graag zien

Onze dag begon met een ritje naar oma en opa. Oftewel mijn schoonouders. 50 jaar huwelijk. Het feest was pas in de namiddag, maar wij hadden 's nachts het huis al versierd en de buren hadden er nog een behoorlijk stukje aan verder 'gebreid'.
Meer dan een jaar is oma al bezig met dit feest, groot als ware het een huwelijks feest.
50 jaar wel en wee, maar bovenal twee gelukkige en gewoonweg goede mensen. Met gezond verstand.

Toch begon onze dag niet in feeststemming. We moesten voor het 'feest' ook nog naar een begrafenis van de vader van een vriendin. Die behoorde tot dezelfde generatie als oma en opa, maar had z'n vrouw reeds vroeg verloren. Waar wij - de (schoon-)kinderen vandaag de ouders zouden vieren om 50 jaar huwelijk, werd hier door de kinderen afscheid genomen van de laatste ouder.

Manlief was sterk onder de indruk. Het was duidelijk dat de overleden papa heel erg gemist zou worden. Het was duidelijk dat er veel liefde was tussen de kinderen.
Op het eind van de dag - het feest van de ouders voorbij - zei mij niet zo spraakzame man : uiteindelijk gaat het om graag zien.

Zullen we op het eind van ons leven graag genoeg gezien hebben ?

De vraag blijft in mijn hoofd dolen. Niet : zullen we genoeg verwezenlijkt hebben, zullen we de juiste keuzes gemaakt hebben, maar gewoon : zullen we graag genoeg gezien hebben ?
Soms verrast mijn echtgenoot mij, zoveel filosofie in één zin.

prioriteiten

Ik zit teveel achter de pc vind ik. Maar 't is zo verleidelijk. Mijn sociale leven gaat natuurlijk niet alleen via internet, maar toch voor een groot (en leuk !) stuk. Want afspreken met mensen, daar kruipt veel (leuke !) tijd in en ik kan onmogelijk met al de "sympathieke mensen in mijn leven" iedere week gaan afspreken. Ik zou dagen tekort hebben - die heb ik nu al.
Maar goed, we blijven 'in touch', of het nu via het bloggen, mailen, facebook of wat dan ook is. Laat niemand dus ooit zeggen dat internet a-sociaal zou kunnen zijn ! En dat van 'not in real life' klopt hier ook niet. Als ik al nieuwe mensen leer kennen via internet - omwille van de gedeelde passies (sport, hobby), dan lijk ik ze op een of andere manier toch ook letterlijk op het lijf te lopen.

Maar goed, dit jaar loopt dus nog altijd niet waarmee ik wil zeggen dat het zo snel loopt dat ik precies niet meekan. En we zijn al bijna maart. Ik moet 'crossen' ! Volgende week is er gelukkig een weekje vakantie, maar in mijn branche betekent dat zeker niet een week zonder werk. Voor veel van mijn collega's is dit weekje een combinatie van het overwinnen van opgestapelde vermoeidheid (zo dat we er weer dubbel dik kunnen invliegen), het bijwerken van projecten die niet afgeraakt zijn of extra tijd nodig hebben, én een stukje vakantie. Ik ga zeker niet doen alsof wij allemaal een hele week aan een stuk gaan werken.

Om de zoveel tijd in mijn leven moet ik eens nadenken over prioriteiten. Neem ik teveel werk aan ? Ben ik te idealistisch ? Moet ik meer nee durven zeggen ? Moet ik schrappen in andere zaken ? Moet ik nog meer mijn tijd onder controle houden ? Moet alle tijd gemeten zijn en moet ik tijd budgetteren ? Soms doe ik dat heel gericht, is mijn dag helemaal in blokjes gekleurd. Dat werkt heel goed als er ontzettend veel werk MOET. Dan werk ik zelfs met een timertje. Dat geeft veel voldoening want dan staat er eens (alleluia !) dat ik 20 minuten mag ontbijten. 20 minuten niet anders dan alleen ontbijten ! Wauw !
Maar hoe goed het timertje ook werkt - het zorgt wel dat je efficient werkt - een mens is volgens mij niet gemaakt 'op de bel'.

Goed. Prioriteiten dus. Wat wil ik met mijn tijd wel en niet ? Hoeveel tijd mag er achter dit pc'tje gesleten worden voor sociaal verkeer ? Want het is natuurlijk verleidelijk.
In oertijden moet je 'inbellen' voor internet. Nu ben je overal met een klik. Het vraagt soms veel discipline om niet door te klikken. Begin je met iets van je werk en hup daar kom je her en daar terecht en je denkt : meteen eens zien of ...

Prioriteiten. Wanneer ga ik er over nadenken ?

Vakantie

Op tijden zoals deze beseffen we onze rijkdom : genieten van vrienden en familie, gezellig samenzijn, genieten van het thuiszijn, de natuur.

... is het daarom zo stil op deze blog ?

Ik heb even de namen van de labels op de - in krantenpapier gewikkelde - cadeautjes weg gephotoshopt (?) kwestie dat er nog een beetje verrassing is. Er zijn er wel meer die hier meelezen. Het zijn trouwens Sinterklaascadeautjes ! Toen ik ze vandaag wou inpakken was, bleek ik zo grondig in mijn 'verstoppen' geweest te zijn dat ik ze niet meer vond. Ik ging de trap op en neer, keek in het bureau van het liefje maar vond niets meer terug. Gelukkig vond ik ze uiteindelijk toch. Meelezende kindertjes van ons : nu weten jullie nog niet waar die mand is. En jullie kunnen jullie hoofdje breken over 'The Big Suprise' die we voor jullie in petto hebben. Ik vind het alleszins geweldig ! Uw papa en grootouders vinden het ook de max ! (ho, waarom mag ik er hier niets over schrijven ???). Nog 2 keer slapen !

Aan de foto's te zien was het dus weeral kerstversiering aanbrengen. Nee, nog altijd geen boom. Die komt er misschien zondag aan. En het blijft nog altijd sober ! Voor het eerste kerstfeestje in rij hebben alle mensen van vorig jaar alvast weer toegezegd. Joehoe !

lekker schuilen in huis

Vandaag had ik afgesproken met twee 'eeuwenoude' vriendinnen. Niet dat ze zo oud zijn, wel dat ze al 'een eeuwigheid' meegaan. Ik zag er heel erg naar uit maar keek toch op toen ik deze morgen de wereld onder een laagje sneeuw zag. Het mag dan wel mooi zijn, koud en kil was het ook, en smeltende sneeuw is niet echt mijn ding. Koude voetjes ! Gelukkig deed het prima koffiehuis (ik had een koffie met een Tiramisu aroma !) het kille weer snel vergeten. Maanden werden weer aan elkaar gebabbeld en tot onze aller ontgoocheling zagen we bij het buitengaan dat het aan het 'sneeuwregenen' was ! Brr, nu had ik net een stadsdagje voorzien met véél shopping. Het shoppen werd dus drastisch ingekort, en stond geheel en al in het teken van 'schuilen in huis'. Zo kocht ik stof voor kerstversiering en bracht meteen zo'n 5 tal boeken mee over kerstdecoratie in huis. Ik kocht eindelijk een huispak (heerlijk zacht en gemakkelijk om onder een plaid te zitten, boekjes te lezen) en kocht ook van die dikke huiskousen die de voetjes warm houden.
Gisteren had ik al de formidabele marie clair ideés gekocht, ook al helemaal in kerstsfeer
Dus vanaf nu wordt het thuis schuilen, véél lekkers bakken en koken en lekker achter mijn werktafel van alles bedenken. Ik hou ontzettend veel van mijn werk/zit/leeskamer, zoveel zelfs dat ik misschien even de winter vergeet. Want een wintermens ben ik echt echt niet. Te koud ! Nu nog kaarsjes branden !

ik wil nieuwe kleren !

De aandachtige lezer zal het gemerkt hebben, deze blog 'was' voornamelijk wit, heeft even in flashy groen gestaan, dàn werd het wit met allerlei dots, en nu is het terug naar het oude.
Maar ik ben niet tevreden. Ik ben uitgebloggerd en wil naar Wordpress, dat ik al gebruik voor mijn loopblog.

Alleen zie ik er tegenop om alles te versjacheren naar Wordpress, of liever : om uit te zoeken hoe dat moet.
Ik hoop dus dat iemand zo vriendelijk wil zijn om mij daar wat bij te helpen. Alsof hij tijd heeft, natuurlijk, zijn eigen blog ligt er zelfs naakt bij !

Hoe dan ook, ik wil nieuwe kleren !

geen schuldgevoel

Het is de laatste dag vakantie ! Sommige mensen vullen die dan met extra genieten, 'wat gaan we nog doen' ? is dan zoiets als 'wat kunnen we nog meepikken', want straks begint het werken weer en je moet zoveel mogelijk van de vakantie genieten.

Hier klonk het vandaag toch een beetje anders.

Manlief (nog altijd in de lappenmand) wou mee de boodschappen opbergen.

Dan doe ik toch nog iéts productiefs, zei hij.

Hij doelde niet zozeer op productief versus de zetel onder de dekentjes, maar wel productief versus 'nog niets gedaan in de vakantie'.

Want tijdens het gewone (werkende !) leven stellen we alle grote klussen uit ... tot de vakantie. Dat gaan we a l l e m a a l in de vakantie doen ! Het klinkt een beetje als 'in de eeuwigheid', want die vakanties lijken tijdens de werkdagen altijd zo veraf én zo geweldig lang.

Maar we hebben weer niets gedaan. Tenminste, dat zou ik vroeger zo geschreven hebben, maar na het boek 'Lof der Luiheid' van de filosoof Hodgkinson heb ik al heel wat minder schuldgevoel.

Een beetje minder maar, want de hele straat protesteert tegen onze ledigheid met ronkende grasmachines en vrouwen die de vensters lappen. Die van ons zijn dus niet gelapt en het gras staat groen en gezond.

Dingen die ik wel gedaan heb en waar ik hoge cijfers zou mee scoren bij Hodgkinson (alsof die cijfers belangrijk zou vinden) zijn het door hem voorgestelde flaneren. In een miniscuul stadje zelfs, met een nichtje. Koffie, thee en ander lekkers gedronken met jan en allemaal. Lekker gekletst met 'de moeder van' die ik niet eens kende. Oude kranten gelezen. Boeken gelezen. Luisteren naar het Bernini-mysterie op mijn MP3. Fietstochtje gemaakt. Gewandeld. Aan de telefoon gehangen. Mailtjes geschreven. Zelfs een brief en een kaart.

En het heeft deugd gedaan.

Fan : Willem

Interview met Hodgkinson

PS : Ik heb ook heel wat gelopen. Een gruwel in de ogen van Hodgkingson. Al dat gezweet voor niets ! Het blogje op mijn loopblog lijkt het tegengestelde van dit blogje. En toch weer niet. Of is het een kwestie van evenwicht houden ?

bang van zoveel geluk

Vandaag kwam E. ons een bezoekje brengen op het werk. E. is in bevallingsverlof, haar zoontje is nog maar een paar weken oud. Ze kwam suikerbonen brengen en gunde ons een blik naar haar nieuwe prinsje. Die werd bewaakt door het paar jaar oudere zusje dat van geen wijken wilde weten.

Met onder de ene arm de maxi-cosy met kleine prins en aan de andere hand kleine Hannah ging ze langzaam door de gang. We keken beiden naar het kleine grut.

"Ik word soms bang van zoveel geluk", zei ze, "dat je zo gelukkig kan zijn".

"En bang ook, dat hen iets zou kunnen gebeuren".

Bang van zoveel geluk. Soms heb ik het ook. Dan kijk ik rond mij heen en naar mijn geliefde en word ik bang van zoveel geluk. Bang dat hem iets zou kunnen gebeuren.

Alle goeds !

Kerststress !

De eerste uitnodigingen voor kerstfeestjes zijn verstuurd. Per email welliswaar, om te controleren of de datum wel goed is. Zaterdag 23 december met een vriendengroepje van meer dan 10 jaar ver, voornamelijk mannen. Nu is het nadenken over het volgend feestje 'met de vriendinnen', niet dat het er hier zo gescheiden aan toe gaat, maar dié vriendinnen komen uit een andere tijdperk. Nog meer dan 10 jaar geleden. Feestje 4 wordt dat. Feestje 2 ten huize Kaat is met de familie, op Kerstavond. Feestje 3 gaat door op tweede kerst, ook met familie, zij het 'andere'.
Dit zijn de feestjes van 'mijn' kant die hier doorgaan.
Straks vraag ik manlief welke feestjes 'hij' wil : 'zijn kant'.
En dan moeten we nog puzzelen met de feestjes waar wij uitgenodigd zijn.

Heerlijk !

3 levens, 14 jaar en wat vrienden

We waren gisteren met z'n zeven aan tafel. Acht waren er verwacht, maar eentje moest wegens rugpijn afhaken. (goeie moed C. !). We probeerden onze eerste ontmoeting met elkaar te traceren. Moeilijk bleek dat, maar ongeveer iedereen die aan tafel zat - op het Liefje na - heb ik leren kennen in 1992-93. In het Tweede Deel van mijn Leven. Tweede : want in juni 1991 was mijn liefste van toen plots overleden. Dat gegeven sloeg op alle vlakken een breuk in mijn leven. Dat eerste leven eindigde. Weinig vrienden van toen overleefden de breuk. We waren allemaal jong en moesten C.'s dood elk een plaats geven. We waren jonge twintigers en zochten nog allemaal onze weg in het leven. Voor de dood was weinig plaats.

Maar er kwam een nieuw leven en meteen ook een hele nieuwe schare vrienden. Een deel van hen zat gisteren met mij aan tafel en waren getuige van mijn Derde Leven : huisje tuintje en echtgenoot, na een tweede leven van single zijn. Geen breuk hier, maar een thuiskomen.

Ondertussen zijn ook de vrienden aan een tweede, derde of 2.1. (hoe je het wil noemen) leven begonnen. Drastische carrièrewendingen, nieuwe relaties, een verhuis van de hoofdstad naar het Waalse platteland. Sommige nog volop 'op zoek naar' en andere precies thuisgekomen.
Het gesprek ging dikwijls over de voorbije 14 jaar. Hoe kronkelend het was, de hoogtepunten en de diepe dalen, niemand had een leven-rechte-lijn.

Tussendoor onze vriendschap als altijd terugkomen.
Veel zien we elkaar niet. Onze levens zijn behoorlijk verschillend.
Maar het terugzien was ook een beetje thuiskomen.
Misschien tot volgend jaar ?