Tagarchief: 1000 vragen

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #53 Hoe ziet jouw ideale trouwjurk er uit ?

trouwjurk

Drie trouwjurken en twee huwelijken

Mijn eerste huwelijk eindigde na 11 maanden al in een (ja, letterlijk !) weduwschap. Dat wens je je vijand niet toe. Maar goed, 1000 vragen laat me terugkijken naar de fijne herinneringen. En dat eerste huwelijk bracht mij twee trouwjurken. De lelijkste heb ik nog altijd.

Een jurk waarin ik mij helemaal herkende

Een jaartje afgestudeerd en vol idealisme om de wereld beter te maken. Ik heb geen idee of dat ondertussen bij twintigers een achterhaald ideaal is, maar Carl en ik hadden wel die droom. Hij studeerde nog en ons hele leven speelde zich af in het studentenleven van Leuven. Verenigingen, vrienden, activiteiten, vrijwilligerswerk en tussendoor nog wat geld verdienen. Als ik er op terugkijk dan is het nauwelijks te begrijpen. We hadden het financieel niet breed maar dat was nooit een zorg.  Wij zouden leven op 1 inkomen en dat lukte ook prima.

Ik passeerde een half jaar voor ons huwelijk een winkel en zag er een rok met een vestje (klinkt nu veel formeler dan het was) dat feestelijk oogde maar dat ik toch nog zou kunnen dragen op het werk. Ik kon de stukken onderling combineren. Het was jong en hip, geen echte trouwjurk, het zat goed en de gedachte dat ik het later nog zou kunnen dragen vervulde me met plezier. Niet om de financiële reden, maar vooral omdat dit mij zou herinneren aan een geweldige dag. Het was – naar mijn normen van ‘gewone kledij’ – duur, maar dat mocht wel. Ik kocht het en de toen nog viel als een blok voor mijn keuze.

De eerste jurk werd afgekeurd door de familie

Het duurde echter niet lang of de toenmalige schoonmoeder kreeg lucht van mijn aankoop. Mijn oudere (waakzame !) zus ook. Geen idee of ze het gezamenlijk ofwel individueel hebben besloten maar er werd naar mijn aankoop gekeken als een “verkeerde beslissing”.  De jurk was niet ‘passend’ en ‘straalde niets uit’. Maar vooral, het was – zo  hoorde ik het toch tussen de regels door – vooral niet passend met ‘de familie’. Want de familie, en dan in het bijzonder de familie van Carl, hield van duur. En chic. Een hoed op je hoofd. Met pluimen of bloemen. Soit, iets wat helemaal niet paste als de bruid met een ‘burgerjurkje’ als echtgenote zou worden ingezegend.

Dan maar een prinsessenjurk

Ik volgde en kreeg een prinsessenjurk. Zo eentje die helemaal op maat wordt gemaakt. Met pareltjes. Eentje waar je geen centimeter mag verdikken. Een jurk met een onderrok. Lang. Schoenen die ik daarna nooit meer zou dragen en waar ik niet eens goed kon mee dansen. Maar de familie was content en tot op heden vind ik het een juiste keuze. Familie is belangrijk en wij wilden dat het ook volop feest was voor hen.

trouwjurk

Na een veel te lang weduwschap de derde jurk

En toen trouwde ik voor de tweede keer en mocht ik opnieuw een trouwjurk kiezen. Een tweede keer trouwen is geenszins hetzelfde als een eerste keer. Doen alsof er niets gebeurd was, dat kon niet. Wij waren ook stukken ouder. Het studentenleven lag al ver achter ons. Het grote voordeel was wel dat dat het dit keer zonder problemen helemaal ‘ons ding’ kon worden en beide families dolblij waren met ons huwelijk maar het organiseren van het feest aan ons overlieten.

Ik koos een jurk uit de collectie van Cora Kemperman. Ik zie tot mijn grote verbazing dat ze hem nog altijd verkopen, zij het in een ander kleur. Het werd dus opnieuw geen dure jurk maar gewoon iets waar ik mij goed in voelde.  Het lief (eu, echtgenoot) en ik houden beiden niet van luxe. Ik vrees dat dat bij beiden ingegeven is uit ‘gemak’, omdat dat luxe meer zorg en verantwoordelijkheid vraagt. Geef ons beiden maar altijd de praktische, eenvoudige, kwalitatieve versie.

En zo heb ik dus drie trouwjurken, waarvan de eerste de tand des tijd niet heeft overleefd.

Het antwoord op mijn ideale trouwjurk verschilt dus naargelang het belang van de familie. Maar als ik zelf kan kiezen, dan gewoon iets dat leuk is en goed zit.

Hoe zit het met jullie ? Hebben jullie echt helemaal zelf gekozen of net als ik gezwicht voor de ‘druk’ van familie ? 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #52 Welk boek heeft veel indruk op je gemaakt ?

Boeken die indruk maakten

Het einde van mijn naïviteit

Ik heb mijn hele schoolleven doorgebracht in katholieke onderwijsinstellingen waar mij werd verteld dat de wereld goed was en dat wie goed deed ook werd beloond. Hoe vaak hoorde ik niet ‘boontje komt om zijn loontje, of ‘eerlijk duurt het langst’ ? Het zijn in mijn ziel gekerfde paradigma’s. Nog altijd. Zo leeft in mij de overtuiging dat de meeste mensen het goed met de wereld voor hebben en dat wie verantwoordelijkheid heeft deze naar best vermogen uitoefent. Ik denk dat ik simpelweg geloofde in ‘gezag’. Gezag als iets dat verdiend en gebouwd was op solide ethische gronden die onbetwistbaar waren.

Angst zaaien als strategie

De eerste die mij confronteerde met een niet zo positief mens- en wereldbeeld was Sartre en zijn kompaan Simone de Beauvoir. L’Enfer c’est les autres. Maar al bij al viel dat nog mee. Ik kon dat wel kaderen. Michael Moore, die ik in 2003 leerde kennen, liet mij verweesd na. Het introduceren van angst om een hele bevolking (wereld !) naar je hand te zetten. Maak mensen bang genoeg en ze doen alles voor je als jij hen bescherming biedt ! Wie het laatste seizoen van House of Cards gezien heeft of een beetje het wereldnieuws volgt weet dat dit een strategie is die sowieso succes boekt. Vijanddenken, het zij-tegen-wij verhaal. Het verkoopt goed.

Geloof niet wat ze zeggen

Het boek (waarvan ik nog altijd meen dat iedereen in het secundair onderwijs dit zou moeten lezen) van Joris Luyten schetst een ontluisterend beeld van de media. Hoe het bijna onmogelijk wordt om echt op onderzoek te gaan en hoe feiten gepresenteerd worden. Hele PR-machines achter de journalistiek.

Van werken word je niet rijk – banken zijn er niet voor gewone mensen

Piketty bewees het:  geld werkt. Lees: jij hoeft niet te werken, het geld moet voor jou werken. Generatiekapitaal. Het lezen van Piketty was zeer ontmoedigend. Het ging in tegen mijn ‘paradigma’ dat wie rijk is dat is omdat hij veel werkt.  Het kapitaal van de rijkste 1% neemt toe en is hallucinant. Dat ‘geld laten werken’ is trouwens iets dat niet zonder risico is. Ik lees momenteel ‘Hoe durven ze, onder bankiers‘ , ook van Joris Luyendijk. De bankencrisis kon ons hele bestaan overhoop halen. Dat is net niet gebeurd. Vele banken zijn gered door de input van belastingbetalers. Naar zijn zeggen gaat het onverantwoorde gedrag evengoed door en zijn weinigen tot geen ‘aandeelhouders’ in de bankencrisis gestraft. Daar gaat mijn naïviteit.

Sommigen zijn meer gelijk dan anderen

Ik denk dat het boek van Orwell het goed samenvat. Het einde van mijn naïviteit. Er wordt nogal wat verkondigd in deze wereld, geregeld, veel onder het mom van ‘goede bedoelingen’.

Niet meer zo naïef

Ik besef dat deze post wat zwaar is uitgevallen. De boeken hebben mij zeker aangemoedigd om kritischer te zijn, al besef ik – net door die boeken –  dat het heel moeilijk is om zaken echt te begrijpen omdat je zelden het hele plaatje ziet . De boodschappers (politiek ! bankwezen !) hebben een leger aan PR-mensen achter zich staan die de boodschap zo knap verpakken dat je bijna ‘hoera’ moet roepen.
Natuurlijk, er zijn uitzonderingen. Ik geloof het wel. Ik hoop het wel. De paar mensen in politiek en bankwezen die ik van heel dichtbij ken, geven me echter weinig hoop. Ik denk dat ze het zelf niet meer weten. Wanneer ik al eens in discussie ga met hen dan krijg ik meestal verhalen als ‘maar zo gaat dat nu eenmaal bij ons’. (Andere stelsels voor politici, winstmarges op bankproducten die ongehoord zijn).

Boeken kunnen je de ogen openen. Deze boeken hebben dat zeker gedaan !

Welke boeken hebben (op welke wijze ook ?) indruk op jou gemaakt ? Aangezien ik heel graag lees ben ik echt benieuwd. Het mag echt wel over totaal (liefst !) iets anders gaan ! 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #50 Wanneer ben je op je best ?

Licht en buitenleven

Het antwoord op deze vraag is simpel. Als ik maar actief en/of buiten kan zijn. Het liefst uiteraard met een beetje goed weer, al valt dat voor mij samen met geen al te harde regen. Tegen de koude kan je je kleden en wandelen en lopen in regen vind ik ook niet zo erg. Zo lang het maar geen pijpenstelen regent en je moeite moet doen om je voeten droog te houden. Van wandelen, lopen en fietsen krijg je het sowieso warm, dus het hoeft niet eens een zomerdag te zijn. Lucky my dus, want dat betekent dat ik bijna op alle mogelijke momenten kan genieten. Tenzij.

Donkere dagen brengen met uit mijn evenwicht

Tenzij het donker is. Donkere dagen brengen me uit mijn evenwicht. Laat het maar koud zijn in de winter of laat de dagen maar kort zijn, zo lang er maar behoorlijk licht is overdag vind ik het prima. Maar duistere dagen, dagen aan een stuk, dat is niets voor mij. Dat zijn mijn slechtste momenten. Dagen (in de winter) waarop je nauwelijks door hebt dat de dag begonnen is. Naar het werk rijden in totale duisternis. Terug naar huis rijden in totale duisternis. Ik vind het een nachtmerrie. Geen kunstmatig licht dat die zo’n  zwarte  dagen kan verlichten.

Ochtendmens

Wellicht vandaar dat ik op en top een ochtendmens ben. Het licht dat eindelijk doorbreekt, de hele dag nog in het verschiet, waar er nog méér licht zal komen, waar de energie in de lucht steekt. Zonsondergangen zeggen me weinig, zonsopgangen des te meer. Het eerste confronteert met  gemiste kansen, het tweede is een wereld vol mogelijkheden.

De nacht is altijd moeilijk

Er bestaan nachtmensen, mensen zoals naar verluidt Herman Brusselmans, die geniet van de rust die er ’s nachts heerst, die voornamelijk ’s nachts werkt. Ik kan mij wel wat voorstellen bij die rust, maar de duisternis zou in mijn pen sluipen. Misschien is dat trouwens ook wel het geval met Brusselmans, het bestaan van zijn personages is zelden licht. Nachten zijn voor mij noodzakelijk kwaad, wachttijden tot het weer ochtend wordt.

Tot het licht komt.

Wanneer ben jij op je best ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #47 Hoe vaak per dag kijk je op Facebook ?

facebook

Is Facebook op zijn retour ?

Eerste vaststelling: mijn facebookgebruik is veranderd. Eerst en vooral kijk ik merkelijk minder. Facebook is door de jaren heen veranderd en ook ik ben dezelfde niet meer.

  • Facebook ordent zelf zijn berichten

    Vroeger stonden de berichten chronologisch en kon ik duidelijk zien tot waar ik het gelezen heb. Nu schuift Facebook zogenaamd belangrijke berichten (via een of ander algoritme veronderstel ik) naar boven ook al heb ik ze al gelezen. Daartussen staan dan weer berichten die ik niet gelezen heb waardoor het heel onoverzichtelijk wordt.

  • Facebook als newsfeed van groepen

    Volgde ik vroeger vooral mensen, dan zijn het nu vooral thematische groepen. Zo ben ik lid van groepen die te maken hebben met wandelen en kamperen. Ik leer er veel bij ! Die berichten staan ook ‘verspreid’ tussen alle andere, maar meestal groepeer ik ze zelf door op de groep te klikken en zo te zien wat er gepost is.

  • Minder persoonlijk

    Bovendien heb ik de indruk dat meer en meer mensen afgestapt zijn van FB zoals die vroeger bestond. Er minder statusupdates en dat ten voordele van Instagram. Zuckerberg heeft dat goed gezien door Instagram op te kopen !

  • Niet meer op mijn telefoon

    Ik heb Facebook al een tijd geleden van mijn Smartphone gehaald omdat ik meende dat ik er teveel naar keek en het mij onrustig maakte. Nu mis ik het geheel niet, al heeft Instagram dat wel deels overgenomen. Een andere verslaving ?

 

Digitale drugs

Ik veronderstel dat de vraag vooral wil peilen naar de verslavingsdrang en ja, die is er bij mij wel. Ik merk in mijn omgeving dat ze er bij de meeste mensen is, al is het in verschillende vormen. Mijn echtgenoot zit dan wel niet op sociale media, hij volgt wel andere media en geeft zelf toe dat hij veel onzin (lees: sensatie) nieuws onder ogen krijgt van allerlei mediasites. Ook kranten willen hun klanten binden.  Lees hier maar.

Het is geen toeval dat je moeilijk bij je scherm kunt wegkomen, schrijft Alter in zijn nieuwste boek. Internettechnologie is namelijk ontworpen om je verslaafd te maken. Producten als webgames, e-mail, Facebook of Netflix bevatten ingrediënten die de menselijke soort maar lastig kan weerstaan. Ze stimuleren gedragsverslavingen, compulsief handelen dat we nauwelijks kunnen stoppen. Tech-tycoons weten dat maar al te goed. Irresistible heet Alters boek, dat nu in het Nederlands is vertaald als Superverslavend. Een titel die de lading eigenlijk nog beter dekt: want Twitter, games, Instagram of andere internetproducten werken volgens Alter – zelf nog altijd verslaafd aan het checken van zijn e-mail – als digitale drugs.

Ik denk dat het voortdurend op de hoogte willen zijn van welk nieuws dan ook, verslavend werkt. Het ‘nieuwe’ waar onze hersenen op zo dol op zijn dat ze ons een belonen !

Geheel ongevaarlijk is die digitale drugs niet, dat kon je hier al lezen, naar aanleiding van de bookreview ‘ontketen je brein’. 

Hoeveel kijk ik ?

Ik laat Facebook even achterwege en denk aan Instagram en besluit: teveel. Zeker in niet-georganiseerde tijd. Als ik aan het werk ben is het de normaalste zaak van niet te kijken omdat ik mijn telefoon dat uitzet. Ik vind het zelf nog altijd uitermate onbeleefd om met mijn telefoon bezig te zijn in gezelschap van anderen. Dus dat is ook een behoorlijke beperking, maar verder kijk ik nog altijd teveel. ’s Morgens bijvoorbeeld, of als ik aan het opruimen ben, zo even tussendoor. Als ik ergens wacht. In allerlei zogenaamde verloren momenten die ik meestal in ‘verlies’ nog uitbreid door teveel aandacht te geven aan die digitale aandachtstrekker. Want dat is hij toch, of niet ?

Wie tips heeft om mijn gebruik te minderen, mag zich altijd melden !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !