Belgacom ergernis

Ik kan er een lijstje van maken. Maar goed, is Belgacom zoveel waard om mij druk in te maken ?
onze vaste lijn toont bij tijden tekenen van 'bezet zijnde', want niet het geval is. Gevolg : geen telefoontjes meer naar buiten en ook niet meer naar binnen.
Ik bel het gratis nummer via mijn GSM (hoop dat het inderdaad gratis is !) en een computerstem vraagt me mijn nummer in te geven met het bericht dat ze zo al de lijn checken. Dat kan enkele minuten duren zeggen ze.
Dus wacht ik meer dan enkele minuten, maar goed, de computer of wat dan ook is mijn lijn aan het checken dus alle begrip.
Fase 2 : de lijn is gecheckt en ik zal doorverbonden worden. Maar alle medewerkers zijn in gesprek. Dat duurt ook wel even.
Weerom : alle begrip. Als die mensen zouden moeten 'wachten' tot wij bellen zou het een dure bedoening worden.
Fase 3 : ik krijg iemand aan de lijn. En wat zegt die ? "We gaan uw lijn checken, dat kan even duren". Al heel wat minder begrip, want, hadden ze dat net niet gedaan ? Hebben ze me daarnet wat wijs gemaakt ?
Fase 4 : besluitvorming. Dat het aan heel veel zaken kan liggen, het probleem. Dat neem ik ook wel aan. Ik kan van alles doen. Toestellen controleren, stekker controleren of tja, als dat allemaal niet lukt, een technieker bellen. Ik zeg dat alles gecontroleerd is. De technieker krijg ik niet. Misschien later. Als ik alles gecontroleerd heb.
Net zoals zij doen dus : twee keer ?
Hoe efficient !

machteloos

Soms kan ik mij behoorlijk machteloos voelen. Soms is dat naar aanleiding van één voorval, maar erger is als het om een jarenlange situatie gaat. Als ik zie dat er na jaren niets verandert. Dat er veel gezegd wordt maar weinig gedaan. Als ik zie dat sommige mensen er in slagen om toch altijd de beste stukjes voor zichzelf te houden (en te krijgen) en dan nog niet tevreden zijn.
Het gebeurt wel vaker dat ik soms een jaar van tevoren kan zeggen : dit loopt gegarandeerd mis. Soms knikken er wat mensen maar er wordt niets aan gedaan. Eerst de paniekvoetbal : redden wat er te redden valt en na verloop van tijd beseffen : dit is hopeloos. Weten dat je meewerkt aan wat hopeloos is en er o zo veel krachten in steken. Tot het inderdaad helemaal misloopt. Niet dat ik er een speciaal oog voor heb, mensen rondom mij zien meestal hetzelfde als ik. Maar de structuren zijn log en zwaar.
Mensen hopen soms op wonderen. Ik weet niet waar ze dat halen. Dat wij dat zouden kunnen. Wonderen verrichten. Soms zijn ze kwaad als we ze niet verrichten.

het Spook van Mexico

Ik heb ongeveer 3 dagen in bed vertoefd. Met de griep. O wee. Dit is de eerste dag dat ik opgestaan ben en alle moed verzameld heb om van bed tot de keuken te wandelen. Dat lukte !

Ik ben een slechte zieke. Ik verveel mij te pletter. Een beetje ziek-zijn valt mee : dan kan ik zonder schuldgevoel uren lezen en naar televisie kijken en tussendoor rusten. Maar dit was een Griep van zo'n gehalte dat ik als een vodje bleef liggen. Waterige ogen. Een neus waar eerst van alles uitkwam en toen alles verdween in de longen. Ik zal je maar niet vertellen wat voor vieze dingen zich daar allemaal nestelden.

Een griep ! Midden zomer dan nog wel ! Op het eind van de vakantie ! En dat terwijl ik - omdat het eind vakantie was - weer net zo'n mentale energiekick had gekregen : dit en dat wil ik nog doen voor de vakantie voorbij is !

Maar het is dag 4 en het tij lijkt te keren. Was het de Mexicaanse ? Ik weet het niet. Ik denk het niet, maar hoe zou ik het ook weten ? De mededeling 'kaat en griep' was genoeg om iedereen hier uit de buurt te houden. Ik moest es die Mexicaanse hebben. Wat natuurlijk mogelijk is. Ik ben een sociaal beest, ben op reis geweest en nog van dat.

Sterk dat ik door zo'n kleine dingen weer o zo dankbaar kan zijn dat ik door de band genomen meer dan gewoon gezond ben, dat ik kan lopen, fietsen, dansen, zumba doen en nog van dat meer. Dat ik in ons zwembad kan liggen luieren en o zo genieten.

Vandaag aan alle mensen die ziek zijn en niet van het zonnetje kunnen genieten, en in het bijzonder voor de mensen die meer dan gewoon een griep hebben : ik bewonder jullie moed en als die ontbreekt, dan wens ik die jullie toe. Dan wens ik jullie toch zomer en zon toe, dat jullie er toch een beetje kunnen van genieten. En natuurlijk beterschap. Uiteraard.

3de vakantiedag

Het pak van UPS werd geopend en daar zat een nieuw pc in. Laat ons even doe alsof dat een verrassing en een cadeautje was, nog zoveel pret !
Manlief kon niet begrijpen dat ik het ding ongeopend liet staan. Zijn vingers jeukten gewoon. Maar voor mij is een pc een pc en er zijn er hier al heel wat de revue gepasseerd. Daarbij : 't zou weer wat worden : dat overzetten van programma's en documenten. Gelukkig heb ik er al een beetje ervaring mee en is er hier aan externe harde schijven geen gebrek. Of via het netwerk.
Het lukte meer dan redelijk.
Alleen - het klikt echt niet tussen ons ! - met de Ipod was het weer morres ! De Ipod is immers verbonden met een bepaalde bibliotheek en je kan de aangekochte nummers niet blijven verzetten. Ik wou er geen moeite voor doen en de aangekochte nummers werden opnieuw aangekocht. Tenminste, sommigen, 't is idioot om je hele bibliotheek opnieuw te kopen, al moet ik niet overdrijven, zoveel nummers zijn het nog niet en ze zijn bijna allemaal betaald met cadeaubonnen. Dat maakt de pijn minder.

Terwijl ik dit schrijf krijg ik wijselijk bericht van I-Tunes dat mijn bib niet op de I-pod raakt. Het is er ook 'maar' een van 8 gig. Goed, hij zal zelf aanvullen zegt hij vervolgens. Met die nummers die mijn voorkeur genieten. Hoe hij dat gaat doen is mij werkelijk een raadsel, want aangezien ik de voorbije nacht alle bestanden heb overgezet en dus niet de bib 'an sich' zijn er geen gegevens van mijn vorige gebruik overgezet.

Ik vrees dus alweer het ergste.
En mijn lopen ? Die zullen ook wel allemaal 'foetsie' zijn.

Spijtig dat er nog altijd geen goed alternatief bestaat !

Back to basics

Omdat ik het leven achterna loop en nauwelijks nog toe kom aan iets rustigs, heb ik mezelf vandaag getrakteerd op een lekker ontbijt. Ook al vind ik het ontbijt het lekkerste van de hele dag, omwille van tijdsdruk heb ik het de voorbije weken vaak laten staan, ondanks de verwoede pogingen van mijn echtgenootje om mij toch aan het ontbijten te krijgen.
Nu weet ik dat je in tijden van stress vooral niet moet gaan 'knoeien' met je eten en de tijd die je slaapt, het wordt alleen maar erger. Dus vandaag een poging gewaagd : maisbroodjes, krentebroodjes, sinaasmarmelade en een potje yoghurt.
Misschien geeft mij dit vandaag net genoeg energie om er weer (goed !) tegen te kunnen.
De krentebroodjes heb ik omwille van de suiker en het vet toch maar laten staan...

Als ik ook nog aan sporten toe kom ... wordt het helemaal goed !

vogelgeluid

Deze morgen hoorde ik vanuit de slaapkamer een vogel zingen. De eerste ?

Ik dacht : Kaat, het komt allemaal goed.

Lente, ik heb jou zo nodig !

het jaar loopt niet

Het jaar vlot niet. Het gaat zo snel en ik zal amper door hebben dat het ooit 2009 is geweest. Kom ik net van de dokter en blijkt mijn hals en iets onder mijn schouders geblokkeerd. Ik kan een hoop bewegingen niet meer doen, maar blijkbaar had ik die al 'afgeleerd' omdat ze pijn deden. In zekere zin - zo bleek - heb ik niet eens de tijd gemaakt om de pijn te voelen.

Als sporter denk ik altijd van mezelf dat ik zeer soepel ben, ha, je had me daar moeten zien zitten toen ze de oefeningen voordeed : ik leek wel een bejaarde dame ! De beentjes geen probleem, maar 'boven' zat alles vast.

De dokter trok aan mijn hoofd (letterlijk !), hield me in een soort wurggreep en deed de meest waanzinnige dingen met me. Plots hoorde ik 'krak' en kromp bijna ineen van de schrik, maar 't was een goeie 'krak' zei ze.

Ondertussen zit ik toch nog ineen gekrompen, wachtend om de volgende specialist die zal trekken en sleuren aan mij.

Voor één keer mag het. Letterlijk.

kerststress (2)

Waar, in hemelsnaam, hebben we de kerststal opgeborgen ?

kerststress ! (1)

Geheel en al aangepord door Frank dacht ik : deze keer wacht ik niet tot het allerlaatste moment met het voorbereiding van de kerstcadeau's en het kerstfeest. Shoppen is voor mij sowieso al een nachtmerrie, dus ditmaal moest ik echt alle moed bijeen verzamelen. Gelukkig er is bij ons in de buurt een groot winkelcentrum waar je allerlei winkels op één plek vindt. Ik dacht : dinsdagmorgen, dat zal daar piepstil zijn. Ha, dat was buiten die honderden 'hetzelfde gedacht' mensen gerekend. Omdat het lijstje groot was had ik al een selectie gedaan via de folders die hier aan huis in de bus zaten. Ik ga naar winkel één en zie heel andere prijzen dan wat in de folder staat. Ik denk : ik ga het toch maar eens vragen. De prijs aan de kassa was inderdaad de folderprijs en niet de prijs die er op stond. Winkel twee en zoveel inkopen verder hetzelfde. Er staat een andere prijs en dit keer simpelweg een dubbele prijs. Ditmaal stond er een hele rij voor de kassa en ik voelde me te beroerd om het te vragen. Waarom zetten ze er niet gewoon de prijs op dat iets kost ?
Tenslotte moest ik inktpatronen halen. Supersimpele zaak, want die hangen achter de kassa en het is maar een kwestie van 'nummer zoveel' te zeggen. Een boodschap voor manlief. 18 minuten moest ik wachten aan de kassa, want de man aan de kassa kreeg het ene telefoontje na het andere, waar door hij mij - en de andere wachtenden - niet kon helpen. Ik zeg hem 'inktpatroon nummero zoveel' en hij vraagt mijn telefoonnummer. Misschien zou ik het op een andere dag gezegd hebben maar ik antwoordde : moet ik mijn nummer geven om dat te kopen ? Hij knikte van nee en ging duidelijk kwaad verder. Ik wachtte netjes en hij vroeg waarop. 'Op het rekeningetje' zei ik vriendelijk. 'Dat hoeft niet,' zei hij, 'op inktpatronen geven we toch geen garantie'. Alsof ik de ergerlijkste klant was en totaal ongemanierd keek hij naar de volgende klant met een blik van 'scheer je weg ' ! "Eu, voor de belastingen ?" zei ik stilletjes. Want inktpatronen zijn werkkosten.

Ik kwam doodgedeprimmeerd terug thuis. Het sneeuwde. Ik had een duurloop van 12 km in het vooruitzicht ! Zal wel wezen, met zo'n weer. Nu was het 'cadeau dat in de winkel dubbel zoveel kostte als in de folder', iets voor mij. Ik had het niet gekocht. Op de keukentafel lag de folder open. Ik had gelijk. De prijs was gehalveerd.
Nu nog door de sneeuw terug ? Grrrrrrrrr !

ooit had ik conditie

Zo lijkt het toch. En die 'ooit' is nog niet eens lang geleden. Gisteren ben ik nog es gaan lopen. Jawadde ! Ik lijk zo ontzettend oud. Dat ik in oktober een halve marathon ga lopen, jongens, hoe ga ik dat doen ? En rond mij zijn er heel wat die ... super sportief zijn.

Zo schetste het liefje zijn 'ideale dag' vandaag : eerst een flinke fietstocht, dan naar de bergrit van de Tour de France kijken en dan nog een fietstocht. Nummer 1 en 3 met mij. Ik voelde nog mijn spieren van gisteren, en nu alweer op de fiets ?

Maar hij wou het zo graag. Wat doe je tegenover zoveel 'samen willen' ?

Meefietsen dan maar. Ik zeg nog : toch niet te ver hé ? Net geen 30 km is het geworden.
Wanneer komt die conditie terug ?

mannen hebben het voor het zeggen

O frustratie alom ! Wij zijn 2 jaar officieel getrouwd en moeten dus nu pas gezamenlijk onze belastingsaangifte invullen. Na jaren mijn eigen boontjes te hebben gedopt gaat dit werk plots (tegen mijn zin) naar manlief. Hij heeft er niets voor nodig, zelfs mijn 'token' of paswoord niet. Via "My Minfin" staan al mijn gegevens al ingevuld (wedde, voorheffing, giften, pensioensparen) en ja, de belastingsdienst gaat er van uit dat zijn rekeningnummer wordt gebruikt. We kunnen natuurlijk wijzigen, maar dan zijn we verplicht ons IBAN nummer te gebruiken, wat wij als gewone Belg niet kennen.
Bij kadastraal inkomen staat ook altijd mijn man vermeld. Hetzelfde bij alle mogelijke belastingenpapieren of officiële documenten : die staan gewoon op zijn naam, al betalen we natuurlijk gezamenlijk en zijn we wel getrouwd.

Daarnet zei manlief : je moet niet helpen hoor, ik heb alle gegevens.
"Ik kan dus weer gaan strijken", zei ik hem wat onvriendelijk.
Want een heel jaar lang hou IK alle papieren bij, schrijf ik alle rekeningen netjes over, doe ik alle administratie, maar als het over belastingen gaat zegt vader staat : doe maar uw strijk.

Grrrr !

Update : ja, op het einde had hij dan toch mijn token nodig.
Update 2 : Liefje : vind je dat nu zo erg dat alles op mijn naam staat ? Dat maakt toch niets uit ? Grrrrrr !
Update 3 : voor de goede lezer : ik had duidelijk mijn dag niet. Waarschijnlijk was ik ook niet zo genietbaar vandaag. Lange tenen ?

Pak het taboe aan !

En of er in de 21ste eeuw nog taboe's zijn ! Nu ben ik er ook niet zo goed in, maar soms denk ik : durf er over te praten ! Hieronder een lijstje, gelukkig (!!!) zijn al deze onderwerpen niet MIJN taboe's, maar toegegeven, ook ik heb zo mijn taboe's. Eentje daarvan is misschien al dat ik de persoon in kwestie niet durf te confronteren met het taboe zelf, terwijl ik het wel zie.

• De werkdruk is te hoog, ik krijg mijn werk niet meer fatsoenlijk af en het belast mijn leven en gezondheid.
  (verkeerde) strategie : zeuren over het werk, kraken onder de druk, slecht afgewerkt werk afleveren, zich wegsteken of afzonderen, het doorschuiven naar andere collega's


• Ik durf niet openlijk in te gaan tegen enkele (populaire) collega's.
  (verkeerde) strategie : ik zeg het dan maar achter hun rug en probeer andere collega's van mijn standpunt te overtuigen.


• Het loopt niet goed met mijn kinderen. Ik heb de indruk dat ze mijn leven overheersen en gewoon doen wat ze willen.
  (verkeerde) strategie : Grote stilte (kinderen zijn een groot taboe !), ik ben zeker geen goede (stief-)moeder, (stief-)vader, het is mijn schuld. Bij stiefouders is het taboe NOG groter.


• Ik heb het financieel wel niet echt moeilijk, maar kan niet de tred van mijn collega's, vrienden volgen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen dan maar, excuses zoeken om duurdere zaken uit de weg te gaan, of : meedoen en het probleem nog groter maken.


• Ik ben zwanger maar zie het helemaal niet zitten.
  (verkeerde) strategie : Doen alsof ik dolblij ben. We houden de parade aan !


• Ik weet dat mijn collega', vriendin, door haar man wordt bedrogen.
  (verkeerde) strategie : zwijgen, hopen dat het niet uitkomt.


• Ik heb iets ongelooflijks stom gedaan en ik vrees dat het zal uitkomen.
  (Verkeerde) strategie : indekken, 'it was'nt me !'
  

joewie ! Ik kan het dan wel mooi schrijven, maar er zijn er weinig die ik zelf zou durven aanpakken.

eten, slapen, werken

Mijn agenda stond deze week boordevol. Ik hoor het je al zeggen : die heb je zelf volgeschreven. Nee, dat heb ik niet. Lange vergaderingen deze week. Twee keer dagen rond 21 uur thuisgekomen terwijl dat anders rond 17 uur is. Zinloos werk. Verplicht werk. Vergaderingen waar ik eigenlijk gewoon in lichaam aanwezig moet zijn. Het maakt niet uit wat ik zeg of doe, er wordt totaal niets van mij verwacht, maar volgens een of andere afspraak moet ik er nu eenmaal zijn.

Ook nog sociale verplichtingen. Aan sommige zijn niet te ontsnappen. Omdat die mensen het verdiend hebben, omdat ze zo lief, zo aardig zijn en het alles behalve hun fout is dat hun agenda helemaal niet strookt met die van mij.

Maar ik ben moe, veel te moe. Eerst was er het lichaam dat moe was, maar nu zegt ook de geest : ik wil niet meer.

Gevaarlijke gedachte is dat, want als de geest en lichaam beiden niet meer mee willen, hoe raak je er dan bovenop ? Want er bovenop geraken vraagt energie : energie investeren om nog meer energie te krijgen. Energie om leuke ontspannen dingen te doen, om helemaal op te gaan in iets.

Maar momenteel lijken zelfs de leukste dingen te moeilijk, te zwaar, te lastig.

En dit weer op een moment dat er drie vrije dagen op rij zijn. Juist omdat de druk van het werk minder is, dreig ik te verzakken in energieloze dagen. Om dan dinsdag vast te stellen dat ik zoveel had kunnen doen ! Maar ook het weekend is al weer bezet. Naar hier, naar daar...

Is er geen ontsnappen aan ?

Bij Tijdtussendoor las ik volgend citaat, het stemt tot nadenken, en wie weet geeft het mijn weekend nog wending :

Niemand buiten onszelf kan over ons innerlijk heersten.
Wanneer we dit weten, worden we vrij.

Het zou boeddhistische wijsheid zijn.

Laat maar komen, die wijsheid !

De abdijentocht : Averbode - Tongerlo 15 km

Heel gemengde gevoelens over deze tocht. Meer weten ? Klik hier.

mannen !

Vandaag, na maanden, het nog eens geprobeerd : te lopen met een man. T'is te zeggen, mijn man ! En weerom was het een mislukking. Hij schoot in snelheid aan mij voorbij. Ik riep 'm nog : pas op, je gaat jezelf opbranden (of zoiets) maar hij lachte en wees naar de heuvel. Zullen we die heuvel pakken ?
Na amper een kleine 2 km zei hij 'gaan we wandelen ?' en schoot na 2 minuten weer als een pijl voor me uit. Om weer te wandelen nadien.
Ik zag mijn Garmin alle mogelijke snelheden aangeven. Wat een 'leuk loopje' moest worden (ik ben een beetje op rust, dus geen zware trainingen) werd regelrecht een soort intervaltraining !

Mijn man en ik. We zijn de beste vriendjes, we sporten heel graag samen, maar lopen, daar loopt het mis !

dip

Het weer valt niet mee. Alles wat ik in mijn gedachten had over deze vakantie had bijna te maken met het weer. Fietsen bijvoorbeeld. Lange wandelingen maken. In de tuin werken. Buiten werken. Veel lopen.
Enkel dat laatste heb ik gedaan. 'Redelijk' dan toch. Meer dan vroeger, meer dan een maand geleden, dus binnen het kader van 'relativiteit' heb ik veel gelopen.

Op mijn loopblogje heb ik al mijn beklag gedaan, het wil niet lukken met dat zelfvertrouwen voor de tien mijl. Ik weet geenzins of ik aan de start zal staan of niet en ik weet nog minder wat de beste beslissing is. Meelopen of niet.
De stemmen in mijn hoofd zijn tegenstrijdig : je hebt het een maand geleden gedaan en meer getraind, waarom zou je het nu niet meer kunnen ? Maar anderzijds ook het zware trainingsschema van de coach waar ik de (zwaarste) intervaltrainingen nooit kan volhouden (maar de duurtrainingen wel). Op den duur worden het zoveel stemmen in mijn hoofd dat ik het niet meer weet en, wat erger is, lopen begin te associëren met stress en falen, wat zo ongeveer het omgekeerde is van waarom ik het zo fijn vond : ik werd er ontspannen door én het sterkte mijn zelfvertrouwen.

Ik weet dat het allemaal zeer relatief is en dat vergelijken nooit goed is. Toen ik in april 2007 met moeite 3 minuten liep, waren 5 km een 'verre droom'. "Als ik dat ooit haal" ... dacht ik, en ik zag mezelf langs weiden lopen, zonder wandelen. Ondertussen zijn die 5 km een makkie geworden. Ik train bijna nooit 'onder' de 5 km. Soms ontmoet ik mensen die dan vol bewondering kijken. 'Je loopt goed', zeggen ze me dan, 'wauw', en dan kijk ik natuurlijk naar die mensen die een twintiger, een tienmijler enzovoort achter de kiezen hebben. Dié mensen kunnen lopen ! Dàt zijn goede lopers !
Om maar niet te spreken van de marathonlopers, want ondertussen ken ik er zo ook al een paar. Vreemd genoeg frustreren die mij minder. Want de afstand van een marathonloper is niet op mensenmaat. Of anders gezegd : dat is voor de 'straffe mannen en madammen', en zo'n madam ben ik niet. Ook geen ambitie toe.

Ondertussen 'sukkel' ik hier maar wat. Is die Tien Mijl teveel of niet ? Is het gebrek aan zelfvertrouwen of gebrek aan conditie ? Is het een kwestie van te veel op te weinig tijd te willen ? Is mijn lichaam er nog niet aan toe ?

Ik zal blij zijn als 20 april achter de rug is. Wat er die dag ook gebeurt, als het maar achter de rug is. Ik wens alvast de vele lopers die er zullen zijn veel succes toe.

bewusteloos

be·wus·te·loos
bijv. naamw.

1
zonder bewustzijn, buiten kennis
bewusteloos viel hij neer
2
(literaire taal) geen bewustzijn hebbend

Het is mij nog niet veel overkomen. Wel al eens 'de neiging tot', maar met tijdig zitten of een frisse hap lucht kon ik het overweldigende van bewusteloosheid vermijden.

Maar vandaag overkwam het mij dus. De hele week al last van duizeligheid, maar vandaag 'pats boem' overvliel mij dat donker gebied van uitglijden in de werkelijkheid.

Dat uitglijden was nogal letterlijk, want mijn geest gaf het op tijdens het stappen van mijn bureau naar de keuken. Ik wist de muur niet meer te ontwijken en lag enige momenten zonder bewustzijn op de tegelvloer.
Liefje had een knal gehoord, het zakken van mijn lichaam tegen de grond en was komen zien.

"Je lag er bij als een gekruisigde" zei hij later, "met de armen open". Het zal maar Paasdag wezen vandaag. Tijdens de minuten die volgden was het een kwestie van bij de les te blijven, mijn ogen rolden zo weer weg.

Het liefje stopte me onder veel dekentjes en bracht met de zapmachine. Ik was te verdwaasd om te zappen maar deed vermoede pogingen om geconcentreerd te blijven, bang als ik was om terug 'weg te gaan'.

Weg naar waar ? Waar is je bewustzijn als je even 'out' bent ? Is het hetzelfde als slapen ? Ik kan er mij alvast niets van herinneren. Zelfs niet van de klap of de val.

Ik hou er een enge herinnering aan over, een gekneusde knie en neus, een buil op mijn voorhoofd. De muur mankeert niets. (tja !)

In de vooravond wou ik persé nog een fikse wandeling maken om mezelf toch te verzekeren dat ik nog op dat lichaam kan rekenen. Omdat het lichaam steeds meer protesteert (zie vorig blogje op 'kaat loopt', heb ik een hele week niet gelopen. Morgen zou ik opnieuw beginnen. Ik hoop dat het goed loopt. Voor alle zekerheid zal het liefje meelopen. Kwestie van.

Het blijft een beetje triestig : zo hard gewerkt naar de tien mijl (die ik nog altijd wil halen) en plots zo'n streken van het lichaam. Laat ik hopen dat het voorbij gaat.

twijfel in lopersland

Wat lang een beetje vrees is geweest, hoeft niet meer : ik kan meedoen aan de 10 mijl. Dit is : ik zal het volume kunnen lopen en zelfs zonder problemen. Vorige week had ik moeten opgeven na 12 km, maar de redenen waren overduidelijk, ik had immers amper wat gegeten. Na nogmaals een goede week training (volume bijna verdubbeld) begon ik gisteren opnieuw aan het avontuur met als doel 12 km of meer. Het werden er welgeteld 15, en wel omdat ik gewoon terug aan het beginpunt was, ik had nog reserve om meer te lopen. Een kilometer meer dus oftewel de vereiste 16 km (1 mijl = 1,6 km !).


Deze keer had ik mij niét laten opjagen door de Garmin. Ik had mezelf zelfs als doel gesteld om zo traag mogelijk te lopen. Ik zou dus niet om de zoveel tijd naar mijn uurwerk kijken om te zien hoe snel ik liep. Ik zou louter alleen 'op goesting' lopen.

Het blijkt dat het werkt. Ik heb niet alleen de 15 km gelopen, maar ik heb ze ook relatief moeiteloos gelopen. Toen ik thuis kwam had ik nog energie om eender wat te doen.


Hip hip hoera hoor ik je zeggen. En ja, ik zou best tevreden moeten zijn, vooral gezien het feit ik pas vorig jaar in april niet eens 3 minuten aan een stuk kon lopen toen ik beruchte Start-to-Run begon. Maar kan ik wel meedoen aan de 10 mijl met een snelheid van 8,2 km per uur ?


Bedenkingen voor :
a) er zijn nog twee maanden training te gaan
b) ik kan sowieso wel een beetje sneller, want doelstelling was nu zo traag mogelijk
c) mijn doel van deelname was (en is) : uitlopen die 10 mijl.


Uiteindelijk heeft die 10 mijl bijna alle voorgaande trainingen gemotiveerd. Ik wou zo graag meedoen dat ik 2 weken geleden zelfs behoorlijk het volume heb opgedreven omdat het er naar uitzag dat het niet zou lukken.


Bedenkingen tegen :
al die snelle lopers.


Nu weet ik dat dat het domste argument is dat er is. Ik heb totaal geen ambitie in het loperswereldje behalve lopen, ervan genieten, gezond zijn en blij in mijn vel te zitten.
Maar toch...

Ik wil een man zijn !

Begrijp me niet verkeerd, ik ben best tevreden met het lichaam dat ik heb en wil niet ruilen met dat van een man, maar er zijn voordelen aan het man zijn.

Zo gaat mijn liefje netjes zoals het hoort elke 'dikke' maand naar de kapper. Daarvoor neemt hij de fiets, rijdt richting kapper zonder afspraak en komt na een dik halfuur terug met een update van de laatste interessante software. En met een nieuwe coupe natuurlijk. Het halfuurtje mannenpraat en knipbeurt kostte hem welgeteld 9 euro.

En natuurlijk ziet hij er prachtig uit ! Wat dacht je ?

Ik haat kappers. Neem het niet persoonlijk, maar waarom woelen ze altijd zo in je haar ? Waarom kijken ze naar je hoofd alsof je onder de operatietafel ligt ? Waarom niet hup zoals bij mijn man, 1 blik, hoofd recht, knippen en gedaan is het ding.

Nee, een kappersbeurt bij vrouwen wordt gezien als een delicate aangelegenheid. Delicaat betekent : het moet voorzichtig gebeuren. Lees dus : u i t e r m a t e t r a a g. Zo traag zelfs dat ze me vragen of ik een koffie wil. Of heb ik liever thee, een frisdrank ?

Die schaar wil ik ! denk ik, maar ik zeg maar vriendelijk nee en bedel met mijn glimlach of ze alsjeblieft verder willen doen.

Nee dus. Want vrouwelijke kappers werken nooit alleen. Je zal zien, op een bepaald moment moet er altijd een advies komen van kapper 2. Ook deze kapper kijkt naar je hoofd alsof er een diagnose gesteld moet worden waar leven of dood van af hangt.

Vervolgens komt de comtemplatie. Ergens midden de kappersbeurt laten ze je zitten. Met een beetje geluk zit je nog ietwat comfortabel, maar het kan even goed zijn dat ze je laten zitten met je nek in de wasbak. Gegarandeerd nekpijn !

Maar wat kan je doen ? Met druipend haar flink rechtop zitten ? Dat hoort niet ! Op straffe van 'helemaal opnieuw te doen' !

Begint voor mij het moment van contemplatie (het product moet inwerken heet dat), dan begint voor de kapper het deel-moment. Je wordt als klant meegenomen in het privéleven van de kapper. Want de twee dames zijn tijdelijk werkloos en gebruiken het contemplatiemoment om hun weekend aan elkaar te vertellen. Ik kan niet anders dan toehoren, hopeloos als ik daar lig met mijn nek in de wasbak. Ik kan niet eens bewegen ! Ik hoor dat hij geen plannen heeft om zich te settelen, dat samenwonen nog niet voor morgen is.

Alsof ik een ei ben dat gekookt moet worden gaat na een aantal minuten de kookwekker af. Nieuwe fase. Nieuwe behandeling.

Was ik daarvoor een klant die behandeld werd als patient, ondertussen ben ik patient geworden : een zachtgekookt eitje, een willoos diertje, vermoeid en bijna depressief.

Ook daar wordt op gerekend. Want met stoute moed roepen ze de meest weerbarstige haren tot orde en doen me bijna geloven dat ik Scarlet Johansson ben. Na zo'n marteling geloof ik alles.

Tot ik thuis ben natuurlijk.

opdracht voor één dezer dagen...

Wil ik blijvend "in de running" (what's in a name) voor de 10 mijl blijven, dan moet ik deze week toch minstens 13 km op de duurloopteller staan hebben. Ik heb best al flink getraind deze week (snelheidstraining, intervaltraining, korte loop van 6 km) maar de duurtraining is er nog niet van gekomen. De laatste weken zag ik er steeds meer tegenop, terwijl de duurtraining meestal de leukste is.
Ik vrees dat het ronduit verveling van parcours is. Ik heb mijn lopen altijd maar uitgebreid wat betekent dat ik de eerste 3 km en de laatste 3 km bijna altijd identiek loop.

Of misschien is het totaal iets anders : de voorbije weken waren grauw en regenachtig. Meestal geef het zonnetje en de natuur mij zoveel energie dat het een en al genieten wordt. Vandaag schijnt de zon weelderig, en met een halve graad boven nul moet het best te doen zijn. Kou in het begin maar lekker fris eenmaal het lichaam opgewarmd.

Ik geef toe : dit blogje is een zelfmotivatieblogje. Hop met de beentjes !

(O ja, en de Garmin uitproberen natuurlijk !)

anders leven

De stem werkt nog altijd niet behoorlijk. Een half uur telefoongesprek en ik kon het bed alweer in : doodmoe en stemloos.

Het leven is dus wel degelijk anders : een stille Kaat !

Meteen ook ziekenliteratuur : Er ligt ook een stapeltje DVD's te lonken.
Ik heb het er moeilijk mee. Niet werken. Ziek zijn. Ik voel mij niet ziek, ik kan alleen niet echt goed spreken. En laat dat nou net zo belangrijk zijn in mijn werk. "De stem".
Arts zegt : rusten. Jaja, denk ik dan, zo erg zal het allemaal niet zijn.
Dus vertrek ik morgen gezwind naar het werk.
Met een klein hartje.

dichtgeslibte wegen

Het hoeven niet altijd de invalswegen te zijn die dichtslibben. Het kunnen net zo goed de luchtwegen zijn. Het lijkt een jaarlijkse herhaling, het groenachtig slijm dat geheel onverwacht de luchtwegen bezet en zich vermenigvuldigt, het er zo naar z'n zin heeft dat het zo warm wordt dat je er koorts van krijgt en als toemaatje ook nog eens de stem meenemen. Alsof ik het partybeest ben geweest ! Niets van !

Klinkt sexy, zegt manlief, wanneer ik nauwlijks hoorbaar de pot confituur vraag. Twee dagen later stemloos later wordt het (hij lachend) : hier kan ik wel aan wennen, zo'n stilte in huis.
Wacht maar, denk ik, volgend week lig jij in de lappenmand, veel erger dan ik !

Want ook daar kan je een huis op bouwen : komt het groene goedje bij mij aanzetten, dan vieren ze dubbel zo lang bij het echtgenootje.

Tja, wie bij de hond slaapt ...

Ik heb al jaren een schitterend idee (hoogmoed komt voor de val) voor een never ending soap. Die zou doodgewoon over mijn werk gaan. Ik beweer hier niet dat mijn werk zo boeiend is, misschien zelfs helemaal niet, maar mijn collega's zijn op z'n minst allemaal zeer fascinerend.
De meeste van hen werken al een eeuwigheid "bij ons". (identificatie met het werk !) Lees : hun hele leven. Dat betekent dat ik met sommigen al meer dan 10 jaar samenwerk. Ik ken verhalen over hun liefjes, huwelijk, eerste kinderen en soms ook huwelijksperikelen. Dat zou een goede aanvoer zijn.
Maar veel leuker nog zijn de "typetjes", want die hebben we ook. Uiteraard worden typetjes in soaps uitvergroot, maar nu en dan kijk ik naar wat er rond mij gebeurt en ik zie de beste soap voor mijn ogen. Een grappige soap. Werkelijk waar. Niet dat mijn collega's lachwekkende mensen zijn. Integendeel. Ze zijn ernstig en zeer devoot wat hun werk betreft. Ze kennen hun vak en sommigen werken zich te pletter. Maar op de een of andere manier belanden mijn collega's, mezelf incluis, steevast in grappige en soms zelfs benarde situaties.

Er zijn groepen op mijn werk. Met verschillende belangen. Er is de vakbond. Er zijn - zoals het netjes hoort - overlegorganen. Er is een baas ! Er zijn secretaresses. Er zijn klanten. Er is een kuisploeg, een technische dienst.
Er zijn hetero's, homo's en wellicht ook onbekende bi's. Er zijn conservatieven en progressieven, rebellen en eu ... (ik zal het maar niet zeggen).

Boeiend zijn de machtsnetwerken naast de eigenlijke machtsnetwerken. De mensen die het zogezegd zijn maar het niet écht zijn. En omgekeerd. Iedereen die lang genoeg in een bedrijf werkt zal begrijpen wat ik bedoel. Verborgen agenda's. Manipulatie. Soms goed, soms minder. Zorgdragen ook, liefdesverhalen, tederheid, solidariteit.
Noem maar op.

Ho, soms kriebelt het zo om hier van alles te schrijven.
Toch jammer dat ik niet anoniem (meer) ben !

it's raining again

Regen houdt mij niet tegen om te gaan lopen. Toch niet als het om korte loopjes gaat als 5 km bijvoorbeeld. Het regent ook niet altijd, zeg ik mezelf dan, volgende keer beter. Maar met die loopjes van 5 km kan ik het natuurlijk niet trekken. Eén keer per week moet er een longrun gelopen worden. Zeg maar minstens het dubbele. Dus schuif ik wat met mijn trainingen, doe ook de heuveltraining in de regen (met gevaarlijke modder als uitschuiver) en ik blijf denken : één van deze dagen zal het wel niét regenen en dan kan ik lekker genieten van een ontspannen, niet op snelheid gefixeerde longrun.
Maar het blijft regenen. Dagen aan een stuk. En niet een beetje.
Regen betekent (voor mij althans) per definitie harder lopen, want een half uurtje in de regen lopen valt wel mee, maar een uur ? Dus lang én snel lopen ?
Ik weet niet eens of ik dat kan !

it's raining again...

Cmon you little fighter
No need to get uptighter
Cmon you little fighter
And get back up again
Oh get back up again

Nostalgie is het :

iedereen zwanger

"Dat kan toch niet ? ", zegt de vrouw die voor mij aanschuift aan de kassa, wijzend op "Dag Allemaal" * .

Ik kijk even achterom. Ik ken de vrouw immers niet. Tussen ons staat nog een andere dame, maar zij reageert niet in het minst.

"45 jaar en nog zwanger ! Wat mensen allemaal doen om in de publiciteit te komen !", zucht de volstrekt vreemde dame. Ik glimlach. 47, denk ik, omdat ik de grote titel zie staan op het blad : een stralende Wendy van Wanten over de 'niet geplande' zwangerschap.

Ik stap het restaurant binnen en groet manlief en een collega. "Is dat wel wettelijk, met een 16-jarige ?", vraagt mij collega (ethicus) zich af. "Ja hoor," zegt mijn echtgenoot die plots een expert blijkt te zijn in juridische kwesties aangaande seksuele relaties met 16-jarigen "Het mag, zowel in België als Nederland".

Het duurt even voor ik door heb dat het over Tom Bonen en zijn vermeende nieuwe liefde Sophie Van Vliet gaat.

Op het werk hoor ik dat het inderdaad hot items zijn. "Wist je dat Kim Clijsters en haar mama beiden zwanger zijn ?" Hoe zou ik het weten ?

Later rijd ik naar huis en hoor dat Tom Bonen 'affectie' voelt voor Sophie Van Vliet. Dat heeft hij zelf niet uitgevonden denk ik hardop. Met zo'n antwoord kan hij immers alle kanten op.

Wanneer ik thuiskom is het huis ondergedompeld in een diepe stilte. De gordijnen zijn niet nog niet geopend. Straks is het alweer donker. Het regent en stormt buiten de muren.

Ik koester de stilte en trakteer me op een warme chocolademelk. Laat ze maar zwanger, verliefd of 'geaffecteerd' zijn, denk ik.

Vandaag is het huis alleen van mij. Geen radio of televisie komt erin !

Na het maandenlange beschamende nieuws van onze niet-regering eindelijk nieuw Belgisch nieuws : iedereen zwanger !

(*) het kan ook een ander roddelblaadje geweest zijn. Dat dergelijke inhoud deze blog al vult toont enkel dat het a) dringend vakantie moet worden b) het hoofd veel te vol zit om nog helder te denken c) België doldraait

... vandaar het label 'stressed' natuurlijk !

geen troost

Het weekend hield me - net als het liefje trouwens - in bed. Een vroege griep ? Wellicht niet. Het leek alsof snotgeesten een invasie hadden gedaan op onze hoofden en luchtwegen. Onze stemmen klonken gedempt en nasaal, overal in huis lagen dozen en pakjes papieren zakdoeken om hun intocht te beperken. Een doosje vitamines. Hoestsiroop. Het wondermiddel 'Antigriepinne'. Liters thee die de schorre keel moesten verzachten.

Het liefje zette als troost Columbo op, maar het mocht niet baten. Onze ogen waren te vochtig en ons lichaam te moe. We vielen in slaap. Het intellect van deze voornaamloze detective kon ons niet wakker houden.

Een heel weekend ziek. Met z'n tweeën. Waarom heb je een heel weekend vrij ? Toch niet om het bed te houden ? Liefje vond dat we moesten vechten tegen het spook van zwaarmoedigheid en overgave. We begroeven ons onder dikke ski-jassen en trotseerden wind en regen om een kleine kilometer van ons huis te genieten van een warme chocomelk. "Dan zijn we tenminste eens uit geweest". De eerste woorden klonken zelfzeker maar de zin eindigde in schor gepraat.

"Wat ?" hoeste ik op, terwijl ik mijn muts nog dieper over de oren schoof. Hij hoorde het net zo min als ik.

"Wegens omstandigheden houden we onze winterslaap 14 dagen vroeger." Zo stond te lezen op het bordje van mijn lievelings tea-room. Blijkbaar was het hele dorp ondergesneeuwd in slaap. Winterslaap.

Gaan we dit weekend nog overleven ?

doodmoe

Ik ben doodmoe. Of ziek. Of er zit iets in mijn lijf. De grens tussen mentale en fysieke vermoeidheid is moeilijk te zien. Nog één dagje naar het werk en dan : uitslapen. Niet dat daar ooit veel van in huis komt, het lichaam is immers zo gebiologeerd door de klok dat het pas went aan het late uur als het maandag is, niet praktisch dus. Lang slapen : tot 8 uur, heerlijk.

Nu de loopkleren aan. Een kort loopje van 5 km.

Omdat ik weet dat het anders allemaal nog veel erger wordt.

Lopen als afschudden, als het optimaliseren van het lichaam. Het bestaat.

Overtraining ook. Dat zeggen* ze hier toch.

* Dat ik teveel zou lopen, zeggen de criticasters. Dat ik daarom zo moe ben. Dat kan natuurlijk meespelen. Maar als ik niet loop, lijkt het alsof het alleen maar nog donkerder wordt, het lichaam nog meer inslaapt. Is dit logica die alleen lopers begrijpen ?

Kerststress !

De eerste uitnodigingen voor kerstfeestjes zijn verstuurd. Per email welliswaar, om te controleren of de datum wel goed is. Zaterdag 23 december met een vriendengroepje van meer dan 10 jaar ver, voornamelijk mannen. Nu is het nadenken over het volgend feestje 'met de vriendinnen', niet dat het er hier zo gescheiden aan toe gaat, maar dié vriendinnen komen uit een andere tijdperk. Nog meer dan 10 jaar geleden. Feestje 4 wordt dat. Feestje 2 ten huize Kaat is met de familie, op Kerstavond. Feestje 3 gaat door op tweede kerst, ook met familie, zij het 'andere'.
Dit zijn de feestjes van 'mijn' kant die hier doorgaan.
Straks vraag ik manlief welke feestjes 'hij' wil : 'zijn kant'.
En dan moeten we nog puzzelen met de feestjes waar wij uitgenodigd zijn.

Heerlijk !

stresserende ontspanning

Men weze meteen gewaarschuwd : mijn avondje is duister en donker ! Buiten natuurlijk ook : het regent zonder ophouden en het aantal blaadjes dat naar beneden dwarrelt is niet meer te tellen. Agressief is die herfst en die jaagt mij naar binnen en misschien is binnen niet de plaats waar ik wil zijn, of liever : ik wil niet in de regen zijn. Niet buiten en niet binnen ! Ik wil een zonnetje !

Goed. Na een zware dinsdag (alle dagen zijn NIET gelijk !) volgt traditiegetrouw de les salsa. Dat wij salsa volgen heeft alles te maken met onze goede voornemens om tijd te maken voor ontspanning, lichaamsbeweging én elkaar ! Allemaal goede dingen dus !

Maar salsa is niet simpel. Mijn dinsdaglijf gaat sowieso al gebukt onder vermoeidheid en het hoofd dat zwaar is van veel te veel gedachten, gepieker en werkzorgen, krijgt er die passen o zo moeilijk in. Natuurlijk kunnen de andere twee koppels het wel. Die dansen gezwind alle mogelijke passen terwijl wij net onze polsen niet breken.

En ja, tussendoor fluister ik manlief in het oor dat ik wellicht het meeste van alle vrouwen (3) weeg, een bedenking waarop mijn man mij aankijkt met een gezicht van 'waar haal je nou zo'n gedachten ?'. Van de spiegels natuurlijk !, want zo'n dansschool staat vol spiegels.

Nee, we bakken er niet veel van. Terwijl de leraar heupschuddend een nieuwe pas voordoet, heeft het liefje al een parodie op de danspas gevonden. Verschil in karakter : ik stresseer me dood (we kunnen het niet !), hij ziet er de humor van in en brengt zelfs de leraar aan het lachen.

Verschil. Thuisgekomen zakt het liefje ontspannen in de zetel. "Het was leuk hé, die salsa" !

Grrrrrrrr !

efficiënt

We waren nog niet goed wakker. De gordijnen waren nog dicht en onze ogen nog niet gewend aan het licht. We zetten het brood op de tafel en zetten het koffie-aparaat aan.

'Hoh, zwaailichten voor onze deur !', mompelde het liefje.

Als 'man des huizes' trok hij de gordijnen open en zag twee wagens voor ons huis. Twee mannen in fluo-kleren namen er hun bekende positie in : de ene met spade aan het werk, de andere leunend op een spade.

Ze waren een put aan het delven. Een diepe put van minstens een meter.

'Oei, onze kabels !'. Het volume bij het liefje was al gestegen. Ik dacht vooral aan onze pas aangelegde voortuin : daar werd plots een grote hoop aarde gedeponeerd.

Het liefje ging uitleg vragen. "We graven een put" (alsof we dat nog niet wisten), want er moet een intelligent 30km bord komen. Volgende week komt de paal.

Dus ligt er tussen het fietspad en onze voortuin een diepe put. Straks is het terug school en passeren de kleintjes met hun boekentassen en de moeders met hun buggies. De put is niet afgedekt. Straks rijden wij er met onze fiets of auto in, kan allemaal gebeuren.

Ondertussen is het gaan regenen en is de put behoorlijk modderig. Ons tuintje ziet er wééral uit alsof we aan het verbouwen zijn (en dat zijn we nu eens NIET !).

Mooie planning is dat, van de gemeente. Mooie preventie-adviseur moeten ze daar hebben. Een open put op 500 m van de schoolpoort ! Minstens een week lang !

Liefje kon het niet aanzien en bedekte de put met paletten. Iemand moet toch ...

(sterk dat er bij Lien een gelijkaardig verhaal staat !)

bedrijfspsycholoog

Op één van mijn vorige jobs had het diensthoofd het illustere idee om een bedrijfspsycholoog in huis te halen. Ons diensthoofd was een intellectuele pragmaticus : juiste kennis leidt tot juist of beter handelen. Dus was het de taak van de psycholoog om de groepsdynamica in ons team naar wetenschappelijk te bestuderen en zien waar de knelpunten zaten en waar het goed ging.

Een half jaar lang vertoefde de man in onze omgeving, tot hij ons allen samen uitnodigde voor een gesprek. Hij deelde ons mee dat hij met zijn onderzoek stopte, zonder conclusies.

"Ik heb zoveel gezien en geregistreerd dat het een bom zou zijn als ik het aan jullie zou voorleggen", zei hij.

Ons diensthoofd schudde het hoofd en vroeg om toelichting. "Machtsconflicten, machtsmisbruik, manipulatie, ...." en zo ging het lijstje verder.

Plots leken blanco papieren (om nota te nemen) bijzonder interessant, want niemand keek nog op, iedereen was plots geweldig geïnteresseerd in de lijntjes en de kwaliteit van het papier.

Ik had daar een tijdelijke job en was er helemaal niet belangrijk, dus voelde ik mij niet zo geviseerd. Toch keek ik ook niet op. Tenslotte had ik de indruk dat wij een hardwerkende, enthousiaste, eerlijke, 'gezond verstand's-ploeg waren. Macht, manipulatie, "etter" (want dat woord gebruikte de bedrijfspsycholoog ook), ik wist niet wat ik er mij moest bij voorstellen.

Toch heb ik er één ding uit geleerd : soms is het beter dingen niet te weten, laat staan ze te onderzoeken. Als er morgen ooit iemand op het idee komt om een bedrijfspsycholoog in te huren voor een dergelijk onderzoek, dan zal ik dit zeker proberen tegen te houden.

Soms zie ik wel dingen waarvan ik denk : jongens toch ... Ik zie ook wel de schijnbaar onzichtbare processen op ons werk.

Maar eerlijk gezegd wil ik daar nooit echt diep op ingaan. Wie weet wat ontdek ik nog.

Laat mij maar de illusie !

waar blijft die energie ?

Met collega G. en K., beiden "gediplomeerd in L.O.", en O., gespecialiseerd in atlektiek had ik vandaag een sterk gesprek. De laatste drie maand ben ik meer dan tien kilo afgevallen (flink hé), eet ik alleen nog maar gezond en mijd ik alle suikers, train ik op zeer regelmatige basis én ga ik rond tien (jawel !) al onder het dons. Met al die inspanningen en gezond leven had ik als allerlaatste toch wel vermoeidheid verwacht.
Ik heb wel meer energie, maar dat is hoofdzakelijk na het lopen. Wanneer ik s'morgens uit het bed moet of er een lange dag voor de boeg is, lijk ik niet sterker of fitter dan mijn collegas-snoepers-asportivo's. Wat een teleurstelling !
Mijn gediplimeerde-motivators-voor-sport wilden mij nog troosten met het feit dat ik er 'toch heel goed uitzie' maar het wou niet lukken.
Tot collega O. (de atletiekspecialist dus) nuchter zei : wie loopt wordt moe.
Zo simpel is dat.

Vandaag is de bevestiging voor Dwars door Hasselt per post toegekomen. Ik kan mijn borstnummer en chip halen voor de loop. Manlief heeft besloten om ook mee te lopen, 3 km samen met onze R. Knap !
"Dwars door..." is een soort volksevenement waarbij het lopen geheel en al feestelijk wordt ingekleed. Ik ben er klaar voor wat training betreft, maar het lichaam is langzaamaan oververmoeid aan het raken van de combinatie kilometers & trainingen opdrijven, plus herfst- en andere kwalen en kwaaltjes.
Toch wil ik er bij zijn, al is het maar om het zalige gevoel naderhand.

Salsa !

Cumbia ? Beauté... en wat is het nog allemaal. Vandaag liep de Salsa helemaal niet lekker. Voeten over elkaar, manlief zus, ik zo, wat klonk het allemaal ingewikkeld. Salsa is anders wel een heerlijke dans. Je zou op slag nog verliefder worden op je partner want de passie spat er bij momenten van af.
Maar niet vandaag. Want we wisten beiden niet meer waar we het hadden, waar we elkaar moesten vinden, met als gevolg dat het meer trekken en sleuren was dan iets anders.
Waar blijft die passie van de salsa ?

Oefenen oefenen oefenen Kaat !



Zoals het hier gaat is het natuurlijk wishfull thinking ! Maar de muziek zegt alvast iets over het snelle (!!!) ritme.

om een depri week af te sluiten...

... besloot ik om vandaag mee te lopen met 'Dwars door Mechelen'.

Eerst wat uitleg over die depriweek. Er is natuurlijk die arm waardoor ik mij vreselijk beperkt en gehandicapt voel. Maar toen was er ook nog de auto die maandag iets te enthousiast een paal omarmde met destastreuze gevolgen.

Gevolg : (de rest van het lichaam) compleet verstijfd, zorgen rond een nieuwe auto maar bovenal een zelfvertrouwen onder nul. Hoe kan ik nu zo dom zijn om een paal ... enzovoort.

Dus moest ik iets doen dat mij een beetje zou 'opkrikken'. De benen doen het nog goed, vooral het bovenlichaam is verstijfd. Zou je dan kunnen lopen ?
Het plan lijkt volledig gelukt. De beentjes deden het goed, al zeurden de armen en het bovenlijf continu en doen ze dat nog. Dus heb ik toch al de helft van dat lijf weer 'op de been'.

Naar mijn gevoel (ik heb niet eens naar de exacte tijd gekeken) heb ik goed gelopen, maar ik moet morgen de "Gazet van Antwerpen" kopen om de uitslagen te zien. Niets op het internet, 'exclusief' in de krant, stond er.
Een beetje spijtig vind ik dat, zeker als je bedenkt dat het inschrijfgeld behoorlijk hoog lag ... Maar genoeg : eerste stap naar normale kaat is gezet !

links

Ik moet links worden. Oftewel : alleen mijn linkerhand en linkerarm gebruiken. Want die rechter, die heeft het laten afweten. RSI zo heet dat mooi.
Glazen, strijkijzer, balpennen, ze vallen allemaal door mijn hand.

Tikken met dit linkerhand valt niet mee. Een blikje openen met linkerhand : noppes. Pilletjes (voor die RSI !) doordrukken met het linkerhand : njet.

Linkse SMS, links met de afstandsbediening. Met je linkerhand de schakelen met de auto. Het stuur (ik heb geen stuurbekrachtiging) van de auto. Gaat allemaal niet.

Compleet afhankelijk van het linkerhand. En van het liefje.

Zolang je je rechterarm en -hand niet gebruikt mag je verder bijna alles doen. zegt mijn veel te opgewekte dokter. Tja, hoeveel schiet er nog over denk je ?
Damn !

man versus vrouw

Ik loop graag. Wat zeg ik ? Ik ben dol op lopen.Ik loop al jaren maar iedere keer liet ik het ook weer liggen en moest de conditie weer opgebouwd worden, was het weer (schijnbaar) beginnen van nul, oftewel zoveel minuten lopen, zoveel minuten wandelen. De minst aangename periode. Want leuk wordt het pas als je lang kan lopen. Minuten lang, kilometers lang is daarbij niet zo belangrijk.

Het liefje-alias-echtgenootje is door mijn enthousiasme ook begonnen met lopen. Bij de eerste training liep dat al mis. Hij stormde als een bliksemschicht iedereen voorbij en moest voortijdig opgeven. "Ik kan niet zo lang lopen als jij", zei hij dan. Maar hij liep wel snel, heel erg snel.

Sedertdien houden we onze looptrainingen gescheiden. Ik loop het liefste alleen. Het staat in mijn top drie van ontspanning. Een dikke week geleden liepen we dan wel een wedstrijd maar het was afzien. Ik zal alleen maar de anderen. Die sneller waren natuurlijk. Die minder rood waren.

Vandaag liep het weer mis. Het liefje bleef maar aandringen dat we nog eens samen moesten lopen. Want het liep niet zo goed met z'n lopen, zei hij, en ik zou hem motiveren om lang te lopen. Want ik ben een 'lange loper', motiveerde hij mij nog.
Ik liet mij weer verleiden. Amper twee kilometer hield hij het op mijn tempo vol en zoefde me dan weer als een bliksemschicht voorbij. Ik zag de rode stip altijd maar kleiner worden en verder van mij af glijden.
Daar ging mijn zelfvertrouwen. Ik zag alleen de rode stip. Sneller, beter, atletischer. Na 2,5 km keerde ik om en liep dezelfde afstand terug naar huis.

Hij kwam iets na mij thuis. Met een afstand die veel groter was natuurlijk. En een zelfvertrouwen ook al evenredig veel groter.

Ik loop nooit, nooit, nooit meer met een man !

Levenskunst (nog niet voor mij)

"De ware morele problematiek van deze tijd is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf. Men vindt deze onverschilligheid in het feit dat wij de zin voor betekenis en het unieke van de individuele mens zijn kwijtgeraakt. Wij zijn onszelf als handelswaar gaan beschouwen. (E. Fromm, de zelfstandige mens).
De oorzaak van de vervreemding was volgens Fromm het feit dat 'onze tijd het concept van het leven als kunst' is kwijtgeraakt. Hoewel de mens van nature een scheppend wezen is, maakt het moderne individu steeds minder gebruik van zijn creatieve talenten. Hij leeft vooral om te werken en te genieten van zijn rijkdom en maatschappelijk aanzien. From verzette zich ertegen dat mensen als slaafse wezens door het leven gaan en pleitte voor een terugkeer van de levenskunst".

Joep Dohmen in Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst, Ambo 2007

Met een dergelijke intro had ik hoge verwachtingen van het boek. De auteur gaat er immers op zoek naar wat levenskunst is en daarmee heeft hij het vooral over authenticiteit : vanuit zelfkennis op deze wijze leven dat dit leven overeenkomt met wie je bent, correspondeert met je diepste waarden en normen. Maar tot nu toe ontgoochelt het boek wat. Maar wie weet, ik heb nog maar een derde van het boek gelezen.

Anderzijds : ik ken ze wel én bewonder ze, die mensen met levenskunst. Dikwijls creatieve mensen die heel goed weten wat ze (niet) willen. Eenvoudige mensen ook, op wie de opgelegde lifestyle-gekte weinig of geen vat heeft.

Jammer genoeg heb die enkele mensen die ik zo ken een volgende kenmerken gemeen waarvan ik vrees dat ze een goede basis vormen om levenskunstenaars te zijn : ze zijn vrij van geldzorgen en hebben de volledige beschikking over hun tijd. Ze hebben geen kinderen of partner, of die partner deelt volledig hetzelfde levensbeeld. En ... ze zijn al flink wat ouder.

Zouden dat voorwaarden tot het beoefenen van echte levenskunst zijn ? Ik vind mijn werk zeker zinvol, maar dat ik dàt werk doe en zoveel uren eraan besteed, heeft toch ten eerste met de boterham op de plank te maken. Kinderen brengen via school en vrienden de buitenwereld met zich mee én het conformisme. Zoals het 'bij die andere kinderen gaat', zo ook bij ons ! Probeer aan kinderen maar eens het begrip 'authenticiteit' uit te leggen, laat staan 'tegen de stroom in varen'. Ouders worden continu geculpabiliseerd ! Tenslotte ben ik nog jong. Misschien moet ik 'rijpen'. Misschien is oud zijn wel het synoniem van : vrij over je tijd beschikken en zonder materiële zorgen leven.

Er is nog hoop !

Weg ermee !

De vrienden die mij al mee geholpen hebben met een vorige verhuis weten het. Wanneer ze vragen 'wat moet daar mee gebeuren ?' dan is het 1 op de 3 keer : weg ermee !

Een verhuis zie ik als minstens een derde van je rommel elimineren : weggeven, naar de kringloopwinkel of finaal naar het stort/de papierbak.

Een dik jaar geleden zijn het liefje en ik getrouwd en in december hebben we onze intrek in het nieuwe huis genomen. Dat betekende de samenvoeging van 2 huisraden, want we waren beiden al jaren op onszelf en goed voorzien van alles en nog wat.

Met de zomer en de vakantie in het vooruitzicht meenden we dat we eens echt moesten beginnen 'schiften', veel zaken hebben we dubbel. Voor mijn verhuis van Leuven naar het dorp had ik al heel wat weggedaan. Mijn verhuisdozen heetten dan ook 'keuken', 'badkamer', 'boeken', 'zomerkleren' enzovoort. Liefje had gewoon alles in dozen gestopt en in de bijhorende schuren van ons huis gestockeerd. Alles zonder onderscheid, zonder sorteren, zonder label.

Gisteren moest het dus beginnen. We hadden een container van maar liefst 12 m2 gehuurd en mijn percentage van 'wegdoen' lag deze keer niet op 30 procent maar wellicht op 80 procent. Sommige spullen lagen al meer dan een jaar in de schuur en we hadden ze nooit gemist. Meer nog : we wisten nog nauwelijks van hun bestaan af.

Wat voor mij een kwestie van transport werd (kruiwagens vullen en hup de container in) werd voor het liefje een romantische schattenjacht. Als mijn weg naar de container leidde, dan leidde die van hem meestal naar de zolder.

'Maar straks gaan we toch ook de zolder uitmesten ?' vroeg ik, bedenkend dat de weg 'schuur-zolder' en vervolgens 'zolder container' meer dan een kleine omweg was.

'Ach, ik heb er zooooooveel herinneringen aan', zei hij.

'Ik kan het gewoon niet wegdoen'.

Dan maar zeggen dat vrouwen hamsteraars zijn.

Deze morgen vertrok hij naar het werk met zijn tot op de draad versleten lievelingshemdje. Er was wéér een gat bijgekomen. Gat nummer 6, nog niet hersteld door oma.

In een vorige discussie had hij beloofd dat hij het hemdje enkel nog zou aandoen om buiten in de tuin te werken.

"Je kan zo toch niet naar het werk ?". Hij beaamde dit, gelukkig.

"Zou oma het niet kunnen herstellen ?"

Straks breng ik het hemdje naar oma in de hoop dat ze het ergens vergeet. Want zo lang het hier blijft liggen, is het nergens veilig.

'Herinneringen ?'

Leesvoer

geld is duur

Dat zei mijn vader vroeger altijd. Ik heb geen idee wat hij er exact mee bedoelde, want ik zat in mijn hoofd alleen maar met taalproblemen. Hoe kan geld nu duur zijn ? Wat je koopt is misschien duur, maar hoe kan je geld kopen ? En over levenskwaliteit lag mijn vader niet wakker. Het woord bestond niet eens in zijn tijd.

Eenmaal volwassen ben ik de uitdrukking ook gaan gebruiken. Geld is duur, want het is duur betaald.

We werken allemaal hard. In de geschiedenis is het een vrij nieuw fenomeen : beide ouders die werken, die beiden aan carrière denken. Onze welvaart is ongehoord, maar ook onze stress en tijdsgebrek. Dat wij als vrouwen een carrière kunnen uitbouwen en financieel afhankelijk zijn heeft zeker bijgedragen tot emancipatie, maar die hebben we ook duur betaald.

Overal rond mij zie ik stress, leeftijdsgenoten die zich continu vragen stellen over de balans werk, leven en gezin. Vrienden die doodmoe zijn en niet meer kunnen genieten van gewoonweg samenzijn omdat ze te weinig tijd hebben of te moe zijn. Ik zie agressie om mij heen die als enkele wortel stress heeft. Mensen onder druk worden agressief.

Ik zie ook veel geld. Want dat is er ook. Er wordt flink gebouwd, verbouwd, gereisd. Wij - het liefje en ik - zijn niet anders. Maar ook wij komen 's avonds moe thuis. Wij voelen hoe de werkdruk altijd maar verhoogt, hoe de lat hoger komt te liggen.

Wij merken ook hoe de arbeidsethiek wreed wordt : wie niet hard werkt, telt niet mee. Ik ken heel wat mensen die leven voor hun werk en ik merk soms dat aan ons hetzelfde wordt gevraagd. Het werk wordt zelden, of nooit in vraag gesteld, laat staan de zinvolheid* ervan ! Eerst werken en dan je gezin, je geliefde, je vrienden. Je moest maar eens durven zeggen dat je priorteiten anders liggen !


Geld is duur. Ik wou soms dat ik wist 'hoe' duur. Welke invloed dit heeft op mijn fysieke en mentale gezondheid, op de mensen om mij heen, op mijn levenskwaliteit. Misschien zou ik onbetaalbaar blijken !

Of omgekeerd : zou ik snel anders gaan leven...

* In Titaantjes had Sigrid Spruyt het over haar ergenis aan inefficiënt werk. Ze had er mooie woorden voor. Zolang er maar 'gewerkt' werd, druk gedaan werd. Nodeloos en inefficiënt werk staat momenteel ook in mijn top 3 van frustraties, hoger dan de hoeveelheid werk.

Een hoopje ellende





De week is helemaal fout begonnen. Maar niets of het heeft zijn oorsprong in iets anders. Het weekend bijvoorbeeld. Dat liep ook al behoorlijk fout. Zo moesten wij dringend een aantal belangrijke afspraken maken. Wij hadden al een maand geleden voorstellen gedaan, die wij graag aanpasten aan de andere partij. Maar die liet niets van zich horen. Of liever : veranderde om de haverklap van gedacht. Zodat wij onze vakantie maar niet konden plannen (en er dus nog niets gepland is, we lopen een uitnodiging naar het buitenland mis).
Tja.

Maandag wou ik richting werk vertrekken en merkte ik een lege benzinetank. Geen probleem : vullen dan maar. Maar liefje was met mijn handtas en dus centen én bankkaarten al lang vertrokken. Dan maar bedelen bij de schoonfamilie. 50 euro gekregen, zonder probleem. Om te merken dat geen enkel benzinestation open is voor 9 uur en ik dus een gevaarlijk knipperend lichtje zag. Geen GMS om het werk te verwittigen. Ook in de handtas.

Thuisgekomen en darmen overhoop. Laveren tussen bed en badkamer. Niet kunnen slapen.

Deze morgen uit de veren. Werkdag tot 21.30, omdat het werk niet efficient georganiseerd is en we dus met 10 collega's met de vingers zullen draaien.
Collega vertelt mij dat er 'plots ' (?) een vergadering bijgekomen is deze middag.

Nietes dus. Ik heb mijn lunchpauze broodnodig.
Niet om te eten. Maar om te gaan lopen.
Om alles te vergeten. Om alleen maar te lopen, lopen, lopen lopen.
Want lopen werkt goed bij slechtgezinde Kaat.
Lopen doet vergeten.

Voilà !

jaloezie ?

Deze morgen vertelde het liefje mij dat er minstens 1 kuikentje dood was. De voorbije dagen hadden we gezien hoe één hen voortdurend op de kuikentjes pikte maar daardoor op de furie van de haan (vader !!!) moest rekenen.
Wellicht was zijn machtsvertoon niet voldoende, of verslapte zijn waakzaamheid, want H. zei dat er minstens eentje dood lag. Het andere vond hij niet.
Al evenveel dagen vragen wij ons af of er zoiets bestaat als kippenpsychologie en waarover de ruzie tussen kippen nu eigenlijk ging. Waarom doodt een hen kuikentjes ?
Is er niet zoiets als "dieren doden hun eigen soort niet" of zijn we naïef ?
De dood is bij onze dieren altijd aanwezig, bij iedere nieuwe geboorte zijn er jongelingen die het niet overleven. De poezen halen nu en dan hun killerinstinct boven - zij het nooit bij de tamme dieren - maar zoiets hebben we nog nooit meegemaakt.
Ik wou dat we het de kip konden vragen. Vreemd, vreemd...