Tagarchief: 1000 vragen

1000 vragen

10 000 vragen #97 Wil je dat mensen je aardig vinden ?

aardig gevonden worden

Wie wil dat niet, aardig gevonden worden ?

Ik kan mij moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die ronduit ‘nee’ antwoorden en nooit rekening houden met het de reacties van anderen. Het is natuurlijk maar de vraag wat je wil opofferen om aardig gevonden te worden, en daar wringt soms het schoentje, ook bij mij.

Wat anderen van je denken

Ervaring leert me dat er altijd mensen zullen zijn voor wie het niet goed is. Haters gonna hate, of neuters gonna neut. No matter whatHet valt mij op dat de mensen die het eerste commentaar hebben er inderdaad niet echt toe doen, zoals het citaat zegt. Die vinden je even aardig, wat je ook doet. Die staan als een paal achter je, ook al zijn je plannen gewaagd of excentriek. Die supporteren sowieso.

Onlangs nam ik een beslissing waarvan ik echt meende dat mensen – wiens mening is behoorlijk hoog acht – behoorlijk wat vraagtekens achter mijn beslissing zouden zetten. Het was zo ‘anders’ dan wat zij zouden doen en zeggen. Ik deelde het dan ook aarzelend, mij sterk houdend voor de lawine van kritiek die ik verwachtte. Maar de kritiek kwam niet. Er werd geluisterd en zelfs beaamd. Dat dit voor mij toch wel de beste beslissing was. Dat ze mijn redenering konden volgen. Mensen die mij kennen. Echt kennen. En bekommerd zijn.

Those who matter

De kwestie van ‘aardig gevonden worden’ stelt zich eigenlijk niet bij mensen die echt van betekenis zijn. Aardig gevonden worden is iets fijn, maar oppervlakkig. Vriendschap is iets anders. Dat is wederzijdse bezorgdheid en aanmoedigen. Kritiek komt altijd vanuit die bezorgdheid, aanmoediging altijd vanuit die vriendschap. Dat is het enige waarom het gaat. Om die vriendschap. Niet om het aardig gevonden worden. Gewoon om het zijn.

Aardig gevonden worden is leuk. Maar het is maar een dingetje.
Trouw aan jezelf is een fundament. Net als je vrienden.

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #96 Kun je goed autorijden ?

Iedereen rijdt beter

Ik weet niet meer waar ik het las, maar het ging erover dat we anderen meestal minder goed inschatten dan onszelf. Wanneer mensen werd gevraagd naar hun rijgedrag antwoordde de overgrote meerderheid (ik denk zo’n 80 procent) dat ze vonden dat ze beter reden dan de gemiddelde autobestuurder. Je hoeft geen wiskundige te zijn om te weten dat dit grove overschatting is.
Vandaar dat ik nauwelijks iets durf te zeggen over mijn eigen rijgedrag. Maar toch, ik probeer zo ‘eerlijk’ mogelijk te zijn, hier wat ik wel en niet goed kan

Dit kan ik niet zo goed

  • Rijden in een auto van een ander. Zelfs in de auto van het lief ben ik niet zo op mijn gemak. Ik vind dat die minder goed schakelt en dat hij niet snel genoeg optrekt.
  • Ik ben geen held als het over grote steden gaat. Dat geeft mij altijd stress. Zeker steden die ik niet ken of die plots een gigantisch mobiliteitsplan hebben toegepast waar mijn GPS geen weet van heeft !
  • Ik volgde vorig jaar een geweldig leuke cursus maar het achteruit rijden met een caravan lukte me niet. Ik zou moeten oefenen, maar ik omzeil gewoon het probleem. (Dat kan als je een kleine caravan hebt).

Wat kan ik wel goed ?

  • Parkeren, bij voorkeur door achteruit te rijden. Geen idee hoe dat heet tegenwoordig, maar zo met je auto in de straat via achteruit een plaatsje tussen twee auto’s inpikken. Ik heb een grote voorkeur voor achteruit parkeren ! (Zijn er mensen die dat in een straat vooruit doen ? Dan moet je toch veel plaats hebben ?)
  • Rijden met de caravan. Ik zal niet zeggen dat ik dat goed kan, maar ik ben fier dat ik helemaal alleen kilometers ver rijdt, een week geleden nog tot het hele hoge noorden van Nederland.

Wat zou ik graag willen kunnen ?

  • Ik zou graag eens in een vrachtwagen rijden. De hele mannelijke kant van mijn familie kan dat, wat meteen betekent dat ze ook probleemloos in een camper rijden. Als kind zag ik overal vrachtwagens, omdat dat te maken had met de zaak van mijn ouders. Ik vind het jammer dat ik het niet kan. Zou het zo graag eens doen. Mijn moeder kon het ook, al deed ze het weinig.
  • Ik zou graag iemand hebben die mij overtuigd dat ik veilig met mijn caravan in de Ardennen kan. Ik heb geen schrik om te rijden, maar wel dat mijn auto dat niet kan trekken. Volgens deze website moet dat zonder probleem gaan, maar ik heb heilige schrik dat ik daar op een helling ga rijden en plots niet meer verder kan omdat ik het niet kan trekken. Mocht er mij iemand kunnen helpen, ik rijd met een Renault Kangoo 1600 en trek een caravan met maximaal gewicht van 750 kg.

Als iemand mij kan overtuigen van dat laatste, ik zou echt blij zijn ! Kwestie dat ik ook eens richting Ardennen. Om die trail te doen bijvoorbeeld !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #94 Ben je wel eens het onderwerp geweest van roddel ? Ja ! Een grote roddel !

roddel

Ik ben zeker nu en dan onderwerp van roddel

Tuurlijk ! Met zo’n kleine 100 collega’s en mezelf kennende dat ik nog altijd te makkelijk zeg wat ik denk, kan dat niet anders of ik ben onderwerp van roddel geweest. Alleen: wat is roddel ? Ik geloof niet – of ik ben zo naïef, kan best – dat er al geroddeld is over mij door collega’s inzake zaken die pertinent onjuist waren. Opgeblazen, dat wel. Mensen die sterke meningen hebben over mijn meningen. Ja hoor. Maar echte roddel op het werk ? Ik denk dat ik ervan ben gespaard. Roddels door de leerlingen I Die zijn wel zo slim om het mij niet te vertellen.

De sterkste roddel: dat mijn man en ik gescheiden waren

De sterkste roddel ooit meegemaakt was wel die keer dat onze buurvrouw vertelde dat wij uit elkaar waren gegaan. Het was bij het begin van ons huwelijk en ik wou dan wel in het huis van mijn lief wonen, maar geenszins in de staat waarin het huis zich bevond. Financieel ben je met twee natuurlijk sterker, dus werd het huis, voor ons huwelijk,  van boven tot onder gestript. Echt samenwonen voor het huwelijk deden we niet. We hadden elk onze woonplaats en woonden een beetje op de plaats waar het uitkwam.

Hoe dan ook, op een bepaald moment en ik denk zelfs helemaal voorzien, lagen de werken stil. In die periode woonden we in Leuven, want het Hagelandse huis was niet echt meer bewoonbaar. Op een zondag kwamen we toch eens zien waarop onze buurman doodleuk zei dat ons huis te koop stond. Want ja, dat ging toch allemaal niet door, wij waren toch geen koppel meer ?

Geen idee wie dat nieuws gedeeld heeft of hoeveel mensen dat hebben gedacht, hoe dan ook, er was werkelijk niets van aan. Als roddel kon het wel tellen.

Al bij al was het  snel over, maar ik kan mij voorstellen dat sommige roddels gigantische gevolgen kunnen hebben. Ik prijs mezelf gelukkig dat het toch niet echt ken ! Jullie wel ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #93 zeg je vaker ja of nee ?

ja zeggen

Nee is de comfortzone

Dus zeg ik daarom bijna steevast ja. Ik ken mensen die bij voorbaat nee zeggen en ik snap hun redenering, maar zelf denk ik ‘wie weet welke kansen je hebt laten liggen’. Nee is de comfortzone, nee is niet groeien. Maar nee is evengoed zelfbehoud. En daarom niet per definitie negatief. Ja is misschien wel de weg naar teveel, chaos, stress en het verliezen van perspectief.

Tegenover iedere ja staat ook een nee

Ik zei deze week ‘nee’ tegen een prachtaanbod waar alle variabelen goed zaten : uitdagend, innoverend, prima collega’s, geweldige voorwaarden, kortom, er zat werkelijk niets fout aan. Bijna to good to be true.  Ik werkte mee aan het proefproject en merkte dat het mijn leven behoorlijk begon te overheersen. Het was fun, ja hoor, ik leerde bij, ik groeide maar lag evengoed ’s nachts nog wakker. Ik geloofde zo in het project dat ik er voortdurende mee bezig was. Alles wat ik zag, las, linkte ik aan het project. Kortom: het slorpte me volledig op. Nu is zoiets niet erg omdat het zo’n positief project was, maar iedere ja komt met een nee. Mijn hoofd was altijd bezet. Ik kon niet meer genieten van vrije tijd. De zomervakantie die mij zo heilig was, stond op de helling. Ik zag hoe ik steeds minder op bezoek ging bij mijn zorgbehoevende schoonvader.

Waarom zeg je ja ?

Tot ik mezelf de vraag stelde of het dit allemaal waard was. Ik vroeg me ook af wat mij motiveerde. De motivatievraag is een goede toetssteen. Als ik verder was gegaan met het project dan had ik dat gedaan omdat ik het moeilijk had om nee te zeggen.

Jammer dat er meestal alleen maar  ja of nee bestaat

Er zijn mensen in mijn omgeving die op iedere vraag ‘nee’ zeggen. Ze zijn drukbezet en bewaken hun grenzen. Ze krijgen mijn bewondering. Anderzijds ontneem je je zelf misschien ook wel behoorlijk wat kansen door altijd nee te zeggen.  Sommige ‘ja’s worden heel absoluut geïnterpreteerd. Als je één keer ja zegt kijkt men je raar aan als je volgende keer ‘nee’ zegt. (Diegene die altijd nee zegt wordt dikwijls ontzien, want daar wordt niets van verwacht). Soms is de vraag zo vaag ‘Zie je het zitten om … ‘ en verwacht men een ja of nee antwoord terwijl de vraag niet eens omlijnd is.

Regels bij het antwoorden van ja of nee

Ik heb zelf een aantal regels over het al dan niet ja zeggen op vragen.

  1. Antwoord altijd met ‘daar zal ik over nadenken’
  2. Vraag wat er concreet verwacht wordt
  3. Maak duidelijk wat je engagement wel en niet is
  4. Verontschuldig je niet omwille van je nee, tenzij de taak deel uit maakt van je job
  5. Maak de nee niet persoonlijk

Wie denkt dat ik altijd mijn eigen regels volg zit er goed naast. Maar het gaat toch altijd maar beter. De eerste tip is sowieso de belangrijkste. Omdat het dikwijls wel persoonlijk wordt gezien koop je even tijd en wordt het antwoord minder persoonlijk. Beter een volle ja dan eentje waarop je moet afbieden.

Naar verluidt hebben vooral vrouwen het moeilijk met nee zeggen. Zou het echt ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !