Kerstdwang

Het cadeautje van het liefje ligt al een tijd onder de boom. Simpel : een maand geleden wist hij al duidelijk wat hij wilde en is het dan maar gaan kopen ook. Hij leverde het pakje op mijn bureau met de opdracht of ik het wou inpakken.

De slimmerd ! En de pragmatische !

Omgekeerd (het pakje voor mij) gaat minder goed. Hij weet niets te verzinnen. Hij heeft een extreem kort geheugen. Vroeger loste ik dat op door heel veel te herhalen, in de zin van 'dat zou een mooi cadeautje zijn voor mij', of door de kinderen in te schakelen. "Als papa vraagt ...." en zij hebben wél een goed geheugen. Zij zijn, wat dat betreft, de persoonlijke assistenten van vaderlief.

Maar dit jaar heb ik niets gezegd. Ik weet echt niet wat ik wil. Of eigenlijk wel, maar niet echt naar de zin van manlief denk ik. Zoals : een halve dag een klusjesman inhuren. Dat zou ik echt wel willen, maar dat ligt natuurlijk gevoelig met een man in huis. Nochtans vind ik niet dat mannelijkheid gelijk staat aan 'kunnen klussen', net zomin als 'vrouwelijkheid' gelijk zou staan aan 'goed kunnen koken'.

Maar goed, vandaag werd ik met strenge blik gevraagd of ik 'een lijstje wou maken', want morgenavond is het kerstavond en er zijn nog maar twee dagen te gaan ! Ikea en Decathon (geliefde winkels) kon ik al vergeten wegens de voorwaarde 'in een uur te kopen' en beide winkels zijn wel even ver weg van de deur.

Twee dingen hou ik na lang 'gepeins' over. Een boek te bestellen bij Proxis (want nergens te verkrijgen), dat kan je in een uur (maar niet geleverd, ha !) ofwel een haardroger te koop bij Vandenborre (en in voorraad, gecheckt).
U mag mee raden wat ik zal krijgen ;-)

Het boek of de haardroger ?

Tilda's Winterwonderland, T. Finnanger

Een boek vol prachtige werkstukken, zoals: engelen, een rendier, decoraties voor kerst en ook praktische 'gebruiksartikelen' zoals: een sjaal, wanten en sloffen. Een schattige verzameling van snel en eenvoudig te maken projecten. Allen met de hand genaaid, gebruikmakend van eenvoudige stoffen en voorzien van de benodigde patronen. De sfeervolle kleurenfoto's en zo mogelijk nog mooiere illustraties ondersteunen de projecten. Ideeën van keuken tot kinderslaapkamer!

liefde

Er zijn veel cliché's over liefde. Dat liefde een werkwoord is. Dat liefde tijd vraagt. Er zijn er die zeggen dat dat nonsens is, dat liefde er is of niet. Dat het moment dat je aan liefde moet werken, het geen liefde meer is.
Ik ben het daar niet mee eens. Of het zou zijn dat het begrip werken anders ingevuld wordt.
Zo zie ik hoe de tijd door onze handen glijdt. We werken beiden voltijds en hard. We kijken niet op een uur en willen ons inzetten voor ons werk. Dat kost tijd, aandacht en energie. We hebben onze hobbies : sport, lezen, reizen, ... kost tijd, aandacht. Er zijn kinderen. Die hebben zorg nodig. Die willen eten, die hebben hulp nodig, het huishouden is groter. We hebben een huis. Dat moet schoongemaakt worden. Vier mensen die er in leven. Kost weeral allemaal tijd, aandacht en energie. Tenslotte moet ieder mens nog eens 'op z'n effen komen', op een plaats waar het stil is en waar je even alleen kan zijn. Ik kan mij voorstellen dat dit voor velen een ongekende luxe is.

Bij bovenstaande opsomming - die zeker niet in volgorde van belang is - ontbreekt er nog minstens ééntje : de relatie tussen de partners. Want ik mag dan wel aan mijn man zeggen dat hij eens moet zien wat hij gewassen en gestreken wil hebben, ik regel met hem dan wel wie wat doet, met al dat 'geregel' heb ik hem als mens nog niet ontmoet.

Daarom proberen we nu en dan stil te staan. Tijd te maken voor ons twee. Hoe ouder we worden hoe minder tijd er lijkt te zijn én hoe belangrijker het lijkt dat we die tijd echt vrijmaken. Het ideaal zou zijn dat er iedere dag zo'n moment zou zijn, maar dat komt er niet van. Het is veelal gewoon te druk en veel staat onder tijdsdruk, zelfs het eten, want tijdens dat eten wordt er ook weer van alles geregeld en eten met 4 is iets anders dan eten met 2.

Ouder zijn lijkt mij soms een managementsjob : zorgen dat alles er is, dat iedereen content is en dat 'de boel loopt', brandjes blussen als er iets misloopt, aan time-mamagement doen. Maar goed, de momenten voor ons twee dus.

Sedert een paar maand proberen we ieder weekend iets te gaan drinken. Dat gebeurt in onze eigen straat, op 5 huisnummers van ons vandaan. Mijn ouders zouden me wellicht voor gek verklaard hebben, koffie drinken op 200 meter van je huis terwijl je thuis de beste koffie kan zetten met nog betere koekjes !
Maar eenmaal in deze tearoom heb ik het liefje voor mij alleen, begint geen van ons twee aan de vaat of beslist om maar eens snel de strijk te plooien.

Ook deze vakantie zat overvol taken die gedaan moesten worden. Enerzijds omdat ik teveel taken had opgenomen (en daar moet ik eens goed over nadenken !), anderzijds omdat de huishoudelijke taken soms opschuiven tot er vakantie is, waardoor vakantie weer werken betekent, al is het ander werk.

Willen we teveel ? vraag ik me soms af.

Deze vakantie zijn we op 'citytrip' geweest. Drie dagen Antwerpen. Dat is niet eens ver van huis. Maar het leek echt een huwelijksreis. Tijd voor ons twee, alleen maar denken aan 'wanneer gaan we iets eten' en 'welke koffie neem jij ?'. We hebben veel gewandeld, veel boekenwinkels (passie !) bezocht en soms als pubers gegiecheld. We vonden het heerlijk om onze benen onder tafel te schuiven van ontbijt tot avondmaal. We hebben 'vette friet' gegeten als verboden luxe en liepen 's avonds laat door de straten van de stad.

Nu zijn we terug en zijn we meteen beginnen werken. Administratie bijwerken - eind van de maand - post beantwoorden, alles klaarmaken voor de nieuwe werkweek.
Maar we zijn toch een beetje anders door onze Antwerpse uitstap. Er is een beetje meer licht in onze ogen, er zijn meer vlinders in onze buik.

nee leren zeggen

Morgen moet ik weer vroeg op. En dat in de vakantie. En dat terwijl er geen reden zou moeten zijn. Maar ik heb (weer !) van alles toegezegd op het werk, dat ik dit en dat nog zou in orde krijgen.
Mijn liefje kijkt mij soms bijna met medelijden aan.
'Ik heb het mezelf aangedaan' zeg ik 'm.
'ja, dat heb je', zegt hij net iets te streng.
En dan zeg ik vervolgens
'Maar dit is echt de laatste keer hoor, ik ga zeggen dat ik voor het volgend project niet meedoe ! Dit is toch al te gek, de wekker zetten om tijd genoeg te hebben !'
Hij durft me niet aan te kijken.
Hij gelooft er niets van.

Jàk ! Wat is dat pijnlijk.



Hier, post voor jou, zegt hij. En hij geeft me pakketten met boeken.
Ik zwijg in alle talen dat ik recensies beloofd heb.

Liefde op het eerste zicht !

Ik ga koersen ! Haha ! Manlief loopt al eens een paar kilometerkes mee om mij een plezier te doen, dus ja, ik kan maar beter leren fietsen om hém een plezier te doen. Dus voor mijn verjaardag een 'koersfiets'. Dunne bandekes, veel versnellingen, licht frame. Technisch (?) gezien is het een fitnessfiets, omdat - ie een relatief recht stuur heeft ipv van de krulling van het stuur van een koersfiets. Ik moet er dus ook gebogen op zitten, maar minder belastend dan bij een echte koersfiets. Voor mij is het echt het ideaal ! De man in de winkel nam mijn maten, hoorde mij praten, en kwam tevoorschijn met een fiets 'op maat'. 'Nee, je hoeft 'm niet te kopen, maar je mag er wel een toerke mee rijden'. Eigenlijk was ik niet van plan om een koersfiets te kopen, toch nu nog niet. Ik dacht eerder aan de grote vakantie, maar manlief kwam met zoveel verleidelijke argumenten (het is nu ook vakantie - we kunnen samen fietsen - en je hebt nu precies de fiets waar je verliefd op bent - het is je verjaardag volgende week) dat ik helemaal bezweek.

Vandaag een eerste echt toerke gedaan. Een kleine 20 kilometer. De eerste kilometers gingen vlotjes aan zo'n 22 km per uur, maar dat kon ik niet echt volhouden. Voor echte 'koersers' is dat natuurlijk nog geen snelheid, maar goed, ik ben dan ook geen echte koerser (en geen echte loper). Het was bovenal fun fun fun ! Voor manlief was het 'rijden op het gemakske' en dat was eens de omgekeerde wereld, want als hij met mij loopt, dan is het lopen voor mij 'op het gemakske', zeker als we eens de 4 km gepasseerd zijn.

Joewie ! Morgen lopen !

liefste

O ja, ze hebben aan ons verdiend. Valentijn. Maar wij vonden het leuk : de spanning, het cadeaupapier, de chocolade hier en daar, het super ontbijt, de hele sfeer !

buikgriep

De derde dag al. Mijn lichaam lijkt een machine met veel pijpen en leidingen en ik voel alles. Ik zou er zelfs een tekeningetje kunnen van maken. Iets groots, iets industrieels !

Ik hoop dat het snel over is !

Liefje maakt zich klaar voor zijn 24uur Rome. Hij is zo zenuwachtig dat ik er ook niet echt rustig van word ! Nu en dan krijg ik een handkusje toegeworpen. Ik hem 'm immers een 2 meterverbod gegeven, wil niet dat hij ziek wordt in Rome. Je weet maar nooit. Dan glimlacht hij naar mij en komt vragen of ik een koekje wil, of chocolade. Alles waar ik dus nee moet op zeggen. Dan zet hij zich op de verplichte 2 meter van mij en glimlacht, opnieuw.

Hij is toch zo lief* !

* maar ik hou die koekjes, die chocolade en al de rest van de lekkers wel tegoed hoor !

Twee blogjes

Soms lijkt het alsof de beide blogjes een apart leven leiden en het om twee Kaats gaat. Want die van 'de wereld' is toch het allerliefste thuis, ondanks de reizen in de zomervakantie. Genieten van manlief en kinderen, lekker eten, uren zitten lezen en met stukjes stof, papier van alles in elkaar knutselen.
Vandaag was het zowel een thuis als een 'out' dagje. Een overheerlijke dag.
Ik zal wel supermelig zijn, komt het door de winter of door de (letterlijk en figuurlijk) fijn gesmaakte feesten : ik ben toch dik content.
Hier nog de andere Kaat van vandaag !

Vanaf morgen zijn er weer feestjes. De oud/nieuwfeestjes ! Manlief is gefrustreerd omdat hij geen cadeautje voor me vindt. "Iedere keer ik iets moois zie dan besef ik dat je het al hebt". Oei, dat klinkt alsof het hele huis hier vol staat. Maar eigenlijk hoef ik gewoon niets. Ik probeer het hem wijs te maken.
Of toch : ik zag op zijn werktafel een figuurzaal die precies in geen eeuwen is gebruikt. Zou ik hem die kunnen ontfutselen ? Want daar kan ik weer van alles mee doen ....

Dat sporten met het liefje - waarover op mijn loopblog sprake - gaat wel nog even door. We hebben samen gezwommen, gelopen, gefietst en ik heb manlief maar meteen een beurtenkaart voor de fitness gegeven ook (een abonnement zou 'm afgeschrikt hebben). Met al dat sporten gebeurde vandaag wel het volgende - behoorlijk grappige ....

Ik liep op de loopband 5 km aan 9,5 km per uur en sakkerde wat in mezelf. Niet aan toegeven dacht ik : je hebt je goal op 5 gezet, dus gewoon doordoen. Trouwens, fungeerde ik niet als voorbeeld ? Dus ik zoefde maar door. Manlief stopte na 3 km, maar dat vond ik best kunnen. Hij liep richting fietsen.

Ik volgde hem na mijn looptoestandje naar de fietsen, maar hij 'schoof' alweer door naar een ander toestel. Soit, ik zetten mijn 'goal' op 10 minuten met in het achterhoofd dat ik ook nog 10 min step zou doen, 10 minuten crosstrainer enzovoort. Het was - zoals gewoonlijk op dit uur - ontzettend kalm in de fitnesszaal, we waren met een man of 4, en de muziek stond niet luid ... Ik legde mijn handdoek over de display voor mij) en kruiste mijn armen op het stuur en legde mijn hoofd erop. Omdat ik eens diep wil nadenken (geen idee waarover !) legde ik mijn handdoek ook nog eens over mijn hoofd.
Ik moet heel moe geweest zijn, want u kan zich wel voorstellen wat er gebeurde !

... soit, tot groot jolijt van de andere 3 ben ik naderhand toch nog in actie geschoten.
Maar van waar die vermoeidheid komt, god mag het weten. Ik ben deze week zo al 3 keer in slaap gevallen midden op de dag ! Gelukkig zonder ongelukken !

En NEEEEE ik voel mij helemaal niet vermoeid !

Hack by the bugger

Ik heb ronduit 'compassie' met mijn liefje. Het begon zo : ik stuurde een verslag (in WORD) naar mijn baas en die melde dat er 'iets mis mee was'. Ik keek het na in de veronderstelling dat ik misschien een verkeerd verslag had gestuurd maar nee, ik opende het document en daar stond op 'Hack by The Bugger'. Heel het verslag weg. Al mijn WORDdocumenten weg. Nergens een waarschuwing over een virus.
Het internet leerde ons zo goed als niets, blijkbaar is het dus geen bekend fenomeen. MacAffee, Avast, alle schoonmaakploegen werden er op af gestuurd, maar niets mocht baten.

Dan maar de grove middelen : het hele ding resetten. Blijkt dat nog niet eenvoudig te zijn. Er mag dan wel een recovery CD bijzitten, in de ASUS zit geen CDromDrive. Via het netwerk kon het ook niet zo gemakkelijk. Hoe dan ook, mijn lief zit al twee avonden, twee nachten en van deze morgen vroeg met laptoppen, netwerken enzovoort de trap op en neer te gaan om mijn laptopje te herstellen.

Nou, dat vind ik vreselijk lief. Heel erg lief. Ik had het ding al lang naar de herstellingsdienst gedaan, maar koppig (en doorzettend) als hij is, wil hij het zelf vinden.
And he will ! Ik heb er alle vertrouwen in ! *

* maar toch maar gezegd dat ik er geen problemen mee heb als het toch in herstelling moet !

Helemaal mee eens

Dit las ik in de weekendeditie van De Morgen. Tom Nagels' definitie over liefde

"Het totale en natuurlijke aanvaarden
dat de tijd van zoeken voorbij is.
Dat je een levenstoestand hebt bereikt waarnaar je
hebt verlangd en waar je naartoe hebt gewerkt".

Voilà. Moet ik mijn lief vertellen. Krijgt hij meteen een kus !

slaapblues

Slecht geslapen en ik zal het geweten hebben. Rond elf uur het bed in. Rond middernacht ging de wekker die op manliefs bureau stond af. Ik hoor alles, ook al is het buiten onze slaapkamer. Ik werd wakker, viel weer in slaap. Anderhalf uur later of zo : muggen. Ik werd wakker, stak de muggenverschalker in, viel weer in slaap. Een uur of twee later : werd wakker. Geen idee waarom. Viel weer in slaap. Ergens tegen de morgen. Wekker van manlief ging af. Mijn wekker stond om 8.30 u maar die liet nog niets van zich weten, het moet dus vroeger geweest zijn. Een afschuwelijk lawaai. Hij stond in Snooze-modus. Hij sliep erdoor. Ik werd wakker, viel in slaap, werd wakkern viel in slaap. Bijna zoveel keer als er snooze-repeats zijn. Hij bleef slapen.

Vraag die nu bij mij opkomt : waarom zet mijn man een wekker op?

Vrouw in huis

Hij zegt : het is fijn dat je terug bent.

Hij zegt : je ziet dat er weer een vrouw in huis is.

Het geurt naar cupcakes en op tafel staan bloemen.

Zal ik straks je lievelingsdessert maken, vraag ik.

Hij knikt en glimlacht.

mannen hebben het voor het zeggen

O frustratie alom ! Wij zijn 2 jaar officieel getrouwd en moeten dus nu pas gezamenlijk onze belastingsaangifte invullen. Na jaren mijn eigen boontjes te hebben gedopt gaat dit werk plots (tegen mijn zin) naar manlief. Hij heeft er niets voor nodig, zelfs mijn 'token' of paswoord niet. Via "My Minfin" staan al mijn gegevens al ingevuld (wedde, voorheffing, giften, pensioensparen) en ja, de belastingsdienst gaat er van uit dat zijn rekeningnummer wordt gebruikt. We kunnen natuurlijk wijzigen, maar dan zijn we verplicht ons IBAN nummer te gebruiken, wat wij als gewone Belg niet kennen.
Bij kadastraal inkomen staat ook altijd mijn man vermeld. Hetzelfde bij alle mogelijke belastingenpapieren of officiële documenten : die staan gewoon op zijn naam, al betalen we natuurlijk gezamenlijk en zijn we wel getrouwd.

Daarnet zei manlief : je moet niet helpen hoor, ik heb alle gegevens.
"Ik kan dus weer gaan strijken", zei ik hem wat onvriendelijk.
Want een heel jaar lang hou IK alle papieren bij, schrijf ik alle rekeningen netjes over, doe ik alle administratie, maar als het over belastingen gaat zegt vader staat : doe maar uw strijk.

Grrrr !

Update : ja, op het einde had hij dan toch mijn token nodig.
Update 2 : Liefje : vind je dat nu zo erg dat alles op mijn naam staat ? Dat maakt toch niets uit ? Grrrrrr !
Update 3 : voor de goede lezer : ik had duidelijk mijn dag niet. Waarschijnlijk was ik ook niet zo genietbaar vandaag. Lange tenen ?

niet vergeten

Ik ben je niet vergeten. Net zoals onze trouwdag niet. We waren jong, heel jong, en vol goede dromen. Kinderen, ons steentje bijdragen tot een betere wereld, veel volk in ons leven. Volk van allerlei slag en aard. Want jij deed als student vrijwilligerswerk in een opvangtehuis. Jij had je diploma filosofie op zak maar vond dat er zoveel gezeverd werd en zo weinig gedaan.
En toen was je weg.
We waren geen jaar getrouwd. Zomaar. Ik werd weduwe. Maar veel meer nog wees. Thuis was nergens. Ook de tijd verdween. Geen plaats en geen tijd. Of overal thuis en juist nergens. Want nergens moeten zijn. Niets moeten doen. Geen doel.
Ik heb je foto hier voor me. Wat ben je jong.
Hoe zou je er nu uitgezien hebben ? Hoe zouden wij er uit gezien hebben ?
Soms vertel ik nog wel anecdotes over jou. Zoals vandaag nog. En over je - ook al overleden - vader. Zij kennen jou niet, hebben jou nooit gezien. Maar door mijn verhalen heen voelen ze mijn hart kloppen voor jou.
En ook het jouwe.
In mijn hart sterf je nooit.

perfect day

We moesten niet naar het werk vandaag. We moeten 'thuiswerken'. Voor mij viel de hoeveelheid thuiswerk nogal mee, dus ik plande mijn dag in blokken van 2,5 uur, of toch zoiets. Intellectueel blok, huishoudblok, boodschap- en terrasjesblok, tuinblok.

Vooral dat laatste was bijzonder leuk.

Onze tuin is echter te groot om door 2 mensen te worden onderhouden, dus hebben we een redelijk onderhouden voortuin (mijn werk) en ongeveer een vierde van de 'achtertuin' die onderhouden wordt door het liefje. Voor de rest laten we het maar wat aanwaaien, met veel leven als gevolg. Bovenstaande foto is door het liefje genomen, hij is weer helemaal in de ban van foto's nemen.

Gisteren was het ook koekjesdag. Ik weet niet waarom, misschien omdat ik zo lang ziek geweest ben, maar ik vond dat ik koekjes verdiende. Gezonde koekjes, want deze zijn van muesli gemaakt en ik kan er maar niet afblijven.

Perfecte dagen dus. Want het enige waar wij het hier over hebben is over onze (toekomstige) reisplannen, het praten over de boeken die we lezen en bovenal genieten. Van elkaar en de rust.

Heerlijk !

Pak het taboe aan !

En of er in de 21ste eeuw nog taboe's zijn ! Nu ben ik er ook niet zo goed in, maar soms denk ik : durf er over te praten ! Hieronder een lijstje, gelukkig (!!!) zijn al deze onderwerpen niet MIJN taboe's, maar toegegeven, ook ik heb zo mijn taboe's. Eentje daarvan is misschien al dat ik de persoon in kwestie niet durf te confronteren met het taboe zelf, terwijl ik het wel zie.

• De werkdruk is te hoog, ik krijg mijn werk niet meer fatsoenlijk af en het belast mijn leven en gezondheid.
  (verkeerde) strategie : zeuren over het werk, kraken onder de druk, slecht afgewerkt werk afleveren, zich wegsteken of afzonderen, het doorschuiven naar andere collega's


• Ik durf niet openlijk in te gaan tegen enkele (populaire) collega's.
  (verkeerde) strategie : ik zeg het dan maar achter hun rug en probeer andere collega's van mijn standpunt te overtuigen.


• Het loopt niet goed met mijn kinderen. Ik heb de indruk dat ze mijn leven overheersen en gewoon doen wat ze willen.
  (verkeerde) strategie : Grote stilte (kinderen zijn een groot taboe !), ik ben zeker geen goede (stief-)moeder, (stief-)vader, het is mijn schuld. Bij stiefouders is het taboe NOG groter.


• Ik heb het financieel wel niet echt moeilijk, maar kan niet de tred van mijn collega's, vrienden volgen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen dan maar, excuses zoeken om duurdere zaken uit de weg te gaan, of : meedoen en het probleem nog groter maken.


• Ik ben zwanger maar zie het helemaal niet zitten.
  (verkeerde) strategie : Doen alsof ik dolblij ben. We houden de parade aan !


• Ik weet dat mijn collega', vriendin, door haar man wordt bedrogen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen, hopen dat het niet uitkomt.


• Ik heb iets ongelooflijks stom gedaan en ik vrees dat het zal uitkomen.
  (Verkeerde) strategie : indekken, 'it was'nt me !'
  

joewie ! Ik kan het dan wel mooi schrijven, maar er zijn er weinig die ik zelf zou durven aanpakken.

De abdijentocht : Averbode - Tongerlo 15 km

Heel gemengde gevoelens over deze tocht. Meer weten ? Klik hier.

mannen !

Vandaag, na maanden, het nog eens geprobeerd : te lopen met een man. T'is te zeggen, mijn man ! En weerom was het een mislukking. Hij schoot in snelheid aan mij voorbij. Ik riep 'm nog : pas op, je gaat jezelf opbranden (of zoiets) maar hij lachte en wees naar de heuvel. Zullen we die heuvel pakken ?
Na amper een kleine 2 km zei hij 'gaan we wandelen ?' en schoot na 2 minuten weer als een pijl voor me uit. Om weer te wandelen nadien.
Ik zag mijn Garmin alle mogelijke snelheden aangeven. Wat een 'leuk loopje' moest worden (ik ben een beetje op rust, dus geen zware trainingen) werd regelrecht een soort intervaltraining !

Mijn man en ik. We zijn de beste vriendjes, we sporten heel graag samen, maar lopen, daar loopt het mis !

Stilte !

Oma (schoonmama) belde gisterenavond met een uitnodiging voor het lokale koffiehuis. Want opa wou dat het zondag in het huis 'stil' was. Dus liever zonder vrouw. Schoonzus A. zou ook mee gaan, moest van haar man ook stil zijn. Mijn liefste durft het niet aan om het zo expliciet te zeggen maar knikte 'blijf maar lang weg, je hoeft je helemààl niet te haasten, geniet er maar hééééééél erg van'.

Verdacht, zegt u ? Wat gaan die 3 mannen doen in alle stilte ?

Simpel : hun gebed leveren voor Luik-Bastenuiken-Luik.

Zoals u weet, bidt men in stilte. Zo ook deze drie mannen.

Ik ben stil geweest. En heb het goede voorbeeld gegeven.

ochtendritueel

Wanneer ik wakker word vertoeft hij meestal nog in dromenland. Ik kijk hem aan. Hoe hij rustig slaapt. De vertrouwde lijnen van zijn gezicht. Hoe hij ver weg is, en toch helemaal dichtbij. Dan draai ik mij om. Mijn rug naar hem gekeerd. Om nog even in te dommelen, want het is nog vroeg. Te vroeg.

Hij wordt wakker, schuift zich naar mij toe en legt z'n arm over mij. Hij glimlacht. We zeggen niets. Ik glimlach terug.

Dat ik nooit of te nimmer achteloos voorbij ga aan dit dagelijks geluk !

Keep on moving ! (Even dromen)

Dit weekend is het hoogdagweekend (?) voor het liefje ! Moutainbikeweekend ! Gisteren passeerden ze tot diep in het donker ons huis voor de 'voorronden', dat zijn de (relatief !) kleinere afstanden, maar vandaag zijn ze er weer : de stoere jongens en dames vol modder op hun moutainbike.

Het liefje had er gisteren een 'kleintje' van 15 km opzitten en reed vandaag in sneltempo nog een rit van 32 km. Hij moest supersnel zijn omdat hij zijn hart nadien aan een andere geliefde moest geven : Parijs-Roubaix. Zelfs het warme eten werd naar de avond verschoven om alle sportactiviteiten te kunnen 'halen'.

Ik heb lang getwijfeld om mee te doen, maar met een 'gewone' fiets kan je zo'n parcours niet aan. We waren van plan om er eentje te huren maar toen bleek dat we dat vrijdag al hadden moeten doen. Dus geen moutainbike voor mij.

Lang zal dat niet duren, want het eerste het beste (nu ja, NIET volgend weekend, daar is al een andere afspraak) weekend zal ik er eentje huren en dan eens diep nadenken of ik dat ook wil. De snelheid van de wielertoeristen boeit mij ook, en nog meer het vlakke parcours. Uit ervaring weet ik dat ik altijd te kort schiet op hellende/dalende parcours, of het nu fietsen of lopen is. Ik kom zelden te kort in uithouding. Maar de snelheid van de wielertoeristen én die dunne bandjes jagen mij op een of andere manier veel schrik aan. Nog veel oefen en denkwerk dus voor de beslissing valt.

Of ik het lopen dan vaarwel zeg ? Helemaal niet ! Ik denk dat ik in wezen voor de triathlon ben. Niet dat ik zo goed ben in die sporten (helemaal niet) maar ik vind lopen, fietsen en zwemmen geweldig leuk. Het zijn sporten waarin ik mij heel erg kan in uitleven en ik vind ze ook heel erg complementair.

Mocht ik een win for live winnen en niet meer hoeven werken dan zou ik ook nog eens lid worden van een badmintonclub én een volleybalclub, want ook dat kan mij heel erg bekoren.

Maar, vandaag wordt het alleen maar lopen. Een lange loop en wellicht voor mij zware loop. Ik geef toe dat ik er een beetje tegenop zie, maar dat heeft alles te maken met dit.

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

boys and their toys

Manlief heeft een moutainbike gekocht én een fietspak. Ongelooflijk knap en sportief ziet hij er uit. Alleen de helm ontbreekt nog, maar dat komt.
Hoe dan ook, het is hem diepe ernst. Ik vind het geweldig om z'n ogen te zien glinsteren en doe er graag een schepje bovenop. Het nieuwe boek van Merckx bijvoorbeeld.
Nog leuker is als hij tegen de middag helemaal onder de modder thuiskomt. De fiets wordt dan tegen de muur gezet en flink afgespoeld met de tuinslang zodat hij klaar is voor de volgende rit. Grote plannen heeft hij. Ook voor het lopen trouwens. Vrijdag nog een wedstrijdje, zei hij, en verwees naar een door kenners als zware loop beschouwd.
Het hele weekend sprak hij over de nieuwe aankoop en maandag morgen stond hij vroeg op (vakantie hier) om naar de fietswinkel te gaan. Rond halftien was hij al op de afspraak. Ik voerde hem, want hij 'zou naar huis rijden'. Geweldig.

Nu donderdag, 3 dagen later is dat, ligt hij in de lappenmand. Oververmoeid. "Algemene malaise" volgens zijn eigen verdict.

Het woord 'moutainbiken' wordt voorlopig niet gebruikt.
Wordt (zeker !) vervolgd.

(Het wedstrijdje pik ik trouwens ook mee, kwestie van 'in the running' te blijven.

bewusteloos

be·wus·te·loos
bijv. naamw.

1
zonder bewustzijn, buiten kennis
bewusteloos viel hij neer
2
(literaire taal) geen bewustzijn hebbend

Het is mij nog niet veel overkomen. Wel al eens 'de neiging tot', maar met tijdig zitten of een frisse hap lucht kon ik het overweldigende van bewusteloosheid vermijden.

Maar vandaag overkwam het mij dus. De hele week al last van duizeligheid, maar vandaag 'pats boem' overvliel mij dat donker gebied van uitglijden in de werkelijkheid.

Dat uitglijden was nogal letterlijk, want mijn geest gaf het op tijdens het stappen van mijn bureau naar de keuken. Ik wist de muur niet meer te ontwijken en lag enige momenten zonder bewustzijn op de tegelvloer.
Liefje had een knal gehoord, het zakken van mijn lichaam tegen de grond en was komen zien.

"Je lag er bij als een gekruisigde" zei hij later, "met de armen open". Het zal maar Paasdag wezen vandaag. Tijdens de minuten die volgden was het een kwestie van bij de les te blijven, mijn ogen rolden zo weer weg.

Het liefje stopte me onder veel dekentjes en bracht met de zapmachine. Ik was te verdwaasd om te zappen maar deed vermoede pogingen om geconcentreerd te blijven, bang als ik was om terug 'weg te gaan'.

Weg naar waar ? Waar is je bewustzijn als je even 'out' bent ? Is het hetzelfde als slapen ? Ik kan er mij alvast niets van herinneren. Zelfs niet van de klap of de val.

Ik hou er een enge herinnering aan over, een gekneusde knie en neus, een buil op mijn voorhoofd. De muur mankeert niets. (tja !)

In de vooravond wou ik persé nog een fikse wandeling maken om mezelf toch te verzekeren dat ik nog op dat lichaam kan rekenen. Omdat het lichaam steeds meer protesteert (zie vorig blogje op 'kaat loopt', heb ik een hele week niet gelopen. Morgen zou ik opnieuw beginnen. Ik hoop dat het goed loopt. Voor alle zekerheid zal het liefje meelopen. Kwestie van.

Het blijft een beetje triestig : zo hard gewerkt naar de tien mijl (die ik nog altijd wil halen) en plots zo'n streken van het lichaam. Laat ik hopen dat het voorbij gaat.

verjaardag

Het is onlangs mijn verjaardag geweest. Tijden van Grote Frustratie voor het liefje. Want feest betekent cadeautjes, en hij vindt zichzelf niet zo goed daarin. Vooreerst mag hij het niet vergeten. Ooit is dat eens bij een belangrijk feest gebeurd. In aanwezigheid van familie overhandigde ik een cadeautje waarna de familie hem aankeek met nieuwsgierige ogen naar zijn pakje voor mij.
Eu ?
Dat maakte zo'n indruk op hem dat ik vrees dat hij er bijna een complex aan overgehouden heeft. Het zegt werkelijk niets over zijn liefde of attentie voor mij, want om in cliché's te spreken : hij zorgt wel alle dagen voor een kleine of grote attentie. Misschien is dat laatste zelfs de reden waarom hij het bij zoiets als het scheuren van een nieuw kalenderblaadje vergeet. Iedere dag feest, niet ?

Net twee weekends geleden lag hier echter op tafel een onhandig ingepakt cadeau. Blauw papier. Geen labeltje van waar het kwam. Zelf ingepakt. Duidelijk. Beetje onhandig maar daardoor ook des te mysterieus.
Hij had niets laten vallen. Geen hint gegeven en ... zelfs geen hint gevraagd. Want daar is - ie ook te fier voor : om domweg te vragen 'wat wil je ?'. Samengevat : frustratie voor hem maar grote spanning voor mij. Het kan immers alles en niets worden.

Maar nu dus niet. Hij had erop gedacht en het overtrof al mijn verwachtingen. Ik had 'het ding' immers al eens gezien en er verliefd naar gekeken maar had hem dat niet eens verteld. Omdat ik het duur en luxueus vond.
Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar een Wake-Up lamp. Het lijkt niet bijzonder, maar na 2 weken intens gebruik kan ik zeggen dat ik ze nooit meer wil missen. Het principe achter de lamp is eenvoudig : een mens wil niet wakker geschrokken worden door een plots geluid, maar wil wakker worden alsof hij vanuit zichzelf wakker geworden is. Geen schok, maar wakker met het zonlicht en de vogeltjes. De Wake Up lamp begint dus (een half uur ? Ik zou het niet weten) voor de eigenlijke wektijd, heel zachtjes, bijna onmerkbaar te schijnen. Het licht wordt langzaam sterker tot het op de wektijd op z'n sterkst is en er gewekt wordt door zachte vogelgeluiden.
Door het proces van zacht naar sterker licht word je heel zachtjes gewekt en is er nooit een schok. Niet middenin een droom of met een schok.

De meeste wekkers roepen irritatie tot zelfs agressie op. Hoeveel mensen hebben geen zin om de wekker de andere kant te gooien, of 'm onder bed te verstoppen ? Hoeveel mensen geven er geen 'klop' op ?

Ik dus niet. Ik word sedert een paar weken iedere dag gewekt.
Dankzij mijn liefje.

Met enige fantasie voel ik mij als Doornroosje in het bos, gekust door haar koene ridder, midden in het vredige bos van de vogels en koekoeks.

Wat een verjaardagsgeschenk !


Met de Wakeup Light wordt u natuurlijk wakker. U voelt zich wakkerder en u begint energiek aan de dag. Uit klinisch onderzoek blijkt dat het nabootsen van de zonsopgang een gunstig effect heeft op de gezondheid en het welzijn kan verbeteren. De Philips Wake-up Light is de nieuwe manier van natuurlijk ontwaken. Lees verder

Valentijn

Wij zijn precies gisterenmiddag begonnen met het vieren van Valentijn en zullen er pas deze nacht om middernacht officieel mee stoppen ! Meer dan 24 uur dan, maar verdeeld over twee dagen omdat we beiden moeten werken. Gelukkig zijn het voor beiden geen zware werkdagen.

Gisteren hebben we onze Valentijnsdag ingezet met een wokrestaurant. De vlammen laaiden hoog op (in de pan !) van de kok. We dronken er - wegens werkdag - wel braafjes cola light bij, wat wel jammer was bij dit gerecht. Verder hadden we nog afgesproken om naar de gym te gaan. Daar deden we beiden een straffe work-out. Hij op de fiets, ik op de loopband. Nadien hadden we nog een filmpje gepland maar we waren beiden te moe om nog tot de bioscoop te rijden. Het is voorlopig uitgesteld.
Maar vandaag is het dan écht Valentijn ! Een briefje bij het ontbijtbord (hij kan tekenen !), geen cadeautje. Ik moest vroeger opstaan en versierde zijn plaats en stoel. Bloemen, chocolade, een cadeautje. Het liefje bleef nog liggen, (gelijk had hij !) maar had me wel al een fijne Valentijn gewenst en nog een heel leven samen. Wauw ! Een heel leven samen, dat is het grootste cadeau !

Toen ik deze middag terugkwam van het werk had er iemand in mijn auto 'ingebroken' : het liefje ! Ook origineel om je cadeautje te verstoppen !

Jammer genoeg hoorde ik op het werk van een collega een wellicht pijnlijke waarheid over Valentijn. "Ik ben tegen Valentijn", zei ze. Het drukt mensen die geen goede relatie hebben nog eens op hun hartzeer en het is alleen maar leuk voor koppels voor wie het sowieso al leuk is".

Mijn hart kromp even ineen. Niet iemand die tegen Valentijn is voor de commercie, maar iemand die gewoon hartzeer heeft op zo'n dag. Dubbel en dik.

Ik wou dat op zo'n dagen iedereen verliefd was, bij wijze van betovering. Dan toch minstens voor één dag.

bang van zoveel geluk

Vandaag kwam E. ons een bezoekje brengen op het werk. E. is in bevallingsverlof, haar zoontje is nog maar een paar weken oud. Ze kwam suikerbonen brengen en gunde ons een blik naar haar nieuwe prinsje. Die werd bewaakt door het paar jaar oudere zusje dat van geen wijken wilde weten.

Met onder de ene arm de maxi-cosy met kleine prins en aan de andere hand kleine Hannah ging ze langzaam door de gang. We keken beiden naar het kleine grut.

"Ik word soms bang van zoveel geluk", zei ze, "dat je zo gelukkig kan zijn".

"En bang ook, dat hen iets zou kunnen gebeuren".

Bang van zoveel geluk. Soms heb ik het ook. Dan kijk ik rond mij heen en naar mijn geliefde en word ik bang van zoveel geluk. Bang dat hem iets zou kunnen gebeuren.

Westvlamingen

Ik ben een fiere westvlaming, al moet ik tot mijn spijt zeggen (echt waar ! spijt !) dat ik er al een half leven niet meer woon. Als het over levensjaren gaat ben ik een halve westvlaming en een halve vlaamsbrabander. Maar dat is natuurlijk niet zo, want ik ben doordrongen door de westvlaamse winden en geluiden en beheers tot mijn eigen tevredenheid, nog perfect de westvlaamse tongval én grammatica.

Die grammatica is net Latijn, zegt mijn echtgenoot die dit weekend met mij in 'the far west' verbleef. Hij oefende zich in enkele basiszinnen :

"Oe est ?"

"moa bè nee gij"

"jattendoet"

en natuurlijk ook de vervoeging van ja. Jok (1e pers. enkelvoud) en jo em (1e per. meervoud).

Na veel oefenen probeerde hij het uit op een westvlaams familielid. Vol goede moed vroeg hij 'oe est' maar kreeg enkel een niet begrijpend gezicht als antwoord.

Het lukt hem dus nog altijd niet.

Lieve zielen, als mijn zusje bijvoorbeeld, willen wel eens vertalen, maar de hele ziel gaat uit het verhaal wanneer vertaald wordt. Daarom doe ik het zelden, letterlijk vertalen. Ik hou het bij de conclusie.

Maar niet alleen de taal is anders. Volgens mijn liefje-echtgenoot is de hele cultuur van de westvlamingen anders. Totaal anders. Volgens mij heeft hij daar de wildste fantasieën over, want hij is ervan overtuigd dat zelfs de vrouwen anders zijn dan de Brabantse, dat ze anders communiceren en anders omgaan met mannen.

Iedere keer we naar West-Vlaanderen gaan is er een hoofdstukje bij zijn theorie over dit volkje bijgeschreven. Het wordt zo erg dat ik het op den duur zelf ga geloven.

Ze zijn zo ondernemend, zei hij laatst. Dat hij mijn familie vereenzelvigt met het hele volkje, heeft hij nog niet door. "Ze zijn zo bezig met zaken, en klantenwerving". "Er gebeurt hier zoveel tussen de regels door". Ik keek hem aan en glimlachte om zijn nieuwe theorie.

Jullie zijn net als de settlers, zei hij laatst. Ik kan het met niets beters vergelijken.

Hebben we echt zo'n bolle buikjes ?

als je ouders zorg nodig hebben

Velázquez, 'An Old Woman cooking Eggs', 1618. The National Gallery of Scotland, Edinburgh.
© National Galleries of Scotland. Photo Antonia Reeve, Edinburgh.

Ik behoor stilaan tot de generatie wiens ouders 'oud' worden. Minstens in pensioen en soms ook langzaamaan hulpbehoevend.

Als jongste uit een nest van vijf waren mijn ouders - bij wijze van spreken - al oud toen ik geboren werd. Nu mag "40 jaar zijn" voor het moederschap meestal iets als het beginnen van een nieuw leven met een nieuwe man zijn, in mijn moeders tijd was het gewoon een kwestie van de natuur. Dus zag ik mijn ouders al snel ouder worden én hulpbehoevend. Met alle zorgen vandien.

Vandaag herinnerde ik mij het eerste onderzoek van mijn moeder. We zagen hoe ze weggleed in haar geheugen, hoe vandaag en gisteren door elkaar liepen en jaren voor haar dagen waren of net omgekeerd. Ondertussen weet ik dat dementerende mensen wel degelijk weet hebben van hun ziekte. Misschien brengen ze het niet onder woorden, maar ze voelen - als kinderen ? - intuïtief aan dat er iets mis is, en willen hebben prachtige strategieën om het probleem te maskeren.

Zo vroeg de arts mijn moeder welk jaar we waren. Ik dacht nog dat het om een introductievraag ging, het soort vragen waar iedereen goed op scoort en je op je gemak moet stellen. Mijn moeder moet evenzo gedacht hebben, want ze antwoordde gezwind 1302.

(Ze had haar jonge jaren in Kortrijk doorgebracht, ja ... ).

Een van de volgende vragen van de arts was om het woord 'dorp' omgekeerd te spellen. Aanvankelijk vond ik het een rare vraag. Er waren toch heel wat mensen die niet konden stellen maar geen zwijmpje van dementie vertoonden ? Anderzijds wist ik dat een dergelijk woord 'peanuts' zou zijn voor mijn moeder. Ze las alle dagen de krant (deed ze de laatste jaren alsof ?) en volgde het nieuws en ondertitelde series.

Opnieuw keek ze zelfzeker voor zich uit en lachtte vervolgens de dokter in het gezicht.

"Wat een idiote vraag," zei ze. "Waarom zou iemand omgekeerd moeten kunnen spellen, dat brengt toch niets op ?"

"Geef me maar een andere vraag", zei ze zelfzeker alsof het om een quiz ging.

Ik vond haar redenering van intelligentie getuigen.

Intelligent in het maskeren. Want ze kon het inderdaad niet. Toen het onderzoek afgelopen was slonk alle zelfzekerheid en liep ze weer schuifelend in de gang. Ze had moeite om met haar jas en handtas en leek in de war.

"Ik kon het niet Kaatje", zei ze, als een kind dat gezakt was voor een test.

"Ik vind dat je het heel goed gedaan hebt", zei ik, "ik zou het niet beter kunnen", loog ik.

Het was het begin van een lange weg, van steeds meer dwalen in gedachten en herinneringen.

Santa Run

Natuurlijk wil ik erbij zijn ! Het zal een huzarenstukje worden om er bij te kunnen zijn, maar iedereen in mijn omgeving doet alvast heel hard z'n best ! Ik zit immers met een vervelende deadline net middernacht na The Santa Run.

geen troost

Het weekend hield me - net als het liefje trouwens - in bed. Een vroege griep ? Wellicht niet. Het leek alsof snotgeesten een invasie hadden gedaan op onze hoofden en luchtwegen. Onze stemmen klonken gedempt en nasaal, overal in huis lagen dozen en pakjes papieren zakdoeken om hun intocht te beperken. Een doosje vitamines. Hoestsiroop. Het wondermiddel 'Antigriepinne'. Liters thee die de schorre keel moesten verzachten.

Het liefje zette als troost Columbo op, maar het mocht niet baten. Onze ogen waren te vochtig en ons lichaam te moe. We vielen in slaap. Het intellect van deze voornaamloze detective kon ons niet wakker houden.

Een heel weekend ziek. Met z'n tweeën. Waarom heb je een heel weekend vrij ? Toch niet om het bed te houden ? Liefje vond dat we moesten vechten tegen het spook van zwaarmoedigheid en overgave. We begroeven ons onder dikke ski-jassen en trotseerden wind en regen om een kleine kilometer van ons huis te genieten van een warme chocomelk. "Dan zijn we tenminste eens uit geweest". De eerste woorden klonken zelfzeker maar de zin eindigde in schor gepraat.

"Wat ?" hoeste ik op, terwijl ik mijn muts nog dieper over de oren schoof. Hij hoorde het net zo min als ik.

"Wegens omstandigheden houden we onze winterslaap 14 dagen vroeger." Zo stond te lezen op het bordje van mijn lievelings tea-room. Blijkbaar was het hele dorp ondergesneeuwd in slaap. Winterslaap.

Gaan we dit weekend nog overleven ?

7 dagen en een uur

Cijfers zijn voor mij belangrijk. Ze ordenen de wereld. Zonder cijfers ben ik mijn oriëntering kwijt. Cijfers tonen aan mij de werkelijkheid : hoe groot iets is, of hoe lang iets duurt. Wanneer het eindigt. Cijfers tonen altijd grenzen en soms lijkt het wel alsof ik die grenzen nodig heb.

Het oneindige is niet aan mij besteed. Eeuwig leven bijvoorbeeld. Dat lijkt mij ontzettend lang. Daarom denk ik dat eeuwigheid cijfers uitsluit. Want eeuwigheid kent geen grenzen. Cijfers hebben geen waarde meer als ze oneindig zijn. Daarom denk ik dat wie oneindig rijk is geen plezier meer heeft aan materiële zaken, want als alles toch zomaar kan valt het verlangen stil.

Deze morgen dacht ik : de vakantie duurt 7 dagen en 1 uur. Best wel gek, dat ene uur meer. Met dat ene uur meer kan ik natuurlijk van alles doen : een half uurtje meer slapen bijvoorbeeld (restwaarde : nog een half uur). Nog lekker veel lezen.

Maar meer dan dat ene uurtje zijn natuurlijk de 7 dagen. En die lijken voor mij een eeuwigheid. 7 dagen niet naar het werk. 7 dagen geen verplichting om om half zeven op te staan. 7 dagen de tijd om lekker te koken, om te lezen. 7 dagen om te sporten, om te genieten van het liefje. 7 dagen. Daar kan je toch al heel wat mee doen : 7 dagen ! Een hele wereld scheppen !

Mijn ambitie is groot met deze 7 dagen.

Oneindig veel leuks wil ik doen !

The life of a married woman

Ik snap het niet, zeg ik hem. Toen ik alleen was (lees single) had ik veel meer tijd.
Hij : ja, ik heb dat wel een beetje verwacht, dat je dat 'nieuwe leven' onderschatte.
- Hoezo onderschat ? Dat ik nu in een dorp woon in plaats van een stad, dat ik de status van een getrouwde vrouw heb en al die dingen meer, daar heb ik toch geen moeite mee ...
- Wat kost je dan zoveel meer tijd ?
- Dit huis, dit huishouden, zoveel strijk, zoveel afwas, continu rondlopen om alles op z'n plaats terug te leggen, altijd maar kuisen... continu plannen : of er nog genoeg voorraad is, of de was nog niet gedaan is, of er geen bijzondere vergaderingen op ons werk zijn...
- Nee ? Had je dat echt niet gedacht ?
- Waarom zou ik ? Als ik, net als vroeger, zorg voor mijn eigen spullen, mijn deel doe in het huishouden, dan moet dat toch zo'n beetje hetzelfde zijn...

(... en net op dat moment begreep ik dat vrouwen nog altijd het leeuwenaandeel in het huishouden doen, zo ook hier)

Hij keek mij een heel klein beetje schuldig aan.
Met zo'n bere-knuffel-lieve-blik zodat ik al niets meer durfde zeggen.

Ik ga echt mijn best doen, zei hij.

En ik smolt alweer voor die blik.
Terplekke.
Weerloos.

(Hoe doén die mannen dat toch ?)