Wandeltip: ontdek Waals-Brabant in Ramillies – 11,5 km (met GPX)

Wandelen Waals-Brabant

Waals-Brabant : alsof je meteen in een ander land bent

Behoorlijk eigenaardig is het: wanneer je eenmaal de taalgrens oversteekt, dan lijkt het wel alsof je in een ander land hebt. Het leven lijkt er ‘doucer’, langzamer, er is minder drukte en op een of andere manier herinnert het toch meer aan dat grote Frankrijk dan wel aan het zuiden van België. Waals-Brabant is onderschat en ongekend. Het zijn niét de Ardennen en daar zit misschien al meteen zijn charme. Het is gewoon wat het is. Een stuk land dat er enkel en alleen is voor zijn bewoners en occasionele bezoekers. Wie deze prachtige wandeling wil maken, weze dan ook gewaarschuwd: neem vooral eigen drank eten mee, er is in kilometers geen café of winkel te vinden.

Dicht bij de taalgrens – 35 km van Leuven

Deze wandeling koos ik omdat ze dicht bij de taalgrens lag en ik niet ver hoefde te rijden. Ramillies ligt zo’n 35 km van Leuven en is vrij goed bereikbaar via ofwel de E40 of de N91. Eenmaal je deze grote wegen verlaat, zijn het kleine wegen, maar met een GPS kom je prima op je bestemming.

Hoogtepunten van deze wandeling

Voor mij leek het alsof ik een stuk terug in de tijd ging. Ik heb geen enkele handelszaak gezien, geen spoor van industrie, zelfs geen mens op mijn wandeling. Ik zag zelfs amper auto’s. Tractoren waren dan weer goed vertegenwoordigd. Je wandelt er in zeer agragisch gebied met weidse uitzichten en grote vierkantboerderijen.

Waals-Brabant Ramillies

Het was op deze wandeling dan ook ontzettend stil, iets waar ik heel erg kan van genieten. Wie geïnteresseerd is in geschiedenis kan zich te goed doen aan enkele verwijzingen naar de historische slag tussen enerzijds de Fransen en Spanjaarden en anderzijds de Engelsen, Denen en Hollanders. Daarvoor ga je terug begin 18de eeuw. Het is vooral de herinnering die in ere wordt gehouden, minder dan wel de materiële verwijzingen of plakkaten.

 

Praktisch :

  • aantal km: 11,2
  • Ondergrond: grote stukken onverhard en kasseien, niet geschikt voor kinderwagens en rolstoelen
  • Vertrekplaats: Rue du Wayaux (Ramillies), aan de kerk
    Er is ruime parking voorzien aan de kerk. Er staan banken en er is een schuilhut (bus)
  • GPX kan je hier vinden
  • Kaart van startpunt

    Ik heb zelf een beetje gesukkeld om het startpunt te vinden, dit kaartje kan je helpen. De Rue du Wayaux is immers behoorlijk lang en loopt over verschillende straten.

  • Volledige kaart

Geen Wandelgpx ? Geen probleem !

Download de gratis RouteYou app en zoek vervolgens naar deze wandeling.
Deze app fungeert als een wandelgpx, door je positiebepaling heb je alleen nog de weg te volgen ! Veel succes !

  • Link voor Android 
  • Wellicht ook beschikbaar voor iOS, maar omdat ik geen ervaring heb, laat ik het even zo.

Meer wandelen in Waals-Brabant ?

Ik maakte deze wandeling op basis van een beschrijving in het boek

wandelen Waals-Brabant

Guido Elias, Wandelboek Waals-Brabant, 20 lusvormige tochten over de provincie (reeks: Lannoo’s Dichtbij-Huisgidsen).

Het is een mapje waarin je waterbestendige kaarten vindt en meer informatie. Er is echter geen verwijzing naar GPX-bestanden. Ik zette de kaart zelf om naar GPX.

Te koop bij o.a. Bol.com voor € 19,99.

 

Groot Wandelboek Vlaanderen – de wandelmaand kan beginnen !

Oktober wandelmaand !

Natuurlijk is iedere maand goed om te wandelen, maar oktober is prima om er volop van te genieten. Het terrasjesweer is achter de rug en aan zee is het veel leuker om te wandelen dan wel op een strandstoel te liggen.  Traditioneel trakteer ik in oktober de lezers op tal van wandeltips. Er komen schitterende tochten aan, ik zal nog even uitleggen hoe je wel degelijk gpx-bestanden kan gebruiken zonder dat je in het bezit hoeft te zijn van een wandelgps én ik vertel je hoe zo’n wandeling je een prima maaltijd kan bezorgen, zomaar te pluk tijdens je wandeling !

Groot Wandelboek Vlaanderen

Ik begin met een boek waar ik verliefd op geworden ben. Het Wandelboek Vlaanderen beschrijft maar liefst 75 wandelingen. Wandelingen staan netjes per provincie geordend en bij elke tocht staan toeristische weetjes. Uiteraard is er ook aan de hongeren en dorstigen gedacht, wat dacht je !

Voor een groter overzicht: kijk even naar het filmpje hierboven. Het duurt nog geen 2 minuten. Ik blader met jou door het boek zodat je een prima indruk krijgt van wat dit Groot Wandelboek Vlaanderen te bieden heeft.

Doe jezelf een cadeau en trakteer je met dit boek op de beste (en goedkoopste !)  energizer ooit: de natuur !

Praktisch

Michel Cassaert, Groot Wandelboek Vlaanderen, Lannoo 2018, 460 blz.
Te koop bij o.a. Bol.com voor € 24,99. 

Snapshot diary week 39/2018 – zo gaat het niet meer – Valkenburg to the rescue !

Valkenburg

samengevat: er kwam veel slecht nieuws binnen deze week, al was dat niet voor ons persoonlijk. Ik zag het echt niet meer zitten. Zelfs op het werk liep het fout, geen internet. Tot ik dacht ‘zo gaat het niet meer’ en er op het eind van de week toch nog licht was. 

Mag ik deze bladzijde snel omslaan ?

Als ik het écht over deze week zou hebben, dan zou ik vertellen dat de woorden ziekte (niet alleen bij ons), palliatieve, terminaal en hopen verdriet veel gevallen zijn. Het lijkt even met onze hele omgeving echt niet goed te gaan. Ik verloor ook wel wat de moed hier. De dokter had nog iets gezegd over ‘laatste loodjes’, maar hé, met eind december als eindmeet kan je begin oktober bezwaarlijk ‘laatste loodjes’ noemen.

Vier maanden en een half zijn we nu al ver. Het beeld dat ik krijg van het lief is het lief in de zetel. Soms in de ‘rode’ zetel, dan weer in de TV-kamer. Soms zittend, soms liggend. Maar dat is het wel zo’n beetje. Hij wordt stiller (er gebeurt ook niet veel) en ik weet het soms ook niet meer.

Ik dacht: zo gaat het niet meer

Ik voelde hoe wij weggleden in duisternis en inactiviteit. Het lief is stoïcijns: één en al aanvaarding. Dat kan misschien wel heldhaftig zijn (en ik bewonder hem er wel een beetje voor), het ligt zeker niet in mijn aard. Ik wil altijd de grenzen opzoeken. Zien waar de rek is. Misschien kan er toch meer. Ik ben niet het ‘we leggen er ons bij neer’-type.

Dus zeg ik tegen het lief (die een verlaagde chemokuur heeft sedert vorige therapie): ik ga weg met u. Naar Nederland. En als we om de kilometer moeten stoppen omdat je naar het toilet moet, dan zij het zo. Als we buiten zijn en je wil zitten: ik heb zelfs een stoeltje bij. Of we gaan gewoon van terras naar terras, drinken desnoods ons drankje niet uit, maar we gaan naar buiten ! Naar buiten ! Deze vier muren maken ons gek en straks ben jij een deel van het behangpapier!

Het lief was niet enthousiast. Dat het toch lastig zou zijn. En dan nog meteen een uur rijden van hier. Maar ik wou weg. En ik was wanhopig. Eerlijk waar.  Ik wou iets met hem meemaken dat leuk was, dat ons deed glimlachen. En echt waar:  ik zou zorg voor hem dragen. Héél erg. Eén kick en we pasten onze plannen aan. Het hoefde helemaal niet ‘actief’ (mijn ding) te zijn. Nee, ik zou rustig mee zitten en mee rusten !

Het werd een heerlijke dag

Het lief sjokte uiteindelijk toch mee en ja, nu en dan zaten we op een trap, een bankje, een terrasje. Hij genoot van die buitenwereld en glunderde toen bleek dat er ondertussen al Hugo-ijs bestaat ! We aten ontzettend licht en genoten met volle overgave van de zon. Het lief zag in de Hema filmrolletjes liggen (van die oude) en begon te dromen van opnieuw analoog fotograferen. Voorzichtig vroeg ik: en wil je dan graag zo’n analoog fototoestel ? Ik weet hier wel een kringloopwinkel.

Hij glunderde. Voor amper 10 euro had hij een analoog toestel in handen en was bezig met filmrolletjes en foto’s nemen. Herinneringen uit zijn jeugdjaren, de camera van zijn vader.

Valkenburg

Ik wist precies wat ik deed toen ik naar Valkenburg reed. Twee jaar geleden had ik er in de buurt gekampeerd. Het stadje is klein en toeristisch, er zijn vele banken en terrasjes. Het centrum is autovrij en je kan makkelijk dichtbij parkeren. Bovendien ligt in Valkenberg de beroemde Cauberg, iets waar het lief maar niet uitgepraat over geraakt wegens ‘zwaar onderdeel van de Amstel Gold Race’. En laat dat lief behoorlijk gek zijn van alles wat met wielrennen te maken heeft.

Klein en toeristisch, met strakblauwe hemel boven ons, dat geeft hoe dan ook een instant vakantiegevoel.

De blik naar buiten gericht

Deze dag waren we beiden kankervrij. Eenmaal in Nederland hebben we het er nooit over gehad. Onze blik was naar buiten gericht. Flanerende mensen, kinderen op klein fietsjes, dat Zuid-Limburgse dialect waar we niets van begrepen, genietend van een zalig ijsje op de trappen in de zon.

En gewoon dankbaar. Om wat is. En vergeten wat niet is.

 

 

Terugblik september. Twee en een halve levensles.

 

Evalueren

Ik maak er te weinig tijd voor, tijd voor evaluatie. Terwijl dat echt belangrijk is om niet steeds opnieuw in dezelfde valkuilen te lopen. En trust me, ik heb daar echt wel talent voor, al troost ik mij (illusie ?) dat ik wel niet de enige zal zijn. Wordt het daarom net niet valkuil genoemd ?

Soit. Laat ik september evalueren. 2 grote lessen bracht september mij. Niet dat ik het nog niet wist, maar ik ze bijhouden, ergens in koppen van letters opschrijven !

Les 1: plannen wordt altijd beloond

Het is iets wat ik steeds meer doe. Plannen. Vergelijken met doelstellingen. Vroeger plande ik vooral mijn werk, waarbij het ‘betaalde werk’ altijd sowieso alle prioriteit kreeg en ‘de rest van mijn leven’ (klinkt als een dramaqueen) de overschotjes van tijd kreeg. Omdat ik niet altijd dat evenwicht wist te behouden.
Dat je evengoed ook totaal andere dingen best plant: zoals sociale contacten, zoals lange wandelingen, zoals een dagje weg met het lief of zelfs doodgewoon ‘lezen’. (Ja, dat wordt hier gepland !) en dat dat even ernstig is als je ‘werkplanning’. En niet, zoals ik wel eens durf te doen, dit soort plannen ‘wegvegen’ omdat die werkplanning plots urgenter lijkt.

Er valt nog veel winst te halen voor mij wat dit plannen betreft. Zo ben ik een lousy mealplanner en dat vertaalt zich dikwijls in een snelle hap en soms ook wel een hoop frustratie. Ik kies dan voor de makkelijkste en voor de hand liggende oplossing.

Het besef is de eerste stap.

Les 2:  Outdoor is instant happiness

Soms is het geluk niet ver te zoeken. Ik merkte deze maand meer dan ooit dat ‘buiten’ mij ontzettend veel energie geeft. Of ik nu een half uur ga lopen in ons dorp, de fiets uit de rekken haal ofwel ergens in ons mooie land (!) een dagje ga wandelen. Altijd, werkelijk altijd kom ik terug met pakken energie en is het leven lichter en mooier.

En dat te bedenken dat het enige wat ik hoef te doen, het openen van de deur is.
Hoeveel makkelijker kan het nog zijn ?

En dan dit nog (een moeilijke)

Een paar weken geleden was ik op zondag aan het lopen en genoot met volle teugen van de zon en de natuur. Er was op zich niets bijzonders aan, ik had een nieuw wegje in ons dorp ontdekt langs wijngaarden, het zonnetje scheen, knalblauwe hemel. Gewoon: perfect.

Ik liep en genoot. Tot ik de trilfunctie van mijn gsm voelde. Ik negeerde het maar ik vroeg mij toch af wie of wat het zou zijn. Na (letterlijk !) 200 meter verder te zijn gelopen was het een kakofonie van biepjes en trillingen. Alsof er plots een melding was dat de wereld zou vergaan. Ik stopte om te kijken. Helemaal uit mijn ritme en al zeker uit die weldadige toestand van genieten. Het was een whatsapp groepconversatie over iets van het werk dat totaal geen dringendheid had en waar ik zelfs niets kon aan toevoegen.

Toch keerde ik gestresseerd naar huis. Niet antwoorden leek alsof ik mensen in de steek liet. Dus ja, ik leefde in dubio. Anderzijds dacht ik: dit is erover (voor mij). Het is weekend. Er is intranet.

Het logische gevolg zou zijn dat ik Whatsapp uitschakel of gewoon van mijn telefoon gooi, maar dan loop ik aan tegen mijn eigen FOM (Fear of Missing Out). Gelukkig was het voor mij onmiddellijk duidelijk dat ik dit echt niet meer wou. Whatsapp compleet uitschakelen was echter een brug te ver.

De dochter bracht soelaas: dat je heel wat zaken kan aanpassen in Whatsapp zodat je zelf bepaalt wanneer je kijkt. In mijn geval heb ik voor heel wat groepen en contacten alles op ‘stil’ gezet, zowel auditief als wat het trillen betreft. Op die manier kan ik zelf beslissen wanneer ik ‘kijk’ en kan ik zorgeloos genieten van mijn loopje. Of iets anders. Om mij dan anderzijds wel weer volle aandacht op het werk te storten. Hoe dan ook: geen verdeelde aandacht meer !

Het brengt mij alvast een hoop rust. Nu nog hopen dat ik het volhoud !