Dwars door Geel

Het was fantastisch ! U kan het hier lezen.

Zumba

Donderdag een heerlijk uur Zumba meegemaakt. Vooreerst : het is zoals in de video (zie 16/04) ; dezelfde soort muziek, dezelfde soort bewegingen. Het is ontzettend opzwepend en leuk en het is inderdaad een totale body workout. Ik vond het zo heerlijk dat ik het al spijtig vond dat er tussendoor 2 minuten pauze waren !
Moeilijk is het niet, veel bewegingen worden herhaald en wie ietswat ervaring heeft met andere dansen of aerobics ziet dat Zumba een mengelpotje is van de basisstappen salsa, aerobicsbewegingen, jazzdance enzovoort. Dat lijkt moeilijk maar dat is niet en dat mag je best geloven, want ik ben helemaal niet zo goed in ingewikkelde choreografieën !
De meeste bewegingen worden 3 à 4 keer herhaald en komen ook weer terug, dus op den duur weet je het wel. De muziek is dé draaiende motor bij zumba én de leuke bewegingen natuurlijk. Ik kan je vertellen dat er ontzettend veel heupbewegingen inzitten, met hoog Latino gehalte.
Zumba is echt wel voor iedereen omdat je zelf kan beslissen hoe intens je het doet. Ga je diep door de knieën of juist niet, spring je echt of haal je gewoon je hakken even van de grond… Ik probeerde zo ‘diep’ mogelijk te gaan in de training en ging er gewoon helemaal in op, zo erg zelfs dat ik soms nog bewegingen bij deed of ze verdubbelde. Kan allemaal. Tussendoor zitten ook een soort spieroefeningen die doen denken aan Tribal Dance. Ik kan wel zeggen dat ik een behoorlijke conditie- en krachttraining achter de rug had na een uur Zumba.
Zumba bouwt niet verder op. Dat vind ik een groot voordeel. Iedere sessie is anders en toch gelijkaardig omdat bepaalde bewegingen toch terugkomen, maar het is niet dat je nog zaken ‘van de vorige keer’ moet onthouden. Op onze dansschool kunnen we verschillende keren per week Zumba volgen. Je kan per les gaan of een beurtenkaart nemen, wat het natuurlijk zeer inpasbaar in allerlei agenda’s maakt.
Na deze kennismakingsles heb ik me meteen een 12 beurtenkaart aangeschaft, ‘t is gewoon heerlijk ontspannend. In vergelijking met lopen ? Conditioneel had ik overschot ondanks de liters zweet. Een loper is nu eenmaal gewend aan een versneld hartritme. Vandaag voel ik toch wel de spieren van mijn bovenlichaam die wat stijf zijn. Ook niet uitzonderlijk : die worden bij het lopen veel minder getraind. Zelfs mijn nek voel ik lichtjes, maar ‘t zijn dan ook flinke bewegingen die je bij zumba doet.
Het sterkste van Zumba vind ik dat je sport zonder dat je het door hebt, dat je inspanningen levert maar dat die zo vol ‘fun‘ zijn dat het lijkt alsof je wel uren kan door gaan. De volgende keer ga ik es een hartslagmeter aandoen, gewoon om te zien wat het nu eigenlijk is.

Zumba

Deze avond kennismakingsles Zumba ! Ik zie er naar uit !

30 kilometer lente

Vandaag leek het lente ! Toch genoeg om in de voortuin te werken en mij aan een fietstocht(je) te wagen !

Ik had mijn route geïnspireerd op de 'knooppunten' , waarvan ik de cijfers op m'n hand had geschreven. Toch flink verdwaald gereden !

Het was best een pittig ritje, ... dat mensen daar nog eens een vierde 'bijlappen' om een marathon te lopen, jongens (en meisjes !) ... dat is toch vééééél ! Alle respect !

verwendagje

Vandaag is het mijn verwendagje. Zelf beslist ! Dus kocht ik vandaag bloemen en tijdschriften, maakte een van mijn mans lievelingsmaaltijden ("is er iets bijzonders vandaag ?", vroeg hij) en ga ik me vandaag lekker 'uitleven' op de naaimachine om een nieuw zomers rokje te maken.
Reden van dit alles ? Wij, vrouwen, hebben The Challenge gewonnen. Daar kan je al dagenlang, wekenlang van alles op mijn loopblog over lezen.
Kort samengevat : 5 vrouwen tegen 5 mannen, om het meest kilometers. De mannen vertrokken iets later. In de prijzen zijn we sowieso gevallen, want Nike bezorgde ons lekkere loopschoenen en een Apple I-pod Nano voor al ons gezweet.
Dus vandaag eens niet lopen en zelfs niet sporten maar heerlijk genieten van andere dingen.
Minstens zo belangrijk waarom het vandaag verwendag is : de zon schijnt. En dat moet echt, echt, want Kaat is absoluut geen wintermens en mist het licht zo erg dat het miste reepje zonlicht haar al heel happy maakt.

Vandaag verwendagje. Met stof bezig zijn, boeken lezen en ja, tussendoor een beetje werken. Deze avond naar de naailes om met 'de dames' taart te eten, want dat hoort er ook bij.
En bovenal... blij zijn dat het lente wordt. Laat het alsjeblieft niet meer winteren !

Liefde op het eerste zicht !

Ik ga koersen ! Haha ! Manlief loopt al eens een paar kilometerkes mee om mij een plezier te doen, dus ja, ik kan maar beter leren fietsen om hém een plezier te doen. Dus voor mijn verjaardag een 'koersfiets'. Dunne bandekes, veel versnellingen, licht frame. Technisch (?) gezien is het een fitnessfiets, omdat - ie een relatief recht stuur heeft ipv van de krulling van het stuur van een koersfiets. Ik moet er dus ook gebogen op zitten, maar minder belastend dan bij een echte koersfiets. Voor mij is het echt het ideaal ! De man in de winkel nam mijn maten, hoorde mij praten, en kwam tevoorschijn met een fiets 'op maat'. 'Nee, je hoeft 'm niet te kopen, maar je mag er wel een toerke mee rijden'. Eigenlijk was ik niet van plan om een koersfiets te kopen, toch nu nog niet. Ik dacht eerder aan de grote vakantie, maar manlief kwam met zoveel verleidelijke argumenten (het is nu ook vakantie - we kunnen samen fietsen - en je hebt nu precies de fiets waar je verliefd op bent - het is je verjaardag volgende week) dat ik helemaal bezweek.

Vandaag een eerste echt toerke gedaan. Een kleine 20 kilometer. De eerste kilometers gingen vlotjes aan zo'n 22 km per uur, maar dat kon ik niet echt volhouden. Voor echte 'koersers' is dat natuurlijk nog geen snelheid, maar goed, ik ben dan ook geen echte koerser (en geen echte loper). Het was bovenal fun fun fun ! Voor manlief was het 'rijden op het gemakske' en dat was eens de omgekeerde wereld, want als hij met mij loopt, dan is het lopen voor mij 'op het gemakske', zeker als we eens de 4 km gepasseerd zijn.

Joewie ! Morgen lopen !

Dat sporten met het liefje - waarover op mijn loopblog sprake - gaat wel nog even door. We hebben samen gezwommen, gelopen, gefietst en ik heb manlief maar meteen een beurtenkaart voor de fitness gegeven ook (een abonnement zou 'm afgeschrikt hebben). Met al dat sporten gebeurde vandaag wel het volgende - behoorlijk grappige ....

Ik liep op de loopband 5 km aan 9,5 km per uur en sakkerde wat in mezelf. Niet aan toegeven dacht ik : je hebt je goal op 5 gezet, dus gewoon doordoen. Trouwens, fungeerde ik niet als voorbeeld ? Dus ik zoefde maar door. Manlief stopte na 3 km, maar dat vond ik best kunnen. Hij liep richting fietsen.

Ik volgde hem na mijn looptoestandje naar de fietsen, maar hij 'schoof' alweer door naar een ander toestel. Soit, ik zetten mijn 'goal' op 10 minuten met in het achterhoofd dat ik ook nog 10 min step zou doen, 10 minuten crosstrainer enzovoort. Het was - zoals gewoonlijk op dit uur - ontzettend kalm in de fitnesszaal, we waren met een man of 4, en de muziek stond niet luid ... Ik legde mijn handdoek over de display voor mij) en kruiste mijn armen op het stuur en legde mijn hoofd erop. Omdat ik eens diep wil nadenken (geen idee waarover !) legde ik mijn handdoek ook nog eens over mijn hoofd.
Ik moet heel moe geweest zijn, want u kan zich wel voorstellen wat er gebeurde !

... soit, tot groot jolijt van de andere 3 ben ik naderhand toch nog in actie geschoten.
Maar van waar die vermoeidheid komt, god mag het weten. Ik ben deze week zo al 3 keer in slaap gevallen midden op de dag ! Gelukkig zonder ongelukken !

