Snapshot diary

Snapshot diary – week 07/2017 – Toen ging het licht uit

snapshot diary

Als ik met één gevoel terug kijk naar deze week dan is het wel met ‘hoe kon dit nu gebeuren ?’  Lees mee deze zeer eigenaardige week.

Toen ging het licht uit

Het ene moment was ik nog bezig met bestellen van kopies via mail, het andere moment zat een heel ‘ambulanceteam’ rond mij met allerlei draden en plakkers op mijn lijf.  Ik werd in ijl tempo ‘afgevoerd’ naar het ziekenhuis en snapte er niets van. En dat is ook het gevoel dat blijft na deze dagen. What happend ? De komende dagen zullen wat meer uitsluitsel brengen maar ik weet alvast dat ik niet in de rij sta om deze attractie nog eens mee te maken.

Dat we in een schitterend land leven, ja

Eenmaal overgeleverd aan de zorgen van artsen leek ik in een staat van optimale organisatie  te verkeren. Ik had er totaal geen controle over, maar de efficiëntie waarmee alles gebeurde in het ziekenhuis trof me diep. Heel systematisch werd er ‘geschrapt’ in de mogelijke oorzaken en problemen. Na zo’n kleine 12 uur mocht ik het ziekenhuis, vergezeld van het lief, verlaten. Letterlijk en figuurlijk met een gerust hart, want niets werd aan toeval overgelaten. En ook al was die Spoed  overbevolkt, alle dokters namen toch even de tijd voor een gesprekje.  Verpleegsters staken de zoveelste infuus in met de glimlach.
Dankjewel mensen van Spoed, dankjewel collega’s die zoveel moeite gedaan hebben !

En toen zat de week er al weer bijna op

Na spoed kwamen en komen de andere artsen. Het weekend zet bij mij sowieso in op donderdagavond, dus van werken kwam niet veel meer in huis. Nieuwe medicatie werd opgestart en op één dag misselijkheid na ziet het er goed uit.

Diep nadenken : wat is belangrijk

Toch ben ik best geschrokken. Het lief en ik waren de hele dag bij elkaar op spoed en op zo’n momenten realiseer ik mij des te meer hoe verankerd wij zijn met elkaar. Wij konden zelfs grapjes maken tussen de bezoeken van de artsen door. Zoals dat wij de allerbeste Valentijn hadden : van ’s morgens tot ’s avonds samen ! Terwijl het voor ons beiden een werkdag was. Een mens moet er iets voor over hebben, ja !

Wandelen brengt rust

In het lange weekend plande ik elke dag een lange wandeling. Het was alsof mijn hoofd dat echt nodig had. Wandelen tussen het slagveld van de Zilveren Helmen in Halen. Wandelen in Bekkevoort. Extra tijd besteden aan familie. Dankbaar ook : dat ik dit kan, wandelen. Dat de natuur zo mooi is en ik omringd ben door mensen die mij zomaar graag zien. Meer foto’s en een volledig verslag vind je hier
Het klinkt allemaal een beetje alsof ik aan de dood ben ontsnapt en dat ben ik letterlijk niet, maar de schrik zat er toch even in.

Dankjewel allemaal ! 

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #36 Welk drankje bestel je in een café ?

koffie

Op zoek naar een excellente pauze ? Koffie !

Ik kan enorm genieten van een goede kop koffie. Ik weet dat er allerlei fancy koffies bestaan met allerlei smaakjes, maar boven alles heb ik toch het liefste doodgewone koffie. Met melk. Dat laatste hoop ik ooit nog eens af te leren. Jaren geleden verknoeide ik zelfs de koffie met suiker. Ik heb nog een eind te gaan.

