dagje Brussel

liefde

Er zijn veel cliché's over liefde. Dat liefde een werkwoord is. Dat liefde tijd vraagt. Er zijn er die zeggen dat dat nonsens is, dat liefde er is of niet. Dat het moment dat je aan liefde moet werken, het geen liefde meer is.
Ik ben het daar niet mee eens. Of het zou zijn dat het begrip werken anders ingevuld wordt.
Zo zie ik hoe de tijd door onze handen glijdt. We werken beiden voltijds en hard. We kijken niet op een uur en willen ons inzetten voor ons werk. Dat kost tijd, aandacht en energie. We hebben onze hobbies : sport, lezen, reizen, ... kost tijd, aandacht. Er zijn kinderen. Die hebben zorg nodig. Die willen eten, die hebben hulp nodig, het huishouden is groter. We hebben een huis. Dat moet schoongemaakt worden. Vier mensen die er in leven. Kost weeral allemaal tijd, aandacht en energie. Tenslotte moet ieder mens nog eens 'op z'n effen komen', op een plaats waar het stil is en waar je even alleen kan zijn. Ik kan mij voorstellen dat dit voor velen een ongekende luxe is.

Bij bovenstaande opsomming - die zeker niet in volgorde van belang is - ontbreekt er nog minstens ééntje : de relatie tussen de partners. Want ik mag dan wel aan mijn man zeggen dat hij eens moet zien wat hij gewassen en gestreken wil hebben, ik regel met hem dan wel wie wat doet, met al dat 'geregel' heb ik hem als mens nog niet ontmoet.

Daarom proberen we nu en dan stil te staan. Tijd te maken voor ons twee. Hoe ouder we worden hoe minder tijd er lijkt te zijn én hoe belangrijker het lijkt dat we die tijd echt vrijmaken. Het ideaal zou zijn dat er iedere dag zo'n moment zou zijn, maar dat komt er niet van. Het is veelal gewoon te druk en veel staat onder tijdsdruk, zelfs het eten, want tijdens dat eten wordt er ook weer van alles geregeld en eten met 4 is iets anders dan eten met 2.

Ouder zijn lijkt mij soms een managementsjob : zorgen dat alles er is, dat iedereen content is en dat 'de boel loopt', brandjes blussen als er iets misloopt, aan time-mamagement doen. Maar goed, de momenten voor ons twee dus.

Sedert een paar maand proberen we ieder weekend iets te gaan drinken. Dat gebeurt in onze eigen straat, op 5 huisnummers van ons vandaan. Mijn ouders zouden me wellicht voor gek verklaard hebben, koffie drinken op 200 meter van je huis terwijl je thuis de beste koffie kan zetten met nog betere koekjes !
Maar eenmaal in deze tearoom heb ik het liefje voor mij alleen, begint geen van ons twee aan de vaat of beslist om maar eens snel de strijk te plooien.

Ook deze vakantie zat overvol taken die gedaan moesten worden. Enerzijds omdat ik teveel taken had opgenomen (en daar moet ik eens goed over nadenken !), anderzijds omdat de huishoudelijke taken soms opschuiven tot er vakantie is, waardoor vakantie weer werken betekent, al is het ander werk.

Willen we teveel ? vraag ik me soms af.

Deze vakantie zijn we op 'citytrip' geweest. Drie dagen Antwerpen. Dat is niet eens ver van huis. Maar het leek echt een huwelijksreis. Tijd voor ons twee, alleen maar denken aan 'wanneer gaan we iets eten' en 'welke koffie neem jij ?'. We hebben veel gewandeld, veel boekenwinkels (passie !) bezocht en soms als pubers gegiecheld. We vonden het heerlijk om onze benen onder tafel te schuiven van ontbijt tot avondmaal. We hebben 'vette friet' gegeten als verboden luxe en liepen 's avonds laat door de straten van de stad.

Nu zijn we terug en zijn we meteen beginnen werken. Administratie bijwerken - eind van de maand - post beantwoorden, alles klaarmaken voor de nieuwe werkweek.
Maar we zijn toch een beetje anders door onze Antwerpse uitstap. Er is een beetje meer licht in onze ogen, er zijn meer vlinders in onze buik.

Herfstzondag

Het moet natuurlijk vakantie zijn om de zondag met tonnen werklust te beginnen. Liefje timmerde het een en ander in elkaar voor onze slaapkamer, ik naaide de gordijnen voor het jongste volkje en maakte ondertussen nog een appeldessert. In de namiddag gingen we flink wandelen (foto 1) en 's avonds besloot ik om verder te werken aan het naaiproject van 'de school', zijnde de schort ! (foto 2)
Als dat geen vakantiedag is !

Genietweekend

Genieten van een lange wandeling, van lekker eten, The Irish Pub, lang lekker de krant lezen, ...

wandelzondag

Geen lazy sundayafternoon maar een fikse wandeling bij ons in de buurt. De wijngaardenwandeling. Het was echt genieten, vooral ook om gewoon es met ons tweeën op stap te zijn. Toen we thuis kwamen trakteerde 'oma' ons met frietjes !

Meer moet dat niet zijn, ... ?

*Voor manlief ook even pauzeren. Want het virus zit op ons hele netwerk....

Het was warm in Gent

... om de stadsloop te lopen ! Zijn we nu gek of gewoon té gek ?

De abdijentocht : Averbode - Tongerlo 15 km

Heel gemengde gevoelens over deze tocht. Meer weten ? Klik hier.

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

Het theatergen

Toen ik klein was ging ik meermaals naar 'het toneel'. Geen grote namen, maar wel bekende namen : die van de mensen uit mijn dorp. Ik woonde in een klein dorp waar het leven, althans in mijn kinderogen, bevatbaar eenvoudig was. Ik fietste naar school en groette de mensen onderweg, want die kende ik allemaal. En zijn kenden mij. Bij ons thuis kwam veel volk over de vloer en zij wisten dat ik 'de dochter van' was, net zoals ik wist dat mijn ouders die en die kenden.

Het toneel dat ik meermaals bezocht was dan ook het dorpstoneel in onvervalst Westvlaams. Het had een begin, een corpus en een einde. Of : een inleiding, een probleemstelling of onverwachte wending en een goed einde. Klassieker kon niet. Het waren ook altijd 'kluchten', ik heb in mijn lagere schooltijd nooit iets anders gezien.

Misschien komt het daarom dat ik last heb met het meeste hedendaags theater. Zo zag ik gisteren "het huis van de moskee". Ik had mij deze keer dubbeldik voorbereid en het boek op voorhand gelezen. Het huis van de moskee vertelt het verhaal van een familie in Iran die zowel het leven onder sjah als onder de ayattolah's meemaakt. Gelukkig had ik dus kennis van de geschiedenis van Iran en kende ik al de verhaallijn.

Maar ondanks het bejubelde theater én mijn goede voorbereiding kon het theater mij niet bekoren en al zeker niet de zovele jongeren die mij vergezelden. Het ging allemaal zo flitsend snel, men speelde verschillende rollen door elkaar zodat je nauwelijks nog kon volgen.

Is theater voor een elite ? Ik begin het te denken. Of je moet er een gen voor hebben. En weerom blijkt dat ik het niet heb.

Gelukkig heb ik precies wel een léésgen, want het boek viel best te smaken !

Westvlamingen

Ik ben een fiere westvlaming, al moet ik tot mijn spijt zeggen (echt waar ! spijt !) dat ik er al een half leven niet meer woon. Als het over levensjaren gaat ben ik een halve westvlaming en een halve vlaamsbrabander. Maar dat is natuurlijk niet zo, want ik ben doordrongen door de westvlaamse winden en geluiden en beheers tot mijn eigen tevredenheid, nog perfect de westvlaamse tongval én grammatica.

Die grammatica is net Latijn, zegt mijn echtgenoot die dit weekend met mij in 'the far west' verbleef. Hij oefende zich in enkele basiszinnen :

"Oe est ?"

"moa bè nee gij"

"jattendoet"

en natuurlijk ook de vervoeging van ja. Jok (1e pers. enkelvoud) en jo em (1e per. meervoud).

Na veel oefenen probeerde hij het uit op een westvlaams familielid. Vol goede moed vroeg hij 'oe est' maar kreeg enkel een niet begrijpend gezicht als antwoord.

Het lukt hem dus nog altijd niet.

Lieve zielen, als mijn zusje bijvoorbeeld, willen wel eens vertalen, maar de hele ziel gaat uit het verhaal wanneer vertaald wordt. Daarom doe ik het zelden, letterlijk vertalen. Ik hou het bij de conclusie.

Maar niet alleen de taal is anders. Volgens mijn liefje-echtgenoot is de hele cultuur van de westvlamingen anders. Totaal anders. Volgens mij heeft hij daar de wildste fantasieën over, want hij is ervan overtuigd dat zelfs de vrouwen anders zijn dan de Brabantse, dat ze anders communiceren en anders omgaan met mannen.

Iedere keer we naar West-Vlaanderen gaan is er een hoofdstukje bij zijn theorie over dit volkje bijgeschreven. Het wordt zo erg dat ik het op den duur zelf ga geloven.

Ze zijn zo ondernemend, zei hij laatst. Dat hij mijn familie vereenzelvigt met het hele volkje, heeft hij nog niet door. "Ze zijn zo bezig met zaken, en klantenwerving". "Er gebeurt hier zoveel tussen de regels door". Ik keek hem aan en glimlachte om zijn nieuwe theorie.

Jullie zijn net als de settlers, zei hij laatst. Ik kan het met niets beters vergelijken.

Hebben we echt zo'n bolle buikjes ?

lopen met een kater

Kan je een kater hebben zonder een druppel alcohol te drinken ? Volgens het liefje wel. We stonden beiden op met hoofdpijn en die is na een hele dag nog niet verdwenen. We zochten naar oorzaken : was het de korte maar misschien te hevige krachttraining van gisterenavond ? Hadden we te laat op de avond getraind ? Kan liefje niet meer tegen wijn en massa's pindanoten ? Maar waarom had ik er dan ook last van (geen wijn, geen noten).

De schuldige moest gezocht worden in de fruitsla. Anderhalve dag was die, en koud bewaard, maar volgens liefje toch de oorzaak van de kater. Met al die gistingen...

Ondanks het katergevoel ben ik deze morgen toch nog richting Leuven vertrokken om er geheel onverwachts deel te nemen aan de eindejaarscorrida. 8 km, moest redelijk lukken dacht ik, maar het katergevoel bleef. Misschien was datzelfde katergevoel ook de oorzaak van mijn onvrede met de loop. Ik vond hem niet zo georganiseerd : geen kilometer aanduidingen (op 8 km moet je er toch minstens één zien) en bij het binnenkomen van honderden mensen moesten 2 kraantjes en plastic bekertjes ons bedienen. Het werd daar, én bij de 'free Aquarius' bijna een kleine oorlog. Mensen verdrongen elkaar.

Typisch Leuven (maar ik heb het als bewoner van Leuven altijd gewaardeerd) is het onmiddellijk afbreken van alles eens het evenement goed en wel op z'n einde loopt. Geen 'chillen' in de sfeer dus. Nieuw was de tijdsmeting met Prorun, een nauwelijks zichtbaar chipje op je borstnummer dat blijkbaar zo goed werkt dat de uitslagen bijna onmiddellijk op LCD-schermen te zien waren. Blijkbaar kan eender welke loper op die manier ook z'n videobeeld opvragen via internet.

Als beloning : een fles wijn !

Nog een kater in het vooruitzicht ?

Santa Run

Natuurlijk wil ik erbij zijn ! Het zal een huzarenstukje worden om er bij te kunnen zijn, maar iedereen in mijn omgeving doet alvast heel hard z'n best ! Ik zit immers met een vervelende deadline net middernacht na The Santa Run.

geen troost

Het weekend hield me - net als het liefje trouwens - in bed. Een vroege griep ? Wellicht niet. Het leek alsof snotgeesten een invasie hadden gedaan op onze hoofden en luchtwegen. Onze stemmen klonken gedempt en nasaal, overal in huis lagen dozen en pakjes papieren zakdoeken om hun intocht te beperken. Een doosje vitamines. Hoestsiroop. Het wondermiddel 'Antigriepinne'. Liters thee die de schorre keel moesten verzachten.

Het liefje zette als troost Columbo op, maar het mocht niet baten. Onze ogen waren te vochtig en ons lichaam te moe. We vielen in slaap. Het intellect van deze voornaamloze detective kon ons niet wakker houden.

Een heel weekend ziek. Met z'n tweeën. Waarom heb je een heel weekend vrij ? Toch niet om het bed te houden ? Liefje vond dat we moesten vechten tegen het spook van zwaarmoedigheid en overgave. We begroeven ons onder dikke ski-jassen en trotseerden wind en regen om een kleine kilometer van ons huis te genieten van een warme chocomelk. "Dan zijn we tenminste eens uit geweest". De eerste woorden klonken zelfzeker maar de zin eindigde in schor gepraat.

"Wat ?" hoeste ik op, terwijl ik mijn muts nog dieper over de oren schoof. Hij hoorde het net zo min als ik.

"Wegens omstandigheden houden we onze winterslaap 14 dagen vroeger." Zo stond te lezen op het bordje van mijn lievelings tea-room. Blijkbaar was het hele dorp ondergesneeuwd in slaap. Winterslaap.

Gaan we dit weekend nog overleven ?

Eerste wedstrijdloop


Met bovenstaande nummers hebben we onze eerste loopwedstrijd gelopen. Het Liefje-alias-Echtgenootje en ik. Totaal onvoorbereid behalve dat ik wist dat ik de afstand kon lopen. Ik loop al enkele weken zonder veel inspanning 5 km, en dit was een wedstrijd van 4,5 km in Herselt, Antwerpen.
We zijn twee groentjes, midden april pas moeizaam begonnen met '2 minuten lopen'. We zijn nog nooit naar een wedstrijd gaan kijken laat staan dat we wisten hoe zoiets ineen zat. Een mooie prestatie leveren was niet eens onze ambitie. We wilden meedoen en de wedstrijd uitlopen als een soort examen voor onze Start-to-Runtrainingen.
We zijn geëindigd in het laatste groepje. Zonder schaamte. Samen over de meet. Niet uit romantiek maar uit toevalligheid.

Lopen op je eentje aan het thuisfront is echt iets anders dan een wedstrijd lopen. Hoe zeer ik mij ook had wijsgemaakt dat ik niets te verliezen had - juiste gedachte ! - ik was toch zenuwachtig. Ik vond maar heel slecht mijn ritme en ik kreeg mijn ademhaling niet afgestemd op mijn stappen. Normaal gezien moet ik daar niets voor doen, gaat dat allemaal van zelf, maar pas na 3 km had ik door dat ik werkelijk zou moeten 'bijsturen' en bewust met die ademhaling bezig zijn.

Een stuk van het parcours ging over gras en dat viel dik tegen. Ik heb nog nooit op gras gelopen. Tenslotte waren de laatste 500 meter een en al klim. Met mijn vlakke parcourstraining ook een nieuwigheid.

Het laatste groepje (onbekenden) feliciteerde en bemoedigde elkaar. Een geweldige solidariteit : nee, wij zijn niet de tijdlopers maar we doen het toch maar ! We kregen een goodiebag en drank maar bovenal waren het Liefje-alias-Echtgenootje bijzonder fier op onszelf. We genoten van onze prestatie. En dat we het samen gedaan hadden, was nog zo leuk !

Op naar de volgende !

eerste nieuws uit China

Grappig, ik krijg hier blogger in het Chinees dus hoop ik dat het voor jullie wat leesbaar is. Gezien de moeilijkheid om met Chinese software te werken kan het hier wel eens fout gaan dus ik excuseer mij nu al op voorhand voor alle mogelijke fouten.

Vandaag heb ik de Chinese muur beklommen. Het is werkelijk een klim en geen wandeling. Zeggen dat je het moet gezien hebben om te beseffen dat het zo "straf" is, is natuurlijk open deuren intrappen maar het is vooral de lengte die indrukwekkend is. Hoe ver je ook ziet de muur (of muren want soms vertakken ze) blijft verder gaan.

Dat Chinezen geen Engels spreken is waarheidsgetrouw, je moet hier echt inventief zijn om uitleg te krijgen of te communiceren. Anderzijds is mijn ervaring dat ze wel heel erg hun best doen en hulpvaardig zijn. De jonge generatie spreekt wel al wat Chinees maar ze konden niet zwijgen over mijn grote neus (opgepast, wel in hun ogen !!!) en mijn grote(ook volgens hen) blauwe ogen. Gisteren nog werd ik door een Chinese familie aangeklamd, ze toonden mij hun fototoestel en ik dacht dat het was om een familiefoto van hen te nemen maar nee hoor, het was omdat ik blank was ! Gekke toestanden !

Fotomodel

Eergisteren ontdekt dat we door onze verhuis wel een heel stuk dichter bij Hasselt wonen. Hasselt of Leuven, we lijken een beetje 'middenweg' te wonen.

Na meer dan 15 jaar Leuven hebben 'de stad' dus maar eens verhuisd en trokken we richting Limburg. Het liefje en ik waren het onmiddellijk met elkaar eens : in Hasselt zijn de mensen rustiger. Het is er minder gejaagd.

We hebben geen idee of het maar indruk is of dat wijzelf gewoonweg rustiger waren. Hoe dan ook, Hasselt viel in de smaak.

De reden dat we Hasselt boven Leuven kozen was omdat het liefje een nieuw fototoetsel wou. Een digitale reflexcamera. Hij ging voor een Nikon maar kwam thuis met een Canon Eos huppeldepup. Sedert gisterenavond is het een en al fotogeklik.

Ondertussen ben ik ook fotomodel geworden, want bij gebrek aan andere 'schoonheden' (????) moest ik maar poseren. Na een paar honderden shoots heb ik hem bedankt voor de eer en is onze kat het nieuwe slachtoffer.

Toch vind ik het geweldig wat sommige mensen (ook bloggers !) met hun camera kunnen doen. Zoals Herman, of de mensen van Drieduizend. Maar zelf heb ik niet het geduld om mij door al die cijfers en wetmatigheden van sluitertijd en licht te worstelen.

Als troost heb ik gisteren een paar fotoboeken gekocht. Onderander van Doisneau*. Zou het liefje ooit zo goed worden ?

* Het liefje is ervan overtuigd dat alles bij Doisneau geposeerd is. Zijn overtuiging is zo sterk dat ik ook begin te twijfelen...

Mambo n° 5 !

Vrijdagavond heerlijk genoten van een Salsa-initiatie. Het zal wel aan de leraar gelegen hebben want deze kreeg in een mum van tijd het hele volkje aan het dansen. Sommigen met de leeftijd van grootouders, andere nog maar net schoolrijp. Plus alle leeftijden daartussen !
Geen looptraining vandaag maar toch zweten voor het goede doel, schudden die schouders, wiegen die heupen.
Deze Cubaanse dans bracht meteen de zomer terug.



Ik ben nog altijd aan het swingen !

Contrast


Het liefje wou mij gisteren het huis uit. Wegens 'hoogdag'. Lees : De Ronde van Vlaanderen. Voor hem zowat het (sportief ?) hoogtepunt van het jaar, al zegt hij dat ook bij een heel aantal andere koersen.
Soit. Hij geloofde niet dat ik de hele tijd stil zou kunnen zijn (gelijk heeft hij) en hij vreesde dat ik op de spannendste momenten plots een inval zou hebben aangaande de inrichting van onze tuin. Goed. Hij gewonnen. Geen zin hier om naar al die tweewielers te kijken.

Het werd, in voorbereiding van de volgende week te beginnen start to run, een wandeling in Tongeren. Ik zette er flink de pas in zodat de hartslag naar omhoog ging, het lichaam gezond ging zweten en ik al mijn spieren in werking zette ! Het was weerom een heel mooie wandeling : langsheen de Romeinse muren, maar ook door bosachtig gebied.

Rond drie uur had ik de wandeling er al op zitten. Veel te vroeg om al huiswaarts te keren. Want thuiskomen midden in de 'finale' zou zeker niet gepast zijn.

Dus stapte ik verder naar de Gevangenis van Tongeren. Nog geen twee jaar gesloten en nu tijdelijk opgesteld voor het publiek. Van het zonnige buiten en genieten van het wandelen naar de duisternis van kleine cellen en elk gebrek aan een glimpje 'buiten'. Ik kreeg het er echt benauwd. Verrast was ik door de beperkte ruimte van de cellen, 2,8 x 2,5 m, maar daar moesten dan ook twee bedden in (zie foto), een tafel, een lavabo, een televisie en moesten de weinige bezittingen van de gevangenen worden gestockeerd. Tot overmaat van ramp 'woonden' ze daar met z'n drieën, zodat er altijd iemand op de grond moest slapen. Nog altijd hing er een soort gebakken lucht van teveel mensen op elkaar zonder frisse lucht.

Overal getuigenissen van gevangenen. Rustige getuigenissen. Over het leven. Weinig tot geen excuses gezien of gevoelens van boosheid. Veel gelatenheid.

Voor het eerst vraag ik mij af of zo'n straf werkelijk helpt. Je berooft iemand van zijn vrijheid, dat is één. Maar je dwingt hem ook om omstandigheden te leven die een mens niet echt menselijker of rustiger maken. Als afschrikmiddel kan het zeker tellen.

Na een uurtje stond ik weer buiten. Onder de stralende zon.
"Zou ik nog ergens heen gaan ?" vroeg ik mezelf af. Met de luxe van iemand die over vrijheid beschikt.

Nearly Famous


Men hoeft niet altijd ver weg te gaan om verwonderd te raken. Mijn eerste uitstapje binnen het Erfgoedweekend was een bezoek aan What, een nieuwe tentoontstellingsruimte hartje stad.

"Iedereen beroemd" had de tentoonstelling kunnen heten, want het is een bijzondere mix van Groten (Andy Warhol, Marlyn Monroe) en wants to be famous als Big Brother Lady Betty en de kinderen van De Appeltuin die op allerlei verschillende covers prijken.
Famous en nearly famous hangen er zo dicht bij elkaar dat het soms zoeken is wie wie is en je bijna met de boodschap naar huis gaat dat beroemdheid een kwestie van toeval is.