Tagarchief: balans leven werk

Gelezen

Gelezen: A Guide to the Good Life: The Ancient Art of Stoic Joy – William B. Irvine

stoïcisme

Op zoek naar innerlijke rust

Ik ben compleet vergeten hoe ik bij dit boek terecht gekomen ben, het enige wat ik mij herinner, is  dat het in andere boeken vaak werd aangehaald. Dat het doel van de stoïcijnen dan ook nog ‘rust in je leven’ was, deed me helemaal overslag gaan, want rust kan ik best gebruiken. Het begrip wordt vooral gezien als innerlijke rust, als het vrij zijn van jachtige gedachten en innerlijke onrust.

Pleidooi voor een levensfilosofie

William Irvine (Oxford University) pleit vanaf de eerste bladzijde voor het kiezen en cultiveren van een levensfilosofie. Dat hoeft daarom niet het stoïcisme te zijn, maar wie géén levensfilosofie heeft, leeft zonder kompas. Bij ieder kruispunt weet je vervolgens niet welke weg te volgen en dat vraagt immens veel energie. Of je raakt voortdurend je weg kwijt in het doolhof van uitdagingen die het leven biedt. Het hebben van een doel in je leven hangt samen met je levensfilosofie. Wie als doel heeft zoveel hoog mogelijk op de sociale ladder te staan zal een andere levensfilosofie hebben als diegene die rust nastreeft.

Many people will have trouble naming this goal. They know what they want minute by minute or even decade by decade during their life, but they have never paused to consider their grand goal in living. It is perhaps understandable that they haven’t. Our culture doesn’t encourage people to think about such things; indeed, it provides them with an endless stream of distractions so they won’t ever have to. But a grand goal in living is the first component of a philosophy of life. This means that if you lack a grand goal in living, you lack a coherent philosophy of life.

Zet in op interne doelen en vermijd zo frustratie

Je hebt een levensfilosofie die als kompas die je op weg helpt over hoe je voor jou  het beste je doelen kan bereiken. Die levensfilosofie stelt je in staat om snel te beslissen of iets goed of slecht voor jou is, maar dan ? Hoeveel controle heb je eigenlijk ?

Dit stuk van controle hebben vond ik het boeiendste van het boek.
Stel dat je graag tennis speelt en de match wil winnen. Heb je de overwinning geheel in handen ? Nee. Je weet immers niet hoe de tegenstander zal zijn. Heb je niets in handen ? Ook niet, want hoe meer je traint hoe meer kàns je haalt om effectief te winnen. Volgens de stoïcijnen moeten we daarom altijd mikken op het veld waar we wel controle hebben en dàt als doel stellen. Wat het tennis betreft is het dus beter om als doel te stellen dat je je op de best mogelijke manier zal voorbereiden en dus hard zal trainen (intern doel) in plaats van de overwinning (extern doel) na te streven. Het mooie is dat de resultaten meestal volgen.

Ook Mo Gwadat schrijft iets dergelijks :

Ik ging 24 uur per dag mijn best doen
waar ook.
Ik bleef hoog inzetten maar was
niet meer zo bezig met het resultaat.

Het is een stoïcijns advies dat er diep is ingegaan bij mij. Wanneer ik mij zorgen maak over de uitkomst van mijn werken vind ik troost en bemoediging in dit ‘harde werken’. Het harde werken is het enige wat ik kan doen. Het resultaat heb ik nooit helemaal in handen. Maar ik kan wel mijn uiterste best doen en het alzo beïnvloeden.

Negatieve visualisatie

Een praktijk van stoïcijnen die uitvoerig beschreven wordt is de negatieve visualisatie. Je stelt je gewoon heel realistisch voor hoe erg de situatie kàn zijn. De schrijver gaat zelfs zo ver van nu en dan ook deze slechte situaties op te zoeken door vb. een tijdlang in de winter geen jas te dragen, hoe koud het ook is. Dat houdt hem attent op hoe fijn het is om toch maar een jas te hebben.  Een dergelijke praktijk vind je ook in het boek van Tim Ferris. Ook hij ‘oefent’ zich nu en dan in ‘barre situaties’. Daarbij moet natuurlijk altijd bedacht worden dat dit een keuze is – terwijl het voor veel mensen totaal géén keuze is.

To begin with, by undertaking acts of voluntary discomfort—by, for example, choosing to be cold and hungry when we could be warm and well fed—we harden ourselves against misfortunes that might befall us in the future. If all we know is comfort, we might be traumatized when we are forced to experience pain or discomfort, as we someday almost surely will.