Rustmoment

Mijn ouders hadden thuis best een drukke zaak. Veel volk over de vloer en er werd ook behoorlijk veel ‘zakelijke’ koffie geschonken. Van 12 tot 14 was het echter algehele rust, zaak dicht. Veel interesse voor het eten – mijn moeder was nochtans een prima kok – had ik niet, maar het dagelijkse koffiemoment vond ik dikwijls het hoogtepunt van de dag. Vergezeld met een speculaasje, jaar in, jaar uit en heel soms afgewisseld met één Cote d’Or, maar voor de rest altijd hetzelfde.
Ik ben pas laat begonnen met koffie, maar het associëren ervan met rust en een moment voor jezelf stamt zeker uit deze herinneringen.

Ritueel

Op café is koffiedrinken een heel ritueel. Van bier weet je meestal exact wat je krijgen zal. Bij koffie is dat anders. Welk aroma gebruiken ze, hoe maken ze de koffie ? Het is altijd een beetje een verrassing. Koffie is pure verwennerij, want je krijgt er ook altijd iets bij. Sommige zaken zijn daar best creatief in ! En dan begint het ritueel. Het openen van het melkcupje, de eerste keer roeren en even laten afkoelen. Een eerste sip en opnieuw : laten afkoelen.

koffie

De tijd even vertragen

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan zo’n kop  nooit in één keer opdrinken. Vooreerst wordt een goede koffie echt heet geserveerd. Je moet dus wachten. In één keer zo’n kop op drinken lijkt me een aanslag op mijn maag. Te sterk. Of gewoonweg te lekker. Het is niet dat ik echt bewust in slokken drink, het is alsof het gewoonweg niet anders kan.

Zijn jullie ook zo verliefd op koffie ? Of net niet ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Gelezen

Gelezen : Ontketen je brein – Theo Compernolle

Compernolle

Compernolle : Nog eens een boek over onrust

Onrust, het woord is hier al vaker aan de orde gekomen. Ik probeer manieren te zoeken om met dat gevoel van gejaagdheid om te gaan. Het boek van Theo Compernolle geeft zeker enkele goede antwoorden en adviezen. Nu nog al die adviezen in praktijk brengen !

Is het altijd online zijn schadelijk voor ons brein ?

Dat was de initiële vraag waarmee Theo Compernolle mee werd geconfronteerd. Hij (en met hem vele managers en directeuren) vroegen zich af of het continu online zijn niet eerder de productiviteit deed dalen dan wel stijgen. Neuropsychiater Compernolle nam maar liefst 600 wetenschappelijke publicaties onder de loupe om tot het simpele antwoord te komen dat al dat voortdurende ‘geconnecteerd’ zijn, ons echt geen goed doet.

Verdeelde aandacht door het schakelen

Multitasken is uit den boze ! Deze wijsheid was niet nieuw voor mij. Volgens Compernolle is multitasken geen kwestie van verdeelde aandacht (alsof je alle taken een ‘stuk’ van je aandacht kan geven) maar wel gebroken aandacht. Je bent uit je concentratie en je aandacht komt onder nul, wat de kans op fouten veel groter maakt. Dat zorgt dan opnieuw voor stress, ook al niet bevorderend. Tel daarbij dat het schakelen van het ene naar het andere veel energie vraagt en je zou al echt gek moeten zijn om nog in multitasken te geloven.

Waarom we zo van onze smartphone houden

Hier en daar wordt gepleit om meer tijd offline te zijn. En toch lukt dat zo moeilijk. Hoe komt dat ?  Compernolle legt de redenen bloot in zijn boek

  1. We zijn van nature geconditioneerd
    Ik heb me er al vaak om verwonderd maar ik ben er even schuldig aan, in bijna alle mogelijke situaties neem ik mijn telefoon op. In zo goed als alle gevallen is dat nooit dringend. Dus ja, ik ben als het hondje van Pavlov. Net zoals zovelen.
  2. Ingesteld om onmiddellijke bevrediging
    Iets posten en onmiddellijk reactie krijgen, klikken en precies dat te lezen krijgen wat we willen.
  3. We zijn gewoontedieren
    Zoals het leggen van de smartphone op tafel als we op restaurant zijn. Waarom eigenlijk ?
  4. We houden van snelle reacties
    Doordat we met de hele wereld verbonden zijn hoeven we zelfs ’s nachts niet te wachten.
  5. We zijn nieuwsgierig
  6. We zijn ingesteld op gevaar
    Je weet maar nooit dat je dochter in levensnood zit !
  7. We houden van zekerheid
    Even checken, dan weten we het toch zeker. Dubble Check.

De auteur haalt wel meer redenen aan, maar dit zijn alvast de meest herkenbare.

Tips voor meer rust – ontketen je brein

Uiteraard geeft Compernolle ook tips om je brein te verlossen van die ketens. Ik geef ze hier op een rijtje

  1. Een aantal keren per dag offline gaan

  2. Right tasken : bezig zijn met één ding, pauze, en verdergaan met dat ene ding

    1. Gebruik de Eisenhowerregel om te bepalen wat belangrijk/dringend/niet belangrijk/niet dringend is
    2. Hou de Paretoregel in je hoofd : 20 % van je tijd zorgt voor 80 % van de resultaten. Gebruik je tijd in functie hiervan. Over het gebruik van de paretoregel schreef ik hier al eens in het kader van uitstelgedrag.
    3. Combineer verwante taken tot één ‘batch’
    4. Pauzeren is geen luxe maar noodzaak
  3. Laat je brein tussen verschillende taken freewheelen en slaap voldoende

  4. Ga verstandig om met stress : luister naar je lichaam en verhoog je veerkracht

  5. Richt je kantoor breinvriendelijk in :zorg dat focus mogelijk is en er niet te veel afleiding is

 

Laat je niet afschrikken

Wat ik niet in deze samenvatting vertel, zijn de verwijzingen naar de werking van onze hersenen. Ik lees dat best graag, zo’n goed hoofdstuk neurologie, maar ik kan mij voorstellen dat sommige mensen die hoofdstukken liever overslaan. Ik denk dat je dat ook met gemak kàn en mag als je liever onmiddellijk naar het praktische gaat.

bekentenissen van een smartphonegebruiker

Ik heb best nog heel wat te leren. Keer op keer merk ik dat ik mij laat verleiden om tussendoor iets anders te doen. Dat tussendoor iets anders doen zou een keuze moeten zijn in de zin van een pauze. Een half uur verbeteren en (liefst met klok) als pauze de vaatwasser uitladen.
Ik wéét dat ik niet rustiger wordt van al dat schakelen van het ene naar het andere en er is werkelijk weinig reden (geen ?) waarom ik zoveel mijn telefoon check.

Nu nog de adviezen van Compernolle in praktijk brengen !

Praktisch

Theo Compernolle, Ontketen je brein,  Hoe hyperconnectiviteit en multitasking je hersenen gijzelen en hoe je eraan kunt ontsnappen , 424 bladzijden, Lannoo 2014. Te koop via bol.com voor € 29,99.

 

Snapshot diary

Snapshot diary – week 06/2017 – veel vragen en Cityrun Brussel

snapshoit diary week 06/2017

Hoogtepunten : cityrun Brussel en het lief

Voor de rest was het ‘we moeten rennen, vliegen, vallen en weer doorgaan’. Al was dat rennen hier nog best plezant.

Wat is belangrijk in mijn in leven ?

Ik word nogal geleid door mijn to-do lijstjes en als ik die onder controle kan houden, dan ben ik, hoeveel werk er ook is, redelijk tevreden. Toch dacht ik deze week in de auto steeds meer aan de matrix van Stephen Covey : belangrijk/niet belangrijk en dringend/niet dringend. Veel van wat ik doe valt continu onder de noemer ‘dringend én belangrijk’, waarbij dringend veel meer doorweegt dan belangrijk. Het zijn zaken met deadlines die schreeuwen om aandacht en die gewoon niet gepasseerd mogen worden omdat ze inderdaad ook belangrijk zijn, maar echt, echt belangrijke zaken staan daardoor altijd ‘on hold’ voor als ik eens tijd heb. Belangrijke zaken als : is dit hollende leven echt wel wat ik wil ? En wat met het lief dat ik steeds minder zie ?

Hollen van het een naar het ander

Zo blijk ik steeds meer maaltijden over te slaan omdat ik persé andere dingen wil/ moet afwerken. Zo holde ik woensdag van het schaaktoernooi naar Brussel voor een cityrun door Evere. Gelukkig was het maar zo’n 6 kilometer lopen, maar die moest ik dus ’s avonds wel lopen op enkel 2 boterhammen van ’s morgens. Daarvoor had ik mij in badend zweet door het helse verkeer (donker ! regen !) in Brussel gesleurd. Ik was er net op tijd en dacht bijna dat een hartaanval niet ver af was als ik nu ook nog eens zou lopen.

Cityrun Brussel / Evere

Cityrun Brussel
Niet zo’n scherpe foto. Probeer maar eens een loper te vinden die stil kan staan !

Gelukkig bleek net het omgekeerde. Een groep lopers verkende onder leiding van een toeristische gids de hotspots en geschiedenis van Evere.  Stukje lopen (en véél gebabbel tussendoor) en hup, een toeristische stop. De tweede kilometer dacht ik nog dat ik no way het einde zou halen, maar weerom bleek dat lopen en goed gezelschap wonderen doen. Zélfs al heb je niet gegeten en zat je daarnet in een verkeersinfarct.
Ik liep met een sporter van formaat (letterlijk en figuurlijk) die ook nog eens uit mijn buurt kwam : Crazy Fool Wim. Zo mag ik hem echt wel noemen, kijk maar eens wat hij allemaal voor elkaar krijgt. Ook blogger Lies was opnieuw van de partij en weer een hele hoop mensen/bloggers wiens naam ik kwijt ben. Het ging allemaal nogal snel en voor ik het wist zat ik opnieuw in mijn auto, met een autosnelweg die gelukkig heel wat milder was.

Ik vond het bijzonder leuk om op een puur toevallige manier kennis te maken met het concept van de cityrun. Wij liepen de cityrun met een tweetalige groep en onze gids sprak Frans maar dat was eigenlijk geen probleem. Een beetje zoekwerk leerde me trouwens dat je dergelijke lopen ook in andere steden kan doen. In Evere wordt het alvast opnieuw georganiseerd op 22 april. Misschien loop ik zelfs nog eens mee, want toen wij er liepen was het behoorlijk donker.  Mocht je schrik hebben voor de snelheid, zelfs ik als supertrage loper kon het heel goed aan !  Ik vermoed dat ze zich een beetje aanpassen aan het gemiddelde.

Daten met het lief

Het lief heeft zijn handen (letterlijk één) steeds meer vol met competitie schaak. Net als eender andere sport vraagt dat veel training en natuurlijk wedstrijden spelen.  Ik blijf met grote ogen kijken naar die mannen (nog geen vrouwen gespot) die met gemak 3 uur zwijgend naar een bord kunnen kijken.  Het is echt niet aan mij besteed. Véél te rustig. 3 uur stilzitten  !

Hasselt

Ik vind het geweldig dat we beiden onze eigen passies hebben maar gecombineerd met werk en niet gelijklopende agenda’s moeten we tegenwoordig steeds meer ‘daten’ met elkaar, iets wat vorige jaren veel minder aan de orde is. Doen we het niet, dan zijn wij gewoon een ‘georganiseerd koppel’ dat samen een huis heeft en een goede werkverdeling. Zaterdag is het er eindelijk nog eens van gekomen. Een lange halve dag in Hasselt. Onder het mom van shoppen, maar zaten gewoon gigantisch lang op restaurant.
Misschien was dat wel het échte hoogtepunt van mijn week. De tijd met het lief.

Hoogtepunt en het belangrijkste : mijn liefsten.

Sukkelen jullie ook soms met de tijd ? Met wat belangrijk is versus wat dringend is ? Iemand een toverformule ?