En NEEEEE ik voel mij helemaal niet vermoeid !

Dwars door Mechelen

... en het was leuk !

Met reuze leuk gezelschap en mijn persoonlijke record 'tetteren tijdens een wedstrijd' verbroken !

Back

... en we zijn weer begonnen !

ooit had ik conditie

Zo lijkt het toch. En die 'ooit' is nog niet eens lang geleden. Gisteren ben ik nog es gaan lopen. Jawadde ! Ik lijk zo ontzettend oud. Dat ik in oktober een halve marathon ga lopen, jongens, hoe ga ik dat doen ? En rond mij zijn er heel wat die ... super sportief zijn.

Zo schetste het liefje zijn 'ideale dag' vandaag : eerst een flinke fietstocht, dan naar de bergrit van de Tour de France kijken en dan nog een fietstocht. Nummer 1 en 3 met mij. Ik voelde nog mijn spieren van gisteren, en nu alweer op de fiets ?

Maar hij wou het zo graag. Wat doe je tegenover zoveel 'samen willen' ?

Meefietsen dan maar. Ik zeg nog : toch niet te ver hé ? Net geen 30 km is het geworden.
Wanneer komt die conditie terug ?

nieuw (sport-)speelgoed

Ik wil bewegen, bewegen, maar iedere dag lopen zit er nog niet in. Dat is echt gene zever, na bv. zo' intervaltraining voel ik het nog overal. Pijnlijk is dat zeker niet, maar als beginnend loper (toch nog maar een jaar) zweer ik bij hoog en laag bij de theorie van het herstel. Het lichaam dat zich na een zware inspanning herstelt tot het op een hoger niveau uitkomt. Verder heb ik een heilige schrik van blessures. Niet voor de blessure zelf, maar stel je voor dat je dan een tijd niet mag lopen. Met de energie die door mijn lijf gaat is geen enkel huis nog groot genoeg.

Ik ben dus voorzichtig en probeer dezelfde spieren geen twee dagen na elkaar te belasten. En ik hou van afwisseling. En van duursporten. Het liefst lekker hard werken. Vandaag heb ik voor het eerst mijn nieuwe rollerblades aangetrokken. Ik had er 'in de begintijd' ook, hele dure van Bauer zelfs, maar die klemden zo hard dat mijn voeten gewoon blauw zaten wegens gebrek aan bloedtoevoer. Deze keer heb ik mij maar een maatje meer gekocht en ervoor gezorgd dat het een model is waarbij de 'harde' materialen mijn voeten niet helemaal omklemmen.
Natuurlijk heb ik ook meteen alle beschermingsmateriaal gekocht (a ja, de blessures) zodat mijn lief denkt dat hij met Tomb Raider alias Lara Croft samenleeft. Laat hij maar fantaseren !

Ik heb er nog niet echt 'kilometers' mee geskated, maar ik merkte wel dat de beweging er nog helemaal is. Alsof je sommige technieken in je lichaam opgeslagen hebt.
Yoewie ! Beweeg met dat lijf !

Het was warm in Gent

... om de stadsloop te lopen ! Zijn we nu gek of gewoon té gek ?

De abdijentocht : Averbode - Tongerlo 15 km

Heel gemengde gevoelens over deze tocht. Meer weten ? Klik hier.

mannen !

Vandaag, na maanden, het nog eens geprobeerd : te lopen met een man. T'is te zeggen, mijn man ! En weerom was het een mislukking. Hij schoot in snelheid aan mij voorbij. Ik riep 'm nog : pas op, je gaat jezelf opbranden (of zoiets) maar hij lachte en wees naar de heuvel. Zullen we die heuvel pakken ?
Na amper een kleine 2 km zei hij 'gaan we wandelen ?' en schoot na 2 minuten weer als een pijl voor me uit. Om weer te wandelen nadien.
Ik zag mijn Garmin alle mogelijke snelheden aangeven. Wat een 'leuk loopje' moest worden (ik ben een beetje op rust, dus geen zware trainingen) werd regelrecht een soort intervaltraining !

Mijn man en ik. We zijn de beste vriendjes, we sporten heel graag samen, maar lopen, daar loopt het mis !

Stilte !

Oma (schoonmama) belde gisterenavond met een uitnodiging voor het lokale koffiehuis. Want opa wou dat het zondag in het huis 'stil' was. Dus liever zonder vrouw. Schoonzus A. zou ook mee gaan, moest van haar man ook stil zijn. Mijn liefste durft het niet aan om het zo expliciet te zeggen maar knikte 'blijf maar lang weg, je hoeft je helemààl niet te haasten, geniet er maar hééééééél erg van'.

Verdacht, zegt u ? Wat gaan die 3 mannen doen in alle stilte ?

Simpel : hun gebed leveren voor Luik-Bastenuiken-Luik.

Zoals u weet, bidt men in stilte. Zo ook deze drie mannen.

Ik ben stil geweest. En heb het goede voorbeeld gegeven.

Het liep van een leien dakje !

Morgen meer ! Yoewie !

alles is relatief

Onder mijn collega's zijn er alle soorten lopers. Er zijn er die het haten (al dat gezweet), er zijn er die het wel willen (maar het komt er niet van), er zijn de Start-2-Runners, de zwijgzame maar al jarenlange (goede !) lopers, de beginners, de volhouders en zelfs een dame die naar een marathon meer of minder niet omziet.
Er zijn ook andere sporters. Voetballers. Die kunnen er ook wat van. Wielrenners. Een echte volleyballer. En ook nog een paar spelen tennis, al weet ik niet of het hen om het tennis dan wel het drankje achteraf te doen is. We hebben verder nog een ooit-in-competitie-tafeltenniser en zelfs een schermer. Kortom, best sportieve collega's !

Maar om de een of andere (voor mij onbekende reden) 'scoort' het lopen toch wel altijd hoog. Alsof alle andere sporten peanuts zijn en lopen net dat ietsje meer is.

"Ferm", zegt collega P. mij, "je loopt nu toch al een hele tijd hé ? "
Ik vertel haar over mijn dromen en angsten voor de 10 mijl.
"Geweldig", zegt ze. "Ik zou ook moeten beginnen met lopen. Maar ik heb last van mijn knie. Ik ben ook meer een wandelaar dan een loper."
"Doe je dan volgend jaar mee aan de 20 km van Brussel ?", vraagt ze me verder.
"Geen idee", zeg ik, "ik heb het voorbij jaar echt hard moeten werken om van 0 naar 16" toe te werken. 20 lijkt mij onmogelijk veel, maar op een jaar tijd misschien wel haalbaar". (*) Trouwens, ik denk dat die 20 km van Brussel echt wel zwaar is, met al die heuvels en dalen. Klimwerk en zo."
"Ik heb er al aan deelgenomen", zegt ze.
"Wauw", antwoord ik oprecht vol bewondering, want ik wist niet eens dat collega P. liep.
"Een vriendin van mij had ons ingeschreven. Alleen wisten we niet dat een loopevent was, we hebben 'm dan maar uitgewandeld.
We waren de laatsten".

Ik onderdrukte een lachje. Zij ook.
Ferm vind ik dat !

Keep on moving ! (Even dromen)

Dit weekend is het hoogdagweekend (?) voor het liefje ! Moutainbikeweekend ! Gisteren passeerden ze tot diep in het donker ons huis voor de 'voorronden', dat zijn de (relatief !) kleinere afstanden, maar vandaag zijn ze er weer : de stoere jongens en dames vol modder op hun moutainbike.

Het liefje had er gisteren een 'kleintje' van 15 km opzitten en reed vandaag in sneltempo nog een rit van 32 km. Hij moest supersnel zijn omdat hij zijn hart nadien aan een andere geliefde moest geven : Parijs-Roubaix. Zelfs het warme eten werd naar de avond verschoven om alle sportactiviteiten te kunnen 'halen'.

Ik heb lang getwijfeld om mee te doen, maar met een 'gewone' fiets kan je zo'n parcours niet aan. We waren van plan om er eentje te huren maar toen bleek dat we dat vrijdag al hadden moeten doen. Dus geen moutainbike voor mij.

Lang zal dat niet duren, want het eerste het beste (nu ja, NIET volgend weekend, daar is al een andere afspraak) weekend zal ik er eentje huren en dan eens diep nadenken of ik dat ook wil. De snelheid van de wielertoeristen boeit mij ook, en nog meer het vlakke parcours. Uit ervaring weet ik dat ik altijd te kort schiet op hellende/dalende parcours, of het nu fietsen of lopen is. Ik kom zelden te kort in uithouding. Maar de snelheid van de wielertoeristen én die dunne bandjes jagen mij op een of andere manier veel schrik aan. Nog veel oefen en denkwerk dus voor de beslissing valt.

