7x De logica van geluk – wat ons vooruit helpt in het leven zijn niet onze angsten

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Doen !

Een vriendin gaf me jaren geleden een citaat dat haar behoorlijk vooruit geholpen had. Het zegt iets over hoe krachtig woorden kunnen zijn. Zo krachtig dat ze je energie geven en de juiste weg wijzen. Het is een citaat van Dale Carnegie.

“Inaction breeds doubt and fear. Action breeds confidence and courage. If you want to conquer fear, do not sit home and think about it. Go out and get busy.”

Ik kan mij voorstellen dat er veel mensen kritiek hebben op bovenstaand citaat. Je kan het immers ook lezen als vluchten voor de emoties die in je omgaan, vluchten voor wat in je hart leeft. Zo vertelde een andere vriendin me die net een (moeilijke) scheiding achter de rug heeft dat ze het beu is om er (nog) over te praten. “Ik wil iets doén”, zegt ze, “al dat gegraaf en dat keer op keer uitspitten van wat was en wat als, ik word er gek van”.  Ze vertelde het in een koffiebar en de meningen onder de vriendinnen waren verdeeld. “Je moet er durven over praten”, zeiden sommigen.

“Ik heb genoeg gepraat”, zei ze.

Ik was de enige die haar begreep. Dat het soms beter is om al die gedachten los te laten, en al helemaal als het gaat over zaken waar je totaal geen controle meer over hebt. Zaken uit het verleden.

Ik geloof in praten én doen, ik geloof in balans, stil-staan bij maar evengoed doén. Wanneer het mij niet goed gaat – om welke reden ook – probeer ik vooral niét stil te zitten in de spreekwoordelijke zetel. Ik heb geen gebrek aan fantasie en kan mij gek redeneren.

Gedachten kunnen je gijzelen en verlammen. Ik kan Gawdat helemaal volgen hierin. Iets doen kan je brein zuurstof geven. Letterlijk : de blokje om, je huis es stofzuigen, de kracht van het dagelijks opmaken van je bed.

Just do. Het maakt niet uit wat.

Snapshot diary

Snapshot diary week #02/2018 Back to work

snapshot diary week 02/2018

Week 02: Goed ingepakt tegen de koude voor ik aan het lopen begin, zonder creatieve inspiratie, 2 cadeautjes die er verweesd bijliggen, op naar de gym (foto onder), genieten van ons dorp (centraal), een dure pannenkoekenpan gekocht die de investering waard was, lekker ontbijt en wandelen ‘s avonds laat. 

Terug aan het werk

Wanneer ik dit schrijf kan ik nauwelijks geloven dat we alweer een week aan het werk zijn. Niet dat de zalige week vakantie in Noord-Nederland al écht als voltooid verleden tijd aanvoelt, maar vooral dat het absoluut niet lijkt alsof het werk een week heeft stilgelegen.

Staat van rebellie

Hier geen op het gemak starten of er inkomen, nee hoor, het was voor de volle 100 procent (en meer). Dag 1 waren de leerlingen vooral fysiek aanwezig, maar wakker waren ze niet. Het vroege opstaan zat nog niet in hun systeem. Dinsdag was er geen houden aan, al die jonge lichamen gingen in een motie van rebellie. Eén dag vroeg opstaan, oké, maar die dinsdag deed zoveel pijn dat ik even dacht dat ze het kot zouden afbreken. Gelukkig, ook dàt gaat voorbij. Eénmaal de routine er weer in, wordt het weer aangenamer, al blijven de maanden januari en februari voor veel scholieren zonder uitzicht. De dagen zijn nog altijd niet lang, de koude winter heeft nog geen plannen het grondgebied te verlaten en er moet nog veel, heel veel, gestudeerd worden. Je zou er bijna compassie mee hebben !

