Tagarchief: Auvergne

Snapshot diary

Snapshot diary – week #2017/28 Auvergne

Auvergne

Auvergne, de Franse manier van leven

We reden voor de tweede keer richting Auvergne. Een dorpje met 7 huizen en doodlopende straten. Huizen zonder nummer. Tenslotte kent iedereen iedereen. Oftewel: het dorp is gewoon ingenomen door mensen die rust zoeken. Korte vakantiegangers zoals wij of anderen die ‘voorgoed’ verhuisd zijn naar Frankrijk. Vorige keer waren we ook al in zo’n dorp, Chappes, zij het dat het daar nog méér verlaten was.

De keuze Frankrijk was er eentje van het lief.  Dat het daar zo desolaat was verontrustte me wel een beetje. Er was een ‘voedingswinkel’ op 6 km. Gelukkig. Maar dat was het zo’n beetje. De steden in de buurt waren gauw een uur moeizaam rijden via haarspeldbochten. We bezochten Montluçon waar we in de plaatselijke krant lazen dat zowat heel Auvergne richting Middellandse Zee was getrokken. Dat merkten we wel.

Er was niets te doen en dat was goed

Auvergne Les Betules

Het huisje en het dorp maakte echter alles goed. Ik genoot van de rust. Het lief had even last van ontwenningsverschijnselen toen bleek dat er wel een grote verzameling DVD’s waren, maar geen mogelijkheid om De Tour te volgen. Het dorp mocht dan wel op een doodlopende weg weg liggen, er waren wel prima wandelwegen vanaf ons huisje. Niet dat iemand ze ooit zo noemde, het waren ‘tractorwegen’, bedoeld om de tractors van het ene veld naar het andere te brengen over de vele heuvels heen.

Wandelen en Auvergne

Iedere dag nam ik – meestal met het lief – de rugzak en verkende ik de omgeving. Er werden kilometers gemalen en vooral veel heuvels beklommen. De fiets bleef in de auto. Geen fietswegen hier en ook geen enkel stuk vlak. Wegen vol bochten waar wij wel heel traagjes reden maar de geroutineerde bewoners niet. Fietsen leek me gewoonweg te gevaarlijk. De omgeving waar wij waren is in toeristisch opzicht onontgonnen gebied. De ‘boerenwegen’ zijn prachtige wandelwegen, maar dat heeft het bureau van toerisme (nog) niet gezien. Ik ontdekte ze bij toeval en door satellietbeelden die ik op een kaart legde.

 

Toch te rustig ?

Op het eind van de week gaven we de sleutel terug af aan een dame die Nederland verruild had voor een leven in dit dorp. Samen met haar man had ze haar drukke baan in Nederland opgezegd en was ze hier komen wonen. Ze verdiende bij door op vakantiehuizen zoals dat van ons, te passen. Haar leven viel samen met het idylische beeld dat in vele films over het leven in Frankrijk wordt geschetst: tuinfeesten en vrienden. Zij het altijd eenvoudig en zonder de stress die ik associeer met een tuinfeest. We hebben ze maar een paar keer ontmoet, maar iedere keer kwam ze net terug van ‘een etentje’, ‘een verjaardag’.  Leven als God in Frankrijk, ja.

Die mensen die we zo graag zien

Mijn hart brak wel een beetje toen we het huis verlieten. Boven alles vond ik het samenzijn met het lief het allermooiste dat er was. Nog beter dan het huis, beter dan de Auvergne, beter dan de wandelingen in de natuur, beter dan het lekkere Franse eten. Tijd hebben ! Voor elkaar ! Samen op de bank ! Samen een boek lezen.
Daarom zou iedereen echt vakantie moeten hebben. Om tijdloos tijd door te brengen met elkaar. Met je geliefde, je kinderen, je familie. Om te vieren dat ze er zijn. Die mensen die we zo graag zien. Het leven vieren.

Iedereen verdient zo’n tijdloze vakantie. Om het leven te vieren ! Wat zijn jullie plannen ?

Snapshot diary

Snapshot diary week 2017/27 Hoera vakantie !

kloksgewijs : samen wandelen, Auvergne, ilhandlettering, hiking, Villers-La-Ville voor een tweede keer, promotie van de oudste zoon, zoete aardappelmuffin, kaartjes naar de nichtjes en neefjes op kamp, de tuinmaker, Auvergne, promotie,

Bouwperikelen, betaal niet te snel

Hier werd niet stilgezeten tijdens de eerste week van de vakantie, integendeel ! De angst dat er niet genoeg zou gedaan worden zat er toch al te dik in. Ofwel moesten we beiden wennen aan het nieuwe ritme en lukt het niet van ‘haast-haast’ naar ‘rustig aan’ te gaan. Die eerste dag werden aannemers gebeld van allerlei soort. Plots kon ik het niet meer aanzien, die ‘laatste restjes’ van een gigantische verbouwing 10 jaar geleden. Allemaal kleine zaken die de ondernemers met grote opdrachten niet hebben afgewerkt. Wij weten best dat we strenger hadden moeten zijn. Wie hier dagen komt pleisteren kan ook wel de stopcontacten ‘afwerken’, de vloerder deed het grote werk prima maar liet steken vallen bij de details. 10 jaar geleden ! Dat werkt dus al 10 jaar op mijn zenuwen. Maar hé, het lief zette er zijn schouders op en straks loopt het hier (ja toch ?) vol met stielmannen. Ik ben te optimistisch zeker ?

Die eerste vakantiedag werkte het lief zich in het zweet met een bosmaaier door onze veel te grote tuin. Het achterste stuk dat voorheen onze jungle was is weer even bereikbaar. Ik deed wat moeite met de tuinkamer en zette er prompt een bed in – kwestie van te kunnen rusten na al dat werk. Missie geslaagd.

We hebben weer tijd voor elkaar

Dat we weer tijd hebben om samen aan onze projecten te werken, is heerlijk. We wandelen weer samen en vertellen elkaar over de boeken die we lezen. Ik hield me verder aan een streng sportschema en hield de pas er goed in. Niet alleen wat het sporten betreft maar schema’s en doelstellingen alom. Ik zal moeten oppassen dat ik niet overdrijf, dat ik niet al te zeer in de productiviteitsval trap.   Er was ook weer tijd voor de kinderen. Zij kwamen beiden met goed nieuws uit Leuven. De oudste afgestudeerd, de jongste een zorgeloze vakantie. Kan het nog beter ? Hip hip hoera voor beiden ! En blij dat we zijn. Want eerlijk, ik gun het elke jongere: een lange zorgeloze zomervakantie. Mijn hart blijft pijn doen als ik studenten zie die echt hard gewerkt hebben en ‘beloond’ worden met extra werk in de vakantie. Ik wou dat iedereen die hard werkte die vakantie kreeg !

Tijd voor experimenteren

Ik maakte ook tijd om nieuwe ontbijtrecepten uit te proberen. De zoeteaardappelmuffin was een echt succes. Geen toegevoegde suiker, geen bloem. Het recept verschijnt woensdag.  Echt lekker, al was de commentaar van het lief dat ‘het te gezond smaakt’. Hij mist nogal snel de suiker.
Ik waagde me ook aan handlettering. Best leuk en inspirerend, maar ik heb geen idee of ik er het geduld voor heb. Fijn dat er in de vakantie tijd is voor al die dingen. En boeken, natuurlijk boeken ! Zalig dat ik uren aan een stuk kan lezen. In mijn al te groot enthousiasme zou ik er meteen een hoop kopen, maar ik hou mij aan ‘eerst uitlezen’ en ‘dan pas nieuwe kopen’. Gelukkig valt de prijs bij de Kindle-Store meestal mee.

Ik ben best benieuwd naar andere experimenten tijdens de vakantie. Suggesties ?