Of ik het lopen dan vaarwel zeg ? Helemaal niet ! Ik denk dat ik in wezen voor de triathlon ben. Niet dat ik zo goed ben in die sporten (helemaal niet) maar ik vind lopen, fietsen en zwemmen geweldig leuk. Het zijn sporten waarin ik mij heel erg kan in uitleven en ik vind ze ook heel erg complementair.

Mocht ik een win for live winnen en niet meer hoeven werken dan zou ik ook nog eens lid worden van een badmintonclub én een volleybalclub, want ook dat kan mij heel erg bekoren.

Maar, vandaag wordt het alleen maar lopen. Een lange loop en wellicht voor mij zware loop. Ik geef toe dat ik er een beetje tegenop zie, maar dat heeft alles te maken met dit.

boys and their toys

Manlief heeft een moutainbike gekocht én een fietspak. Ongelooflijk knap en sportief ziet hij er uit. Alleen de helm ontbreekt nog, maar dat komt.
Hoe dan ook, het is hem diepe ernst. Ik vind het geweldig om z'n ogen te zien glinsteren en doe er graag een schepje bovenop. Het nieuwe boek van Merckx bijvoorbeeld.
Nog leuker is als hij tegen de middag helemaal onder de modder thuiskomt. De fiets wordt dan tegen de muur gezet en flink afgespoeld met de tuinslang zodat hij klaar is voor de volgende rit. Grote plannen heeft hij. Ook voor het lopen trouwens. Vrijdag nog een wedstrijdje, zei hij, en verwees naar een door kenners als zware loop beschouwd.
Het hele weekend sprak hij over de nieuwe aankoop en maandag morgen stond hij vroeg op (vakantie hier) om naar de fietswinkel te gaan. Rond halftien was hij al op de afspraak. Ik voerde hem, want hij 'zou naar huis rijden'. Geweldig.

Nu donderdag, 3 dagen later is dat, ligt hij in de lappenmand. Oververmoeid. "Algemene malaise" volgens zijn eigen verdict.

Het woord 'moutainbiken' wordt voorlopig niet gebruikt.
Wordt (zeker !) vervolgd.

(Het wedstrijdje pik ik trouwens ook mee, kwestie van 'in the running' te blijven.

dip

Het weer valt niet mee. Alles wat ik in mijn gedachten had over deze vakantie had bijna te maken met het weer. Fietsen bijvoorbeeld. Lange wandelingen maken. In de tuin werken. Buiten werken. Veel lopen.
Enkel dat laatste heb ik gedaan. 'Redelijk' dan toch. Meer dan vroeger, meer dan een maand geleden, dus binnen het kader van 'relativiteit' heb ik veel gelopen.

Op mijn loopblogje heb ik al mijn beklag gedaan, het wil niet lukken met dat zelfvertrouwen voor de tien mijl. Ik weet geenzins of ik aan de start zal staan of niet en ik weet nog minder wat de beste beslissing is. Meelopen of niet.
De stemmen in mijn hoofd zijn tegenstrijdig : je hebt het een maand geleden gedaan en meer getraind, waarom zou je het nu niet meer kunnen ? Maar anderzijds ook het zware trainingsschema van de coach waar ik de (zwaarste) intervaltrainingen nooit kan volhouden (maar de duurtrainingen wel). Op den duur worden het zoveel stemmen in mijn hoofd dat ik het niet meer weet en, wat erger is, lopen begin te associëren met stress en falen, wat zo ongeveer het omgekeerde is van waarom ik het zo fijn vond : ik werd er ontspannen door én het sterkte mijn zelfvertrouwen.

Ik weet dat het allemaal zeer relatief is en dat vergelijken nooit goed is. Toen ik in april 2007 met moeite 3 minuten liep, waren 5 km een 'verre droom'. "Als ik dat ooit haal" ... dacht ik, en ik zag mezelf langs weiden lopen, zonder wandelen. Ondertussen zijn die 5 km een makkie geworden. Ik train bijna nooit 'onder' de 5 km. Soms ontmoet ik mensen die dan vol bewondering kijken. 'Je loopt goed', zeggen ze me dan, 'wauw', en dan kijk ik natuurlijk naar die mensen die een twintiger, een tienmijler enzovoort achter de kiezen hebben. Dié mensen kunnen lopen ! Dàt zijn goede lopers !
Om maar niet te spreken van de marathonlopers, want ondertussen ken ik er zo ook al een paar. Vreemd genoeg frustreren die mij minder. Want de afstand van een marathonloper is niet op mensenmaat. Of anders gezegd : dat is voor de 'straffe mannen en madammen', en zo'n madam ben ik niet. Ook geen ambitie toe.

Ondertussen 'sukkel' ik hier maar wat. Is die Tien Mijl teveel of niet ? Is het gebrek aan zelfvertrouwen of gebrek aan conditie ? Is het een kwestie van te veel op te weinig tijd te willen ? Is mijn lichaam er nog niet aan toe ?

Ik zal blij zijn als 20 april achter de rug is. Wat er die dag ook gebeurt, als het maar achter de rug is. Ik wens alvast de vele lopers die er zullen zijn veel succes toe.

15 +1 = 16 (= 10 mijl ?)

Na vorige week 15 km te hebben gelopen heb ik er deze week eentje bij gedaan. Ik heb het ook een beetje sneller gedaan. Een ietsjepetietsje.

In mijn zoektocht naar informatie las ik dat 'tot en met de marathon' je trainingsvolume per week 2,5 keer je wedstrijdafstand moet zijn. Heeft iemand daar ervaring mee ? Ik zit er intuïtief een beetje boven, maar niet echt veel.

Van mijn hartslag ben ik tevreden, al merk ik op dat ik altijd hoog begin (een klein piekje) en dan pas regelmatig word. 'Schrikt' het lichaam even van mijn loopje ?

Is smog slecht voor de GPS ?

Het lijkt wel zo, want ik wachtte maar liefst 20 minuten tot de Garmin de satelieten zou gevonden hebben maar zonder resultaat. Ondertussen was ik natuurlijk bijna bevroren (literaire overdrijving !) en rende vlug het huis binnen om de oude stopwatch te halen.

5 km gelopen. Een 'tussenloopje'. Bovenal omdat ik zin had - maar ook weinig tijd en behoorlijk vermoeid. Morgen meer : meer kilometers maar ook meer slaap.

De vele loopblogjes hier en daar (van veel strafferen mannen en madammen !) zijn echt wel motiverend !

twijfel in lopersland

Wat lang een beetje vrees is geweest, hoeft niet meer : ik kan meedoen aan de 10 mijl. Dit is : ik zal het volume kunnen lopen en zelfs zonder problemen. Vorige week had ik moeten opgeven na 12 km, maar de redenen waren overduidelijk, ik had immers amper wat gegeten. Na nogmaals een goede week training (volume bijna verdubbeld) begon ik gisteren opnieuw aan het avontuur met als doel 12 km of meer. Het werden er welgeteld 15, en wel omdat ik gewoon terug aan het beginpunt was, ik had nog reserve om meer te lopen. Een kilometer meer dus oftewel de vereiste 16 km (1 mijl = 1,6 km !).


Deze keer had ik mij niét laten opjagen door de Garmin. Ik had mezelf zelfs als doel gesteld om zo traag mogelijk te lopen. Ik zou dus niet om de zoveel tijd naar mijn uurwerk kijken om te zien hoe snel ik liep. Ik zou louter alleen 'op goesting' lopen.

Het blijkt dat het werkt. Ik heb niet alleen de 15 km gelopen, maar ik heb ze ook relatief moeiteloos gelopen. Toen ik thuis kwam had ik nog energie om eender wat te doen.


Hip hip hoera hoor ik je zeggen. En ja, ik zou best tevreden moeten zijn, vooral gezien het feit ik pas vorig jaar in april niet eens 3 minuten aan een stuk kon lopen toen ik beruchte Start-to-Run begon. Maar kan ik wel meedoen aan de 10 mijl met een snelheid van 8,2 km per uur ?


Bedenkingen voor :
a) er zijn nog twee maanden training te gaan
b) ik kan sowieso wel een beetje sneller, want doelstelling was nu zo traag mogelijk
c) mijn doel van deelname was (en is) : uitlopen die 10 mijl.


Uiteindelijk heeft die 10 mijl bijna alle voorgaande trainingen gemotiveerd. Ik wou zo graag meedoen dat ik 2 weken geleden zelfs behoorlijk het volume heb opgedreven omdat het er naar uitzag dat het niet zou lukken.


Bedenkingen tegen :
al die snelle lopers.


Nu weet ik dat dat het domste argument is dat er is. Ik heb totaal geen ambitie in het loperswereldje behalve lopen, ervan genieten, gezond zijn en blij in mijn vel te zitten.
Maar toch...

Heel erg onder de indruk

ben ik van Garmin maar het wil nog niet altijd lukken. Zo zou ik vandaag pieken gehaald hebben van 21 km per uur. Wauw ! In my dreams !

En ik zou na de derde kilometer ook een constante hartslag gehad hebben van 31 bpm.

Nee, Kim Gevaert liep niet naast mij !

Ik ben wel de snellerds van Demarsin tegengekomen, maar die flitsen zo voorbij aan mij (in hun fluopak !) dat ze mij nooit hebben gezien.

kaat wordt professioneel !

joehoe ! Het is zover ! Vanaf vandaag ben ik de trotse eigenaar van de Garmin 305. Die combineert hartslagmeter met snelheids- en afstandsmeter en kan nog vele vele dingen meer !
Het goede nieuws was dat hij 'per 31 januari' nog maar eens in prijs gezakt was. Het blijft een prijzig beestje, maar ik glunder nu al van plezier !
Nu nog even wachten tot hij opgeladen is !

op naar de vakantie !

Het hangt bij mij 'aan een zijden draadje', zei een collega me toen ik hem vroeg of hij ook de indruk had dat het zo ontzettend druk was. Nu is deze collega in kwestie geen doetje en niet makkelijk onder de indruk te brengen, maar wat hij zei verraste me. Hij dus ook al, dacht ik. En een vrouwelijke collega zei : ik tel af tot de vakantie.
Vakantie, dat is nu nog 5 werkdagen te gaan.
Ik vind het onbegrijpelijk : hoe kunnen we nu met z'n allen (want het lijkt een collectief gegeven) zo moe zijn ? We zijn amper 3 weken terug aan het werk ? Hoe kunnen we nu al weer toe zijn aan vakantie ?
Toch is het ook hier het geval. Alles gaat prima, maar het is zeer berekend. Er is geen overschot. Ik moet continu waken over de uren slaap, want die schieten er het eerst bij in, met alle gevolgen van dien. Wanneer ik de werkkalender bekijk dan zie ik dat er de voorbije week inderdaad heel wat extra's zijn binnengeslopen. 7 werkdagen met een extra vergaderuur over de middag. Het lijkt niet veel. Twee extra avonden werken.

Deze week is er ook de deadline voor een aantal rescensies, een ontzettend leuk werk maar ook uren en uren leeswerk (leesplezier !). Deze middag heb ik maar liefst 4 uur aan een stuk geschreven.

Vandaar dat de blog er een beetje bij in schiet.

Ondertussen groeien de plannen om meer te (nog meer ?) te sporten of toch zeker het sporten een beetje te veranderen. Mijn passie voor lopen is ontzettend groot maar een paar keer 12 kilometer op een week lopen begint toch saai te worden. Ik lijk steeds meer 'start'moeite te hebben. Leuke wedstrijden staan niet op het nabije programma en door de winterduisternis is de looptijd (voorkeur nog altijd overdag in het licht, al loop ik ook wel in het donker) beperkt.
Zwemmen, fietsen vind ik ook heerlijk, dus dat kan er nog bij. Thuis hebben we een goede hometrainer én een flinke roeimachine met een inspanning die niet te onderschatten is.
Wat zou ik nog kunnen doen ?

voornemens (1)

Waar was u om middernacht ? Ik zal het alvast niet vergeten, want ik liep verloren. Letterlijk. In Westerlo. Daar ging immers de Syl-wester-loop door. Ik volgde het groepje waanzinnige lopers die kussend, zingend, knuffelend bleven doorlopen (hoe doe je dat ?) maar vond mijn eigen liefje niet. Dié had z'n voornemens (meer sport) al te snel waargemaakt : met een snelheid waar hij tien minuten later al spijt (lees pijn !) van had, had hij de oversteek naar 2008 gemaakt.
Geen nood, dan maar anderen gekust !

Ik heb mij voorgenomen om dit jaar opnieuw 'voornemens' te maken. In mijn dromen zie ik mij al voor mijn bureau zitten met een blanco blad om er ernstige gedachten op neer te pennen. Alleen is dat voornemen om voornemens te maken ook alweer een voornemen en vraag ik mij of of we niet 2009 zullen inrollen alvorens ik zo'n lijstje gemaakt heb. Want ik wil het dit jaar serieus aanpakken. Gewichtig. Waar wil ik naar toe ? Wat met al die dingen die ik zuchtend zeg 'dàt zou ik ook wel eens willen doen', maar die er nooit van komen ? Meestal zijn het niet eens straffe dingen. Bepaalde cursus volgen bijvoorbeeld. Een andere sport uitproberen. Een nieuw intressegebiede exploreren.

Soit, ik moet nog een blad vinden... (en tijd ?)

There is no such thing as bad weather,

just soft people.

Bill Bowerman

Zo luidt het citaat citaat van Runnersworld dat ik vandaag in mijn mailbox kreeg.

Nu en dan ben ik heerlijk soft, zoals vorige week, maar deze week best goed bezig !

Anderzijds, als mede-oprichter van Nike kan je maar beter zeggen dat alle weer goed is ! Kwestie van de verkoop niet afhankelijk van het weer te maken !

Santa Run

Natuurlijk wil ik erbij zijn ! Het zal een huzarenstukje worden om er bij te kunnen zijn, maar iedereen in mijn omgeving doet alvast heel hard z'n best ! Ik zit immers met een vervelende deadline net middernacht na The Santa Run.

it's raining again

Regen houdt mij niet tegen om te gaan lopen. Toch niet als het om korte loopjes gaat als 5 km bijvoorbeeld. Het regent ook niet altijd, zeg ik mezelf dan, volgende keer beter. Maar met die loopjes van 5 km kan ik het natuurlijk niet trekken. Eén keer per week moet er een longrun gelopen worden. Zeg maar minstens het dubbele. Dus schuif ik wat met mijn trainingen, doe ook de heuveltraining in de regen (met gevaarlijke modder als uitschuiver) en ik blijf denken : één van deze dagen zal het wel niét regenen en dan kan ik lekker genieten van een ontspannen, niet op snelheid gefixeerde longrun.
Maar het blijft regenen. Dagen aan een stuk. En niet een beetje.
Regen betekent (voor mij althans) per definitie harder lopen, want een half uurtje in de regen lopen valt wel mee, maar een uur ? Dus lang én snel lopen ?
Ik weet niet eens of ik dat kan !

it's raining again...

Cmon you little fighter
No need to get uptighter
Cmon you little fighter
And get back up again
Oh get back up again

Nostalgie is het :

doodmoe

Ik ben doodmoe. Of ziek. Of er zit iets in mijn lijf. De grens tussen mentale en fysieke vermoeidheid is moeilijk te zien. Nog één dagje naar het werk en dan : uitslapen. Niet dat daar ooit veel van in huis komt, het lichaam is immers zo gebiologeerd door de klok dat het pas went aan het late uur als het maandag is, niet praktisch dus. Lang slapen : tot 8 uur, heerlijk.

Nu de loopkleren aan. Een kort loopje van 5 km.

Omdat ik weet dat het anders allemaal nog veel erger wordt.

Lopen als afschudden, als het optimaliseren van het lichaam. Het bestaat.

Overtraining ook. Dat zeggen* ze hier toch.

* Dat ik teveel zou lopen, zeggen de criticasters. Dat ik daarom zo moe ben. Dat kan natuurlijk meespelen. Maar als ik niet loop, lijkt het alsof het alleen maar nog donkerder wordt, het lichaam nog meer inslaapt. Is dit logica die alleen lopers begrijpen ?

Loopblog

De loopblog gaat er weer uit. Ik heb er maar één berichtje op gepost en al vergeten dat het vorige loopblogje eigenlijk op dié blog moest.
Lezen, lopen, werken, mijmeren, het 'loopt' allemaal zo door elkaar dat het artificieel voelt om ze uit elkaar te halen. Dus alle loopblogjes komen hier !

Zo heb ik een paar weken geleden besloten om te trainen voor de 10 mijl van Antwerpen. Ik had even gepiept bij Asics en daar bleek het bij het invoeren van mijn huidige gegevens (ik loop momenteel 10 km) een haalbare kaart. December, Januari, Februari, Maart ... nog 4 maanden om mijn longrun uit te breiden met 5 km. 10 mijl in atletiektermen zou immers 15000 meter zijn en geen 16. 093 meter. Oef, dat scheelt toch weer iets !

Het trainen voor die 10 mijl valt niet echt mee. 10 kilometer lopen gaat goed, maar de snelheid is bijlange niet als deze die ik bij de 5 km loop en de vermoeidheid stapelt zich op. Ik mag mij echter gelukkig prijzen dat ik zo goed als nooit last heb van eender wat. Na zo'n longrun voel ik mij de dag daarop wat vermoeider maar nergens spierpijn of andere pijntjes. Hip hip hoera !

Tegen alle advies in combineer ik mijn longrun echter altijd met heuveltraining wat misschien meteen de vermoeidheid én de trage snelheid verklaart. Maar tja, ik heb zo'n leuk parcours van 10 km ... Zoals te zien op het hellingsschema zijn het vooral de laatste 2 km die als heuveltraining kunnen tellen ...

Joepie !

Loopweer !
Vrije halve dag !

kerstlijstje

Een kwart jaar geleden wist ik wat mijn favoriete nieuwjaarscadeau's zouden worden : (digitaal)loopgerief. Aanvankelijk was ik behoorlijk verliefd op het huwelijk van Nike en de nano-Ipod, muziek en continu feedback over de gelopen afstand en snelheid. Tot ik tot inkeer kwam en besefte dat dit mij gruwelijk op de zenuwen zou werken. Het 'afstands'probleem wordt immers op prachtige manier opgelost door de kaarten van Google (via runnersworld traininglog) en snelheid meten is een kwestie van de regel van drie toepassen. Een stopwatch is voldoende.
Een foot-pod zou mij dergelijke gegevens ook kunnen geven, zij het na het loopje. Alles zou netjes geanalyseerd kunnen worden. Hmmm... Met een Garmin-toestel zou ik zelfs een ware GPS aan mijn voeten hebben. Tot ik weer dacht dat een simpel logboekje mij eigenlijk al voldoende gegevens geeft, en runnersworld biedt ook mooie gratis statistieken.

... geen digitale dingen dus. Ik wil blijven genieten van het lopen. Ik volg wel mijn afstand en mijn snelheid, met als enig doel om mijn trainingen een beetje gericht te doen zodat ik progressie maak.

en wat de loopcadeautjes betreft mag manlief mij op een paar nieuwe loopschoenen trakteren, want ik ben de 1000 km voorbij ...

Dwars door Hasselt

Het was weer geweldig en ik heb veel bijgeleerd. Omdat ik ziekjes was stelde ik mijzelf als doel om rustig te lopen, de MP3 speler in de oortjes en enkel en alleen mijn eigen snelheid te lopen.

Het resulteerde opnieuw in een besttijd die een halve kilometer per uur hoger lag dan de wedstrijd vorige week. Dus ben ik meer dan tevreden. Ik was ook helemaal niet moe en voel nog altijd niets van de wedstrijd.

Ooit heb ik zo eens een schitterend examen gedaan. Ik was zo zenuwachtig dat ik de prof een "F" vroeg. Die man ging er gelukkig niet op in en zei : we zullen beginnen met die F maar beantwoordt toch maar de vragen. Het resulteerde in een dubbele A. Ik was zo op mijn dooie gemak omdat ik toch niets te verliezen had dat ik in discussie durfde gaan (filosofie). Uiteraard had ik dat te danken aan regelmaat van studeren (braaf studentje !).

Hetzelfde is vandaag gebeurd. Zo erg bewust dat ik toch niets kon verliezen heb ik mijn beste tijd ooit gelopen.

Voorlopig hebben het liefje en ik wel even genoeg van wedstrijden en willen we het even beperken. Het lopen zelf kan ik niet missen. Als ik twee dagen niet gelopen heb ben ik zo onrustig dat ik gewoon weg naar buiten moét, weer of geen weer. Om verveling tegen te gaan loop ik per week 1 korte loop op snelheid, eentje van een gemiddelde afstand en één 'long run' voor uithouding. Ik verplicht mezelf nog altijd tot looprustdagen, uit pure schrik dat ik mezelf anders blessures loop. Misschien mag ik na een jaar lopen wel iedere dag lopen. Tenslotte ben ik nog altijd maar een beginner (april 2007 : eerste keer 3 minuten een ramp !).

Moet ik een loopblogje beginnen ? Soms vraag ik mij dat af. Het komt er wellicht niet. Omdat ik nog andere passies heb zoals lezen bijvoorbeeld. En daar wil ik best ook 'mijn ei' over kwijt.

Voor de niet-liefhebbers van lopen kan ik dus alvast zeggen dat ik wat 'kalmer' zal zijn met mijn loopenthousiasme. Of het wordt toch een tweede blog !

waar blijft die energie ?

Met collega G. en K., beiden "gediplomeerd in L.O.", en O., gespecialiseerd in atlektiek had ik vandaag een sterk gesprek. De laatste drie maand ben ik meer dan tien kilo afgevallen (flink hé), eet ik alleen nog maar gezond en mijd ik alle suikers, train ik op zeer regelmatige basis én ga ik rond tien (jawel !) al onder het dons. Met al die inspanningen en gezond leven had ik als allerlaatste toch wel vermoeidheid verwacht.
Ik heb wel meer energie, maar dat is hoofdzakelijk na het lopen. Wanneer ik s'morgens uit het bed moet of er een lange dag voor de boeg is, lijk ik niet sterker of fitter dan mijn collegas-snoepers-asportivo's. Wat een teleurstelling !
Mijn gediplimeerde-motivators-voor-sport wilden mij nog troosten met het feit dat ik er 'toch heel goed uitzie' maar het wou niet lukken.
Tot collega O. (de atletiekspecialist dus) nuchter zei : wie loopt wordt moe.
Zo simpel is dat.

Vandaag is de bevestiging voor Dwars door Hasselt per post toegekomen. Ik kan mijn borstnummer en chip halen voor de loop. Manlief heeft besloten om ook mee te lopen, 3 km samen met onze R. Knap !
"Dwars door..." is een soort volksevenement waarbij het lopen geheel en al feestelijk wordt ingekleed. Ik ben er klaar voor wat training betreft, maar het lichaam is langzaamaan oververmoeid aan het raken van de combinatie kilometers & trainingen opdrijven, plus herfst- en andere kwalen en kwaaltjes.
Toch wil ik er bij zijn, al is het maar om het zalige gevoel naderhand.

Salsa !

Cumbia ? Beauté... en wat is het nog allemaal. Vandaag liep de Salsa helemaal niet lekker. Voeten over elkaar, manlief zus, ik zo, wat klonk het allemaal ingewikkeld. Salsa is anders wel een heerlijke dans. Je zou op slag nog verliefder worden op je partner want de passie spat er bij momenten van af.
Maar niet vandaag. Want we wisten beiden niet meer waar we het hadden, waar we elkaar moesten vinden, met als gevolg dat het meer trekken en sleuren was dan iets anders.
Waar blijft die passie van de salsa ?

Oefenen oefenen oefenen Kaat !



Zoals het hier gaat is het natuurlijk wishfull thinking ! Maar de muziek zegt alvast iets over het snelle (!!!) ritme.

allerlei microbes

Allerlei microbes in het lichaam. Zoals de wedstrijdmicrobe. Het liefje en ik hebben beiden een wedstrijd gelopen zaterdag. Ik haalde er meteen een 'besttijd'. Ik zag de wedstrijd als een combinatie van een gewone training, het opdoen van wedstrijdervaring en het leren omgaan met stress. Mijn lopen heeft sowieso veel van doen met het leren omgaan met stress en het 'laten gaan' van stress. Lopen is immers enorm déstresserend.
Naar verluidt schrijven sommige dokters hun patienten looptraining voor om om te gaan met stress of depressie. Gelukkig lijd ik niet aan het laatste, maar lopen maakt me wel gelukkig. Wanneer ik thuiskom van een loopje voel ik mij altijd 'happy'.

Lopen versterkt ook het zelfvertrouwen. Iedere keer wordt er een stukje (een afstand) 'veroverd'. Tenslotte leert lopen mij ook om goeie maatjes te zijn met mijn lichaam. In zowat alle boeken staat dat je moet 'luisteren' naar je lichaam en dat leer ik echt wel door het lopen. Zo is het voor mij nog altijd belangrijk dat er hersteldagen zijn.
Tijdens mijn eerste wedstrijd vond ik geen eenheid tussen lichaam en geest, vond mijn ademhaling niet het juiste ritme en dus ook de benen niet. Het is boeiend om te zien hoe ik gisteren 'verstandiger' gelopen heb : niet te sterk gestart maar ook niet te bang, niet panikeren als het even slecht gaat maar misschien net iets rustiger gelopen, de steile heuvels met kleine stapjes genomen.

Toch moet ik nog veel leren, heel veel. Thuis loop ik immers nog altijd regelmatiger en wellicht ook gezonder. Ondanks de 'verbeterde' prestatie voel ik dat ik het gisteren nog niet echt goed gedaan heb, waarmee ik het niet heb over snelheid. Aan snelheid ben ik nog lang niet toe.
De afstand was een makkie, maar mijn lichaam voelt zich vandaag niet zo tevreden over wat ik gisteren gedaan heb.
Mij laten opjagen door anderen ? De lat te hoog gelegd ? Hoe dan ook, vandaag was het, geheel tegen mijn zin, in inactief dagje. Dat was lichtelijk frustrerend. Het liefje deed gezwind intense crosstraining van een uur. Gelukkig kan ik daar al beter mee om. Mannen hebben meer spieren. Waarschijnlijk zal hij met evenveel training altijd beter zijn.
Dus veel geleerd de laatste (loop-)dagen. Mooi meegenomen !

om een depri week af te sluiten...

... besloot ik om vandaag mee te lopen met 'Dwars door Mechelen'.

Eerst wat uitleg over die depriweek. Er is natuurlijk die arm waardoor ik mij vreselijk beperkt en gehandicapt voel. Maar toen was er ook nog de auto die maandag iets te enthousiast een paal omarmde met destastreuze gevolgen.

Gevolg : (de rest van het lichaam) compleet verstijfd, zorgen rond een nieuwe auto maar bovenal een zelfvertrouwen onder nul. Hoe kan ik nu zo dom zijn om een paal ... enzovoort.

Dus moest ik iets doen dat mij een beetje zou 'opkrikken'. De benen doen het nog goed, vooral het bovenlichaam is verstijfd. Zou je dan kunnen lopen ?
Het plan lijkt volledig gelukt. De beentjes deden het goed, al zeurden de armen en het bovenlijf continu en doen ze dat nog. Dus heb ik toch al de helft van dat lijf weer 'op de been'.

Naar mijn gevoel (ik heb niet eens naar de exacte tijd gekeken) heb ik goed gelopen, maar ik moet morgen de "Gazet van Antwerpen" kopen om de uitslagen te zien. Niets op het internet, 'exclusief' in de krant, stond er.
Een beetje spijtig vind ik dat, zeker als je bedenkt dat het inschrijfgeld behoorlijk hoog lag ... Maar genoeg : eerste stap naar normale kaat is gezet !

helemaal mee eens

"Taking charge of your body

can help you take charge of your life.

And that power can help you

go wherever you want to go, every single day."

Cheryl Bridges Treworgy,
competed on five U.S. World Cross-Country teams

(1968, 1969, 1970, 1974, and 1976)

heerlijk speelgoedje !

Via runnersworld heb ik een heerlijk speelgoedje ontdekt. Je kan er via je runnerslog immers je route op kaart aanduiden en er wordt onmiddellijk berekend hoe lang je route is. Nog knapper is dat je je route ook nog eens via sateliet kan zien én de hoogteverschillen in beeld kan brengen.

Je kan deze sattelietkaart, met aanduiding van je route ook op het internet zetten, maar hier wil het nog niet lukken. Het fotootje is dus geen foto van mijn route (die gelukkig in veel meer groen ligt !)

Mits je de tijd ingeeft, hartslag enzovoort berekent het programma ook je snelheid en zet het alles in mooie statestiekjes.

Wil je een nieuwe route 'uitproberen', dan kan je dit nu eerst via de sattelietkaarten. Je weet meteen hoe lang je nieuwe route is en hoe groot het hoogteverschil is.

Kortom : geweldig !

man versus vrouw

Ik loop graag. Wat zeg ik ? Ik ben dol op lopen.Ik loop al jaren maar iedere keer liet ik het ook weer liggen en moest de conditie weer opgebouwd worden, was het weer (schijnbaar) beginnen van nul, oftewel zoveel minuten lopen, zoveel minuten wandelen. De minst aangename periode. Want leuk wordt het pas als je lang kan lopen. Minuten lang, kilometers lang is daarbij niet zo belangrijk.

Het liefje-alias-echtgenootje is door mijn enthousiasme ook begonnen met lopen. Bij de eerste training liep dat al mis. Hij stormde als een bliksemschicht iedereen voorbij en moest voortijdig opgeven. "Ik kan niet zo lang lopen als jij", zei hij dan. Maar hij liep wel snel, heel erg snel.

Sedertdien houden we onze looptrainingen gescheiden. Ik loop het liefste alleen. Het staat in mijn top drie van ontspanning. Een dikke week geleden liepen we dan wel een wedstrijd maar het was afzien. Ik zal alleen maar de anderen. Die sneller waren natuurlijk. Die minder rood waren.

Vandaag liep het weer mis. Het liefje bleef maar aandringen dat we nog eens samen moesten lopen. Want het liep niet zo goed met z'n lopen, zei hij, en ik zou hem motiveren om lang te lopen. Want ik ben een 'lange loper', motiveerde hij mij nog.
Ik liet mij weer verleiden. Amper twee kilometer hield hij het op mijn tempo vol en zoefde me dan weer als een bliksemschicht voorbij. Ik zag de rode stip altijd maar kleiner worden en verder van mij af glijden.
Daar ging mijn zelfvertrouwen. Ik zag alleen de rode stip. Sneller, beter, atletischer. Na 2,5 km keerde ik om en liep dezelfde afstand terug naar huis.

Hij kwam iets na mij thuis. Met een afstand die veel groter was natuurlijk. En een zelfvertrouwen ook al evenredig veel groter.

Ik loop nooit, nooit, nooit meer met een man !

Eerste wedstrijdloop


Met bovenstaande nummers hebben we onze eerste loopwedstrijd gelopen. Het Liefje-alias-Echtgenootje en ik. Totaal onvoorbereid behalve dat ik wist dat ik de afstand kon lopen. Ik loop al enkele weken zonder veel inspanning 5 km, en dit was een wedstrijd van 4,5 km in Herselt, Antwerpen.
We zijn twee groentjes, midden april pas moeizaam begonnen met '2 minuten lopen'. We zijn nog nooit naar een wedstrijd gaan kijken laat staan dat we wisten hoe zoiets ineen zat. Een mooie prestatie leveren was niet eens onze ambitie. We wilden meedoen en de wedstrijd uitlopen als een soort examen voor onze Start-to-Runtrainingen.
We zijn geëindigd in het laatste groepje. Zonder schaamte. Samen over de meet. Niet uit romantiek maar uit toevalligheid.

Lopen op je eentje aan het thuisfront is echt iets anders dan een wedstrijd lopen. Hoe zeer ik mij ook had wijsgemaakt dat ik niets te verliezen had - juiste gedachte ! - ik was toch zenuwachtig. Ik vond maar heel slecht mijn ritme en ik kreeg mijn ademhaling niet afgestemd op mijn stappen. Normaal gezien moet ik daar niets voor doen, gaat dat allemaal van zelf, maar pas na 3 km had ik door dat ik werkelijk zou moeten 'bijsturen' en bewust met die ademhaling bezig zijn.

Een stuk van het parcours ging over gras en dat viel dik tegen. Ik heb nog nooit op gras gelopen. Tenslotte waren de laatste 500 meter een en al klim. Met mijn vlakke parcourstraining ook een nieuwigheid.

Het laatste groepje (onbekenden) feliciteerde en bemoedigde elkaar. Een geweldige solidariteit : nee, wij zijn niet de tijdlopers maar we doen het toch maar ! We kregen een goodiebag en drank maar bovenal waren het Liefje-alias-Echtgenootje bijzonder fier op onszelf. We genoten van onze prestatie. En dat we het samen gedaan hadden, was nog zo leuk !

Op naar de volgende !

beat the heat

Het zondagsritueel dat anders zo traag - doucement - gebeurt, kreeg vandaag een vaart. Zowel het echtgenootje als ik wilden onze portie sport en met de voorspelde 30 graden zou dat bijzonder zwaar worden.

Uiteindelijk werd het toch bijna elf uur voor we in ons sportplunje konden vertrekken. Hij op de fiets voor zo'n 30 km, ik met de loopschoenen aan om een onderhoudsloopje van 5 km te trekken. Ik liep het zonder problemen, maar toen ik het dorp terug inliep zag ik op de lichtkrant van de plaatselijke kapper 27 graden staan. De spieren hadden er niet echt last van, maar het hoofd leek zo langzamerhand te overhitten, ook al liep ik beschermingsgewijs en voor het eerst met een pet op.

Toch waren we beiden tevreden met het traject. We did it again ! Blijft het echter zo warm, dan zullen we onze trainingen echt naar de vroege ochtend moeten verhuizen. Dat wordt vroeg opstaan !

Langzamerhand worden wij hier echt sportief. Onze gesprekken gaan over onderwerpen die we 3 maand geleden voor onmogelijk gehouden hadden, zoals het deelnemen aan een stratenloop, het verhogen van het aantal kilometers per training en het uitdenken van nieuwe routes.

We merken ook dat we alletwee door de sportmicrobe gebeten zijn. Het is bijna verslavend aan het worden ! Doordat we beiden de voorkeur aan een andere sport geven (hij fietsen, ik lopen) maar toch beiden sporten beoefenen wordt het hier allemaal ook keurig én gezond afgewisseld.

Runnersweb en Runnersworld over lopen in warm weer.

In opleiding

Al vindt het liefje de Tour minder belangrijk dan de Klassiekers, dit is alvast mijn leesvoer :

Gelukkig ken ik al een paar jaar het verschil tussen de gele, de groene en de bolletjestrui. Waar ik nog altijd het hoofd over breek is het ploegspel. Toen liefje voor het eerst zei dat wielrennen een ploegsport en geen individuele sport is, viel ik zowat achterover.

Hoezo, rijden ze dan niet om als eerste te eindigen ?

De zucht op liefjes gezicht deed vermoeden dat ik nog veel, heel veel moet leren.

Dip. Diepe dip ? Dip.

Binnen 10 minuutjes sta ik opnieuw klaar om aan mijn looptraining te beginnen. Les 23, oftewel 1 x 10 minuten lopen en 2 x 12 minuten lopen met 1 minuut wandelen tussenin. Het is niet dat ik denk dat het niet zal lukken, ik wéét dat ik het kan en de vorige keer was er maar 1 rustpauze, zij het van 2 minuten.

Maar ik lijd aan verveling. Saaiheid. Ik verlies het doel uit ogen. Of liever : ik word wat ontmoedigd dat ik de deadline van eind juni niet zal halen.

Officieel heet het : 5 km aan een stuk lopen. En dat moet kunnen zeggen ze, als je je netjes aan de Start-to-Run trainingen houdt.

Maar was ze vergeten is dat de STR-trainingen geen rekening houden met snelheid. Zo loop ik die trainingen wel netjes uit tot op de second, of ik gooi er zelfs een minuut bij, ik haal echter niet de veronderstelde 10 km per uur. Want dat is het toch : als je op het eind van de rit een half uur kan lopen, volgt het 'examen' van de 5 km.

Het liefje daarentegen, sloeg gewoon een maand training over (12 trainingen) en kan welliswaar minder lang lopen dan ik, maar hij haalt toch 11 km per uur. Frustrerend !

Och, dit is echt een Dip. Een dikke DIP.

Update : nou ja, het ging. Zonder de tong op de grond te moeten slepen. Het lichaam zegt me 'dankjewel'... Voorlopig haal ik mijn motivatie uit rationele overwegingen : ik word zeker fitter en energieker ! Maar ik hoop toch dat de funfactor gauw terugkeert, want daar heb ik wééééken mogen van genieten !

Onervaren

Het staat zowat in àlle boeken over lopen : herstel is belangrijk. Daarmee bedoelen ze dan doodgewoon herstel van een training. Blijkbaar moet je lichaam terug op adem komen en herstelt het zich niet alleen in de rustpauze, het versterkt zich ook.
Nu zit ik nog maar altijd in de aanloop van een betere conditie (dwz 5 km lopen zonder problemen), en zal dat lichaam sowieso wel de rust nodig hebben van mijn onverwachte inspanningen, maar meestal kan ik niet wachten om wéér te gaan lopen.

Eind vorige week werd ik echter geplaagd met het griepvirus. Ik had het dinsdag tijdens het lopen al een beetje gevoeld : een toegenepen droge keel. Tegen donderdag zaten de longen gewoon vast en begon het koortsmetertje te piepen.
Het hele weekend dan maar 'gerust', of zal ik zeggen 'hersteld'.

Nu is het terug dinsdag en de luchtwegen zitten nog altijd vol slijm. Er zitten proppen in mijn oren. Ik zweet met te pletter - en ben niet eens aan het lopen.

Maar het schuldgevoel en de angst groeit. Ik was zo goed bezig, zegt het stemmetje binnenin, straks moet ik helemaal herbeginnen. Hoeveel achterstand loop ik zo niet op ?

Dit is dus het stemmetje van de onervaren loopster. Want ik weet niet of het goed is om te lopen. Straks ga ik lopen en misschien loopt het helemaal niet lekker, waardoor ik gefrustreerd terug naar huis kom... (Ik hoop o zo van niet !)

Les 19 Start To Run : 4' lopen, 1' rust, 6' lopen, 2' rust, 7' lopen, 2' rust, 8' lopen. (Totale training : 32 min.)

Update : Het ging heel goed. dus geen frustratie. Volgende les 4 x 8'. Dat 'lijkt' mij weer een grensoverschrijding, maar zo denk ik er meestal over als het iets nieuws is. Het lopen was dus geen probleem, geen noemenswaardige grotere inspanning dan anders, maar 'the fun' zat er helemaal niet in, ook niet 'na' het lopen. Ik zal dit maar op het conto van die griep schrijven...

Natuurtalent

"Jogging through the forest is pleasant,
as is relaxing by the fire with a glass of gentle Bordeaux
and discussing one's travels."

Kenny Moore, Oregon distance great

"Natuurtalent" zo klonk het tussen mijn oren toen ik bezig was aan de 15de les van Start To Run. Concreet is dat 2 min lopen, 3 min, 4 min, 5 min, 6 min, 7 min, met daartussen 2 minuten wandelen. Ik deed het zonder moeite, alsof ik na een paar weken eindelijk mijn (traag !) tempo gevonden heb en lichaam, geest en ademhaling in één zijn gevallen.

Ik vind het heerlijk om te lopen, het is voor mij de beste drugs, het beste kalmeermiddel, de meest efficiente ontstresser. Ik krijg er een ware energyboost van. Tussendoor gaan zelfs de wijzertjes van de weegschaal naar links, ook al mooi meegenomen.

Half april ben ik begonnen en toen lag ik 'plat' na de minuut opwarming. Ik moest het hebben van pure wilskracht en de dag training werd altijd gevolgd door een dag vermoeide benen en een ongewillige heup. Verbazend was dat niet, mijn conditie was dan ook nul en ik sleepte (en sleep) heel wat kilo's teveel mee.

De inspanning wordt iedere keer verhoogd, dus dacht ik dat ik altijd zo zou sukkelen. Ik weet ook (uit ervaring ?) dat je geen fysieke inspanningen volhoudt als het louter en alleen op wilskracht is. Op een gegeven moment moet je een return krijgen. Mijn drijfveer was : meer energie krijgen, minder snel uitgeput als ik een paar trappen moest doen.

En kijk : na iets meer dan een maand heb ik meer teruggekregen dan verwacht : ten eerste ben ik fier op mezelf. Verder heb ik er ongelooflijk veel plezier aan. Ik word er zelfs vrolijk van. En ja, ik voel mij ook energieker, stressbestendiger.

Dus dankjewel Mieke Boeckx voor het schema dat echt werkt, nog veel meer dankjewel aan Evy Gruyaert die zo enthousiasmeert met leuke muziek dat je de tijd vergeet.

En aan allen die twijfelen : gewoon doen !

Mambo n° 5 !

Vrijdagavond heerlijk genoten van een Salsa-initiatie. Het zal wel aan de leraar gelegen hebben want deze kreeg in een mum van tijd het hele volkje aan het dansen. Sommigen met de leeftijd van grootouders, andere nog maar net schoolrijp. Plus alle leeftijden daartussen !
Geen looptraining vandaag maar toch zweten voor het goede doel, schudden die schouders, wiegen die heupen.
Deze Cubaanse dans bracht meteen de zomer terug.



Ik ben nog altijd aan het swingen !

Zelfkwelling (?)


Er moet worden gelopen ! Hop met de beentjes !


Maar hoe enthousiast ik het hier ook schrijf, door het raam zie ik alleen maar grijze lucht en miezerige regen. Prima excuus dus om niét te lopen. Ik zit in de vierde week, wat neerkomt op 2 minuten lopen, 1 minuut wandelen en dat vermenigvuldigd met 8. Een makkie zal u zeggen. Ik geef toe, het ziét er eenvoudig uit. Wie kan nu geen twee minuten lopen !?

Op Runnersworld vond ik 101 kicks in the butt oftewel 101 motivatieredenen om te lopen. Het kan mij niet overtuigen.
Zelf heb ik natuurlijk wel mijn eigen redenen. Zoals het feit op zich al dat ik het niet kan. Ik zou toch fit genoeg moeten zijn om een half uur na elkaar te kunnen lopen ? Als ik dat niet kan, dan heb ik toch een probleem ?
Tenminste, dat laat ik mij aanpraten. Want ik kan natuurlijk andere dingen. Het is niet al lopen wat de klok slaat.

Of toch ? Want zuslief loopt. (Ook zucht, puf, maar ze doet door.) Nichtjelief loopt al zeven minuten (hallo zeg !) aan een stuk terwijl ik haar al mijn hele leven ken als iemand die een hartsgrondige hekel heeft aan lopen.

Wij, de familie Kaat dus, lopen en vinden het niet leuk.
Ik herinner mij gelukkig een loopperiode uit een vroeger leven waar ik het héél erg leuk vond.
Dus met die herinnering trek ik straks weer de schoenen aan.
In de hoop dat het ooit leuk wordt.
En omdat het moet.

PS : voor wie een 102de motivatie nodig heeft : Morgen Begin Ik ! Je krijgt er gratis je personal coach die je emailt en motiveert. Alleen loopt hij nog niet voor jou !

Update : I did it ! YESSS !!! Lekker gelopen in de regen ! Inspanning ja, maar het gevoel achteraf en de zalige regendouche (alsof er nog geen regen genoeg was) waren heerlijk ! JOEHOE !

We doen verder

Gisteren niet op de Start-to-Run training geraakt en het daarom op een wel heel plezante manier ingehaald. Met persoonlijke coach Evy Gruyaert tussen mijn oren en aangepaste muziek lukte het zelfs beter dan in groep. "Je bent er bijna, nog een halve minuut, enzovoort..." Kaat met de MP3-speler op het hoofd, zweet zweet puf puf maar toch lekker genietend.

De grens tussen plezier en afzien is klein.
Maar daar zijn woorden voor, niet ?

Voor wie liever alleen loopt
Podcast Start-to-run ; ik heb voor het downloaden naar mijn (gewone) MP3 speler Juice gebruikt.

Start to run - already frustrated !!!





Vandaag begint het dus echt. Liefje huppelt al door het huis.
Wat een gedacht. Bij 26° beginnen met lopen ! Door de verhuis vind ik ook mijn helemaal-op-maat-loopschoenen niet.

Ik zal nog veel motivational talk nodig hebben !


Update : Drie kwartier voor de start van Start to Run huppelt het liefje niet meer door het huis maar is er van overtuigd dat we de weg naar het terrein (7 km x 2) per fiets moeten afleggen. Ik zucht en puf dat dit misschien wel van het goede teveel is, maar zijn optimisme kent geen grenzen. Frustrated Kaat ook koppige Kaat (ik zal mij niet laten kennen !!!) de fiets op. Heuvel op heuvel af (waar is mijn geliefd plat West-Vlaanderen ???). Tot overmaat van ramp rijd ik tot drie keer fout (woon hier pas) en is het liefje al uit het zicht. 5 minuten voor de looptraining kom ik met een rode kop aangefietst, een hele groep fitte mensen tegemoet.
Vooraan begint (???) de overoptimistische man (die van de blote benen en sportbeha's) met een opwarming die ik het best kan omschrijven als een minuut acrobatisch-lopen-met-risico. Het is een mengeling van lopen, huppelen, het imiteren van molenwieken, maar dan wel met meer dan 80 mensen opeen gepakt.
Dat was dus het opwarming. Voor mensen zonder conditie dus. (ha !)
Gelukkig heb ik het er zonder blauwe plekken vanaf gebracht.

Daarna begon de eigenlijke looptraining volgens Mieke Boeckx.
Wonder boven wonder ging dat altijd maar béter. Dit wil zeggen : de eerste minuut aan een stuk lopen viel mij zwaarder dan de laatste 3 minuten aan een stuk lopen. In een ver verleden nog veel gezwommen én gelopen herinnerde ik mij weer dat ik een Diesel ben. Ik moet op gang komen. Ik kom traag op gang en durf het daarom ook wel opgeven.

Soit. Hier zijn we dus. Na de eerste looptraining. Bezweet en morgen zeker en vast met spierpijn. We keep on going !

mannen !

Laat ik een schatting maken. Met 80 mensen zaten we daar op de info-avond van start to run. Sommigen al heel sportief gekleed, anderen, zoals wij - duidelijk tussen twee tuinkarweien door.
Ook geschat : zo'n 6-tal begeleiders.

Na de nodige acknowledgements van de diverse participerende groepen, begon de echte info. Als 'voormalig' loper heb ik weet over de noodzaak van goede loopschoenen en ken ik zelfs mijn pronatiegraad. Ik weet dat het belangrijk is om te drinken en dat vrouwen een goede sportbeha moeten dragen. Niets nieuws onder de zon.

Toch liep er iets mis in de informatie-overdracht. Zo erg zelfs dat ik mij steeds kleiner, dikker, zwaarder, lomper, zonder conditie enzovoort ging voelen.

Kwam het door de ietwat macho-achtige types, die 'terzijde' over hun marathonervaring spraken en nu en dan opmerkingen lieten vallen in de zin van 'lopen is leuk om naar de vrouwen te kijken ?'. Kwam het door de dokter die plots een uiteenzetting deed over MBCT, een therapie met wijsheden uit het oosten, die volgens mij niets te maken had met het lopen zelf ?
Kwam het door het bijna uitsluitend mannelijk begeleidingsteam dat bleef hameren dat zelfs de vrouw met de slechtste conditie het aankon ?

Het liefje, (man dus) kon met alle grapjes over vrouwen lachen en merkte niets van de continue seksistische en paternalistische opmerkingen van de mannelijke begeleiding.
Voor mij vielen de woorden 'vrouwen', 'mooie blote benen', 'het gewicht van de borsten' ietwat teveel.

Met bevende (bedekte !) beentjes zal ik maandag beginnen.

Contrast


Het liefje wou mij gisteren het huis uit. Wegens 'hoogdag'. Lees : De Ronde van Vlaanderen. Voor hem zowat het (sportief ?) hoogtepunt van het jaar, al zegt hij dat ook bij een heel aantal andere koersen.
Soit. Hij geloofde niet dat ik de hele tijd stil zou kunnen zijn (gelijk heeft hij) en hij vreesde dat ik op de spannendste momenten plots een inval zou hebben aangaande de inrichting van onze tuin. Goed. Hij gewonnen. Geen zin hier om naar al die tweewielers te kijken.

Het werd, in voorbereiding van de volgende week te beginnen start to run, een wandeling in Tongeren. Ik zette er flink de pas in zodat de hartslag naar omhoog ging, het lichaam gezond ging zweten en ik al mijn spieren in werking zette ! Het was weerom een heel mooie wandeling : langsheen de Romeinse muren, maar ook door bosachtig gebied.

Rond drie uur had ik de wandeling er al op zitten. Veel te vroeg om al huiswaarts te keren. Want thuiskomen midden in de 'finale' zou zeker niet gepast zijn.

Dus stapte ik verder naar de Gevangenis van Tongeren. Nog geen twee jaar gesloten en nu tijdelijk opgesteld voor het publiek. Van het zonnige buiten en genieten van het wandelen naar de duisternis van kleine cellen en elk gebrek aan een glimpje 'buiten'. Ik kreeg het er echt benauwd. Verrast was ik door de beperkte ruimte van de cellen, 2,8 x 2,5 m, maar daar moesten dan ook twee bedden in (zie foto), een tafel, een lavabo, een televisie en moesten de weinige bezittingen van de gevangenen worden gestockeerd. Tot overmaat van ramp 'woonden' ze daar met z'n drieën, zodat er altijd iemand op de grond moest slapen. Nog altijd hing er een soort gebakken lucht van teveel mensen op elkaar zonder frisse lucht.

Overal getuigenissen van gevangenen. Rustige getuigenissen. Over het leven. Weinig tot geen excuses gezien of gevoelens van boosheid. Veel gelatenheid.

Voor het eerst vraag ik mij af of zo'n straf werkelijk helpt. Je berooft iemand van zijn vrijheid, dat is één. Maar je dwingt hem ook om omstandigheden te leven die een mens niet echt menselijker of rustiger maken. Als afschrikmiddel kan het zeker tellen.

Na een uurtje stond ik weer buiten. Onder de stralende zon.
"Zou ik nog ergens heen gaan ?" vroeg ik mezelf af. Met de luxe van iemand die over vrijheid beschikt.

We gaan beginnen/we zijn begonnen !

Als het kriebelt moet je .... sporten ! Na een jaar verbouwingen (laat ons hopen dat dit 'spieropbouwend is) zijn we weer actief lid van onze wandelclub ! We bladeren op internet waar het te doen is, trekken onze wandelschoenen aan en hup weg zijn we. Zondag kozen we nog voor de 5 km, vandaag werden we met 6,4 km verwend door het prachtige Haspengouw.

Dit alles ter voorbereiding van het 'grotere' werk : onze deelname aan start to run. Ik heb jaren geleden (en spreekwoordelijk : kilo's geleden) gelopen en heb heimwee naar deze prachtige sport. Ik herinner mij van de vroegere trainingen dat het vooral een kwestie van langzaam doorzetten was, en met manlief aan mijn zijde én de goede begeleiding van de stedelijke sportdienst mag dit eigenlijk niet mislukken.

Dus lente : here we come !