Ik vind dat daar echt wel iets van aan is. Zo sukkelden wij weken aan een stuk met onze centrale verwarming. ‘s Nachts viel die gewoonweg uit. De loodgieter kwam en ging, maar het bleef ‘s morgens koud.
Sedert dinsdag is dit euvel eindelijk verholpen en ik sta al elke dag op in pure euforie dat ons huis ‘verwarmd’ is ! Of zoals de tegeltjeswijsheid zegt: je weet pas hoe  belangrijk iets is als het er niet meer is.

Bereid je voor op de dood van je kind

Leef nu. Het is o zo modern, maar dit advies kan je al lezen bij de stoïcijnen, al staat het er niet zo letterlijk. Stoïcijnen krijgen soms verkeerdelijk het label dat zij onverschillig zijn, maar dat is niet zo. Zij beseffen wel dat het gehecht-zijn aan iets lijden kan veroorzaken. Wat je hebt kan je verliezen. Dat klinkt negatiever dan het is, want je kan het natuurlijk ook omkeren: besef hoe goed je het nu hebt en profiteer ervan, in het bewustzijn dat het anders kan. “Bereid je voor op de dood van je kinderen” klinkt geweldig negatief, maar het maant evengoed aan om nu tijd door te brengen met je geliefde, zodat je bij het heengaan niet vol spijt achterblijft om gemiste kansen.

Dit boek heeft mij sterker gemaakt

Het lezen van dit boek heeft mij echt wel geraakt en sterker gemaakt. De vergelijking van de tennismatch zal ik niet gauw vergeten. Het inzetten op interne doelen in plaats van externe doelen is iets waar ik meer wil op focussen. Inzetten op dagdagelijkse trouw aan die interne doelen. Dicht bij mij. Zodat wat extern gebeurt mijn rust niet kan verstoren. Zodat ik in omstandigheden die slecht lopen geen frustraties hoef te hebben over mezelf. Shit happens. Het externe heb ik niet onder controle. Mezelf wel.

Toch ben ik niet onverdeeld enthousiast over het boek en dat heeft alles te maken met de schrijver. Soms wijdt hij teveel uit, wil hij persé het stoïcisme verdedigen tegenover andere levensfilosofieën. Het waren de stukken die ik liever oversloeg (maar niet deed). Als het over levensfilosofie gaat denk ik dat het je raakt of niet. Als dat niet zo is, dan zal overredingskracht niet veel uitmaken.

Gezien de indruk die de filosofie zelf op mij heeft gemaakt, ben ik toch blij dat ik het boek gelezen heb !

Praktisch

William B. Irvine, A guide to the good life, the ancient art of stoïc joy, 336 blz., Oxford University Press
Te koop bij bol.com voor € 15,99 (paperback) of als e-book voor € 13,30
Ik las op het op Kindle.

 

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #37/2017 Het zit nog niet helemaal goed

Ik hol de dingen (nu al !) achterna

Althans, zo voorspelde mijn agenda het.  Op een extra avondvergadering na stond er weinig extra’s the usual. Alleen ben ik nog helemaal niet in mijn ritme en als ik terugkijk naar de voorbije week dan heb ik geen idee waar die tijd naar toe is ! Ik lijk (nu al ?) een beetje achter de dingen aan te hollen, maar gelukkig is de schade beperkt. Niets dat ik niet binnen een week kan rechtzetten. Tenminste, als het een beetje loopt zoals het op papier staat. Maar dat doet het zelden.

Er blijven vakmannen in ons huis

Naar ons gevoel is er een groot stuk van de renovatie die we in de zomer gepland hebben af. Toch voelt het nog altijd niet als thuis. Het huis is nog altijd behoorlijk leeg en het is soms ploeteren door de vele verhuisdozen die nu boven staan. Ze zijn nog niet toe aan een terugkeer naar beneden, want er moet hier en daar nog afgewerkt worden en dan kan best nog een paar maanden duren. Met de renovatie zijn trouwens ook een heel aantal zaken die wél werkten stuk gegaan: de centrale verwarming doet het niet meer en ook ons internet heeft rare kuren. Van het één komt echt het ander.

Help ! Ik heb geen talent !

Ook al heb ik totaal geen tijd voor een nieuwe passie, vorige week gebeurde er iets bijzonders. Ik was in een creatieve groep beland. Een ruimte vol canvassen, klei, verfborstels, verf… en als een soort meditatie was iedereen er in volle rust aan het werk. Ik wist dat het niets voor mij was, maar probeerde beleefd te zijn en stond open voor het verhaal. “Loop gewoon eens rond”, zei de begeleidster. “Misschien moet je gewoon aanvoelen wat jij graag zou doen, alles kan en alles mag. Stilte is de voorwaarde.” 

Mijn eerste gevoel in dergelijke ruimtes is altijd ‘dit is niets voor mij’. Het tweede gevoel is dat van wanhoop: ik heb geen talent !  Ik vroeg de lesgeefster of ik een opdracht kon krijgen maar ze weigerde. Doe gewoon waar je zin in hebt. Ik eindigde de les met een groot leeg blad voor mij maar toch met tal van beeldende gedachten. Deze week was ik een uur in de weer met tekenen – wat ik totaal niet kan – en er gebeurde inderdaad iets magisch. Ik voelde een ‘klik’. Dat ik graag met potloden bezig ben. Toch wel. Ook al bak ik er niets van.

Het lief als kwaliteitsbewaker

Het lief was (opnieuw) onverbiddelijk : zaterdag zouden we iets samen doen. Het is goed dat hij dat ‘bewaakt’, want door de week zijn we beiden zo met onze eigen activiteiten bezig dat onze gesprekken hoofdzakelijk over organisatie gaan. Soms slaapt hij al als ik thuis kom of omgekeerd. Er zijn dagen dat ik zo vroeg naar het werk vertrek dat ik hem ‘s morgens niet zie. Hij heeft gelijk, je kan niet wachten tot het opnieuw vakantie is om samen dingen te doen. Wandelen blijft onze nummer 1. Gewoon in de buurt hier. Dankjewel lief !

Een fijne werkweek toegewenst ! 

Terug aan het werk : 10 zaken waar ik gigantisch moet aan wennen !

Terug aan het werk en het lijkt wel alsof ik op een andere planeet terecht gekomen ben met andere gewoontes en een andere cultuur. Oké, dat is overdreven natuurlijk, maar dat van die cultuur die ànders is geenzins ! Lees maar mee !

1 Nadenken over welke kleren ik aandoe

Kijk, in de vakantie stak het niet zo nauw. Ik liep in shorts, droeg Birkenstocks en durfde al iets zonder mouwtjes te draag. Allemaal voorbij.

2 Nadenken over tijd

Ook in de vakantie maakte ik een planning over wat er op die dag te gebeuren stond. Maar of ik er nu een uur later of vroeger aan begon maakte niets uit. Het was zelfs helemaal niet erg als het een hele dag vooruitgeschoven werd omdat vrienden langskwamen. Onverwachte bezoekjes en zomaar zonder klok leven is passé.

3 Laat dat West-Vlaams maar achterwege ! 

Iedere zomervakantie praat ik meer West-Vlaams. Hoe relaxter, hoe meer West-Vlaams. Dat heeft natuurlijk te maken met het verhoogde contact met West-Vlaanderen en mijn familie aldaar. Eenmaal terug op het werk was het weer ‘Standaard Nederlands’

4 Zoveel volk op de wereld ! 

Deze week zat ik plots over vergaderingen waar meer dan 100 man aanwezig waren. Nou ja, eerder infosessies. Dat ben ik niet meer gewoon. Het klinkt nog al zoemende bijen rond mijn hoofd. Al dat volk ! Al die collega’s (en weet ik nog wel alle namen !). Tijdens mijn lessen zelf zit er constant 24 man voor mij. 24 ! help !

5 Ik maak weer deel uit van de file

Deze week mocht ik dat opnieuw ervaren. 100 minuten per dag. Behalve de tijd vind ik het filerijden best stresserend. Openbaar vervoer is geen alternatief. Met de elektrische fiets doe ik er nog langer over.  Maar ik overweeg het toch opnieuw. Omdat het toch wel stresslozer is. Algemeen is terug aan het werk toch ook wel terug naar meer stress.

6 Ik word weer aangesproken met ‘Mevrouw’

Toen ik de eerste dagen terug op het werk was, had ik niet eens door dat het over mij ging.
Mijn naam op het werk is blijkbaar ‘Mevrouw’.

7 Het moet allemaal héél juist zijn

Wat ik doe, wat ik ‘verkondig’, het moet allemaal helemaal juist zijn. Nauwkeurig. Dubble-checked. Kan mij niet herinneren dan ik in de vakantie ooit iets twee keer controleerde. Of het moesten de openingsuren van het zwembad zijn !

