Tagarchief: balans leven werk

1000 vragen

10 000 vragen #93 zeg je vaker ja of nee ?

ja zeggen

Nee is de comfortzone

Dus zeg ik daarom bijna steevast ja. Ik ken mensen die bij voorbaat nee zeggen en ik snap hun redenering, maar zelf denk ik ‘wie weet welke kansen je hebt laten liggen’. Nee is de comfortzone, nee is niet groeien. Maar nee is evengoed zelfbehoud. En daarom niet per definitie negatief. Ja is misschien wel de weg naar teveel, chaos, stress en het verliezen van perspectief.

Tegenover iedere ja staat ook een nee

Ik zei deze week ‘nee’ tegen een prachtaanbod waar alle variabelen goed zaten : uitdagend, innoverend, prima collega’s, geweldige voorwaarden, kortom, er zat werkelijk niets fout aan. Bijna to good to be true.  Ik werkte mee aan het proefproject en merkte dat het mijn leven behoorlijk begon te overheersen. Het was fun, ja hoor, ik leerde bij, ik groeide maar lag evengoed ’s nachts nog wakker. Ik geloofde zo in het project dat ik er voortdurende mee bezig was. Alles wat ik zag, las, linkte ik aan het project. Kortom: het slorpte me volledig op. Nu is zoiets niet erg omdat het zo’n positief project was, maar iedere ja komt met een nee. Mijn hoofd was altijd bezet. Ik kon niet meer genieten van vrije tijd. De zomervakantie die mij zo heilig was, stond op de helling. Ik zag hoe ik steeds minder op bezoek ging bij mijn zorgbehoevende schoonvader.

Waarom zeg je ja ?

Tot ik mezelf de vraag stelde of het dit allemaal waard was. Ik vroeg me ook af wat mij motiveerde. De motivatievraag is een goede toetssteen. Als ik verder was gegaan met het project dan had ik dat gedaan omdat ik het moeilijk had om nee te zeggen.

Jammer dat er meestal alleen maar  ja of nee bestaat

Er zijn mensen in mijn omgeving die op iedere vraag ‘nee’ zeggen. Ze zijn drukbezet en bewaken hun grenzen. Ze krijgen mijn bewondering. Anderzijds ontneem je je zelf misschien ook wel behoorlijk wat kansen door altijd nee te zeggen.  Sommige ‘ja’s worden heel absoluut geïnterpreteerd. Als je één keer ja zegt kijkt men je raar aan als je volgende keer ‘nee’ zegt. (Diegene die altijd nee zegt wordt dikwijls ontzien, want daar wordt niets van verwacht). Soms is de vraag zo vaag ‘Zie je het zitten om … ‘ en verwacht men een ja of nee antwoord terwijl de vraag niet eens omlijnd is.

Regels bij het antwoorden van ja of nee

Ik heb zelf een aantal regels over het al dan niet ja zeggen op vragen.

  1. Antwoord altijd met ‘daar zal ik over nadenken’
  2. Vraag wat er concreet verwacht wordt
  3. Maak duidelijk wat je engagement wel en niet is
  4. Verontschuldig je niet omwille van je nee, tenzij de taak deel uit maakt van je job
  5. Maak de nee niet persoonlijk

Wie denkt dat ik altijd mijn eigen regels volg zit er goed naast. Maar het gaat toch altijd maar beter. De eerste tip is sowieso de belangrijkste. Omdat het dikwijls wel persoonlijk wordt gezien koop je even tijd en wordt het antwoord minder persoonlijk. Beter een volle ja dan eentje waarop je moet afbieden.

Naar verluidt hebben vooral vrouwen het moeilijk met nee zeggen. Zou het echt ?

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

10 000 vragen #90 Hoe pep je jezelf op na een rotdag ? – mijn noodplan

noodplan

De ene rotdag is de andere niet

Ik heb een noodplan voor rotdagen. Klinkt drastisch, maar omdat ik nogal stressgevoelig ben en zelfzorg veel problemen kan vermijden heb ik voor mezelf een noodplan gemaakt in tijden van grote stress of rotdagen. Wat dat laatste betreft, even dit: de ene rotdag is de andere niet. Soms loopt het van geen meter en weet je dat het gewoon je dag niet was, Murphy had een hoogdag. Dit zijn rotdagen maar ik kan ze relativeren. De dag erop gaat het steevast beter. Anders is het als er echt problemen zijn waarbij geen oplossing in het zicht is of er veel weerstand is. Dagen waar je dag na dag tegen dezelfde problemen aan loopt. Dat is een ander soort rotdag.

Noodplan in tijden van (grote) stress

Regel 1:  Besef en goede communicatie

Ik ben geen goede babbelaar als het over problemen gaat. Maar ik heb wel geleerd dat goede communicatie veel oplost. Ik zeg nu zonder problemen tegen het lief of vrienden ‘Ik heb een slechte dag’, of ‘het gaat me niet af de laatste dagen’. Ik durf het evengoed tegen collega’s zeggen. Iedereen snapt dat. Nog nooit heeft iemand me raar aangekeken. Men weet dan onmiddellijk dat je niet op je vrolijkst zal zijn en dat je enthousiasme, dat er anders wel is, minder is. Door het te zeggen communiceer ik meteen ook dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Het heeft niet met hén te maken, het is geen reactie op wat er gebeurde. Ik zeg zoveel als ‘laat me nu even gerust’.

Oppeppen na een rotdag: do’s and don’ts

Don’t

  • Er over piekeren en het in mijn hoofd keer op keer herhalen hoe erg het wel is (of het dat nu werkelijk is of niet, het piekeren erover of het keer op keer opnieuw malen helpt me geen stap vooruit)
  • Idem wat het spreken (denk vooral ‘zagen’) met een ander betreft. Als het ‘roeren in de pot van frustratie’ is, dan verpest ik mijn en andermans humeur
  • Samenvallen met de emotie (ontgoocheling, boosheid, frustratie). Soms is die emotie er wel, maar ik mag er niet mee samenvallen. Die emotie vertelt me iets, maar dat is maar een stuk van het verhaal
  • Vervallen in non-actie (of het nu te maken heeft met de dag of totaal iets anders is, niets doen en stilvallen is geen goed idee). Denk aan: in je zeteltje kruipen en zielig wezen.

Do’s

  • Aanvaarden dat de dag rot was of de problemen er zijn en durven besluiten dat je momenteel (op de rotdag dus) niet tot echt goede oplossingen zal komen.
  • Je geliefden op de hoogte brengen. Dat het niet het moment is om moeilijke kwesties ten berde te brengen. Morgen gaat het beter !
  • Geen energie steken in het ‘verzet’ tegen de situatie. Het is wat het is. Niet boos zijn omdat dit of dat gebeurd is (verleden) maar vertrekken ‘vanaf hier’. Gegeven situatie x, wat kan ik doen ?
  • Tijdelijk loslaten en positieve dingen doen. (Actie !)
    • als ik fysiek uitgeput ben actief zoeken naar een goede serie/film op Netflix en er voor gaan. Dus niet: zappen of na 5 minuten weer een andere serie opzetten.
    • veel beter: een wandeling in ons dorp. Al is het maar een kilometer. Als mijn hoofd echt niet rustig te krijgen is luisteren naar een podcast
    • Zweten. Sporten ! Als in goed zweten. Beste oplossing bij serieuze frustratie, zeker als die in je lichaam geslopen is. De beste manier van ‘afreageren’. Als ik fysiek heel onrustig ben is dit de beste oplossing. (Wandelen of fietsen helpt ook, hoe groter de frustratie, hoe actiever ik het beste ben).
    • Een goed boek. Bij de eerste bladzijden heb ik het soms moeilijk om mijn gedachtestroom stil te leggen, ik verplicht mezelf om verder te lezen. Ook al betekent dit soms dat ik het eerste blad 3 keer opnieuw moet lezen.
    • Naar de bibliotheek gaan (als er tijd is). Brengt me altijd op andere gedachten en is inspirerend. Wat een effect de bibliotheek kan hebben !

Strijken als troostmiddel

Ik vind niet dat ik veel rotdagen heb. Maar ik heb wel soms echt zware dagen. Als er veel vergaderingen zijn, als er veel problemen zijn (die simpelweg opgelost moeten worden, geen frustraties). Dan benoem ik ze ook simpelweg als ‘zware dagen’. Dan bouw ik sowieso rustmomenten in (weekplanning). Ik weet dat ik na 4 uur vergaderen van mezelf geen supercreativiteit moet verwachten. Dan plan ik ‘werk’ waarvan het moet gedaan worden maar dat in kader van de timing bijna een verrukking is. Strijken bijvoorbeeld. De badkamer onder handen nemen. Dweilen. Zaken waar ik niet sta voor de springen maar op dat moment grote winst betekenen: ze verzetten mijn gedachten en ze geven me nadien een gevoel van voldoening.
Winwin dus.

Benieuwd hoe jullie omgaan met rotdagen ! 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Goodbye Hello

Goodbye January, je bracht geweldig goed nieuws !

February beats January

Ik las ergens dat januari een doorspoelmaand is. Een maand waarvan je het liefst op de fastforwardknop zou willen duwen zodat je verder kan gaan in februari. Ik herken het gevoel – januari is maar niets – anderzijds weet ik nauwelijks waar februari heen is. Alleen: dat het een véél betere maand was. Al was het maar omdat er uren zon waren (zij het in bittere koude) en er groot nieuws was.

Het verlossende bericht van januari

Net op de valreep van januari zat er een bericht in mijn mailbox dat als titel had ‘belangrijk bericht’. Eentje van mijn werkgever. Gericht aan àlle personeelsleden. Ik geef toe dat dergelijk ‘onderwerp’ niet altijd op feestvreugde wordt onthaald. Het kan immers over van alles gaan. Maar dit was een topper van formaat: het plan om het hele Leuvense (katholieke) net op te splitsen in eerstegraadscholen en vervolggraden, werd afgevoerd. Concreet zou dit een hertekening betekenen voor àlle Leuvense scholen van het net. Er zou gewoonweg geen school meer bestaan van 1 tot 6. Iedereen zou moeten verhuizen. Leerlingen, personeel en ook de directeurs. Na de overgang van lagere school naar middelbaar zouden alle leerlingen sowieso naar een andere school moeten gaan.

Er valt veel over te zeggen, maar laat ik het kort houden: dit is niet in het voordeel van de leerling. Rust is er nog niet echt, want werkelijk àlles in het onderwijs wil men hervormen. Alles ! Veel indringender dan – wie het nog kent – het VSO !

Soms is het zo simpel

Dat ik fijne dingen moet plannen. Dat het geen zin heeft om te wachten ‘tot er tijd is’, ‘tot het beter weer wordt’, ‘tot het vakantie wordt’ etc. Dat heb ik wel geleerd. Wachten is niet altijd wijs. Ik schreef het hier al:

Als ik wacht op de zomer
voor een ijsje

als ik wacht op een reden
voor mijn reisje

als ik wacht op de zon
om te kunnen stralen

als ik wacht op succes
zonder te willen falen

als ik wacht
Is vandaag minder leuk
is vandaag minder fijn

is vandaag minder spannend
dan vandaag zou kunnen zijn.

Dus ondanks het feit dat ik dacht geen tijd te hebben, dat ik het werk tussendoor liet voor wat het was, trok ik er deze maand op uit om te fietsen, te wandelen, te genieten van het buitenleven.

Het omgekeerd is waar. Ik haal er zoveel energie uit, het zet de dingen onmiddellijk weer in perspectief, zodat ik er volop tegenaan kan. Soms is zo eenvoudig als beslissen dat je wandelschoenen aantrekt.

Hallo maart !

Maart begint alvast goed ! We starten met het vieren van mijn verjaardag. Net zoals bij Annelies zijn we hier afgestapt van (materiële) cadeau’s maar kiezen we voor ervaringen. In mijn geval is dat een dagje uit. Er zit een mooie evolutie in het vieren van mijn verjaardag. Kan ik best wel smaken ! Geen idee wat het dit jaar wordt, maar Brugge of Gent zijn zeker kanshebbers. Trein op en hop toerist in eigen land.  Je hoort er nog van !

Ook op de planning: een weekendje Zeeland. Er zal moeten worden gewerkt tijdens dat weekend, maar de zee zal nooit ver weg zijn en alleen al het snuiven van de lucht daar doet mij deugd. Het wandelen naar de bakker, de onovertroffen ‘snert’soep die dubbeldik smaakt in wintertijden !

Dus ja, ik zie er naar uit. Welkom maart !

 

 

 

1000 vragen

10 000 vragen #89 Mediteer je graag ?

mediteren

Nood aan stilte en meditatie

Ik heb best wel nood aan meditatie. Alleen ben ik een sukkel als het op meditatie aankomt. In mijn studententijd lukte dat nog: een kwartier stil zitten en toch nog ernstig blijven als een koor van magen begon te knorren. Tegenwoordig is gewoonweg stil zitten ‘zonder iets te doen’ een gigantische opgave. Meditatie wordt dan pure frustratie. De frustratie dat ik het niet kan. Met als gevolg dat ik net onrustiger word en mezelf wel iets wil aandoen.

Meditatie is niet gelijk aan stilzitten

Ik mag dan geen zittend gat hebben, ik heb wel nood aan rust in mijn hoofd. Nood om, om aan ‘niets’ te denken (al is dat misschien een contradictie). Ik voel dat als ‘aan niets heb gedacht’ of amper nog weet welke gedachten door mij heen zijn gegaan, ik als herboren ben. En daar hoef ik niet voor stil te zitten. Dat gaat evengoed wandelend, lopend, fietsend of zelfs zwemmend. Ik geloof dat het de cadans is. Eerst ben ik helemaal niet aanwezig in mijn dorp of in het bos. Zit ik met mijn gedachten nog overal en nergens. Tot het stil wordt in mijn hoofd en ik de pracht van de opstijgende mist zie. Ergens een vogel hoor  die ik dit seizoen nog niet gehoord heb. De eerste tekenen van de lente. Ik denk er niet echt iets bij. Ik word er gewoon blij om. Om wat is. Zonder theorie. Content gelijk een kind om die paar sneeuwklokjes die moedig hun best doen.

Ken jezelf

Is dat mediteren ? Ik weet het niet. Maar het werkt voor mij. De batterijen worden flink opgeladen. Als ik niet minstens één keer per week een paar uur (liefst aan een stuk) buiten ben, dan loopt het mis. Dan loopt mijn hoofd over, dan raakt al die energie niet gekanaliseerd. Het gaat niét om het sporten. Het gaat om samenvallen met het moment en zorgeloos te zijn. Ik wandel, fiets, zwem, loop zo goed als altijd alleen. Dat is wellicht wel een beetje een voorwaarde, hoe fijn het ook is in gezelschap.
Jaren geleden had ik nog moeite om 2 uur te wandelen zonder oortjes (en podcast). Tegenwoordig gebeurt het nog zelden dat ik oortjes opzet. De uitzondering gebeurt als ik persé de 10 000 stappen wil halen en net die podcast mij overhaalt om toch nog naar buiten te komen. Maar voor de rest is meditatie voor mij dit : in de natuur zijn in volle stilte en genieten. Een leeg hoofd. Alles opgeklaard.

En voor wie vindt dat dit helemaal niet onder de definitie mediteren valt, dat kan best. Maar voor mij werkt het. Dat lijkt me het belangrijkste !

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !