Valentijn

Wij hebben het gevierd en het was leuk. Manlief die verdacht stil uit bed sloop om naar de bakker te gaan (wat hij nog doet) en ik die doe alsof ik nog slaap. Terwijl hij naar de bakker is de tafel met de kinderen versieren met wat kaarsjes, vaandeltjes en een paar ballonnen met hartje. Onnozele kaartjes maken en geven en vooral veel 'drama', dat was en is onze Valentijn. 'Drama' zoals manlief die honderd keer zei dat Cyclo? toch echt wel het beste wielrennertijdschrift was (was zijn cadeautje, het nummer van deze maand) en ik die om het half uur een knuffel gaf.

Extra aandacht aan het dessert besteden (chocoladepudding) en veel knipogen geven.

Wij houden van feesten en alles is goed om onze tafel te versieren, knuffels te geven. Zelfs de kinderen ontsnapten er niet aan.

Het was speels, het was mooi !

Vandaag alles weer opgeborgen in de doos 'feest'. Lang zal het niet duren of de doos wordt weer geplunderd, maar liefst twee verjaardagen de komende maand nog !

Meer moet dat niet zijn !

PS : o ja, nu lijkt het wel alsof ik niets gekregen heb van manlief. Maar dat is natuurlijk de essentie niet. Nee hoor, manlief had een echt 'vrouwencadeau' voor mij. De nieuwsgierigen moeten maar klikken, ha !

vaders en echtgenoten moeders en echtgenotes

Soms - ik vrees vaak - worden echtgenoten vaders en vergeten ze dat ze ooit echtgenoot waren.
Soms - misschien nog vaker - worden echtgenotes moeder en vergeten ze dat ze ooit echtgenote waren.
Wanneer de kinderen dan eindelijk groot zijn er veel minder vaderen en moederen aan is, zijn ze vergeten wat het is echtgenote, echtgenoot te zijn.

Voor sommigen is het dan te laat.
Anderen beginnen een nieuwe relatie, omdat de nieuwe man, de nieuwe vrouw vader, moeder was maar nu niet meer. Ze kunnen opnieuw beginnen, als echtgenoot, echtgenote.
Of ze blijven wel samen, organisatorisch sterk - het resultaat van zoveel gezinsmanagement - maar zijn niet langer echtgenoot, echtgenote.

Ik zie het zoveel. Het maakt mij zo triest.
Het gebeurde met de beste bedoelingen. Zo wilden zo heel erg goed vaderen, moederen.
Zo goed zijn in het werk.
Dat ze nog een vrouw, een man hadden, was net teveel om dragen.
Eerst de kinderen, boven alles de kinderen.

En dan zijn ze eenzaam. Want ze kennen hun man, hun vrouw niet meer.

prioriteiten

Ik zit teveel achter de pc vind ik. Maar 't is zo verleidelijk. Mijn sociale leven gaat natuurlijk niet alleen via internet, maar toch voor een groot (en leuk !) stuk. Want afspreken met mensen, daar kruipt veel (leuke !) tijd in en ik kan onmogelijk met al de "sympathieke mensen in mijn leven" iedere week gaan afspreken. Ik zou dagen tekort hebben - die heb ik nu al.
Maar goed, we blijven 'in touch', of het nu via het bloggen, mailen, facebook of wat dan ook is. Laat niemand dus ooit zeggen dat internet a-sociaal zou kunnen zijn ! En dat van 'not in real life' klopt hier ook niet. Als ik al nieuwe mensen leer kennen via internet - omwille van de gedeelde passies (sport, hobby), dan lijk ik ze op een of andere manier toch ook letterlijk op het lijf te lopen.

Maar goed, dit jaar loopt dus nog altijd niet waarmee ik wil zeggen dat het zo snel loopt dat ik precies niet meekan. En we zijn al bijna maart. Ik moet 'crossen' ! Volgende week is er gelukkig een weekje vakantie, maar in mijn branche betekent dat zeker niet een week zonder werk. Voor veel van mijn collega's is dit weekje een combinatie van het overwinnen van opgestapelde vermoeidheid (zo dat we er weer dubbel dik kunnen invliegen), het bijwerken van projecten die niet afgeraakt zijn of extra tijd nodig hebben, én een stukje vakantie. Ik ga zeker niet doen alsof wij allemaal een hele week aan een stuk gaan werken.

Om de zoveel tijd in mijn leven moet ik eens nadenken over prioriteiten. Neem ik teveel werk aan ? Ben ik te idealistisch ? Moet ik meer nee durven zeggen ? Moet ik schrappen in andere zaken ? Moet ik nog meer mijn tijd onder controle houden ? Moet alle tijd gemeten zijn en moet ik tijd budgetteren ? Soms doe ik dat heel gericht, is mijn dag helemaal in blokjes gekleurd. Dat werkt heel goed als er ontzettend veel werk MOET. Dan werk ik zelfs met een timertje. Dat geeft veel voldoening want dan staat er eens (alleluia !) dat ik 20 minuten mag ontbijten. 20 minuten niet anders dan alleen ontbijten ! Wauw !
Maar hoe goed het timertje ook werkt - het zorgt wel dat je efficient werkt - een mens is volgens mij niet gemaakt 'op de bel'.

Goed. Prioriteiten dus. Wat wil ik met mijn tijd wel en niet ? Hoeveel tijd mag er achter dit pc'tje gesleten worden voor sociaal verkeer ? Want het is natuurlijk verleidelijk.
In oertijden moet je 'inbellen' voor internet. Nu ben je overal met een klik. Het vraagt soms veel discipline om niet door te klikken. Begin je met iets van je werk en hup daar kom je her en daar terecht en je denkt : meteen eens zien of ...

Prioriteiten. Wanneer ga ik er over nadenken ?

Pak het taboe aan !

En of er in de 21ste eeuw nog taboe's zijn ! Nu ben ik er ook niet zo goed in, maar soms denk ik : durf er over te praten ! Hieronder een lijstje, gelukkig (!!!) zijn al deze onderwerpen niet MIJN taboe's, maar toegegeven, ook ik heb zo mijn taboe's. Eentje daarvan is misschien al dat ik de persoon in kwestie niet durf te confronteren met het taboe zelf, terwijl ik het wel zie.

• De werkdruk is te hoog, ik krijg mijn werk niet meer fatsoenlijk af en het belast mijn leven en gezondheid.
  (verkeerde) strategie : zeuren over het werk, kraken onder de druk, slecht afgewerkt werk afleveren, zich wegsteken of afzonderen, het doorschuiven naar andere collega's


• Ik durf niet openlijk in te gaan tegen enkele (populaire) collega's.
  (verkeerde) strategie : ik zeg het dan maar achter hun rug en probeer andere collega's van mijn standpunt te overtuigen.


• Het loopt niet goed met mijn kinderen. Ik heb de indruk dat ze mijn leven overheersen en gewoon doen wat ze willen.
  (verkeerde) strategie : Grote stilte (kinderen zijn een groot taboe !), ik ben zeker geen goede (stief-)moeder, (stief-)vader, het is mijn schuld. Bij stiefouders is het taboe NOG groter.


• Ik heb het financieel wel niet echt moeilijk, maar kan niet de tred van mijn collega's, vrienden volgen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen dan maar, excuses zoeken om duurdere zaken uit de weg te gaan, of : meedoen en het probleem nog groter maken.


• Ik ben zwanger maar zie het helemaal niet zitten.
  (verkeerde) strategie : Doen alsof ik dolblij ben. We houden de parade aan !


• Ik weet dat mijn collega', vriendin, door haar man wordt bedrogen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen, hopen dat het niet uitkomt.


• Ik heb iets ongelooflijks stom gedaan en ik vrees dat het zal uitkomen.
  (Verkeerde) strategie : indekken, 'it was'nt me !'
  

joewie ! Ik kan het dan wel mooi schrijven, maar er zijn er weinig die ik zelf zou durven aanpakken.

koppig

De kleine kinderen volledig ontgroeid, weet ik niet meer wanneer de fase van 'koppigheid' plaats heeft. Het sowieso 'nee' zeggen. Het 'dwarsliggen'. Voor kinderen betekent het de ontwikkeling van het eigen ik en de eigen wil. Het is een noodzakelijke, doch voor ouders niet altijd leuke ontwikkelingsfase. Voor ouders is het ook een uitdaging : weerstaan aan de drang van toch maar ja te zeggen om van het 'koppige gezaag' af te zijn. Superbelangrijk is deze fase, want jonge kinderen zijn een en al 'lerend' : als ze merken dat ze hun slag thuis halen met gewoon koppig of nukkig te zijn - ik wil niet ! - tja, dan zit je nog een tijdje langer in die fase !

Anders is het wanneer volwassenen koppig zijn en blijven. Nukkig. Er is een beslissing gevallen en ze zijn het er niet mee eens. Je zou denken dat volwassenen per definitie de koppigheidsfase voorbij zijn en dus ofwel rationeel onderhandelen en hun bezwaren uiten ofwel er zich gewoonweg bij neerleggen mits er toch niets aan te doen is. Of ze zijn op hun tenen getrapt. Ik heb er het raden naar wat het in hemelsnaam zou kunnen gebeurd zijn. Bij iedere vraag 'gaat het goed met je ?', 'is er iets ?' blijf ik het nukkig en koppig gezicht krijgen. Beeld dus en weinig klank.

Pure koppigheid dus.

Wat verwacht zo'n volwassen man, vrouw dan ? Dat vraag ik mij af. Medelijden (waarmee ?). Begrip ? (er is toch gevraagd of er iets is ?). Of is het gewoon een zaak van regressie ?

Volwassenen en koppigheid.

Het is zo onnozel. Want hoe koppiger de ander is, hoe minder zin ik nog heb om moeite te doen. Of is dat ook een vorm van koppigheid ?

als je ouders zorg nodig hebben

Velázquez, 'An Old Woman cooking Eggs', 1618. The National Gallery of Scotland, Edinburgh.
© National Galleries of Scotland. Photo Antonia Reeve, Edinburgh.

Ik behoor stilaan tot de generatie wiens ouders 'oud' worden. Minstens in pensioen en soms ook langzaamaan hulpbehoevend.

Als jongste uit een nest van vijf waren mijn ouders - bij wijze van spreken - al oud toen ik geboren werd. Nu mag "40 jaar zijn" voor het moederschap meestal iets als het beginnen van een nieuw leven met een nieuwe man zijn, in mijn moeders tijd was het gewoon een kwestie van de natuur. Dus zag ik mijn ouders al snel ouder worden én hulpbehoevend. Met alle zorgen vandien.

Vandaag herinnerde ik mij het eerste onderzoek van mijn moeder. We zagen hoe ze weggleed in haar geheugen, hoe vandaag en gisteren door elkaar liepen en jaren voor haar dagen waren of net omgekeerd. Ondertussen weet ik dat dementerende mensen wel degelijk weet hebben van hun ziekte. Misschien brengen ze het niet onder woorden, maar ze voelen - als kinderen ? - intuïtief aan dat er iets mis is, en willen hebben prachtige strategieën om het probleem te maskeren.

Zo vroeg de arts mijn moeder welk jaar we waren. Ik dacht nog dat het om een introductievraag ging, het soort vragen waar iedereen goed op scoort en je op je gemak moet stellen. Mijn moeder moet evenzo gedacht hebben, want ze antwoordde gezwind 1302.

(Ze had haar jonge jaren in Kortrijk doorgebracht, ja ... ).

Een van de volgende vragen van de arts was om het woord 'dorp' omgekeerd te spellen. Aanvankelijk vond ik het een rare vraag. Er waren toch heel wat mensen die niet konden stellen maar geen zwijmpje van dementie vertoonden ? Anderzijds wist ik dat een dergelijk woord 'peanuts' zou zijn voor mijn moeder. Ze las alle dagen de krant (deed ze de laatste jaren alsof ?) en volgde het nieuws en ondertitelde series.

Opnieuw keek ze zelfzeker voor zich uit en lachtte vervolgens de dokter in het gezicht.

"Wat een idiote vraag," zei ze. "Waarom zou iemand omgekeerd moeten kunnen spellen, dat brengt toch niets op ?"

"Geef me maar een andere vraag", zei ze zelfzeker alsof het om een quiz ging.

Ik vond haar redenering van intelligentie getuigen.

Intelligent in het maskeren. Want ze kon het inderdaad niet. Toen het onderzoek afgelopen was slonk alle zelfzekerheid en liep ze weer schuifelend in de gang. Ze had moeite om met haar jas en handtas en leek in de war.

"Ik kon het niet Kaatje", zei ze, als een kind dat gezakt was voor een test.

"Ik vind dat je het heel goed gedaan hebt", zei ik, "ik zou het niet beter kunnen", loog ik.

Het was het begin van een lange weg, van steeds meer dwalen in gedachten en herinneringen.

stresserende ontspanning

Men weze meteen gewaarschuwd : mijn avondje is duister en donker ! Buiten natuurlijk ook : het regent zonder ophouden en het aantal blaadjes dat naar beneden dwarrelt is niet meer te tellen. Agressief is die herfst en die jaagt mij naar binnen en misschien is binnen niet de plaats waar ik wil zijn, of liever : ik wil niet in de regen zijn. Niet buiten en niet binnen ! Ik wil een zonnetje !

Goed. Na een zware dinsdag (alle dagen zijn NIET gelijk !) volgt traditiegetrouw de les salsa. Dat wij salsa volgen heeft alles te maken met onze goede voornemens om tijd te maken voor ontspanning, lichaamsbeweging én elkaar ! Allemaal goede dingen dus !

Maar salsa is niet simpel. Mijn dinsdaglijf gaat sowieso al gebukt onder vermoeidheid en het hoofd dat zwaar is van veel te veel gedachten, gepieker en werkzorgen, krijgt er die passen o zo moeilijk in. Natuurlijk kunnen de andere twee koppels het wel. Die dansen gezwind alle mogelijke passen terwijl wij net onze polsen niet breken.

En ja, tussendoor fluister ik manlief in het oor dat ik wellicht het meeste van alle vrouwen (3) weeg, een bedenking waarop mijn man mij aankijkt met een gezicht van 'waar haal je nou zo'n gedachten ?'. Van de spiegels natuurlijk !, want zo'n dansschool staat vol spiegels.

Nee, we bakken er niet veel van. Terwijl de leraar heupschuddend een nieuwe pas voordoet, heeft het liefje al een parodie op de danspas gevonden. Verschil in karakter : ik stresseer me dood (we kunnen het niet !), hij ziet er de humor van in en brengt zelfs de leraar aan het lachen.

Verschil. Thuisgekomen zakt het liefje ontspannen in de zetel. "Het was leuk hé, die salsa" !

Grrrrrrrr !

Lang leve Sophie !

"Het ruikt hier zo lekker", zei manlief toen hij binnenkwam.
Geuren van kaneel en nootmuskaat vulden de keuken.
"Wortelcake" zei ik, dankzij Sophie !

Wortelcake - ik had het al eens gemaakt maar niet zo lekker - is pas het begin. Want volgende week - lang leve de vakantie ! - wordt het cake met geitenkaas.
Ik heb er nu al zin in !

Sophie Dudemaine, de cakes van Sophie, Fontaine uitgeverij.

Dwars door Hasselt

Het was weer geweldig en ik heb veel bijgeleerd. Omdat ik ziekjes was stelde ik mijzelf als doel om rustig te lopen, de MP3 speler in de oortjes en enkel en alleen mijn eigen snelheid te lopen.

Het resulteerde opnieuw in een besttijd die een halve kilometer per uur hoger lag dan de wedstrijd vorige week. Dus ben ik meer dan tevreden. Ik was ook helemaal niet moe en voel nog altijd niets van de wedstrijd.

Ooit heb ik zo eens een schitterend examen gedaan. Ik was zo zenuwachtig dat ik de prof een "F" vroeg. Die man ging er gelukkig niet op in en zei : we zullen beginnen met die F maar beantwoordt toch maar de vragen. Het resulteerde in een dubbele A. Ik was zo op mijn dooie gemak omdat ik toch niets te verliezen had dat ik in discussie durfde gaan (filosofie). Uiteraard had ik dat te danken aan regelmaat van studeren (braaf studentje !).

Hetzelfde is vandaag gebeurd. Zo erg bewust dat ik toch niets kon verliezen heb ik mijn beste tijd ooit gelopen.

Voorlopig hebben het liefje en ik wel even genoeg van wedstrijden en willen we het even beperken. Het lopen zelf kan ik niet missen. Als ik twee dagen niet gelopen heb ben ik zo onrustig dat ik gewoon weg naar buiten moét, weer of geen weer. Om verveling tegen te gaan loop ik per week 1 korte loop op snelheid, eentje van een gemiddelde afstand en één 'long run' voor uithouding. Ik verplicht mezelf nog altijd tot looprustdagen, uit pure schrik dat ik mezelf anders blessures loop. Misschien mag ik na een jaar lopen wel iedere dag lopen. Tenslotte ben ik nog altijd maar een beginner (april 2007 : eerste keer 3 minuten een ramp !).

Moet ik een loopblogje beginnen ? Soms vraag ik mij dat af. Het komt er wellicht niet. Omdat ik nog andere passies heb zoals lezen bijvoorbeeld. En daar wil ik best ook 'mijn ei' over kwijt.

Voor de niet-liefhebbers van lopen kan ik dus alvast zeggen dat ik wat 'kalmer' zal zijn met mijn loopenthousiasme. Of het wordt toch een tweede blog !

Salsa !

Cumbia ? Beauté... en wat is het nog allemaal. Vandaag liep de Salsa helemaal niet lekker. Voeten over elkaar, manlief zus, ik zo, wat klonk het allemaal ingewikkeld. Salsa is anders wel een heerlijke dans. Je zou op slag nog verliefder worden op je partner want de passie spat er bij momenten van af.
Maar niet vandaag. Want we wisten beiden niet meer waar we het hadden, waar we elkaar moesten vinden, met als gevolg dat het meer trekken en sleuren was dan iets anders.
Waar blijft die passie van de salsa ?

Oefenen oefenen oefenen Kaat !



Zoals het hier gaat is het natuurlijk wishfull thinking ! Maar de muziek zegt alvast iets over het snelle (!!!) ritme.

Lucia

Ik zal ze missen, Lucia. Oftwel Galathée de Pompignac. In het boek dat ze schrijft voor haar kind, vertelt ze over haar Grote Liefde, maar ook over de ontgoocheling en de dwingende realiteit. Liefde overwint niet alles. En in de liefde zijn veel illusies.

"Een boek maakt veel goed", las ik onlangs. Terwijl het buiten guur weer is en ik nog enkel buitenkom om te lopen (die andere passie), was het heerlijk schuilen in het 18de eeuwse Italië en Amsterdam. Lucia's leven wordt getekend wanneer ze als jong meisje de pokken krijgt. Gedaan schoonheid, gedaan de kans op een vol leven. Van haar 'tante' leerde ze al dat het voor vrouwen enkel en alleen op schoonheid en reputatie aankomt, dat dit alles continu bevochten en bestreden wordt.

Lucia leert leven met haar 'gebrek'. Het maakt haar tot een sterke vrouw die uiteindelijk wél bemind wordt.

In het boek staan prachtige dingen over de liefde en hoe mensen ermee omgaan. Zoals sommige mensen hun hele leven wachten op hun ene liefde en ondertussen blind zijn voor wat zich aandient onderweg. Hoe ze bemind willen worden en pas laat ontdekken dat het begint met beminnen.

"Een vrouwenboek", zegt mijn echtgenootje als ik hem vertel over het boek. Ik lach. Is liefde en mijmeren over de liefde enkel voor vrouwen ?

Even later zegt hij evenwel : "laat het eens zien, dat boek ?".

Wie weet leest hij het straks toch en kan hij evengoed genieten. Want liefde, dat kennen we.

A. Japin, Een schitterend gebrek, Arbeiderspers, 240 blz.

Dankje T., voor het mooie geschenk !

man versus vrouw

Ik loop graag. Wat zeg ik ? Ik ben dol op lopen.Ik loop al jaren maar iedere keer liet ik het ook weer liggen en moest de conditie weer opgebouwd worden, was het weer (schijnbaar) beginnen van nul, oftewel zoveel minuten lopen, zoveel minuten wandelen. De minst aangename periode. Want leuk wordt het pas als je lang kan lopen. Minuten lang, kilometers lang is daarbij niet zo belangrijk.

Het liefje-alias-echtgenootje is door mijn enthousiasme ook begonnen met lopen. Bij de eerste training liep dat al mis. Hij stormde als een bliksemschicht iedereen voorbij en moest voortijdig opgeven. "Ik kan niet zo lang lopen als jij", zei hij dan. Maar hij liep wel snel, heel erg snel.

Sedertdien houden we onze looptrainingen gescheiden. Ik loop het liefste alleen. Het staat in mijn top drie van ontspanning. Een dikke week geleden liepen we dan wel een wedstrijd maar het was afzien. Ik zal alleen maar de anderen. Die sneller waren natuurlijk. Die minder rood waren.

Vandaag liep het weer mis. Het liefje bleef maar aandringen dat we nog eens samen moesten lopen. Want het liep niet zo goed met z'n lopen, zei hij, en ik zou hem motiveren om lang te lopen. Want ik ben een 'lange loper', motiveerde hij mij nog.
Ik liet mij weer verleiden. Amper twee kilometer hield hij het op mijn tempo vol en zoefde me dan weer als een bliksemschicht voorbij. Ik zag de rode stip altijd maar kleiner worden en verder van mij af glijden.
Daar ging mijn zelfvertrouwen. Ik zag alleen de rode stip. Sneller, beter, atletischer. Na 2,5 km keerde ik om en liep dezelfde afstand terug naar huis.

Hij kwam iets na mij thuis. Met een afstand die veel groter was natuurlijk. En een zelfvertrouwen ook al evenredig veel groter.

Ik loop nooit, nooit, nooit meer met een man !

3 levens, 14 jaar en wat vrienden

We waren gisteren met z'n zeven aan tafel. Acht waren er verwacht, maar eentje moest wegens rugpijn afhaken. (goeie moed C. !). We probeerden onze eerste ontmoeting met elkaar te traceren. Moeilijk bleek dat, maar ongeveer iedereen die aan tafel zat - op het Liefje na - heb ik leren kennen in 1992-93. In het Tweede Deel van mijn Leven. Tweede : want in juni 1991 was mijn liefste van toen plots overleden. Dat gegeven sloeg op alle vlakken een breuk in mijn leven. Dat eerste leven eindigde. Weinig vrienden van toen overleefden de breuk. We waren allemaal jong en moesten C.'s dood elk een plaats geven. We waren jonge twintigers en zochten nog allemaal onze weg in het leven. Voor de dood was weinig plaats.

Maar er kwam een nieuw leven en meteen ook een hele nieuwe schare vrienden. Een deel van hen zat gisteren met mij aan tafel en waren getuige van mijn Derde Leven : huisje tuintje en echtgenoot, na een tweede leven van single zijn. Geen breuk hier, maar een thuiskomen.

Ondertussen zijn ook de vrienden aan een tweede, derde of 2.1. (hoe je het wil noemen) leven begonnen. Drastische carrièrewendingen, nieuwe relaties, een verhuis van de hoofdstad naar het Waalse platteland. Sommige nog volop 'op zoek naar' en andere precies thuisgekomen.
Het gesprek ging dikwijls over de voorbije 14 jaar. Hoe kronkelend het was, de hoogtepunten en de diepe dalen, niemand had een leven-rechte-lijn.

Tussendoor onze vriendschap als altijd terugkomen.
Veel zien we elkaar niet. Onze levens zijn behoorlijk verschillend.
Maar het terugzien was ook een beetje thuiskomen.
Misschien tot volgend jaar ?

Eerste wedstrijdloop


Met bovenstaande nummers hebben we onze eerste loopwedstrijd gelopen. Het Liefje-alias-Echtgenootje en ik. Totaal onvoorbereid behalve dat ik wist dat ik de afstand kon lopen. Ik loop al enkele weken zonder veel inspanning 5 km, en dit was een wedstrijd van 4,5 km in Herselt, Antwerpen.
We zijn twee groentjes, midden april pas moeizaam begonnen met '2 minuten lopen'. We zijn nog nooit naar een wedstrijd gaan kijken laat staan dat we wisten hoe zoiets ineen zat. Een mooie prestatie leveren was niet eens onze ambitie. We wilden meedoen en de wedstrijd uitlopen als een soort examen voor onze Start-to-Runtrainingen.
We zijn geëindigd in het laatste groepje. Zonder schaamte. Samen over de meet. Niet uit romantiek maar uit toevalligheid.

Lopen op je eentje aan het thuisfront is echt iets anders dan een wedstrijd lopen. Hoe zeer ik mij ook had wijsgemaakt dat ik niets te verliezen had - juiste gedachte ! - ik was toch zenuwachtig. Ik vond maar heel slecht mijn ritme en ik kreeg mijn ademhaling niet afgestemd op mijn stappen. Normaal gezien moet ik daar niets voor doen, gaat dat allemaal van zelf, maar pas na 3 km had ik door dat ik werkelijk zou moeten 'bijsturen' en bewust met die ademhaling bezig zijn.

Een stuk van het parcours ging over gras en dat viel dik tegen. Ik heb nog nooit op gras gelopen. Tenslotte waren de laatste 500 meter een en al klim. Met mijn vlakke parcourstraining ook een nieuwigheid.

Het laatste groepje (onbekenden) feliciteerde en bemoedigde elkaar. Een geweldige solidariteit : nee, wij zijn niet de tijdlopers maar we doen het toch maar ! We kregen een goodiebag en drank maar bovenal waren het Liefje-alias-Echtgenootje bijzonder fier op onszelf. We genoten van onze prestatie. En dat we het samen gedaan hadden, was nog zo leuk !

Op naar de volgende !

Levenskunst (nog niet voor mij)

"De ware morele problematiek van deze tijd is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf. Men vindt deze onverschilligheid in het feit dat wij de zin voor betekenis en het unieke van de individuele mens zijn kwijtgeraakt. Wij zijn onszelf als handelswaar gaan beschouwen. (E. Fromm, de zelfstandige mens).
De oorzaak van de vervreemding was volgens Fromm het feit dat 'onze tijd het concept van het leven als kunst' is kwijtgeraakt. Hoewel de mens van nature een scheppend wezen is, maakt het moderne individu steeds minder gebruik van zijn creatieve talenten. Hij leeft vooral om te werken en te genieten van zijn rijkdom en maatschappelijk aanzien. From verzette zich ertegen dat mensen als slaafse wezens door het leven gaan en pleitte voor een terugkeer van de levenskunst".

Joep Dohmen in Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007

Met een dergelijke intro had ik hoge verwachtingen van het boek. De auteur gaat er immers op zoek naar wat levenskunst is en daarmee heeft hij het vooral over authenticiteit : vanuit zelfkennis op deze wijze leven dat dit leven overeenkomt met wie je bent, correspondeert met je diepste waarden en normen. Maar tot nu toe ontgoochelt het boek wat. Maar wie weet, ik heb nog maar een derde van het boek gelezen.

Anderzijds : ik ken ze wel én bewonder ze, die mensen met levenskunst. Dikwijls creatieve mensen die heel goed weten wat ze (niet) willen. Eenvoudige mensen ook, op wie de opgelegde lifestyle-gekte weinig of geen vat heeft.

Jammer genoeg heb die enkele mensen die ik zo ken een volgende kenmerken gemeen waarvan ik vrees dat ze een goede basis vormen om levenskunstenaars te zijn : ze zijn vrij van geldzorgen en hebben de volledige beschikking over hun tijd. Ze hebben geen kinderen of partner, of die partner deelt volledig hetzelfde levensbeeld. En ... ze zijn al flink wat ouder.

Zouden dat voorwaarden tot het beoefenen van echte levenskunst zijn ? Ik vind mijn werk zeker zinvol, maar dat ik dàt werk doe en zoveel uren eraan besteed, heeft toch ten eerste met de boterham op de plank te maken. Kinderen brengen via school en vrienden de buitenwereld met zich mee én het conformisme. Zoals het 'bij die andere kinderen gaat', zo ook bij ons ! Probeer aan kinderen maar eens het begrip 'authenticiteit' uit te leggen, laat staan 'tegen de stroom in varen'. Ouders worden continu geculpabiliseerd ! Tenslotte ben ik nog jong. Misschien moet ik 'rijpen'. Misschien is oud zijn wel het synoniem van : vrij over je tijd beschikken en zonder materiële zorgen leven.

Er is nog hoop !

beat the heat

Het zondagsritueel dat anders zo traag - doucement - gebeurt, kreeg vandaag een vaart. Zowel het echtgenootje als ik wilden onze portie sport en met de voorspelde 30 graden zou dat bijzonder zwaar worden.

Uiteindelijk werd het toch bijna elf uur voor we in ons sportplunje konden vertrekken. Hij op de fiets voor zo'n 30 km, ik met de loopschoenen aan om een onderhoudsloopje van 5 km te trekken. Ik liep het zonder problemen, maar toen ik het dorp terug inliep zag ik op de lichtkrant van de plaatselijke kapper 27 graden staan. De spieren hadden er niet echt last van, maar het hoofd leek zo langzamerhand te overhitten, ook al liep ik beschermingsgewijs en voor het eerst met een pet op.

Toch waren we beiden tevreden met het traject. We did it again ! Blijft het echter zo warm, dan zullen we onze trainingen echt naar de vroege ochtend moeten verhuizen. Dat wordt vroeg opstaan !

Langzamerhand worden wij hier echt sportief. Onze gesprekken gaan over onderwerpen die we 3 maand geleden voor onmogelijk gehouden hadden, zoals het deelnemen aan een stratenloop, het verhogen van het aantal kilometers per training en het uitdenken van nieuwe routes.

We merken ook dat we alletwee door de sportmicrobe gebeten zijn. Het is bijna verslavend aan het worden ! Doordat we beiden de voorkeur aan een andere sport geven (hij fietsen, ik lopen) maar toch beiden sporten beoefenen wordt het hier allemaal ook keurig én gezond afgewisseld.

Runnersweb en Runnersworld over lopen in warm weer.

Moed

"Gelukkig zijn vergt moed", knikt Vandevelde. "Moed om in waarheid te leven, joùw waarheid. En om niet te geloven in geluksillusies die anderen je aanpraten. Moed ook om te erkennen dat je gefaald hebt en om opnieuw te beginnen. Geluk vergt bij uitstek de moed om risico's te nemen. Om op tijd en stond je leven in de wweegschaal te gooien en te dùrven een andere richting te kiezen. (...) Veel mensen zijn ongelukkig in hun gouden kooi, ze hebben een mooi loon en veel vakantie. Er is moed nodig om uit die kooi te stappen. Om alleen al een ander leven te dùrven voorstellen. "

In Weekend Knack 4/07/2007

Ooit ontmoette ik iemand die net de 30 gepasseerd was en zijn vrouw had verlaten. Het was een zachte en redelijke man die ik niet van onbezonnenheid verdacht, noch van affaires of wisselvalligheid. "Klikte het niet ?" vroeg ik aarzelend.
"We waren gewoon verkeerd getrouwd, er was niets meer tussen ons, ook geen ruzie of ergernis, we leefden gewoon naast elkaar. Er was geen warmte, geen humor, geen tederheid maar bovenal kilte en vervreemding. Waren we gebleven waar we waren dan waren we emotioneel dood.".
Ik schrok van de rationaliteit van zijn spreken. Ze hadden net een nieuw huis gebouwd met alle zorgen vandien.
"Natuurlijk konden we ook gewoon samenblijven. Maar ik verwacht meer van het leven, warmte, gezelligheid, humor, blij zijn met elkaar".
"We zijn ook zonder ruzie uit elkaar gegaan, met een regeling waar we beiden helemaal achter stonden".

Dat vond ik moedig. Hoeveel mensen zouden niet gewoon samenblijven ?

Naar aanleiding van het artikel heb ik me afgevraagd wat ik onder moed versta en wie ik moedig vind. Het werd mij snel duidelijk dat er een groot verschil is tussen moed en durf. Zelf vind ik durf gemakkelijker omdat het dikwijls éénmalig is, een soort berekende god.

Moedig vind ik alle ouders die dag in dag uit bewust voor hun kinderen zorgen. Ik denk dat dat onderschatte moed is. Ouders die bewust met opvoeding bezig zijn en weten waar ze heen willen met hun kind. Veel mensen - en dat begrijp ik - vinden na het vele werken niet meer de moed om grenzen te stellen of tijd te nemen voor hun kinderen. Kinderen opvoeden is investeren, jezelf investeren en dat kost moeite, gaat niet vanzelf.

Moedig vind ik mensen die voor een zieke partner zorgen. Of een ziek kind. Moed hier dus als 'altijd opnieuw' in tegenstelling tot 'eenmalig'.
Soms vind ik topsporters moedig. Wanneer ze bij duidelijk verlies nog alles geven en weigeren het kopje te laten hangen. Een houding die in het leven ook bewonderendswaardig is.

Ben ik moedig ? Ik vrees van niet, maar als moed kon krijgen , dan toch het liefst om steeds opnieuw te beginnen. Trouw in kleine dingen.
Maar dat is een andere deugd. Trouw.

nieuw mens

Ik begin het al te voelen. Mijn lichaam voelt het al. Rust. Geduld. Genieten. Volle concentratie. Mindfullness zonder problemen.

Vakantie heet het.
In praktijk niet eindeloos maar in gevoel zalig lang.
Het doet iets met een mens. Of moet ik zeggen : werkdruk doet iets met een mens ?

Hoe dan ook, Kaat op haar best in de vakantie. Zalig evenwicht tussen werken (huishouden, klussen), studeren (lezen, vakliteratuur, bijwerken), sporten. Tijd om zalige lekkere gezonde maaltijden klaar te maken.
Tijd om te genieten van mijn liefje. Nog eens verliefd worden. Nog eens op het liefje.

En dat alles heet 'gewoon' vakantie...

alleenstaande vader

Jaren geleden - heel wat jaren geleden dus ! - had ik een date met F. F. was een gescheiden man met twee kinderen. Ik leerde hem kennen via een gemeenschappelijke bijscholing en de manier waarop hij het continu over zijn kinderen had, was vertederend. Loes dit, Anton dat. Hij toonde vol fierheid de foto's van zijn kinderen en had het over hun vele, gezamenlijke avonturen.

Toen ik uiteindelijk bij hem thuis ging eten waren Loes en Anton ook van de partij. "Waarom ben jij hier ?" vroeg de tienjarige Loes zonder blikken en blozen. "Ik kom om jullie te bezoeken, en jullie vader natuurlijk". "Heb je al kinderen ?" vroeg Anton, en voor ik het wist, werd ik aan een kruisverhoor onderworpen. Ik nam het hen niet kwalijk.

F. dekte de tafel (met z'n allen plastic bekers, want dat vonden de kinderen zo mooi) en het eten werd geserveerd : kippennougets met appelmoes.

"De kinderen zijn er dol op", zei hij, en dat werd vol-met-eten-mondig, beaamd.

De avond vorderde, en ik dacht dat de kinderen wel op een bepaald moment naar bed zouden moeten. Nee dus. "Ze genieten van je bezoek, en zo mogen van mij zo lang ze willen opblijven". Dus bleven de gespreksonderwerpen beperkt tot Plopsaland, de nieuwste dance-acts van deze zanger en het schoolleven van een scholier.

Tegen elven nam ik afscheid.

"WIJ vonden het geweldig leuk", zei hij. "Tot nog es ?"

Dat "nog es" is er nooit meer van gekomen. S. was één geworden met zijn kinderen en er viel geen speld meer tussen te krijgen.

Onlangs moest ik op werkbezoek bij F. Op zijn bureau stond het vol foto's van Anton en Loes. "Alles goed met je ?" vroeg ik. "Het gaat ons geweldig", zei hij, verwijzend naar de laatste foto's. "Ze zijn nogal veranderd, niet ?".

Ik repliceerde instemmend.

"En ik heb een vriendin !" zei hij. Al drie maand.

Ik zocht nog ergens naar een foto van de vriendin op het drukbeplakte prikbord, maar geen volwassene te zien.

Zou de vriendin nu ook op kindervoeding en kinderonderwerpen leven ?