8 Sport en vrije tijd moeten worden gepland

Ik heb best veel gesport in de zomervakantie. Aangezien ik tijd genoeg had gebeurde dat bijna organisch. Ik hoefde mezelf niet eens extra te motiveren. Nu ik terug aan het werk ben loop ik het risico dat er van sporten niets in huis komt. Niet alleen van sporten, maar ook van echte ontspanning. Ik ben gevoelig aan werkverslaving. Het kan altijd beter en ik wil het ook echt goed.

9 Ik moet daadwerkelijk het eten organiseren

In onze vakantie planden we niets. Soms werd er gekookt en dan stapten we gewoon naar de winkel in ons dorp. Nog veel meer werd er niet gekookt en vonden we prima adresjes waar we verwend werden op lekker eten. We waren grote klanten van AH waarin we alle slaatjes hebben uitgeprobeerd. Nu moet dat eten georganiseerd worden of ik leef op snacks. Of erger nog: ik neem er gewoonweg de tijd niet voor.

10 de dagen worden korter

Dat vind ik misschien nog het allerergste. Het eind van de zomervakantie betekent ook het eind van de lange zomerdagen. Het vele licht buiten. Dat zal ik nog het meeste missen.

Welke grote veranderingen bracht het nieuwe werkjaar voor jullie mee ? Ik ben benieuwd !

 

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #45 Hoe laat sta je meestal op ?

opstaan

Opstaan in een ideale wereld

In een ideale wereld zou ik rond half acht opstaan. Dat is ook het uur dat ik prefereer in de vakanties en als er ooit zoiets komt als een lang en gezond pensioen, dan zou dit mijn uur zijn. Dit zou de rest van de dag worden :

  • 7u30 : opstaan
  • 8 uur : ontbijten met de krant. In mijn ideale wereld zou ik ik veel tijd besteden aan het (bereiden van) mijn ontbijt. Het blijft tenslotte mijn lievelingsmaaltijd. Dat kon je hier en daar al zien.
  • voormiddag : sporten en lezen
  • over de middag :  een lichte lunch
  • in de namiddag zou ik werken tot een uur of 6
  • vooravond : eten met vrienden
  • avond : lezen of verder werken

Maar dat ideale leven heb ik niet.

Reality-check : wanneer sta ik op ?

Toch verschilt het niet zo erg van de realiteit, tenminste het uur van opstaan. Ik sta meestal rond 6 uur 30 en dat vind ik dus echt een uur te vroeg. Ik heb het geluk een ochtendmens te zijn en geen last te hebben om uit bed te raken, maar het voelt niet synchroon met de natuur en de zon. Zeker al niet in alle seizoenen dat het géén zomer is !

Volgens mijn echtgenoot – die lekker langer slaapt – hoeft dat ‘vroeg opstaan’ niet. Maar ik heb het graag rustig ‘s morgens. Zo vertrek ik al voor 7 uur naar het werk, terwijl de eerste lessen pas om 8.15 beginnen. Dat heeft alles te maken met de verkeerschaos en de files. Ofwel vertrek ik zo vroeg en rijd ik vrij fileloos naar het werk en dan ben ik tegen 7.30 uur op het werk. (Nog altijd 45 minuten te vroeg !). Of ik vertrek een kwartier later en dan ben ik tegen 8 uur op het werk. Het betekent gewoon langer in de auto zitten én meer kans om te laat te komen. Eenmaal ik regio Leuven binnenrijd ‘stropt’ het, en zelfs op mijn werk geraken (met riante inrijlaan) is een probleem, een echte bottle-neck waardoor mijn werk tijdelijk bijna onbereikbaar wordt.

Het fileprobleem

Dat ik er zo lang over doe om 25 km te overbruggen doet mij soms zuchten én verlangen naar een andere werkplaats. Vroeger lukte het me nog om tenminste in het terugkeren fileloos naar huis te rijden, maar ook dat is niet meer het geval.

Een rustig begin van de dag is het vroege opstaan waard

Toch heb ik veel over voor een rustig begin van de dag. Wanneer ik om 7u30 op school arriveer is er bijna nog niemand. Het is er bijzonder rustig en dankzij een prima kok staat de verse koffie al klaar. Tijd om rustig mijn dag te overlopen en de lessen die moeten gegeven worden. Tijd om een praatje te slaan met andere vroege collega’s. Daar kan ik wel van genieten. Dat ik daarvoor vroeger moet opstaan deert me niet. Die rust is me veel waard ! Liever dat dan opgejaagd en lang in de file !