herinneringen

Niet de klassieke foto's uit Barcelona, maar de meeste net op de rand van de stad genomen. Great city !

hotelkamers

Als ik hier van kamer naar kamer ga, zie ik hoe de bedden verschoond zijn en weer klaar voor de lichamen die erin zullen schuiven, kraakheldere lakens omgeslagen, bedden met open monden die zeggen : welkom, schiet op, kom erin, de slaap komt. De bedden zijn uitnodigend. Door het hele hotel openen ze iedere avond hun monden voor de lichamen die er met elkaar of alleen zullen inschuiven, al die mensen met hun kloppende harten die erin zullen schuiven ; er is plaats voor hen gemaakt door andere mensen ; die nu god weet waar naar toe zijn en diezelfde plekken nog maar enkele uren tevoren verwarmden.

Ali Smith, Hotel Wereld, p. 14

Deze paperback is een aanrader voor iedereen die op hotel is. Een goed verhaal en je ziet eens achter de schermen van een hotel, want je meteen heel anders naar het personeel doet kijken ! Een dun en licht boekje ook, neem je gewoon overal zo mee ! (De Slegte, € 2,99)

terug

Ik denk dat ze me hier echt weg willen en als 'zij' het hotel**** niet is, dan zijn het hogere machten ! De voorbije nacht leek ik wel in een ritmische oorlogszone te slapen. Tegenover het hotel is een grote discotheek en donderdagnacht is voor het jonge Barcelonavolkje zeker de nacht om stilaan het weekend in te dansen. Van de muziek hoorde ik niets, gelukkig, van de beats des te meer, alsof het hotel met bommen bestookt werd en nu en dan lichtjes op zijn voegen beefde. De laatste keer dat ik naar mijn uurwerk keek was het half vier, geen Leuvense reglementen hier die een limiet op de feestvreugde zetten !
Goed. Ontbijt dan. Ik meld mij aan "2117" en de dame zegt doodsimpel : u hebt al ontbeten. Ik twijfel even aan het juiste nummer, denk nog eens goed na en zeg opnieuw "2117" en in één keer mijn naam die ze hier toch niet kunnen uitspreken. Ze kijkt me recht in de ogen en schudt opnieuw het hoofd als ze naar haar lijstje kijkt. "Dat ben ik", zei ik, en wijs haar mijn naam aan. Ze laat me binnen. Geen dubbelgangster te zien daar aan het ontbijt.

Koffie gaan halen (ze serveren hier geen koffie, wat resulteert in lange rijen voor de 2 machines) en een tafeltje veroverd. Geloof het of niet : soms is het wachten, al is mij dat nog nooit overkomen, het voordeel van een vroege vogel te zijn ! Ik zet de koffie op tafel en zet ook nog eens ostentatief mijn tas op de stoel, want soms is het personeel hier zo ijverig dat ze al afruimen voor je echt ontbeten hebt. Dat is mij gisteren overkomen !

Goed. Ik neem een bordje en steek 2 sneetjes brood in de toaster. Het is er zo eentje met een rollende band. Ik wacht en wacht : geen sneetjes meer te zien. Ik kijk het gapende ding aan en zie dat mijn sneetjes brood ergens achteraan zijn blijven steken. Ik probeer het nog es met andere broodjes en weer van hetzelfde. Ik ben ook niet zo gek om mijn vingers in een broodrooster te steken, honger of niet. Dan maar op naar de zoetigheden. Omdat het de laatste dag is trakteer ik mezelf met een gevulde koek, helemaal in de suiker gerold en gevuld met vanillepudding. Eigenlijk wil ik toast, denk ik nog, maar goed. Eindelijk arriveer ik aan mijn tafeltje. Laat de koffie aub nog warm zijn. Gelukkig : de koffie smaakt ! Een hap in de koek leert me dat ze hier ook weten wat een diepvries is : de vulling is nog bevroren. De temperatuur mag buiten dan wel oplopen, ik ga geen bevroren koek opeten ! Maar mijn geringe honger is ondertussen gestild. Laat ons zeggen : de goesting is over.

Terug naar mijn kamer alwaar ik tot 12 uur mag blijven. Een van de liften doet het niet wat resulteert in wachtrijen. Geweldig ! Alsof we voor een of andere kermisattractie wachten ! Nergens staat een aanduiding 'trap', tot ik denk dat de nooduitgang wellicht de trappenhal verbergt. Bingo ! Ik loop de trappen op naar mijn kamer, meteen goed voor een sportieve uitdaging. Laat ik maar mijn koffer maken om straks naar het vliegveld te gaan.
Ik glijd de kaart (sleutel) door het aparaatje en krijg iedere keer een rood lichtje te zien. No acces. Oef, naast mij is het kamermeisje bezig. Heb ik iets fout gedaan ? "Reception" zegt ze. "kan jij me dan niet helpen ?", vraag ik, totaal geen zin hebbend in een tweede fitnessoefening, want de lift doet het nog altijd niet. "Reception", antwoordt ze, het lijkt wel een automaat. Had ik gevraagd 'vind je het hier fijn', had ze wellicht ook 'Reception' geantwoord.

Dus hop : trappen af naar de receptie. Laat ze daar aub niet zeggen dat ik volgens de computer al uitgecheckt ben, want HIER staat het levende bewijs dat dat NIET zo is ! Oef, geen probleem. Trappen weer op en weer voor de kamerdeur het gestuntel met de kaart. Weer het kamermeisje met brede glimlach naar mij : " Reception", zegt ze, en steekt haar duim omhoog. Het werkt. Oef ! Ik ben in mijn kamer !
Zie je wel, alles schreeuwt dat ik naar huis moet.

Alleen reizen

Vele van mijn reizen heb ik alleen gemaakt. Ook de grote in Azie. En dus ook dit kleintje. Vorig jaar in India en Nepal was ik bij een groep. Een vrij losse evenwel, want het principe van Koning Aap is enkel vervoer en logies, de rest moet je zelf weten. Maar het was al genoeg om te weten dat ik liever alleen reis.

Soms vraag ik mij af of het een afwijking is : de behoefte om alleen te reizen. Maar goed, ook dezer dagen geniet ik van het alleen zijn. Misschien omdat ik het anders zelden ben en is dat op z'n tijd wel es luxe.

Alleen op reis - waar ook - voel ik mij zo licht als een veertje. Het lukt mij zonder problemen om te versmelten in het land en alles wat er rond mij gebeurt. Mindfullness of zo noemen ze dat zeker, en dat zou wel kunnen, want ik heb immers geen zorgen of bekommernissen, ik moet alleen maar 'zijn' en aangezien - even filosoferen - ik niet niet kan zijn, resulteert dit in het gevoel zo licht als een veertje te zijn en totaal zorgeloos ook.

Zo heb ik van slenteren en zwerven een tweede natuur gemaakt. Ik kom buiten in het hotel, neem al dan niet een metro en stap lukraak ergens uit. We zien wel waar we uitkomen. Soms speel ik spelletjes met de huizenblokken : 2 naar het noorden, 2 naar het westen, 2 naar het noorden, eentje oostwaarts. Dan maak ik door mijn wandelgangen tekeningetjes in de stad. Ik kom daardoor op onvermoede plaatsen en wijd ik mij meteen aan mijn geliefde hobby : bankjes zitten. Soms ga ik al eens een gesprek aan met iemand of iemand anders doet dat met mij. Een alleenzaat die een half uur op een bank zit roept blijkbaar vragen op, of boezemt vertrouwen in. Kinderen bijvoorbeeld. Die spelen en blijven plots voor je staan en kijken je aan alsof ze iets nieuws ontdekt hebben. Dan trek ik een gekke snoet. Het voordeel van vrouw te zijn natuurlijk, want de moeders kijken me vriendelijk aan en beginnen soms een praatje.

Eergisteren werd er gedanst op straat. Het waren oudere mensen en een paar muzikanten. Ze walsten. Ze hadden meteen een respectvol publiek. Ik stond ook te kijken, tot een man, die wel de tweelingsbroer van Toots Tielemans kon zijn, me bij de arm nam en uitnodigde om mee te walsen. Een prachtige trage stijlvolle dans. Alleen heb ik er niet veel van gebakken, op uitzondering van veel glimlachen om zoveel gebrek aan stijl van mijn kant natuurlijk.

Vandaag is het echter al mijn laatste dag in Barcelona. Dit reisje was een soort troostreisje omdat ik uiteindelijk niet naar Iran vertrokken ben. Manlief is thuis en amuseert zich kostelijk. De berichten die ik van hem hoor zijn allemaal o zo boyish dat het aandoenlijk is : dat hij vissen gekocht heeft ! En een aquarium ! En dat hij buiten aan het boren en kloppen is (wat breekt hij af ?). En dat hij nieuwe gerechten uitprobeert. Dat hij bij La Mama is blijven kletsen. En dat de vakantiedagen allemaal te kort zijn !

Liefje en reizen gaan niet zo goed samen. Zo zijn we deze vakantie een paar daagjes op citytrip geweest en hield hij het na een overigens schitterende dag, al voor gezien. Figuurlijk. Want hij bleef nog de overige dagen voor mij. 'Ik kijk wel naar de Tour hier, ga jij maar lekker in de stad'. Het bed was te klein, de kamer te horig, het eten te saai. Het was kortom : niet thuis. Want mijn lief is een huisduifje.

"Maar ik mis je wel hoor", zegt hij aan het eind van het gesprek. "Ik ook", zeg ik, en ben blij dat hij zo goed klinkt.

in de schaduw en de stilte

Ook in Barcelona is het heel heet en enige koelte en rust zijn bij mij altijd zeer welkom. Daarom zoek ik deze dagen de parken en rustige plaatsen op. Gewapend met een fles koel water en een goed boek, ga ik op zoek naar de beste plaatsen om gewoon te zitten en te genieten.
Barcelona staat vol banken, of het nu op de Ramblas is ofwel aan de haven, Barcelona is op iedere rustende mens voorzien, iets waar menig Vlaamse stad echt een voorbeeld mag aan nemen ! Banken staan ook dikwijls in groepjes naar elkaar gericht, zodat een gesprek gemakkelijk ontstaat. En behalve de 3 tot 4 persoonsbanken hebben ze in Spanje ook 'de solobanken' : één stoel dus. Helemaal solo. Al dan niet behorend tot een groepje solo's oftewel om gewoon alleen te genieten.

Vandaag heb ik een tijdje doorgebracht in Parc de Pedrables in de rijke wijk Les Corts de Sarria in het westen van de stad. Meteen was ik weg uit alle toeristengewoel en zat er met andere Spanjaarden te picnicken op het gras. De bewaker kwam langs en glimlachte zachtjes. Geen probleem ! Na de pic nic ging ik richting Monastir de Pedrablbes, het voormalig klooster van de Clarissen. Het werd in de 14de eeuw gesticht en heeft alle kenmerken van een typisch klooster, zo ook de prachtige binnentuin. (zie foto). Na een bezoek aan de aangrenzende musea vond ik opnieuw een bankje in de binnentuin alwaar ik meer dan een uur doorbracht met (weinig) mensen kijken en boekje lezen. Een gezin Britten volgde mijn voorbeeld. De echtgenoot las Ruth Rendel en de dochter het boek Chocolat. De vrouw had alle tijd nodig om haar handtas op orde te krijgen. Het was er muisstil op het het gekledder van een fontein na. Koel was het er ook, we zaten in de schaduw en kloostermuren houden niet alleen het lawaai buiten maar ook de warmte.

O, what a wonderfull world ... Ik liep terug langs het park en passeerde er nog maar es werk van Gaudi. Er werd mij verteld dat deze draak wel degelijk de muil kon opensperren, maar dat het mechanisme niet meer werkte. Zie hier de poort van een van Gaudi's paviljoenen.

Ik nam de metro richting Placa de la Universitad waar ik weer op een bankje ging zitten naast een wat oudere man. We keken samen naar de kunsten van de skateboarders en de rollerbladers. Wat een moed hebben die jongens, altijd opnieuw vallen en weer opstaan en toch verbeten opnieuw proberen.

Na dit spektakel ging ik richting Ramblas op inkopen te doen op de grote markt oftewel de alom bekende Mercat de Sant Antoni. Ook die markt ken ik via mijn ouders - al staat hij wellicht al in iedere toeristengids ook. Mijn ouders kochten er vers fruit en ook ik ga er vers fruit halen, al bestaat dat nu uit smoothies en lekkere klaargemaakte fruitsalade. Vervolgens liep ik de Ramblas af al waar ik even een groet bracht aan Colombus om dan richting 'voorlopige' thuis in de villa Olympica te gaan.

Het was weer een mooie, rustige dag.

Barcelona

Vierde dag in Barcelona. Voor de zoveelste keer. Ik kan het wellicht niet eens op vier handen tellen hoe vaak ik hier al geweest ben. Bijna ieder jaar. Vanaf de tijd dat ik amper op 2 benen kon staan. Niet dat ik mij veel van Barcelona herinner uit die peutertijd, ik herinner mij vooral mijn ouders refrein over ons, kinderen in Barcelona : "als ze maar water en zand hebben", en dan doelde ze op de zwembaden en het strand. En waar was dat. Of het nu Barcelona of de Belgische kust was - waar we overigens in de zomer nooit heen gingen - water en zand was genoeg. Vooral water. Want wij zwommen veel en graag. Wij : de kinderen van een bevriend koppel van mijn ouders (2 jongens, joewie) en ik. Leeftijdsgewijs zat ik net tussen hen in. Kon niet beter zijn.

Maar goed, de obligate uitstappen naar de stad waren er toch en hardnekkigheid wint : ik begon van Barcelona te houden. Van de muziek die toen overal Spaans was. Van de tapas die overal te krijgen waren. Barcelona is veel veranderd. In mijn kindertijd was alles Spaans en dat ligt niet aan mijn kinderlijk geheugen. Globalisatie kon je toen nog niet zien in de straten. Er waren geen grote winkelketens die heel Europa, of liever het westelijk halfrond bezaten. Het was een ontdekking van anders eten (veel zoet 's morgens) en drinken (cola hadden ze wel).

En toen begon het. Op de Placa Catalunya. Een gedrocht van een gebouw : El Corte Inglés. Modernistisch, jawel, maar totaal niet in harmonie met de rest van de gebouwen. Maar goed, El Corte is dan nog tenminste Spaans. Het kon natuurlijk niet lang duren of aan de overkant van het beroemde plein rees een nieuw gebouw al waar in grote letters Fnac en Habitat stond. Er kwam een Hard Rock café - kon ik nog even smaken als herkenningspunt in wereldsteden. En voor ik het goed wist was alles eender als overal in Europa : H&M, C&A, The Bodyshop, Starbucks, tot Mediamarkt toe. Barcelona verloor een beetje haar ziel.

Een beetje. Want het kan mijn liefde voor deze stad niet temperen. De stad die o zo vernieuwd is sedert ik er in de 70er jaren kwam. De uitbreiding naar het strand, (90er jaren), de nieuwbouw en vooral de toegenomen welvaart hebben van Barcelona een prachtige stad gemaakt - als ze dat al niet was natuurlijk. Er is ontzettend veel aandacht voor architectuur en zeg maar ronduit ruimtelijke ordening. Het is een stad met een visie. Een prachtige stad waar ik altijd een beetje thuiskom.

Reis naar Iran gaat niet door

... tenminste, niet voor mij. Zus en Lut vertrekken wel. De beslissing viel vorige week na alweer een nacht met weinig slaap. Terwijl iedereen in mijn omgeving enthousiast over zijn of haar komende vakantie sprak in Europa of overzee, merkte ik dat ik steeds stiller werd. Of ik ook op reis ging ? En waarheen dit jaar. Eu, naar Iran. Ja, nog altijd.
Dat ik niet ga heeft niets te maken met de vele verbaasde reacties die ik van mensen kreeg toen ze mijn reisbestemming hoorden. Al wie werkelijk iets wist (mensen die daar nu nog zijn, Iraniërs zelf, mensen die daar voor hun werk jaren waren, reizigers zowel vrouwen als mannen), niemand van die mensen heeft me Iran afgeraden, wel integendeel.

Maar hoe meer ik mij verdiepte in de actualiteit, hoe minder gerust ik er in werd. Die actualiteit leek 'te doven', maar dat was enkel omdat een item niet ten treure kan herhaald worden. Doen alsof er niets meer aan de hand is, is de werkelijkheid negeren. Dat de reisadviezen van de ambassades bij de één positief (mits de nodige waarschuwingen) waren en andere weer negatief, gaf ook al aan dat ze 't niet weten. Momenteel geeft Nederland sedert 16 juli ook opnieuw groen licht voor toerisme, maar ondertussen is Iraël evengoed nucelaire onderzeeërs richting Suez aan 't brengen om Iran 'een signaal' te geven. Er is opnieuw een massabetoging geweest vorige vrijdag en voormalig president Khatami een referendum (nieuws gisteren) over de voorbije verkiezingen).

Alles samen genoeg om niet meer gerust te zijn. Er kan echt wel van alles gebeuren. Misschien gebeurt er ook niets. Misschien dooft het langzaam uit. Die onzekerheid alleen al maakt het mij moeilijk. Misschien wil ik te gerust zijn.

Nog iets anders is natuurlijk de link tussen de politieke situatie daar en toerist zijnde ginder. In alle eerlijkheid denk ik niet dat ik daar werkelijk gevaar zou lopen. In het ergste geval - en dan moet het al erg zijn - zal het internetverkeer misschien bemoeilijkt worden en de identiteitscontroles verhoogd. Dat is vervelend te noemen, maar niet onoverkomelijk.
Als vakantie gelijk staat met ontspanning en liefst minder stress dan in het 'gewone' leven, dan zag ik plots een periode van stress voor. Het zal wel tussen mijn oren zitten, de ene mens is nu eenmaal sneller ongerust, gestresseerd dan een ander.

Bewijze hiervan mijn zus en Lut. Zij vertrekken wel. En ik bewonder hen om de manier waarop ze met de stress omgaan. Ze kunnen beter doseren en wellicht ook beter relativeren. Ze hebben reiservaring en al een stuk meer levenservaring. Misschien helpt dat om te relativeren.

Als zij diep in augustus terugkeren zullen hun hoofden en harten gevuld zijn met prachtige verhalen en contacten met mensen aldaar. Ik kan het mij niet anders voorstellen. Zij zullen prachtig 'hun plan' getrokken hebben en de avonturen zullen stuk voor stuk, dag na dag verteld worden. Ik zal eens kijken naar mijn ongebruikt ticket(*) en heel even denken : daar had ik bij kunnen zijn, dit had ik ook kunnen meemaken, om daarna, als ik hun verhalen gehoord heb te denken : ho, toch liever niet.

(*) Jammer van het ongebruikte ticket, ik kan het geeneens weggeven !

Bijna vakantie

"Ga je echt nog naar Iran ?" is de vraag die ik de laatste weken veel te horen kreeg. Door de verkiezingskoorts en alle naweeën ervan bleek dit niet evident. Wie we ook raadpleegden - mensen ter plaatse - we kregen altijd verschillend advies. Zo geeft de Nederlandse ambassade negatief advies voor het hele land en ziet de Belgische ambassade het dan weer helemaal zitten, zo zeer zelfs dat ik een persoonlijk mailtje van de consul alginder kreeg : dat toeristische reizen best kunnen en de onlusten lijken uit te doven. Maar ook : dat de spanning blijft en aanleiding kan geven tot nieuwe onlusten en voorzichtigheid geboden blijft.
Toch lijkt het in Iran langzaamaan rustiger te worden, voor zoverre je zoiets op een dergelijke korte tijdsspanne (vorig week nog rellen) en afstand (veel pers vertrokken) kan weten.

Het maakt er onze beslissing niet gemakkelijker op. Ondertussen blijf ik in mijn hoofd naar Iran reizen. Ik heb de catalogus van het Nationaal Museum in Tehran opgevraagd (en ontvangen !) en ik heb nog een paar documentaires bekeken over Isfahan en Persepolis. In mijn studie geschiedenis ben ik terecht gekomen bij de Abbassiden en 's avonds ligt er nog een fijne roman op mijn nachtkastje over een Spaanse vrouw die een tijdje in een bazar is gaan wonen.

Tijd lijkt onze beste bondgenoot te zijn. Tijd zal hier werkelijk raad geven. Hoe meer ik er echter over lees en mij erin verdiep hoe meer ik ook echt wil gaan. Mijn hoofd is al langzaam aan het 'verhuizen' naar Iran dus moet nog nu de rest volgen !

Parick Janssens achterna - reisvoorbereiding

Toen ik Ahmadinejad in Rusland ontspannen zonder das zag dacht ik even : ho, die gaat Patrick Janssen achterna !



Tot ik weer bijleer dat in Iran alles anders is : "Een keurig geschoren kin wordt gezien als decadentie, zoals het dragen van een das gezien wordt als westerse frivoliteit". (Van Camp)

Reisvoorbereiding Iran

Verbazing worstelt met afschuw in de stem van Koen.

"Naar Iran ?"

Hij bekijkt me alsof ik iets obsceens in zijn oor gefluisterd heb. Hij spuwt het woord Iran uit als een hinderlijk insect op zijn tong.

"Wat ga je in hemelsnaam in Iran zoeken ?" (...)

"Iran is wel het land waar fanatieke moslimfundamentalisten de schrijver dan De Duivelsverzen ter dood veroordelen zonder het boek gelezen te hebben."

Zoals altijd wanneer de kwestie Salman Rushdie in mijn geest opduikt voel ik me beschaamd over de al te gemakzuchtige, om niet te zeggen laffe houding die westerse politici op de eerste, westerlijke intellectuelen op de tweede, westerse schrijvers op de derde en ikzelf op de vierde plaats in die kwestie hebben ingenomen. En nog innemen, de fatwa is nog niet herroepen. Koen ziet dat hij scoort. (...)

Joke mengt zich in het gesprek.

"Stel dat je daar ziek wordt. hebben ze daar goede dokters, ziekenhuizen, geneesmiddelen ? Een beetje fatsoenlijke wegen ? Hotels ? Is er openbaar vervoer ?"

Ik heb er geen flauw benul van. Ik voel me verplicht om mijn reisbestemming te verdedigen.

"Iran is geen derdewereldland," zeg ik, "Het heeft aardolie, dus petrodollars. Natuurlijk hebben ze daar goede wegen. Olie, dus asfalt, toch ?"

"Zijn die mensen een beetje vriendelijk voor rugzaktoeristen ?"

"Nogal, ja"

Ik weet het eigenlijk niet.

Mensen die met een groepsreis Iran bezochten vertellen me dat de doorsnee Iraniër uitgesproken vriendelijk tegen vreemdelingen is. Maar ik reis alleen".

Gaston Van Camp, tussen gratie en gruwel.

Het fragmentje zou zou door mij geschreven kunnen zijn. Ook ik ontmoet steeds meer mensen die zich afvragen wat ik in hemelsnaam in Iran ga doen. Ik ga al evenmin in groep reizen, maar met zus en vriendin. Evengoed met een rugzak.

Ik zou alleen bij de laatste regel nog iets toevoegen. "Maar wij reizen alleen. En wij zijn vrouwen".

Voorlopig gaat alles nog netjes door. We volgen het nieuws zo goed als we kunnen. Met spanning en avontuurlijke blik. En toch ook al met bezorgdheid voor het land. Bij iedere reisbestemming begin ik toch sympathie voor het volk te krijgen. Geen uitgesproken meningen, want ik ben geen Iranees en het is onmogelijk om de dingen door hun ogen te zien. Maar wel : met sympathie. Dat het hen goed gaat. En dan denk ik aan de vele mensen die we zullen ontmoeten : de mensen op de trein, de mensen aan de kraampjes, de man aan het loket met de ticketjes. Zeg maar : de gewone mensen. Dat zijn tenslotte de boeiendste.

Voorbereiding reis

Ik herinner mij best dat ik vorig jaar tegen manlief zei dat ik nooit, maar dan ook nooit meer op reis ging.  In Kathmandoe in een ziekenhuis liggen had mij van alle illusies beroofd. En massa's koorts. Goed, u kent het verhaal. 

Maar dit jaar is het weer van dat. Ik ga toch op reis en al minstens even avontuurlijk. Het worden immers een paar weken backpacken door Iran. 

Vandaag treinden we richting Brussel al waar ik op zoek ging naar geschikte kledij. Nu is Iran een land in beweging : onder de Sjah progressief, dan weer oerconservatief onder Kohmeini, en dan van alles tussenin maar toch meer richting conservatief. Dus maar geînformeerd en zo zijn we tot een paar essentiele kledijregels gekomen : niets bloot op het aangezicht na. Geen polsen, geen tenen of voeten, dus hola, het kleed aan tot op de enkels. 

In Brussel vonden we een paar winkels waar ze zoiets verkochten. Helemaal zwart en vooral vormloos, want je moest eens door hebben dat er een vrouw achter zat ! Kleren werden altijd met sjaal verkocht en de duurdere ook nog met een soort mondsjaal. 

Ik ging voor een lang zwart kleed met naar het einde toe een paar kleine bloemen op geborduurd. De allochtone verkoper, die meer dan behoorlijk Nederlands praatte, zei nog dat de islam geen zwart voorschrijft, maar enkel ... en hij wees naar de enkels. Manlief vond het aanvankelijk verschrikkelijk. 'Je ziet er niet uit', zei hij. 

Ik kocht ook nog een lange jurk tot over mijn knieën (weerom zwart), afgezet met kleine zwarte (!) pareltjes. De wijde lange broek hoorde er natuurlijk bij én ... op nieuw de sjaal. 

Voor alle zekerheid kocht ik ook nog een shador : ik kan het niet anders dan vergelijken met een soort tentje op je hoofd, want het staat als een A op je hoofd en komt tot over je schouders. Zo is er geen nek te bespeuren.  Gelukkig kon mijn echtgenoot al een beetje glimlachen. 

Toen ik afrekende aan de kassa zag ik tot mijn verbazing een soort fijn gebreide kousen die echter gewoon lange rechte stukken waren. Na veel bekijks bleken het een soort ondermouwen die je van je pols tot je elleboog droeg voor het geval je je arm naar omhoog zou doen en je mouwen naar beneden zouden schuiven. Holala !  Dat heb ik toch maar niet meegenomen. 

Thuis heb ik even geshowd in mijn nieuwe outfit. Behalve dat ik bijna stikte onder al die dingen op mijn hoofd voelde ik mij voor de rest ... wel onzichtbaar, of liever één zwarte vlek. 

Ondanks veel gemengde gevoelens vind ik het toch maar best dat we (zuslief en een vriendin) voor de conservatieve kledij gegaan zijn, je weet immers maar nooit en zo zullen we wellicht geen aanstoot geven (! hoor me praten !). Eenmaal in Iran zien we wel, al is het 'no way' dat we zonder sluier of blote benen mogen lopen ! 

spannende dag : allemaal duimen voor mij !

Dit is de meest ‘risky’ day en hij begint al niet goed. Terwijl ik dit schrijf is er geen elektriciteit in het hotel. Het uitvallen van de elektriciteit gebeurt wel meer maar meestal is dat binnen de minuut weer verholpen. Nu schrijf ik in ‘battery mode’ en hoop dat ik straks weer verbinding krijg, want geen elektriciteit betekent natuurlijk ook geen verbinding met het internet. Nou laat dat niet mijn grootste zorg zijn.

Zorgwekkender is dat ik sedert gisterenavond op het schermpje van mijn GSM ‘geen toegang’ lees. Dat betekent praktisch dat ik niet kan bellen, en op en een dat als deze zou dit wel nodig kunnen zijn.

Vandaag vertrek ik richting Delhi, maar ik heb geen ticket. Alleen een E-ticketnummer dat de verzekering mij doorgebeld heeft. Een nummer, terminal 2 en Jet Airways. Ik moet dus echt hopen en geloven dat de gegevens kloppen.

Vanavond zou ik de groep in New Delhi moeten vervoegen in Hotel Crest Inn. Maar de Koning Aap vertelde mij dat het nooit zeker is of de groep wel de voorgestelde hotels aanhoudt, dat dit op het laatste moment kan veranderen. Ik moet dus hopen dat mijn groep dar wel is of anders moet ik iets weten te verzinnen om de nacht in Delhi door te komen. Nu zou ik daar in een westers land geen erg in hebben, maar India heeft mij nog op geen enkele manier overtuigd dat het een veilig en betrouwbaar land zou zijn inzake zo’n dingen. Dus ja, ik moet veel duimen vandaag en hopen dat het allemaal lukt.

Te beginnen met het douchen in het donker… Dat ik hier nog zit te schrijven is gewoon een kwestie van ‘zenuwmanagement’. De ijdele hoop op deze manier ‘verbonden te zijn met’, terwijl ik op dit eigenste moment natuurlijk met niets of niemand verbonden ben.

Kop op Kaat !

Dit bericht wordt gepubliceerd het moment dat het mogelijk is.

(ondertussen gaat de stroom hier op en af, maar nooit langer dan een minuut aan, en dat is natuurlijk te kort om verbinding te krijgen !)

Nog wat later : de douche in het donker is gelukt. (Toch al iets !). De Kathmandu Post die hier iedere morgen onder mijn deur wordt geschoven titelt dat gisteren een bus in de stad in brand gestoken is, dit bovenop de gewone relletjes van stenen gooien.

Ik wil hier weg. Ik wil naar België.

Swayambhu

Ik blijf voornamelijk nog op mijn hotel. Ik heb mij aan een uitstapje in de stad gewaagd en het leek alsof ik een week zou nodig hebben om te bekomen. Ook deze morgen wou ik een wandelingetje maken maar ook dit was te hoog gegrepen. Ik blijf maar hopen dat het door de hoogte komt. De koorts is verdwenen maar het ademhalen lukt nog altijd niet goed. Het kan 'een verlengde' zijn al het voorgaande. Gelukkig heb ik mijn mini-laptop (ASUS) mee en heeft een vriendelijk man ervoor gezorgd dat ik 24 uur gratis internet heb. Zo luister ik hier naar Radio 1 en dat is best troostend, al begin ik al weer helemaal op 'Belgische tijd' te leven. Het is raar om de ochtendprogramma's (die ik normaal beluister als ik naar het werk rijd) hier over de middag hoor. Maar het is goed. Ik tel af om bij mijn liefste te zijn en hopelijk ook weer gezond te zijn.

Verder is hier ook moviechannel. Ik weet het, ik weet het, dat zijn allemaal geen redenen om naar de andere kant van de wereld te gaan maar ik kan je verzekeren dat mijn dagen hier momenteel draaien rond a) messenger (dankjewel lieve vrienden voor de babbeltjes), b) radio1 (thuisgevoel) en c) moviechannel (zo gaat de tijd wat sneller).

Morgen mag ik eindelijk een begin maken aan mijn terugreis : om 15:45 plaatselijke tijd vlieg ik richting Delhi. Ik hoop dat alles goed loopt, want ik heb alleen maar een nummer. Ticketten bestaan in het vliegwezen al een tijdje niet meer.

En wat heb ik dan nog heel kort bezocht ? De alom bekende Swayambhu stupa. Het 'prentje' lijkt al van mijn puberteit in mijn geheugen te zitten. Geen idee waarom.

Het sterkste is wel het verhaal van Kumari. Het is een kind van een jaar of 10 dat vereerd wordt als een levende godin. Ze blijft die status houden tot ze voor de eerste keer menstrueert. Haar voeten mogen de grond niet raken en ze is gekozen door monniken die een lang en streng selectieproces hielden om te zien of ze inderdaad wel de incarnatie was... Je kan er hier een glimp van opvangen. Een naar Aziatische normen 'zwaar' kind, wellicht door het gebrek aan lichaamsbeweging. Ik ben haar huis gaan bezoeken maar kon het niet opbrengen om te wachten tot ze eens door de vensters kwam piepen. Zo ontzettend erg vond ik het voor haar. Zou zij dit ook zo erg vinden ? Trouwen zit er later niet in, want iedere man die haar benadert voor een huwelijk, zal binnen afzienbare tijd sterven. Ach meisjelief...

Reis afgebroken

Daarvoor moet je niet naar Nepal natuurlijk.

De aandachtige lezer zal door hebben dat deze blogjes 'in vertraging' verschenen zijn. De reden is simpel : de koorts ging niet over en uiteindelijk ben ik naar het ziekenhuis gebracht. Om een lang verhaal kort te maken : ik was niet meer staat om verder met de groep mee te reizen. Ik kreeg ook geen toestemming om naar huis te vliegen, want naar verluidt moet je in redelijke gezondheid zijn daarvoor. Uiteindelijk mocht ik in Kathmandu blijven om te herstellen.

Gepakt met anti-biotica en nog van dat moois heb ik voorlopig alleen nog maar de contouren van mijn hotelkamer gezien. En heel wat films op het movie-channel. Het is eens iets anders, films bekijken in Nepal. Tja.

Eenmaal op krachten vlieg ik naar Delhi, dat is zo'n anderhalf uur vliegen van hier. Nog een nachtje Delhi dan en huiswaarts. Daar kijk ik toch een beetje naar uit. Maar eerst genezen.

Kathmandu

Gisteren reden we Kathmandu binnen. Er was relatief weinig verkeer zei de gids, en hij wees naar de files auto's. 7 uur aanschuiven op hoop van brandstof. Door een of ander conflict wordt Nepal maar zeer matig (25% van de vraag) bevoorraad met brandstof. De zwarte markt tiert welig.

Er is een sightseeing voorzien. Ik had mij ingeschreven. Koorts weerhoudt mij. Hoge koorts.

Ik word stilletjesaan bang voor wat komen zal.

Dit gaat niet goed

Hip hip hoera, we moeten niet vroeg opstaan en we hebben een vrije dag. Wanneer ik mijn kamer uitkom passeer ik M. met H., dokter van dienst. Alles goed ? vraag ik. Marc blijkt 40 graden koorts te hebben. Hij is naar de lokale dokter geweest. Ook (andere) H. is nog altijd ziek. Maagontsteking. Ze sukkelt al een hele tijd.
Ik besluit om deftig te ontbijten en een kleine wandeling te maken.
Het blijkt te hoog gegrepen. Ik besluit om even uit te rusten. Dat even wordt een hele dag in bed. Morgen moeten we weer vertrekken. Weer een dag op de bus. Ik hoop dat M. beter is, want zo'n dag op de bus.

Pokarah

(Foto : Pokhara en meer)

Wat een verandering na India. Na een paar uur rijden in Nepal worden we verrast door een heel ander landschap en bevolking. De rit naar Pokhara mag dan wel zwaar zijn omdat het de tweede dag op rij is, de wegen zijn onderhouden en we worden getrakteerd op prachtige uitzichten over valleien en bergen. Bij onze stops leren we een vriendelijke bevolking kennen. Kinderen spelen en komen nieuwsgierig naar ons kijken. Of ze op de foto mogen ? Wat een wonder dat je dit dan in dat machientje kan zien ! Een oudere dame komt voor me staan. Ze staat met de schouders rechtop, alsof ze poseert. O ? Zou ze graag willen dat ik een foto van haar neem ?

Ik neem een foto en toon haar het plaatje via het schermpje van mijn toestel. Ze kirt van geluk, of is het verwondering ?

Het is nog klaar als we Pokhara binnenrijden. Ons hotel is zowat het tegenovergestelde als wat we de vorige nacht hadden. Het is uitgeleefd en bij een paar reisgenoten heeft zich een familie reuzenkakkerlakken gevestigd. Genoeg om meteen van kamer te verhuizen.

Naar Nepal

Het is een ontzettend zware dag. We vertrekken rond half zes en zullen onderweg ergens ontbijten. De gids is duidelijk : veel zullen we er ons niet moeten van voorstellen. Ik probeer nog snel ergens droge koeken en een fles water te vinden.

De wegen in India - wij zijn in het noorden - zouden bij ons geen wegen noemen. Ze zitten vol putten en obstakels zodat we een gemiddelde snelheid van 30 per uur halen. Maar we zitten in een redelijk goede bus. Er zijn kleine ventilatoren geïnstalleerd en we beschikken bijna allemaal over 2 zetels. Ondertussen ben ik een expert geworden in houdingen 'slapen op 2 zitplaatsen'. Als ik mij helemaal opbol kan ik met mijn rug net op de zetel. Armen en benen helemaal rond mij. Schamen doe ik mij niet, iedereen doet z'n best om een houding te vinden om toch wat slaap in te halen.

Het is donker wanneer we de grens met Nepal naderen. Het lijkt middeleeuws. Het gaat om een modderige weg en poort in de vorm van een omgekeerde U zegt gewoon 'Nepal'. Het regent en het is stikdonker. Onze bagage wordt afgeladen en we moeten tevoet de grens over. Zo'n halve kilometer verder. Geen idee waarom de bus die halve kilometer niet wil doen. Zie ons sleuren met onze koffers in de modder en het pikdonker. Onmiddellijk bieden tal van mensen ons aan om ons te helpen en zeggen ze dat ze onze gids zijn. Wij weten dat we een nieuwe gids krijgen in Nepal, maar het kunnen er toch onmogelijk 6 zijn ?

Voor we Nepal binnenmogen moeten we ons visum van India laten afstempelen en een visum voor Nepal kopen. Gelukkig is dat laatste geen groot karwei, 25 dollar en een paar formaliteiten invullen en het is goed. Maar we zweten en we zijn doodmoe. Het is druk en we verliezen elkaar uit het oog. Ik weet niet meer waar de groep is en trek dan maar op mijn eentje richting Nepal. Even lijk ik nog Inneke achter mij te horen, maar het is zo donker en zo druk dat ik het niet precies weet.

Onze nieuwe (Nepalese) gids Pushkar verwelkomt ons. Hij straalt en bijna Tibetaanse rust uit. We krijgen onze nieuwe bus te zien. Die is ongeveer de helft van onze vorige bus. Geen ventilatoren, sommige mensen op klapstoeltjes. Onze koffers moeten allemaal op het dak. We zitten in rijen van 4 naast elkaar. Als we zo zullen moeten reizen, dagen aan een stuk, hoe zal dat eindigen ? De tranen rollen over mijn wangen. Ik ben doodop.

We reizen verder in het donker richting Lumbini, de geboorteplaats van Boeddha.

Tegen middernacht lig ik in bed. Het is een luxueus hotel waar ik amper van genieten zal, want om 9 uur vertrekken we opnieuw.

Varanasi

Varanasi wordt wel eens de oudste stad van de wereld genoemd. Gek hoe ik dat in ieder land met een grote religieuze traditie hoor. Ach, het maakt niet uit. Oudste of niet, heilig is de stad zeker en daar twijfelt geen enkele hindoe aan. Sommige hindoes komen hier de laatste jaren van hun leven doorbrengen, omdat ze er zeker willen zijn dat hier hun as zal worden verstrooid.

Op ons programma staat dan ook het bijwonen van een hindoe-uitvaart, of pragmatischer : het verbranden van het lijk en het toevertrouwen aan de Ganges. Ik besluit niet mee te gaan, net zoals ik al een paar keer een bezoek binnen in een tempel het overgeslagen. Om een of andere reden voel ik altijd maar meer een meer schroom om aanwezig te zijn bij belangrijke religieuze momenten van een ander. Wat zou ik denken van een groep toeristen bij de begrafenis van een geliefde ? Dat daar een groepje flitsende camera's staan ?

Vroeger zou ik ongelooflijk veel moeite gedaan hebben om er juist wel bij te zijn, maar nu hoeft het niet meer. Ik heb een meer dan gemiddelde interesse in wereldreligies en het begrijpen hoeft niet noodzakelijk het beleven. Het hindoeïsme is sowieso ontzettend moeilijk, zo niet onmogelijk te begrijpen met het verstand. Ik was ooit al eens op een hindoe-uitvaart in Bali. Nou ja, ik weet het niet. Ik hoef er niet bij te zijn.

Anders zit het met het ritueel van het plaatsen van kleine kaarsjes op de Ganges. Men spreekt hier ook wel over de puja, maar dit woord betekent alleen 'het tonen van respect'. Het offeren van lichtjes aan de Ganges kan dan ook niet beter beschreven worden.

Er is heel wat volk gekomen deze avond omdat het een bijzonder puja is. Hij zal uren duren. Tussendoor blijven er zich mensen in de Ganges op rituele manier wassen. Sommigen zijn hiervoor kilometers ver gekomen. Jonge meisjes verkopen kleine mandjes gemaakt van grote bladen met daarin enkele bloemmetjes en een klein kaarsje. Het ritueel is prachtig : massa's mensen die toekijken hoe de zon ondergaat, zingen en kaarsjes op het water zetten.

Varansi is mijn eerste positieve ervaring met India. Het is een drukke stad, maar mensen laten elkaar meer hun gang gaan, ook al worden we nog altijd allerlei koopwaar aangeboden. In het terugwandelen naar het hotel word ik 'gegrepen' door een stier. Ik veronderstel dat het beest net zo verschrikt was als ik want ik had hem gewoon niet gezien. Hij hief zijn kop omhoog en tilde zo mijn arm omhoog. Ik hield er alleen de schrik aan over. Een straat vol mensen, tussendoor een koe of een geit, een varken. Niets verwondert me nog. Dus ook geen goeie dag van een stier.

Treinavontuur

Ik ben aan het genieten van een heerlijke prince koek. Droge koeken heb ik altijd mee op reserve. Deze heeft zelfs een laagje chocolade. Soms kan het eten van iets ‘thuis’ helemaal terugbrengen. Maar er zijn ook andere redenen voor de koeken : eten is niet altijd beschikbaar of te eten. Hygiëne is een woord dat niet echt bij India past. Ik vraag mij af hoe dat komt. Niets is hier schoon en het lijkt alsof ze ook nooit iets echt goed gewassen krijgen, de handdoeken zien goor en wit is een kleur dat enkel ‘bij benadering’ gekend is als het over stof gaat.
In onze groep zijn al heel wat mensen ziek en dat is wel het laatste wat ik wil. Ik probeer ‘s morgens veel te eten bij het ontbijt : boterhammen die uit de broodrooster komen en gebakken eieren. Ik drink ook thee bij het ontbijt. Je kan hier ook cornflakes met gekookte melk krijgen en sommigen eten dat ook maar dat heb ik nog nooit gegeten. Iedereen heeft hier schrik om iets op te doen en dat is echt niet denkbeeldig. Als je dan nog veel in de bus of trein moet zitten dan is het natuurlijk niet leuk.

Gisteren heeft het de hele dag heel erg geregend waardoor heel wat straten helemaal blank staan. Ook de Ganges staat heel hoog waardoor onze boottocht niet doorgaat. Morgen gaan we een of andere plaats in de buurt bezoeken, Sarnath. Het is de plaats waar Boeddha lering gaf onder een boom. Tenminste, zo herinner ik het mij.

Vandaag heb ik sportschoenen gekocht omdat ik enkel 2 paar sandalen bij heb en dat is een beetje stom. In Nepal moeten we een dagtocht doen en er zitten daar bloedzuigers in de plassen water, wat een mens al niet meemaakt dus ! De sportschoenen kostten 1040 roepies.

De reis is zwaar. India is zwaar. Heel zwaar. De zieken in onze groep, het weegt. Het is zo triestig voor hen. Soms lijkt het alsof de groep stiller wordt naarmate we verder trekken door India. Komt het door de vermoeidheid ? Of omdat we elkaar al wat beter kennen en de eerste kennismaking achter de rug is ?
We weten echter dat we hier wel degelijk iets zien en dat dit een echte ervaring is, maar de vermoeidheid, het ontbreken van in de natuur en rust te zijn (alleen tijdens onze ritten zien we kilometers platteland), de vuiligheid, de zinloosheid van dit alles, het slaat ons langzaam maar zeker kapot. Als we in een reality show zaten dan zou dit het moment zijn om iets te organiseren om ons op te vrolijken. Op een terrasje of café zitten bestaat niet en genieten van tafelen gaat ook niet echt want iedereen heeft heel veel schrik om iets op te doen. Het Indische eten is trouwens ook echt kruidig.

Wij zouden de nachttrein naar Varnasi nemen. Of hij zou komen wisten we niet. Onze gids zei : soms komt hij, soms niet. We kunnen maar hopen. Ondanks het nachtelijk uur (iets rond middernacht) was er heel veel volk op het station. Wij hadden heel veel bekijks. Een groep blanken met mooie tassen, wat deden die hier in het midden van de nacht ? Volgestouwde treinen passeerden ons : mensen op de grond, mensen op elkaar. Stond dit lot ons ook te wachten ?

2 dagen voor vertrek naar India en Nepal

en wat doet een mens dan ?

• zich realiseren dat er nog malariapillen moeten genomen worden (oei, moest ik daar vorige week niet mee beginnen ?)


• naar 6 afleveringen van het nog nooit geziene "Prison Break" kijken en het keigoed vinden


• opgelucht zijn, want gisteren (3 dagen vcoor vertrek) is mijn visum én internationaal paspoort hier geraakt


• nu al mijn lief missen en tegelijkertijd toch te zenuwachtig zijn (tja !)


• American Gangster, Notes on a scandal, Babel en nog wat films op mijn Archos zetten zodat ik kan kijken tijdens het vliegen


• hopen dat ik nog plaats heb om er ook nog een hoop foto's en muziek op te zetten...


• want naar India vliegen is één ding (tien uur of zo ?) maar dan moet ik nog eens duizende kilometers in treinen en dergelijke


• dus heb ik ook een stapel boeken mee (paperbacks, ter plekke achter te laten)


• mijzelf dwingen om niet naar mijn zus te bellen want die vertrekt een dag vroeger en zal ook wel zenuwachtig zijn !

Van Rome naar New Delhi, India

Ondertussen zijn we alweer een weekje thuis. De herinneringen aan Rome zijn prachtig maar worden een beetje overschaduwd door de dromen over India. Rome had iets van 'thuis' : met z'n tweeën, bij een goede vriend, een apartement, altijd op dezelfde plaats, op het gemakje.

India wordt iets heel anders. Het lijkt dat ik er voor het eerst niet gerust in ben. Nog nooit heb ik in verschillende reisgidsen zoveel waarschuwingen gelezen over de bewoners van een land. Anderzijds heb ik gelukkig ook veel verslagen gelezen over mensen die gewoonweg verliefd geworden zijn op het land. Overal lees ik dat het er zo anders is. Nergens staat 'hoe anders'. Ook tijdens mijn vorige reizen in Azië vond ik het altijd anders en het beste was om het gewoon over mij heen te laten komen, niet te veel te doen maar nu en dan eens 'deelnemen' en voor de rest go with the flow.

Omwille van al die waarschuwingen reis ik deze keer eens niet alleen. Het zal wennen worden om samen met een groep te reizen, ook al is de organisatie beperkt tot de reis zelf (vervoer) en de logies. De rest moeten we zelf voor elkaar zien te krijgen.

We reizen ook naar Nepal en gelukkig zijn de waarschuwingen daar al heel wat minder. Met een beetje geluk zie ik de top van de Mount Everest....

Gemengde gevoelens toch : uitzien naar, spanning en toch een beetje ongerust...

Vanavond ga ik nog lopen. Veel is er van dat lopen nog niet gekomen, maar ik voel dat het mij veel deugd zal doen. Gewoon lopen om die spanning er wat af te lopen...

laatste dag

Wat willen we nog zien in Rome ? We kiezen voor variatie. Kerken hebben we genoeg gezien en na de vaticaanse musea zien we nog een museum niet echt zitten. Dan maar naar de catacomben. Ik wou altijd wel eens weten wat ik mij daar moest bij voorstellen.

De catacomben bevinden zich buiten de (toemalige) stadsgrenzen, zoals alle graven in die tijd. Je kon enkel buiten de stad begraven worden en christenen aanvaardden (toen) geen crematie.

Buiten de grenzen betekent ook een flink stuk wandelen. In de hitte van weerom zo'n 38 graden doen we er, langsheen de Via Appia, maar liefst meer dan 2 uur over, . Dat komt omdat we de weg niet goed kennen en ik nu en dan een rustpauze neem. Van mijn vermeende conditie lijkt niets meer over te zijn. Ik moet nu en dan drinken, veel drinken om gewoonweg overeind te blijven. Ook ons noodrantsoen helpt ons dikwijls : droge koekjes. Bij iedere reis heb ik ze bij of koop ik ze ter plaatse. Thuis zou ik ze niet eten, maar ver weg zijn ze dikwijls voedzaam en geven ze een energiestootje.

Er zijn veel catacomben en we kiezen voor die van St. Sebastiano. Het is er koel, zoveel meters onder de grond. Alle 'beelden' in mijn hoofd lijken ongeveer te kloppen, alleen waren de graven kleiner en de gangen veel smaller. Dat het labyrinth zo groot was had ik mij niet kunnen voorstellen.

Op de een of andere manier lijkt het alsof we echt zoveel eeuwen terug zijn. Hier waren ze dus, de christenen. Of althans, sommige van hen. Genoten ze toen ook van de koelte ? Deden ze er een babbeltje, of was het altijd heel ernstig ?

Wij kunnen er gerust een babbeltje doen, want de lijken zijn verhuisd en van geurhinder kunnen we niet spreken, maar hoe moet dat toen geweest zijn ? Het mag er wel 'koel' lijken tegenover de hitte buiten, koud is het er niet. Met T-shirt en shorts hebben we het er niet te koud. Dus zo gezellig kan het er ook niet geweest zijn...

Thuisgekomen biedt onze gastheer ons 'Een laatste Avondmaal' aan én een laatste wandeling door Rome. Het is na twee uur als we ons bed zien. Om vijf uur moeten we er weer uit. Dat belooft !

Trop est trop !

Zoals elke toerist... gaan we een bezoek brengen aan de Vaticaanse Musea. Jaja, in meervoud. Ik kan niet anders dan onder de indruk zijn, zowel van de hoeveelheid als van de grote namen die hier hangen en staan. Sommige werken zijn gekocht, andere 'gekregen'. Er zijn al eeuwenlang pausen, het Vaticaan zal nog wel even bestaan, dus 'dikt' de collectie gewoonweg aan. Dat 'gewoon aandikken' werd mij vooral duidelijk op het eind van de 'rit', het leek alsof het gewoon bijeen stond, er was weinig werk gemaakt van thematiek of uitleg, op bepaalde momenten leek het gewoon een verzamelplaats. Veel werken kwamen niet tot hun recht.

Men had er beter kleine musea van gemaakt met aparte ingangen of tickets, want geen mens lijkt gemaakt voor zo'n hoeveelheid pracht en 'zoveel groten' naast elkaar. Op den duur ben je echt (wij toch) oververzadigd. En laat dan net, wanneer je alle hallen en lange (170 meter) gangen ben gepasseerd en dat eerst nog met volle aandacht gedaan hebt, de vermoeidheid toeslaan (museum fatigue that makes you collapse), net op dat moment land je in de Sixtijnse kapel, het 'kroonjuweel' als we velen mogen geloven.

Het kon er niet meer bij. Alsof de inspanning om nog naar omhoog te kijken teveel was. Hier en daar stonden supposten te roepen 'quiet please', maar dat mocht niet baten, net zomin als de 'please don't take photographs'.

Ik zou het echt allemaal eens opnieuw willen doen, maar dan hooguit 30 werken per keer, en thematisch of een bepaalde schilder. Alleen zal dat nooit lukken. Want om echt de smaak te pakken te krijgen moet je ruimte hebben, om een werk van links en rechts te zien, van veraf en van dichtbij. En er moet rust zijn. Dingen die er wel zijn in de meeste musea. Maar niet hier dus.

Niet in deze 'opslagplaats' van kunst.

Spijtig.

Bij onze gastheer

We zitten door een goed stuk van de maandag en er komt een lichte paniek over ons. Hebben we wel goed afgesproken met onze goede vriend ? Onze laatste mail is alweer een maand geleden en toen schreef hij 'nog minder dan 60 keer slapen !' Dat is mathematisch natuurlijk juist, maar misschien had hij een andere maand voor ? En zitten we straks zonder slaapplaats en moeten nog haastig iets zoeken ? En wat als zijn vliegtuig bijvoorbeeld vertraging had ? Of niet geland is en hij nog meer dan duizend kilometer ver weg is ? We lachen onze zenuwachtigheid weg. Het komt wel in orde.

Rond zes uur krijgen we een belletje met een afspraak voor 21.30. 'Op de Spaanse Trappen'. Dat zouden wel wel vinden. En ja, na zovele jaren herken ik hem. Hij staat beneden te zwaaien ! Wat een fijn weerzien.

Hij 'troont' ons binnen in zijn 'paleisje'. Italianen wonen niet afzonderlijke huizen maar in grote complexen. Hij mag dan een stuk ouder zijn dan ons én het mag dan al na tienen zijn, hij trakteert ons nog met een ferme wandeling én een beroemde "gelatino".

We lopen over het Piazza Navona alwaar we weer werk (4 fonteinen) van Bernini tegenkomen. De naam Bernini fascineert mij, uiteraard omwille van de avonturen van Landon in het Bernini-mysterie. We wandelen verder richting Pantheon, iets wat we zeker moeten bezoeken, zegt hij. Ondanks het late uur zijn nog vele mensen op pad, toeristen én Romeinen die keuvelen, kletsen of verliefd in elkaars ogen duiken. Rome is een stad voor verliefden, meer nog dan Parijs.

Het is laat wanneer we ons bed inkruipen. Het is nog altijd maandag. Het begin van de week.

Een diepere kennismaking

Na onze algemene site seeing en 'acclimatisatie' gooien we ons vandaag in het echte toeristenleven. Op top stond bij het liefje het colloseum. Er loopt veel volk rond maar de wachtrij valt dik mee. Zo'n tien minuutjes. Lief besluit om een audiogids te huren, waardoor het lijkt alsof hij continu aan het bellen is. Ondanks de duidelijke Britse gids vindt hij er niets aan. Hij vertrouwt liever op mijn uitleg die ik enthousiast voorlees uit The Rough Guide Rome.

Het colloseum doet mij denken aan The Gladiator, de film die ik ... nog nooit gezien heb. Ik zal hem eens moeten zien. Mijn kennis van het de Romeinen zit ver. Toch wat hun gebouwen en spelen betreft. Christenvervolgingen gaan al wat beter, maar ik lees meteen dat het voeren van christenen aan de leeuwen op z'n minst uitzonderlijk, zo niet een mythe was.

Ik ben onder de indruk van de bouwkunst van de Romeinen. Een stadium voor 70 000 man dat snel in en uit kon, een ticketsysteem met genummerde plaatsen, sanitaire voorzieningen (met afvoer !) en een heel takelsysteem om de leeuwen en andere grote dieren op te hijsen. Wauw !

Wij hebben een dubbelticket gekocht en komen nadien terecht in de bijna beste plek van Rome. Het forum Forum Romanum, met Romeine Champs Elysee inbegrepen. Zo moet het er hebben uitgezien :

en zo ziet het er nu uit :

Ik kan er niet genoeg van krijgen. Mijn fantasie heeft geen moeite om de keizer te zien binnenrijden, ik zie de Vestaalse maagden zonder problemen kuieren rond hun vijver en daar zijn een paar Romeinen aan het discusiëren. The Upper Rich, lees ik in mijn gids.

Lief kan mijn enthousiasme niet bijhouden en nestelt zich na een tijdje in de schaduw van een Stuk Geschiedenis. Hij haalt zijn geliefde boek (met toepasselijke titel) uit en zegt 'ga maar liefje'.

Ik doe er nog een dik halfuur bovenop. Ik blijf leven in de overtuiging dat ik een of ander zuiders gen in mij heb. Want wat de temperaturen ook zijn, ik voel mij zo fris als een hoentje. De hoge temperaturen deren me niet. Ik ben geboren om te reizen !

Rome !

We landen in het warme Italië. Het eerste wat ons opvalt is dat op zo'n relatief kleine afstand, de dagen al heel wat korter zijn. Het is pas half negen en toch landen we in het schemerdonker. Overal zijn de lichtjes aan. Het uitchecken gaat snel en ook de shuttle-bus vinden we gemakkelijk. Een dik half uur scheidt ons van Rome.
De bus zet ons allen af aan station Termini, een modern spoorwegstation. We kregen al onmiddellijk een plannetje van het centrum in handen gestopt. Zouden we de metro nemen of toch maar alles te voet doen ? Onze koffers zijn niet zo zwaar en met wieletjes en we willen eindelijk wel eens iets van Rome zien. De stad bruist van het leven en de mensen. Iedereen lijkt op straat te leven en het is nog meer dan warm. Zo'n 30 graden. Dat belooft voor de komende dagen !

Onze gastheer is zelf nog in het buitenland en kon ons de eerste dagen niet ontvangen wegens een al te strenge conciergerie. Erg vinden we dat niet, we zijn in Italië en we genieten ! Ons hotelletje blijkt op stapafstand, zo'n 20 minuten stappen van het station. J. had ons gewaarschuwd : Italianen zijn gul in het schenken van 'sterren' aan hotels. Ons 4 sterrenhotel is voor ons 'meer dan genoeg', het zou hier 3 sterren zijn. Alles is netjes en met barokke afwerking. De kamer is niet zo groot, maar we zijn dan ook niet van plan om veel 'binnen' te blijven. In de badkamer is alles voorzien, veel bewegingsruimte in de douche is er niet, maar wie komt naar Rome om lang te douchen ? En bovenal : het is er rustig en het is een goed bed. Dat verdient al een ster ! De foto is in dezelfde stijl als onze kamer, maar dit is toch de luxeversie !

Het is zondag en we nemen ons ontbijt op een terrasje. Weeral boven de 30 graden. Het wordt wennen. Met zicht op Porta Pia (Michelangelo) drinken we onze 'Coffee Americano con Latte' (of zoiets) nadat we geleerd hebben dat een gewone koffie voor Italianen iets piepkleins is (twee soeplepels ?) en gigantisch sterk !

We beginnen onze wandeling richting Colloseum. Onze eerste dag wordt indrukken opdoen. En dat doen we : heel Rome lijkt een groot museum, alsof de oude Romeinen er nog maar 'net' weg zijn. We kunnen geen kant op kijken of we zien wel een of andere ruïne. In parken liggen pilaren alsof ze er teveel aan zijn. We zien hier en daar hele groepen studenten archeologie zachtjes aarde scheppen. Meteen merken we ook dat we heel veel zullen moeten drinken als we de warmte willen overleven. Gelukkig is daar aan gedacht : overal in de (historische) stad vinden we kraantjes waar mensen hun flesjes vullen. Eerst ben ik vol argwaan. Het is één eerste dingen die je als wereldreiziger leert : drink geen water uit kranen ! In China stonden zelfs flesjes mineraalwater bij de lavabo's om onze tanden te poetsen ! Maar dit is Europa en het water blijkt niet zo anders. Of anders gezegd : onze magen en darmen kunnen er tegen ! Hip hip hoera !

We vliegen erin !

Ik ben benieuwd hoe het vliegen met RyanAir zal zijn. Het wordt voor mij de eerste keer 'low budget' vliegen. 'In den beginne' hadden deze luchtvaartmaatschappijen een slechte reputatie, ze zouden dikwijls de vertrekuren(*) niet respecteren of de vlucht gewoon annuleren. Omdat we heel laat beslisten hebben we bij andere luchtvaartmaatschappijen niet echt meer te kiezen. Een vlucht heen en weer kost ons gauw 800 euro voor twee. We mogen dan wel gratis logeren, we kiezen toch liever voor RyanAir die ons voor een kleine 400 euro heen en terug brengt. Via internet leren we de specifieke logica van zo'n maatschappij kennen. Zo kost de vlucht van het heengaan ons 3 keer zoveel als die bij het terugkeren. Ze rekenen er met eigenaardige formules van 'vraag en aanbod', hoe meer mensen een bepaalde vlucht willen of zouden willen, hoe hoger de prijs. Elke extra dient betaald te worden : handbagage, koffers en dit per persoon. Tijdens de vlucht worden enkel drankjes tegen betaling geserveerd. Het lijkt geldklopperij maar het is gewoonweg correct : je betaalt voor hetgene je kiest en de totaalprijs is merkelijk minder dan een 'gewoon' biljet.

Een tweede bedenking die ik maakte was de locatie van de luchthaven. Voor Charleroi valt dat nog mee, dat ligt 56 km Brussel. Er zijn gelukkig wel continu bussen die op en neer Brussel-Zuid Charloroi en omgekeerd rijden. Hetzelfde geldt voor Ciampino, Rome, al ligt de andere luchthaven (Da Vinci) ongeveer even ver van het centrum van Rome.

Het enige nadeel vind ik dat je geen vaste plaats op het vliegtuig hebt. Nu hebben wij daar geen problemen mee gehad, wij zaten bij elkaar en het maakte ons nu echt niet uit of waar we zaten. Naar Rome is het maar 2 uur vliegen, zaten we niet bij elkaar, dan was dat ook goed. Je kan wel 10 euro bij betalen om 'eerst in te checken' maar dat heeft niet altijd het gewenste resultaat. Bij het opstijgen in Charleroi zou dat wel gelukt zijn, want wie eerst incheckt kan eerst het vliegtuig op. In Rome was het pure geldverspilling, want deze 'priority's' zaten eerst op het busje naar het vliegtuig ... om er natuurlijk dan het laatste te kunnen uitstappen om hun plaats te vinden.

Charleroi is een kleine luchthaven en ook Ciampino. Het voordeel is minder drukte en je hebt op zeer korte tijd je valies in handen. Tussen het uitschepen en het oppikken van onze koffer lag ongeveer een half uur. In Zaventem is dat merkelijk langer, ook al omdat je de bagage return vele veder ligt dan waar je vliegtuig 'parkeert'.

Van ons krijgt RyanAir dus echt wel een goede beoordeling ! En nu op naar Rome !

* RyanAir gaat prat op 90 procent correcte tijden. Dat is hetzelfde als andere maatschappijen.

we gaan op reis !

... en we vinden het leuk !

Genieten van het zuiden en elkaar !

vakantieplannen

Mailtje van vriend. Of we komen. Waarom we nog niet gekomen zijn.
We hebben meteen geboekt. Voor ik op Grote Reis ga, nog even samen naar hier.

Of ik zo nog vrienden en vriendinnen heb ? Ja hoor, knik ik. En ik denk aan die vriendin in Afrika, .... en die in Frankrijk .... en die in ...

Maar het mag ook omgekeerd, want collega H. vroeg me vandaag : is het goed als Mevr. X, de adjunctdirectrice bij jullie logeert ? Ik wist al niet meer waarover het ging.
"Je weet wel," zei hij, "Die Poolse madam".

Tuurlijk, glimlachte ik. "Allemaal welkom !"

Het Bernini-mysterie

De laatste postjes kan ik - op een paar uitzonderingen na - meestal spreken van 'genieten'. Zo heb ik de voorbije 2 weken echt genoten van het Bernini mysterie van Dan Brown. Ik vond het bijlange niet zo goed als het de Da Vinci code, die ik overroepen, maar toch een goede detective vond.

Hoe dan ook, het Bernini-mysterie kon mij boeien, al heb ik het boek niet gelezen. Ik heb ook de film nog niet gezien (uit in 2009) maar wel lekker genoten van de luister CD's. In onze onovertroffen bibliotheek hebben ze tal van luisterboeken, en voor iemand met beperkte tijd is dat superleuk. Want zo strijk ik en 'luister' ik ondertussen naar een boek. Ik erger mij niet aan een file, want dat betekent dat ik nog wat verder in het verhaal kan blijven. Wachten bij de dokter ? Met mijn oortjes in vertoef ik in andere oorden. Kuisen ? Het hele huis galmen de stemmen van Robert & Victoria !

Als ik straks (juli) weer lang op het vliegtuig moet zitten zal ik via mijn lekkere Archos én filmpjes meepikken én naar boeken luisteren. Laat de anderen maar dik jaloers zijn !

verlangen

Een collega van mij is op 'wereldreis'. Bijna een jaar zal ze weg zijn, samen met haar kersverse echtgenoot.
Wij kunnen alleen maar verlangend zien hoe ze de ene dag na de andere de wereld verkent en geniet.
Wauw, was ik maar in haar plaats ! En het liefst met mijn liefje !
Deze collega leert mij alvast dat dromen niet altijd zo onwerkelijk zijn, dat het dikwijls een kwestie van prioriteiten en moed is, een kwestie van lef ook, het alledaagse 'we gaan er voor'.

En ... de wereld wordt ook steeds kleiner. Toen ik nog een kind was spraken mijn ouders over vliegtuigreizen als iets 'voor rijke mensen'. Mijn vaders vliegangst zal er zeker voor iets tussen gezeten hebben maar toch. Behalve een repartriëring heb ik nooit met mijn ouders samen in een vliegtuig gezeten.

Mijn eerste vliegtuigreis was naar Israël. Ik had een ontzettend slecht jaar achter de rug en dit zou even rust brengen. Het werd het begin van een lange reeks reizen, want het jaar nadien schreef ik mij als vrijwilliger al in om te werken in Harlem, The Bronx.

Uiteindelijk is heel het verhaal dit geworden :




Dit zijn alle landen die ik tot nu toe bezocht heb. Straks komt daar ook Nepal en India bij en wordt het plaatje een beetje anders :





Manman, wat heb ik er zin in !

Ook zin om eens na te gaan waar je al geweest bent ? Klik hier.

nieuwe reisbestemming

voor juli komende.
Ik trek ook nog het noorden in richting Nepal...

... wordt vervolgd ...

Thuis !

... staat voor :

• weer kunnen genieten van de Belgische en internationale keuken
• lekker veel lopen buiten zonder al die vervuiling
• de natuur die ik zo gemist heb in Beijing en Shanghai
• fietsen in de vrije natuur, het geliefde Hageland
• werk maken van het voortuintje dat er nu nog desolaat bij ligt !
• genieten van het liefje, vrienden en vriendinnen !

alleen reizen

Gesprekje tussen mijn man en de bijna 80-jarige buurman, vernomen via MSN van het echtgenootje. Setting : de tuin met tussen hen twee de haag.

- Hij : ik ben alleen, mijn vrouw is weg.
- Buurman : O ! Oei. (met een blik van 'wat moet ik nu zeggen)

- Ze zit in China. Op reis.
- Ho, ze heeft dik gelijk. Als mensen dat graag doen, dan moeten ze dat doen !

En zo blijkt onze buurman behoorlijk modern voor zijn leeftijd.

Het echtgenootje is dus niet mee naar China. Redenen : veel minder interesse, maar vooral een hekel aan de warmte (dat is niet leuk meer, over de dertig graden !), de hoge vochtigheidsgraad en het soms bijna nomadisch leven in een cultuur die niets van de onze heeft.

Ik heb altijd veel, en graag gereisd. Hoe verder hoe liever en hoe avontuurlijker, hoeveel te beter. Dat het soms met de schrik in het lijf was, dat ik niet wist waar ik 's avonds zou slapen, of dat ik met een zeer strikt budget leefde (een uitdaging op zich) heeft mij nooit tegengehouden.

Integendeel.

Omdat ik het zo graag doe, vond mijn liefje dat ik er dan ook niet moest mee stoppen. Het is een beetje de filosofie van onze relatie. Los en samen. Elkaar van alles gunnen en weten dat we nu eenmaal niet voor alles dezelfde interesse kunnen opbrengen al zijn we best wel geïnteresseerd in elkaars passies. Loslaten en samenkomen.

Alleen reizen heeft trouwens veel voordelen : een enorme bewegelijkheid, een niet te evenaren vrijheid aan de andere kant van de wereld en bovenal de bijna-verplichting om andere mensen te leren kennen. Een alleenreiziger blijft een sociale reiziger.

Er zijn veel alleenreizigers. Veel backpackers. Alleen of met twee. Ze delen elkaars evaringen, lief en leed én kosten. Delen taxi's, routes, tips.

Alleen reizen betekent voor mij ook stilte in het hoofd en rond mij. In mijn werken met jongeren ben ik altijd omringd door mensen. Jongeren, collega's. Ook zo thuis. Alleen kan verfrissend zijn én doet voelen hoe kostbaar mijn dierbaren zijn.

Loslaten en samenkomen. Ik zal blij zijn om terug in zijn armen te vallen !

Update : aanvulling met stukje uit de Standaard, Zomer van de Liefde, Bart Moeyaert :

Ik zie mijn relatie niet als een bastion tegen de buitenwereld. Dat stadium ben ik voorbij. Ik denk niet dat het verstandig is om bescherming te zoeken in een relatie. Dan veronderstel je dat er binnen je relatie niets mis kan gaan. Het is veel beter om elk apart een leven te hebben. Je gaat helemaal op in iets en dan keer je terug naar elkaar - dat lijkt me veel interessanter dan “samen uit, samen thuis,. Maar steun moet er wel zijn. Steun en geduld voor elkaar.

DS 24 juli 2007

Terug thuis

• heerlijk opnieuw kunnen lopen
• genieten van de Belgische en internationale keuken op mijn bord
• zelf kunnen koken
• in de tuin werken
• genieten van het liefje
• fietsen in ons Hageland
• en bovenal : minder pollutie en meer kans op een open hemel !

Bizar China

China zit vol bizarre verhalen wat geschiedenis betreft. Zo liepen de eunuchen met hun mankerende lichaamsdelen altijd bij de hand. Kwestie van man te blijven. Eerst dacht ik dat het een maatregel was om ervoor te zorgen dat de eneuchen zich niet te goed zouden doen aan de vele concubines van de keizer, maar dat is maar een deel van de waarheid. Door die ingreep was de keizer zeker dat iedere zwangerschap aan het hof door zijn toedoen was, kwestie van de opvolging te verzekeren. Wie hem zou opvolgen werd geheim gehouden. De keizer schreef de naam van zijn opvolger op en stopte dit in een doosje dat pas werd geopend als hij gestorven was.
Het eten met eetstokjes kwam er dan weer omdat er een gebrek aan ijzer was, hout en bamboe waren dan weer overvloedig aanwezig.


Wat het heden betreft heb ik ook merkwaardige dingen gehoord.Zo wees een student mij onmiddellijk terecht toen ik - bij een bezeerde vinger - zei dat ik nog niet zou doodgaan. Dood is geen onderwerp voor grapjes of humor.
Taiwan is China, zoveel als de noordpool in het noorden ligt.


De houding van China tegenover het eigen verleden is er een van miskenning. Het is moeilijk om historische gebouwen te vinden. Massa's tempels - dikwijls architecturaal knap - werden onder heerschappij van Mao afgebroken. Er zijn er nog, maar hun getal is klein. De typische Chinese huizen zoals wij ze in uit boeken kennen, met hun krullende puntdaken (scherpe hoeken moesten worden vermeden) maken plaats voor westerse flats. Beijing ligt vol puinhopen van afgebroken huizen en hele straten worden heraangelegd. Voor vele Chinezen - zoals ik hoorde op het nieuws - is dat een groot probleem. Huurder of eigenaar, met de compensatie die ze krijgen voor het afbreken van hun woonst kunnen ze zich geen nieuwe woonst permiteren.


De geschiedenis van Chinezen is er een van vreemde overheersers of van Chinezen die uit een minderheidsgroep kwamen. Eeuwenlang. Dikwijls betekende een nieuwe dynastie een verwerping van het vorige. Zo verordende menig keizer de verbranding van al het geschrevene uit vroegere tijden. "Met een nieuwe lei beginnen" zeg maar, al werd dit wel heel letterlijk gezien.


Het museum van "Geschiedenis van China" was jammer genoeg dicht. Ik had zo gehoopt om er een bezoek aan te brengen. Volgens The Rough Guide is het een en al propaganda voor het communistische China en moet de geschiedenis zoveel worden aangepast dat het museum zelden open is ...

Teveel maar vriendelijk volk

Echt. Ik sta niet achter de verplichte anti-conceptiewet die overigens ook in China sterk gecontesteerd wordt maar er is hier werkelijk heel veel volk. Ik kan mij niet herinneren dat het zelfs in New York zo druk was. En het blijft druk, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Tel daarbij de hitte, de altijd aanwezige smog en sterke pollutie PLUS de hoge vochtigheidsgraad en je weet : leven in een Chinese grootstad is geen lachtertje ! Mensen hebben ook constant water bij zich, kwestie van dit alles te overleven.
Over de Chinezen zelf overigens geen woord kwaad. Als westerling blijf je eigenaardig maar dat weerhoudt hen niet om je te helpen en hulp heb ik vaak nodig.

Ondertussen loopt de vermoeidheid op. Ik dacht dat een kleine westerse injectie mij deugd zou doen en besloot te eten in Ikea. Dat was echt een ware schok want die Ikea was precies dezelfde als in Zaventem, zelfde volgorde van goederen en al, ik raakte er gedesorienteerd van !

Vandaag staat nog een bezoek aan een Tibetaanse tempel op het menu. Volgens de Rough Guide is het wel een lama aangeduid door de Chinese overheid en niet diegene die de Dalai Lama aanduidde !
Of course, zouden ze hier met de glimlach zeggen !

Beijing

Deze morgen vroeg opgestaan omdat alles hier om 17 uur dicht gaat en gelukkig rond 9 uur al open is. Rond tien uu was ik in de Verboden Stad, na een groet aan nog een van de enige publieke grote portretten van Mao. Ik stak het immense Tiennanmenplein over en liet het mausoleum van Mao en het museum van Chinese geschiedenis en geschiedenis van de Revolutie rechts liggen. Misschien een idee voor morgen.

De Verboden Stad is indrukwekkend maar tegelijkertijd was het een teleurstelling. Deze stad die vergeleken wordt met het Versailles van China is nogal eu ... vergane glorie. Gelukkig heb ik de film The Last Emperor gezien en kan ik het mij in een ietwat betere staat voorstellen. Anderzijds waren ze met heel wat restauratiewerken bezig, zou dat door de komende Olympische Spelen komen ?

Verder liep het er overvol van de toeristen, wat zo een beetje het geval is voor alle toeristische trekpleisters. Ik voel mij hier als een bij in een bijenkorf !
Na het bezoek aan de Verboden Stad heb ik het park bezocht dat recht tegenover de uitgang van Verboden Stad ligt. Een verademing maar parken zijn hier zelden publiek goed : er moet worden voor betaald. Voor ons een peulschil maar toch jammer dat de gewone stadsbewoners er niet dagelijks kunnen van genieten !

Daarna begon het grote avontuur : met het openbaar vervoer naar het Zomerpaleis ! Ik moest twee bussen nemen en was de enige westerling met dat doel. Alle andere westerlingen die ik hierover geinformeerd had raadden het mij af, taxis zijn echt niet duur maar toch tien keer tot 20 keer duurder dan de bus. Er rijden ook wel honderden bussen door Beijing en we zijn dan ook nog propvol. Tot overmaat van ramp moest ik ook nog overstappen. Maar het is een principe : ik wil het doen zoals de Chinezen !

Ik ben er vast van overtuigd dat ik niet de korste weg genomen heb maar ben toch op mijn bestemming geraakt.

Beloning : de zomerpaleizen en een koel briesje aan het water. Later meer !

eerste nieuws uit China

Grappig, ik krijg hier blogger in het Chinees dus hoop ik dat het voor jullie wat leesbaar is. Gezien de moeilijkheid om met Chinese software te werken kan het hier wel eens fout gaan dus ik excuseer mij nu al op voorhand voor alle mogelijke fouten.

Vandaag heb ik de Chinese muur beklommen. Het is werkelijk een klim en geen wandeling. Zeggen dat je het moet gezien hebben om te beseffen dat het zo "straf" is, is natuurlijk open deuren intrappen maar het is vooral de lengte die indrukwekkend is. Hoe ver je ook ziet de muur (of muren want soms vertakken ze) blijft verder gaan.

Dat Chinezen geen Engels spreken is waarheidsgetrouw, je moet hier echt inventief zijn om uitleg te krijgen of te communiceren. Anderzijds is mijn ervaring dat ze wel heel erg hun best doen en hulpvaardig zijn. De jonge generatie spreekt wel al wat Chinees maar ze konden niet zwijgen over mijn grote neus (opgepast, wel in hun ogen !!!) en mijn grote(ook volgens hen) blauwe ogen. Gisteren nog werd ik door een Chinese familie aangeklamd, ze toonden mij hun fototoestel en ik dacht dat het was om een familiefoto van hen te nemen maar nee hoor, het was omdat ik blank was ! Gekke toestanden !

Ten Huize van Kaat

wordt flink gestudeerd ! China en nog eens China, voornamelijk geschiedenis, omdat dit nu eenmaal een van mijn favoriete domeinen is. Met een lekkere kop thee voel ik mij al helemaal in de sfeer ! Zaterdag is het zover, dan vertrek ik richting China. Alleen en niet alleen, want zus en ik nemen beiden hetzelfde vliegtuig maar eenmaal geland scheiden onze wegen al !
Zusje blogt ook !

Heimwee ?

Vandaag een foto uit de oude doos. Op de lichtreclame zie je Khao San Road staan. Het is een hippie-achtige straat in Bangkok, waar backpackers uit de hele wereld elkaar ontmoeten. Er zijn tal van goedkope winkeltjes (zoals de 7Eleven) waar je je voorraad kan inslaan en het bruist er van het leven en het jonge volk.
Twee keer zijn we er geweest. De eerste keer Leonardo di Caprio achterna, want 'hier' zou hij gelogeerd hebben volgens het verhaal van The Beach. De tweede keer waren waren we pas geland of we vroegen onmiddellijk een taxi van ons hotel naar Khao San Road. Je kon er tot diep in de nacht de laatste films op groot scherm bekijken.

Mijn volgende reis gaat opnieuw richting Azië uit maar er zal weinig Backpack zijn. De hotels zijn al vastgelegd. 4 sterren, met zo'n verhaal kan je bij backpackers niet aankomen.
Toch heb ik aan guesthouses heerlijke herinneringen. Want zo'n verhalen over reptielen, reusachtige kakkerlakken en niet kunnen slapen van de krakende bedden boven je, ... dat maakt het toch helemaal ?
Of niet ?