Ik vind dat een knappe symboliek. Kinderen hebben recht op blauwe plekken, op slechte toetsen, recht op deugnieterij, recht op straf. Ze moeten niet perfect zijn.

Ik heb schrik voor de-in-de-watten-gelegde-generatie die er aan komt. De 'mama-hotel'-generatie die in hun ouders de beste advocaten vinden.

Ooit staan ze in de 'grote wereld'. Zullen ze weerbaar genoeg zijn ?

Of simpelweg verschrompelen ?

muggenzifterij

Natuurlijk heb ik ook eens de resultaten van het schoolrapport bekeken van mijn vroegere middelbare school.

Nu draag ik deze school eerlijk gezegd niet echt een warm hart toe, maar te horen krijgen dat dit een punt is waar je moet aan werken vind ik toch overdreven :

"het gebruik van de juiste onderwijsterminologie (de school spreekt van ASO, TSO en BSO in de eerste graad, van ‘afdelingen’ i.p.v. ‘onderwijsvormen’, van ‘examens’ i.p.v. ‘proefwerken’ e.a.)."

Hoeveel mensen kennen het verschil tussen examens en proefwerken ? En denkt niet iedere ouder (en leerling ! - of het nu jammer is of niet maakt weinig uit) in ASO-, TSO- en BSO-termen ? De gedachte dat iedereen na het eerste jaar middelbaar eender welke richting (eu, is dat de juiste term ?) kan uitgaan, is al evenzo verkeerd. Wie in het tweede jaar Latijn kiest kan maar best Latijn in het eerste jaar gevolgd hebben, of niet ?

Dat er maar doorgelicht wordt, daar ben ik helemaal voor. Als het tenminste eerlijk gebeurt. Dat er maar gepubliceerd wordt : als het tenminste relevante informatie is. Hekel punt is juist dat de meest - voor leerlingen en ouders - relevante informatie, dikwijls moeilijk in papieren en verslagen te vinden is...

van Dale :
proefwerk : werk dat men iem. opgeeft om daaruit zijn bekwaamheid te beoordelen
examen : onderzoek naar de kennis of kundigheden van iem. die naar een graad of een betrekking dingt of tot een school of een hogere klas toegelaten wenst te worden, door ondervraging, hetzij mondeling of schriftelijk, of beide.

Geen examens in het middelbaar ? Of in de eerste graad ? Ik snap er niets van.

Dag van de leerkracht

Een VTM-ploeg streek neer in onze school met een knappe BV. Maar of wij, het onderwijzend personeel, ook maar iets gemerkt hebben van de dag van de leerkracht ?
Aanvankelijk dachten we nog dat de manden heerlijk fruit in de leraarskamer een fijne manier was om ons 'in de bloemetjes' te zetten, maar later bleek dat onze collega jarig was. Dankjewel Gie.

En aan mijn lieve leerlingen en ouders van leerlingen toch dit : voor mij hoeft het niet, de dag van de leerkracht. Als ik aan jullie denk, dan is het met warmte en een glimlach, want dag in dag uit geven jullie mij altijd gelegenheid om te lachen. Jullie hebben veel humor en soms vraag ik mij zelfs af hoe jullie dag volhouden met 7 uur les per dag !
Natuurlijk zitten er onder de engeltjes ook 'bengels', maar over het algemeen bezorgen jullie mij een jaar door dag van de leerkracht !

Dus al heb ik van onderstaand enthousiasme niets gemerkt, toch bedankt !

Via de publicaties van Klasse worden in Vlaanderen een miljoen ouders, leerlingen, directies en collega's gestimuleerd en opgeroepen om op De Dag van de Leerkracht een eigen manier te zoeken om hun waardering te uiten. In tientallen scholen worden de leerkrachten verrast met een ontbijt door ouders en leerlingen. Elders zijn er feestjes of worden een aantal taken voor enkele uren door ouders en leerlingen overgenomen. Uit onderzoek blijkt hoe belangrijk "waardering" is voor een maatschappelijk beroep als dat van leerkracht. De waardering die leerkrachten krijgen van ouders, leerlingen, collega's en de brede samenleving is vaak de drijvende kracht achter hun blijvend engagement. De meeste Vlamingen erkennen dat het beroep van de leerkracht "veeleisend" is en "sterk veranderd". 80 % van de Vlamingen merken op dat "de opvoedende taak van de leerkracht groter is geworden", vooral omdat de samenleving steeds ingewikkelder wordt en omdat de ouders minder tijd aan hun kinderen kunnen besteden.

helden, geen goden

Nog meer kleuters in de klassen. 2/3 van die kleuters wordt gesubsidieerd. Klassen van 30 kunnen geen uitzondering zijn, want dat zijn 'financieel' maar 20 kleuters, of liever : er wordt maar een juf of meester betaald gaande op de 20.
Inclusief onderwijs : ook dit jaar (ASO) zagen wij het aantal leerlingen met handicap sterk stijgen, ons lijstje wordt ook uitgebreid : autisme (in verschillende vormen), een aantal al dan niet geheel dove kinderen, ADHD'ers, dyslexie, dyscalculie, dysorthografie, en zelfs leerlingen uit het Buitengewoon Onderwijs met karakteriële en emotionele stoornissen. In sommige klassen is het percentage 70% 'kinderen met bijzondere noden'. Allochtonen met leer- en taalachterstand.

Vroeger waren de kinderen met bijzondere noden zij die uit zwakke sociale milieu's kwamen of die net een echtscheiding van de ouders of overlijden van een ouder achter de rug hadden. Of we hadden aandacht voor de puber die het moeilijk had thuis. Hier en daar was er ook al eens een leerling met verslavingsproblematiek of anorexia.
Ook die kinderen zijn er nog, en in grotere mate. Alleen krijgen ze geen 'attest' van bijzondere nood.

De school moet het maar zien te rooien.
Of zoals de vertegenwoordiger van het kleuteronderwijs het zei : de riemen worden steeds korter en de boot steeds zwaarder.

Geachte Heer Vandenbroucke, spreek aub met de mensen uit het veld.

een werkmens

Tantieris vindt zichzelf een zaag. Tijdelijk toch. Omdat september zo druk is.
Ik kan haar meteen zeggen dat dit de reden is voor alle stilte op mijn blog. September is evenzo druk, vergaderingen alom, het lichaam dat protesteert na 2 maand te zijn verwend. Plots moet het weer 'op volle toeren' draaien.
Bij ons komt daar nog onze 'bouw' bij (hip hip hoera : het is helemaal gepleisterd !), het wordt wat kalmer maar het zijn (letterlijk en figuurlijk !)slopende maanden geweest.

In het ex-kloostercomplex waar wij nog altijd wonen, werkt hier al een drietal maand een ploeg van een 6-tal werkmensen. Tegen 6 uur staan ze hier en ze werken dikwijls tot 19 uur, of zelfs 22 uur door. Omdat ze nog eens van zo ver komen blijven ze hier dikwijls slapen : op matrassen ergens in een afgesloten gang.
Na al de jaren dat ze hier al komen werken (het gebouw is immens) ben ik een beetje met hen verbroederd.
Wanneer wij 's avonds met hen een pint pakken zijn wij (manlief en ik) de eersten die rond een uur of 23 zeggen dat we echt wel moeten slapen, want dat we morgen weer moeten werken. We voelen ons dan al doodmoe.

"Hoeveel ?" vragen ze dan, met lichte glimlach. 'Nooit meer dan 5 uur les op een dag', zeg ik. Ze geven -uit diplomatische redenen- geen commentaar.
Wanneer ik s'morgens om kwart voor acht naar het werk vertrek hebben zij er al weer meer dan een uur fysieke arbeid opzitten.
Wanneer ik thuiskom geven zij er nog eens een lap van drie, vier, tot vijf uur bij.

Ze lijken nooit moe.

Soms verdenk ik ze buitenaards te zijn.

Ze zijn nog niet goed wakker !

We zullen zoveel mogelijk feesten uit allerlei religies gedenken en opzoeken.
Misschien vieren de moslims wel de geboorte van Mohammed.
leerling : gaan we de verjaardag van Mohammed Ali vieren ?

en verder :

We stellen de geschiedenis voor als een opgaande en neergaande lijn : opgaand als het volk het goed heeft, neergaand en laag als het slecht gaat.
Leerling : wisten ze dan al op voorhand dat het slecht zou gaan ?

Komaf maken met de ander

Nu en dan zie ik hoe leerlingen elkaar verschrikkelijke dingen aandoen. Pesten heet "sytematisch" te zijn, maar soms hoeft het maar één voorval te zijn dat je leven op school voorlopig tot hel maakt.
Zo hoorde ik onlangs een jongen luidop roepen naar een klasgenoot dat die dringend naar een plastisch chirurg moest, 'Jouw borsten trekken op niets'. Sommigen giechelden, anderen durfden uit plaatsvervangende schaamte niet eens opkijken.
"Grapje !" riep de jongen in kwestie. Niets aan de hand dus in zijn ogen.
Lang leve de vrije meningsuiting !

Cyberpesten blijkt te groeien. Roddelen via msn over klasgenoten. Maar ook websites maar bewerkte foto's en niet al te flatterende tekst.
Pamfletten uitdelen waarbij een bepaalde leerling belachelijk wordt gemaakt.

Alle bovenstaande voorvallen heb ik meegemaakt.
Gebeurde dit in een omgeving van volwassenen, dan werd er meteen 'een zaak' van gemaakt. Laster, eerroof.
Nu wordt het binnenshuis opgelost. Als het al opgelost kan raken. Het is immers gebeurd en niets kan de tijd terugdraaien. De vraag naar 'in hoeverre verantwoordelijke', 'in hoeverre beseft hij/zij...' wordt altijd gesteld.

Ouders wijzen naar leerkrachten. Alsof zij wondermiddelen hebben. Alsof zij erbij zijn als ze thuis dergelijke sites en pamfletten maken. Alsof zij hun kinderen beter kennen (alhoewel....) dan zijzelf.
We zijn allen verantwoordelijk. We kunnen en mogen het niet tolereren dat andere mensen fysiek, verbaal, of op welke wijze ook, 'afgemaakt' worden.

In concreto gebeurt er met 'de dader' echter weinig. Een fikse preek, soms enkele dagen uitsluiting. Soms doet dit zijn imago juist nog meer goed.
Ik geloof niet in een strafcultuur, maar wel een verantwoordelijkheidscultuur.
Meestal weet ik dat echter niet te vertalen. Meestal verandert er niets essentieels.

Iedereen vindt het erg en jammer.
Maar niets verandert.