Tagarchief: #boostyourpositivity

2015 : de meest gelezen posts !

Meest gelezen posts
Eind van het jaar en tijd om eens te zien wat de meest gelezen posts waren. Sommige zijn best wel verrassend !

De 5 meest gelezen posts van 2015

  1. De geboden van een trage loper
    Ik ben zelf een uitermate trage loper, maar loop wel al jaren lang en heb me toch al meermaals, met succes aan een halve marathon gewaagd. Maar bovenal : ik ben een fiere trage loper !
  2. +10 redenen om deel te nemen aan de Vierdaagse van de IJzer
    Ik ben natuurlijk hevige fan en vind dat iederéén dit minstens eens in zijn leven moet meemaken. Goedkoop, eenvoudig en voor iedereen haalbaar : een overgetelijke ervaring !
  3. De Vierdaagse van de IJzer in beelden
    Tja, als je wil deelnemen aan iets, wil je er je natuurlijk ook een beetje een beeld vormen over wat die fantastische ervaring dan wel is !
  4. Verloren gelopen in een moeras
    Je kan dus wel degelijk verloren lopen in Vlaanderen en zelfs in een moeras ! Dat het op amper 15 km van mijn deur was is voor mij des te pijnlijker, maar we waren wel goed verdwaald ! Anderzijds : het is een schitterend natuurgebied met als extra een vogelkijkhut !
  5. Marie Kondo : casestudy kleerkast
    In augustus las ik het boek van Kondo en waagde me aan een eerste experiment. Het enige dat echt blijft hangen is de vraag ‘maakt het je blij ?‘. Indien niet, weggooien ! De grote Kondo hype lijkt al een beetje bekoeld, maar straks is er wel weer een of andere opruim- of schoonmaakgoeroe die ons (vrouwen !) weer netjes schuldig doet voelen waardoor we weer massaal aan de slag gaan.

De week in beelden oftewel de snapshot diary waar ik in oktober mee begonnen ben scoort individueel zeer goed. Ook dit wil ik verder zetten en weerom : ik raad het iedereen aan, het is een prima manier om de week af te sluiten met bijna-vergeten-kleine-hoogtepunten, kleine zaken die het dagdagelijkse leven net iets bijzonders maken ! Verder was er natuurlijk ook de boostyourpositivitycampagne waar ik voor de tweede keer aan deelnam, ik zie al uit naar een derde editie !

Op naar het nieuwe blogjaar ! 

Iedereen fit zonder moeite ! #boostyourpositivity

De korte versie : zie de video !

Zet de muziek lekker luid en wedden dat je gaat swingen op je stoel ? Deze video maakt deel uit van een campagne uit de UK die vrouwen wil aanmoedigen te sporten. Tonnen motivatie vind je er ! 

Nog niet overtuigd ? Fit zijn en sporten is niets voor jou ?

8 excuses die niet opgaan

Ik zie mezelf een beetje als ervaringsdeskundige met véél recht van spreken als ik zomaar stel dat iedereen fit kan worden.

  1. Ten eerste : ik heb overgewicht.  10 kg minder zou mij niet misstaan. Dat is dus geen excuus om niet fit te kunnen of willen zijn. Al beoefen ik allerlei sporten (laat je niet ontmoedigen !),
  2. Ik ben nergens echt goed in. Zo loop ik op ‘m best 10 km per uur. Ik heb (en ben van plan dat nog te doen) aan tal van evenementen deelgenomen en huppel (of fiets, of zwem of wat dan ook) wel altijd bij de laatste groep. Langer genieten voor hetzelfde geld !
  3. Ik ben laat begonnen met sporten, heel laat. Ergens midweg in mijn dertiger jaren. Daarvoor haatte ik het. Het excuus ‘ik heb nog nooit gesport’ gaat dus niet op.
  4. Ik ben van geen enkele sportclub lid, ik heb dus geen ‘vaste momenten’ door externe organisatie. Ik zie dat vooral als een pluspunt.
  5. Ik verveel me gauw. Dan ben ik weer helemaal enthousiast over lopen en dan ben ik het weer beu. Dan is het fietsen of zwemmen en dan wil ik weer iets anders. Gelukkig (voor mij én mijn portemonee) komt alles bij tijden terug.
  6. Ik heb geen vast dagelijks werkritme,  sommige dagen moet ik veel en vroeg gaan werken, andere dagen maar een halve dag of helemaal niet.
  7. Ik heb veel hobbies, sport is er ééntje. Ik heb geen overschot van tijd.
  8. Sedert half augustus sukkel ik met een behoorlijke blessure waardoor ik niet kan/mag lopen en aanvankelijk ook niet wandelen, maar toch blijf ik doordoen (rond de blessure, niet mét de blessure, anders zou het nogal dom zijn)

… en toch sportte ik vorig jaar gemiddeld 39 minuten per dag, met een streven van 40 minuten per dag dit jaar.

Moraal van het verhaal : iedereen kan fit worden !

untitled

Fit zonder moeite : dit is mijn strategie

  1. Doelstelling in tijd niet in prestatie
    Omdat mijn jaardoelstelling tijd is kan ik in principe doen wat ik wil tijdens die tijd. Ik kan hardlopen en op snelheid trainen, intervallen doen en werken naar een wedstrijd toe, maar ik kan evengoed wandelen, fietsen of zwemmen. Soms volg ik les : nieuwere versies van Zumba of ik sport met de Femmagroep.
  2. Ken jezelf
    Ik ken mezelf wel wat sporten betreft. Dat van die verveling, dat zit er bij mij diep in. Zo kan ik echt wel werken naar een wedstrijdje of een evenement, maar eenmaal het voorbij is, dan wil ik iets totaal anders. Vandaar ook dat een halve marathon voor mij echt wel de langste afstand is, dat duurt al lang genoeg, die trainingen, méér en ik verga van verveling.
    Ik weet ook dat ik nooit snel zal worden en dat ik geen keiharde discipline heb om er het uiterste uit te halen. Ik ben een gigantische voorstander van traag lopen.
  3. Het moet plezierig blijven
    Ik kan me niet voorstellen dat mensen sporten volhouden uit externe motivatie. Sporten blijft inspanning en er is zoiets als de inertie van de massa of simpelder uitgedrukt : de zetel is altijd aanlokkelijker dan je in het zweet gaan werken.
  4. Begin klein
    Geldt dit niet voor alles wat je wil bereiken ?  Bouw kleine stapjes in je routines en het wordt de evidentie zelf. Het kan al simpelweg met het bijhouden en verruimen van het aantal stappen per dag. Dat kan via een app in je smartphone of via een activitytracker. Zelf gebruik ik er eentje, al ‘tel’ ik het niet mee als sport. Als ik tegen de middag zie dat ik de nog maar amper ‘bewogen’ heb, dan schiet ik toch een beetje in actie.
  5. Hou je activiteiten bij
    Wat je doelstelling ook is, ‘meten is weten’. Je ziet dan meteen of je op goede weg bent of moet bijsturen. Ik hou alles bij via Garmin Connect, maar je kan het ook met een gewone excelfile.
  6. Fit zijn is een kwestie van bewegen
    Fit zijn is niet het equivalent van ‘sporten’ in de klassieke zin. Wie bij wijze van spreken iedere dag zijn kantoor op de tiende verdieping meermaals via de trappen bereikt, doet strikt genomen niet aan sport maar zal wel over conditie beschikken. Alle activiteiten die je hart sneller laten slaan zijn al ‘cardio-activiteiten’ en maken je sterk. Hier liggen dus mogelijkheden !
  7. Voor wie nog motivatie zoekt : een tijdje geleden schreef ik een artikel voor mensen voor wie de gedachte aan sport al een inspanning is. Beter dan het daar staat, kan ik het niet schrijven.

Alvast veel succes !

Geen reactieknop te zien ? Kijk eens onder de titel

 

Foto- en videomateriaal : ThisGirlCan Campagn

 

 

 

 

 

Balans leven en werk : 10 gratis tips #boostyourpositivity

Ik werk ontzettend graag !

Mochten mijn collega’s en peers pubers zijn dan zouden ze me wellicht een strever noemen. Ik wil veel. Héél veel ! En ik wil dat het goed is, juist is, en alles onder controle, wat mij wel – ook al door die peers, de naam controlefreak oplevert. Ik kan mij echt gooien in eender welk project en hoe meer uitdaging, hoe liever. Als er gewerkt moet worden, dan liefst zo efficiënt mogelijk en dan moet het vooruit gaan.

werken en balans vinden

Ik kom leven tekort

Bij tijden denk ik – en wellicht is dat zo – dat ik een workaholic ben. Ik heb massa’s ideeën en loop over van projecten die ik nog zou willen uitvoeren. Alleen – ik heb het echt eens uitgeteld – zal ik er niet geraken, ervan uitgaande dat ik 85 jaar word en rekening houdend dat sommige projecten een vervaldatum hebben wegens fysieke vereisten. Dat fysieke, dat loopt tot mijn grote tegenzin trouwens behoorlijk achteruit. Maar hé, we geven niet op.

Toen ik eenmaal besefte dat ik leven te kort zou hebben dacht ik dat dat oplossing erin zat om harder en sneller te werken.  Reeds in mijn studietijd  las ik boeken over timemanagement en motiveerde ik mezelf om er nog harder tegenaan te gaan. Gevolg : ik werd sneller en productiever. Ik combineerde later voltijds werken met studeren. Why not ? 

Het leven als één grote inspanning tot het pensioen

Dat het allemaal lukte had mij gelukkig moeten maken en dat deed het in zekere zin ook, maar de leegte loerde om de hoek. Een mens kan niet leven op presteren alleen. Ik zag collega’s op het werk verlangen naar hun pensioen en telde in mijn dertige jaren al uit hoeveel jaar ik nog te gaan had. Ik was als een zwemmer die de overkant moest halen in één adem, ik moest dus keihard zwemmen om niet te verdinken.  Eigenlijk ging alles goed, maar ik vond er niets meer aan. Alsof je op een trein zit en niet eens beslist waarheen je gaat. Het landschap gaat zo snel aan je voorbij dat je niet eens de kans hebt gekregen om te kijken waar je eigenlijk bent. Ik heb mij dan ook lang geen vragen gesteld.

Toen stierven er veel mensen

Ondertussen had een goede vriend van mij kanker. Hij was een leeftijdsgenoot en terwijl ik van her naar der holde, was hij thuis tussen de zware chemo’s door. Bij hem was er altijd ‘tijd’ en toen ik bij een bezoek op de klok keek omdat ik ‘weer ergens naar toe moest’, knaagde het aan mij.  Mijn leven, zijn leven, het was zo tegengesteld. Mijn ouders werden ziek en stierven. Als ik er nu op terug kijk lijkt zelfs dat “tussendoor” te zijn gebeurd. Toen stierf ook de goede vriend. Bij hem had ik niet de fout gemaakt om het ‘tussendoor’ te laten gebeuren. Ik wist dat hij stervende was en ik maakte tijd voor hem. Hij vroeg om euthanasie en we hebben samen teksten gekozen. Hij was dankbaar om het leven dat hij had gehad, zei hij, en dat meende hij. Het donderde in mijn oren. Hoe kon je nu zo afscheid nemen van het leven als het leven je zo gruwelijk en onfair heeft behandeld ?

Straks is het ook hier gedaan

De dood van geliefden rond mij heen heeft mij schoksgewijs veel geleerd. Straks is het hier gedaan met mij, denk ik dan, en wat heb ik dan om op terug te kijken ? Hetzelfde met mijn geliefden, er kan zoveel gebeuren. Ik merk het met mijn echtgenootje nu : als we niet opletten dan gaan we beiden op in allerlei hobbies en activiteiten en zijn we gewoon een goed georganiseerd stel dat elkaar niet eens meer echt kent.

Loslaten en kiezen voor wat belangrijk is

De grootste levensles voor mij was loslaten. Leren dat goed goed is en niet perfect hoeft. Loslaten dat je om gerespecteerd te worden, moet presteren. Ondertussen werk ik deeltijds : vier dagen op de vijf. Ik besef heel goed dat ik dit enkel en alleen kan omdat ik financieel genoeg verdien en ik ben de eerste om toe te geven dat dit ook met leeftijd te maken heeft. Als twintiger of dertiger had ik dit moeilijk gekund. Ik kan dit ook omdat ik een echtgenoot heb die ook werkt en de kosten dus deelt. Momenteel zitten wij in de zwaarste financiële situatie met twee kinderen op kot, maar als zij ooit afgestudeerd zijn, dan zit het er dik in dat ook manlief minder gaat werken.
Gelukkig hebben wij als koppel nooit veel belang gehecht aan status of luxeproducten. Hier zijn eenvoudige auto’s (ja, meervoud !) en we hebben nog altijd zo’n grote bak van een televisie, hij werkt nog altijd, dus een nieuwe hoeft nog niet.

zocht vanuit de tent
zocht vanuit de tent : in de zomer nam ik de tent en ging ik kamperen bij een Hollandse boer.

Ik geniet zonder mij schuldig te voelen

Wat doe ik dan op die dag dat ik niet ga werken ? Ik geniet. Ik doe dingen die ik graag doe : studeren, wandelen, sporten, fietsen, uitstappen doen, lezen, bloggen. Dat klinkt als luxe en zo ervaar ik dat ook. Tijd is de grootste luxe die er is. Dat is onbetaalbaar.

Er is niet altijd begrip voor wie deeltijds gaat werken. Heb je (kleine) kinderen, dan wordt het – voor de vrouw althans – nog geaccepteerd, maar zomaar een dag vrij in de week om ‘niets te doen .. ? ‘. Ik heb er mij lang schuldig om gevoeld. Het is maar wat je begrijpt onder dat niets doen. En ten lange leste : ik word ook niet betaald op die dag, je wijst iemand die op zondag in zijn luie zetel ligt toch ook niet met het beschuldigend vingertje ?

10 tips om je leven in balans te houden

  1. Stel in alles je prioriteiten.

    Meestal komt er zoveel op je af (zowel op het werk als in je gezin als in je vrije tijd) dat je gegarandeerd tijd tekort komt. Denk na over wat echt belangrijk is en hoeveel tijd je er wil in steken.

  2. Praat met je collega’s, baas, echtgenoot en kinderen

    Iedereen om je heen heeft een partiëel zicht op je en beseft niet in welke situatie je zit. De meeste mensen zijn bereid om je te helpen als het je teveel wordt.

  3. Sluit compromissen

    Zo eten wij warm op het werk. Ja, het eten is lekkerder bij ons thuis, maar daar moeten wij boodschappen voor doen, het eten klaarmaken, tafel zetten en alles ook nog eens opruimen. Hetzelfde geldt voor heel veel werk : goed is ook voldoende en sommige taken vragen ook niet meer dan een voldoende. Wie deeltijds werkt beschikt over minder geld en moet misschien genoegen nemen met minder dure zaken. Ik heb er zelf geen last van, maar het kan.

  4. Plan je week

    Voor mij is dit onzettend belangrijk om te zien of die prioriteiten nog kloppen. Als ik mijn dag niet plan, dan ga ik toch altijd weer ‘werken’ in de zin van ‘presteren’. Het werk eindigt nooit, of dat nu bij je baas is of het huishouden of met je kinderen. Je kan dus best gewoonweg tijd inplannen voor wat je belangrijk vindt en waartoe je anders nooit komt als je wacht tot ‘het werk af is’. (Wat nooit gebeuren zal)

  5. Wacht niet tot je pensioen

    Om te doen wat je echt wil doen. Straks is het te laat of ben je te oud. Het hoeven geen grote dromen te zijn. Ooit wil ik naar Santiago de Compostella wandelen. Maar dat ‘ooit’ houdt mij niet tegen om nu al heel lange wandeltochten te doen !

  6. Neem nu en dan tijd voor jezelf en elkaar

    Het lief en ik, wij gaan nu en dan weg en doen dan …. niets. Och ja, we eten samen en we wandelen wat, maar eigenlijk zijn we vooral gewoonweg bij elkaar zonder dat we beiden met allerlei zaken bezig zijn. Rustig de krant lezen of een fietstochtje waar niets moet. Een wandeling langs het strand of langs de Demer ! (Wij wonen nu niet echt dicht bij zee !).

  7. Hou je financieel gezond

    Hou overzicht op je financiëen. Dat geeft rust. Toen ik minder ging werken vroeg ik mij af hoe erg we dit financieel zouden voelen. Er wordt ondertussen nog evenveel gespaard als voorheen. Blijkbaar hebben we ons een beetje aangepast, of omgekeerd : ons niet aangepast aan de loonsverhogingen. Net zoals werk en leven wat in balans moeten zijn, is dat ook het geval met je financieën.

  8. Laat je niet verlammen door de gedachte aan je pensioen

    Ik heb mij daar lang laten door verlammen en wel in die zin dat ik dacht : als ik op pensioen ga, dan doe ik dit, dat … enzovoort. Omgekeerd ken ik collega’s die bij iedere mogelijkheid van deeltijds werken als de dood zijn over welke gevolgen dit zal hebben voor hun pensioen. Natuurlijk moet je financieel gezond zijn en vooruitziend, maar je kan toch niet leven in functie van je pensioen ? Ik denk dan – mijn gedacht – dan spaar ik NU wat meer en leef ondertussen zoals ik wil.

  9. Durf alles in vraag te stellen

    Is de job die je doet wel de job die je wil doen ? Zijn er mogelijkheden om je job anders te doen ? Andere taken ? Moet je huis wel iedere avond/week helemaal op orde zijn ? Hoeveel geld heb je echt nodig ? Zijn de taken thuis goed verdeeld ? Ben je gelukkig zoals het nu is ?

  10. Hoe zal ik terugkijken op mijn leven op mijn sterfbed

    Dit is iets dat mij, gezien mijn ervaringen, heel erg bezig houdt. Ik hoop dat ik niet moet zeggen : had ik maar meer tijd voor mijn familie en kinderen gemaakt (wat wellicht wel het geval zal zijn), had ik maar meer tijd gemaakt om te doen wat ik echt wou doen, had ik maar meer mijn hart gevolgd.

Tot hier toe de tips. Ik merk dat ik veel in dezelfde val trap van toch te willen “presteren”, zij het op het werk, zij het in hobbies. Op zich is daar niets mis mee, zolang ik het maar doe omdat ik het leuk vind en niet omdat ik verslaafd ben aan prestaties.

 

Iemand nog tips voor een goede balans ? Ik hoor het graag !

Photocredits. Foto 1 Dit is geen eigen foto maar valt onder COC-license. Ook al mag je foto's onder COC license zomaar overnemen, ik vermeld het toch maar netjes.

 

#boostyourpositivity : ochtendrituelen

Ontbijt vorige week.
Ontbijt vorige week, onderste twee foto’s in vakantiehuisje, geen mooi servies !

Mijn ideale ochtend : 4 van de 7

  • 7:30 uur
    wakker worden, beetje lezen en badkamer
  • 8:00 – 9:00 uur
    Ontbijt, het liefste buiten in de tuin of in de tuinkamer, samen met de krant en géén radio, géén lawaai ! Met dekentje als het koud is maar toch zonnig. Desnoods met muts op m’n hoofd !
    Huis- en keukenopruim (oké, dit is de downsite)
  • 9-00 – 11:30 uur
    Het intellectuele werk. Thuiswerken dus. Of studeren, of lezen, of schrijven of administratie. Of alles samen natuurlijk !
  • 11:30 – 12.30 uur
    Sporten en douchen
    Ik ben geen avondsporter, als ik het in de voormiddag of ochtend niet doe, dan komt het er soms niet van.

Dergelijke ‘ochtenden’ lukken me 4 dagen van de 7. In het weekend wordt er dikwijls de hele voormiddag gesport en komt er geen intellectueel werk aan te pas.

De vroeg-naar-het-werk ochtenden : 3 van de 7

  • 6:30 uur : opstaan en ontbijt
    Ontbijt in de keuken. Ik ben een ontbijtfan, variatie is dus troef. Ik vind het dikwijls de lekkerste maaltijd van de dag,  al hoop ik dat manlief -kok-van-het-huis- me dat niet al te kwalijk neemt.
  • 7:10 : vertrek naar het werk
    en altijd file. 40 minuten voor 25 km. Soms doe ik het met de fiets en dat is dan 1 uur voor 25 km wat best haalbaar is, alleen moet ik dan alwéér douchen en nog eens veranderen van kleren op het werk, waardoor ik gauw 1:15 uur moet rekenen. 1u20 woon-werkverkeer of 2u30u., het is toch een verschil ! Maar als het echt goed weer is en niet al te druk, dan komt dat fietsen er toch van !
  • 7:50 : aankomst op het werk 
    Nog een versie koffie en de keuken verwittigen dat ik warm eet.
    25 minuten wachten voor het werk begint. Dat is natuurlijk echt wel tijdverlies, maar het is inherent aan de job. Wij moeten er echt ‘op voorhand’ zijn, ook al zijn we dan nog niet echt in actie. Anderzijds is het best gezellig met de collega’s : samen koffie of ontbijt.

Ochtendrituelen van ons gezin

  1. We staan nooit tegelijkertijd op
    Dat geldt ook als we beiden toch wakker zijn. Eén van ons blijft altijd net wat langer liggen. Het lief en ik,  wij zijn niet compatibel wat ochtendenergie betreft. Ik sta op en zou het liefste een dansje rond de tafel maken, zo content ben ik als de dag begint en zo vol energie en plannen. Het lief daarentegen… laat ons zeggen dat het lijf een beetje wakker is maar de geest absoluut niet. Mijn ochtendenergie (en spraakwaterval, ik beken) is een aanslag op zijn hersenen. Dus laat ik hem ‘s ochtends alleen ontwaken. Dat doet hij trouwens nog voor het ontbijt.
  2. Stel geen moeilijke vragen aan de dochter
    Tenzij je conflicten wil. De hersenen van een adolscent werken ‘s morgens niet en al helemaal niet als het gaat over vragen als ‘wat ga je vandaag doen ?’ of erger nog ‘Hoe was het gisteren ?’ of ‘Ik hoop dat je vandaag je kamer opruimt’.
  3. De radioknop schuift naar ‘uit’
    Het is een gewoonte die al zo oud is als ons gezin. Er wordt enkel naar de radio geluisterd als iemand alleen in een ruimte is. Het is dus stilletjes ten huize Kaat. Onze kinderen hebben altijd oortjes gebruikt – uiteraard ‘s ochtens niet ! – en als manlief naar het ochtendnieuws luistert, gaat dat uit het moment er meer volk in de keuken is.
  4. Ieder ruimt zijn ontbijt op
    Eén van ons – 2 volwassenen, een dochter en een zoon – durft dat nogal eens te vergeten. ‘Not amused” ben ik dan, zeker als wij vroeger vertrekken en je ‘s avonds nog een halve ontbijttafel vindt. Maar terwille van de gezinsvrede laat ik jullie zelf gissen wie het is !

Het loopt als een trein

Geen rush bij ons  ‘s ochtends en ook geen specifieke stress. Sedert dit jaar zijn beide kinderen op kot, dus doordeweeks zijn we alleen thuis. Maar ook voor ze op kot waren liep dat best vlot, ik ben altijd verwonderd geweest over hoe zelfstandig ze zelf opstonden en op tijd waren voor school (eenmaal ze natuurlijk oud genoeg waren om een wekker te begrijpen). We hebben ze, bij wijze van spreken, nooit uit bed moeten halen en ik heb toch geen nota’s in agenda’s gezien dat ze te laat op school waren, wat niet betekent dat beide kinderen ochtendmensen zijn.

Ooit zat er eens eentje met het bovenstuk van de pyama in de klas, maar dat had meer te maken met manlief die en ‘verse pyama’ verwarde met ‘kinderkleding’ dan wel met het kind zelf.

Nu ik er op terugkijk besef ik dat wel best wel geluk hadden. Zeker onze oudste (de zoon dus) neemt heel gemakkelijk routines op en de jongste …. die volgde gewoon haar broer.