Het geweldige bijproduct van 10 000 stappen

Hier is het natuurlijk niet anders, al ben ik wel heel snel terug in de werkroutine. Toch doe ik – net zoals wellicht half Vlaanderen – pogingen om ook wat betere routines toe te voegen. Zo lukken de 10 000 stappen mij redelijk Tussen 1 januari en dit schrijven is het mij één dag niet geluk. Die 10 000 stappen zijn één ding, maar het ‘bijproduct’ is ondertussen precies al belangrijker geworden. Zo geniet ik meer en meer van dat wandelingetje in ons dorp. Ik luister naar een podcast en geniet. Ik ben weg van iedereen en alles, geen bijzondere prikkels, geen werk dat schreeuwt om afgemaakt te worden, gewoon op wandel. Door het luisteren naar de podcast (soms ernstige, soms grappige) is mijn hoofd vrij.  Er gaan geen gedachten door mij heen en er worden geen plannen gemaakt. Stappen en wandelen. Het is een geweldige combinatie.

Tips voor podcasts zijn welkom !

 

7x De logica van geluk – alles komt goed

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Wat is het ergste dat je kan overkomen ?

Het is een vraag die dikwijls wordt gesteld als het over stressmanagement gaat. Er hangt een pak druk boven je hoofd en het lijkt alsof je amper ademen kan. Het kan helpen als je je de vraag stelt wat het ergste is dat je kan overkomen. Meestal valt dat nog mee en is het echt het einde niet. Soms is het het einde – dat het einde niet is – een geweldige kans om juist aan een schitterend nieuw hoofdstuk te beginnen.

Zo ben ik momenteel behoorlijk gestresseerd over een nieuw project waarin ik ben ingestapt. Het is een groot project en ik heb werkelijk geen ervaring. Soms ben ik vol enthousiasme en zie ik wel dat ik echt wel iets kan inbrengen. Dan weer denk ik dat ik er niets zal van bakken, ik heb tenslotte nog nooit zoiets gedaan.

Wat is het ergste dat mij kan overkomen ? Dat ik uit het project word gezet (maar dan ben ik even ver al voorheen) , dat ik niet voldoe aan de verwachtingen (die van hen komen, niet van mij). In het ergste geval heb ik veel geleerd. Over een andere manier van werken, over mijn eigen kunnen en niet-kunnen. Dat is werkelijk het ergste geval.

Het beste geval is dat ik zonder moeite het project afwerk. Tenminste zo lijkt het Maar dan is de leercurve echt wel klein geweest. Dus in alle eerlijkheid: in het ergste geval hou ik er iets aan over en sta ik toch verder dan had ik zomaar ‘nee’ gezegd.

Een mooie gedachte die de stress iets wegneemt, maar eerlijk gezegd niet helemaal. Als ik niet slaag (ergste piste) zal dat pijn doen. Maar het zal na een half jaar ook behoorlijk vergeten zijn. Dus nee, het ergste is het einde niet.

7x De logica van geluk – er is alleen het heden

uit het boek “De logica van geluk” van Mo Gawdat.
De volledige review van het boek lees je hier.

Niet druk om wat (toch) komt

Soms vind ik het overdreven, al die nadruk op mindfulness en dat we in het heden moeten leven. Maar het klopt natuurlijk wel. Zo kan ik op zaterdagochtend compleet overspoeld worden door een gevoel van drukte ‘dat ik de tijd toch zo goed mogelijk moet gebruiken want straks is het weekend om !’. De gedachte aan de komende werkweek kan mij echt zenuwachtig maken. Terwijl dat echt wel idioot is, want het IS nu weekend en dat is net NIET de werkweek ! Het besef dat het de komende werkweek druk zal worden helpt ook al niet. Want of ik er mij nu druk in maak of niet, wat komt ZAL druk zijn.

Maar dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat ik de frustratie en stress van komende maandag na al helemaal incarneer waardoor ik in nauwelijks geniet van het weekend.

 

Morgen zijn we misschien dood

Ja, het kan nog pessimistischer. Of misschien net niet. Het is een gedachte die ik onlangs las in een boek over de stoïcijnen. Als je met de gedachte van (nabije) dood leeft, dan waardeer je des te meer het moment nu. Ben je dankbaar om wat nu is. Besef je dat alles eindig is, of, zoals Gawdat het zo mooi zegt: het heden is echt alles wat we hebben.