Tagarchief: burn-out

Gelezen

Gelezen : Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme – Marcel Hendrickx

Perfectionisme

Perfectionisme

Soms denk ik dat perfectionisme een kwaal is die veel meer verspreid is dan we denken. Perfectionisme zorgt voor stress. Het is het ‘nooit genoeg’ en het steeds opnieuw hoger leggen van de lat. Maar wat houdt perfectionisme nu echt in ? Wanneer wordt het ongezond ? En wat is het profiel van een perfectionist ? Het is alvast niét iemand die meent dat hij/zij alles beter weet of kan.

Perfectionisme is niet ongevaarlijk

Met perfectionisme op zich is desondanks niet noodzakelijk iets mis. Er bestaat immers ook ‘gezond’ perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn lovenswaardige doelen. Maar zelfs dat gezonde perfectionisme kan doorschieten in een streven naar een onbereikbaar ideaal. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet. De laatste twee decennia heeft wetenschappelijk onderzoek dan ook genoegzaam aangetoond dat perfectionisme een belangrijke rol speelt in een aantal veelvoorkomende psychische aandoeningen, zoals depressie, angst, burn-out en eetstoornissen. Diverse maatschappelijke trends, die ook in dit boek uitgebreid aan bod komen, beloven in deze context echter niet veel goeds. Ze zorgen er immers voor dat de druk op veel mensen, en vooral op jonge en kwetsbare mensen, alleen maar toeneemt. Je ‘moet’ presteren van jongs af aan, op school, in hobby’s, in de sportclub. Sociale media bulken van de ‘perfecte’ selfies, citytrips en gezinsuitjes.

Als ik rond mij kijk, dan lijkt de hele wereld wel besmet met perfectionisme en niet in de laatste plaats de leerlingen aan wie ik les geef. Onlangs was nog te lezen hoe leerlingen gebukt gaan onder stress en dat is niet verwonderlijk als ik hoor hoeveel ballen ze in de lucht moeten houden. Het zou speels moeten zijn maar het is dodelijk ernstig. De school met toetsen en examens, de trainer die uitdaagt om altijd iets beter te zijn, muziekschool, ballet. Het zijn zelden oorden waar géén expliciete evaluatie (lees : oordeel) aan te pas komt. Ouders kijken mee over de schouder. En zelfs als was er geen enkele vorm van evaluatie binnen de activiteit zelf, dan nog dwingt de sociale media je om een perfect leven te hebben. Je wil toch niet aanzien worden als saai ? Er moet toch wat gebeuren in je leven ?

Dit geldt trouwens even goed voor volwassenen, al denk ik dat jongeren kwetsbaarder zijn. Ze zoeken hun identiteit en spiegelen zich aan de groep. Slanke lijn. Sportief zijn. Guitig uit de hoek komen. Een lief hebben. Op reis gaan. Misschien niet eens omdat ze het diep in hun hart zo willen, maar wel omdat ze denken dat het zo moet.

Altijd opgejaagd

Veel rust komt er niet aan te pas. De volgende horde moet worden genomen. Zelfs genieten wordt een must.

Wie opgejaagd wordt door een knagend gemis, is immers bang om ‘stil te vallen’, want dat stilvallen confronteert hem of haar met wat niet perfect is. Dat uit zich bijvoorbeeld in vluchten in het werk, in de drank, in zelfbeschadigend gedrag, maar verrassend genoeg bijvoorbeeld ook in ontspanning: ontspanning wordt dan inspanning (‘ Ik moet genieten’).

Ik ben niet goed zoals ik ben

Aan de basis van perfectionisme ligt het willen voldoen aan een beeld. Dat beeld is niets anders dan wie volgens zichzelf zou moeten zijn maar niet is. Volgens Hendrickx is het vaak terug te leiden tot de kindertijd.

 Het verstandige of brave kind in ons zorgt dat we ons aanpassen, zodat we in de maatschappij een plek hebben. De ontwikkeling van dat verstandige of brave kind kun je zien als een overlevingsmechanisme. Dit is aangeleerd, vaak onbewust gedrag, dat als doel heeft je te helpen bij bepaalde pijnlijke of onplezierige situaties. Het is de beste (meestal onbewuste) keuze die het kind kan maken in een situatie waarin het zich bedreigd voelt. ‘Zich bedreigd voelen’ betekent hier ‘zich niet aanvaard voelen zoals het is’ of ‘met zachte of harde hand gecorrigeerd worden’.

Getuigenissen

In het boek van Marcel Hendrickx staan vele getuigenissen over mensen met perfectionisme. Je leest er hoe zo’n manier van leven een uitputtingsslag is. Het is immers nooit genoeg. Perfectionisten hebben het heel moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Ze zien ook bij voorbaat de dingen die niet oké zijn. De 98 % die uitmuntend is, laten ze zo aan zich voorbij gaan.  Die 2 procent ‘minder goed’, achtervolgt hen.

Controledwang

Niet weinig perfectionisten zijn heel efficiënt. Ze hebben een manier van werken ontwikkeld die hen tot de beste resultaten leidt. Ze gaan recht op het resultaat af, zonder omwegen en met een plan in hun hoofd. Ze hebben het dan ook heel moeilijk wanneer dat plan anders uitpakt dan verwacht of wanneer collega’s of naasten het anders willen doen. Dan maar liever alleen.

Als ze dan toch niet anders kunnen dan delegeren, wordt de taak vaak gewoon overgedragen. In de zin van: ‘Tot vandaag was dit mijn taak, vanaf morgen is het jouw verantwoordelijkheid, en ik zou liefst hebben dat je het me niet lastig maakt met vragen.’ Dit fenomeen speelt op het werk, maar ook thuis in de privésfeer steekt het de kop op: ‘Ik zal het zelf wel doen, want mijn partner kan dat toch niet.’

Te veel verantwoordelijkheid

Volgens Hendrickx nemen perfectionisten dikwijls teveel verantwoordelijkheid op zich. Dat heeft alles te maken met de nood aan controle en het omgaan met angst.

 

Dit symptoom doet je alert zijn voor dingen die niet goed lopen of voor taken die over het hoofd gezien worden. Als het ware vanzelf ga je extra verantwoordelijkheden op je nemen. Je ziet dingen die zouden moeten gebeuren, en zonder je af te vragen of die nu door jou uitgevoerd moeten worden, begin je eraan.

Grote verwachtingen

Ik vond het boek behoorlijk confronterend omdat ik veel herkende.  Het leerde me mezelf en anderen beter begrijpen. Ik zat dan ook op de punt van mijn stoel om te horen hoe je het beste met perfectionisme kan omgaan en of het überhaupt mogelijk is om uit die cirkel te stappen.

Die verwachtingen werden echter niet ingelost. Na zoveel helderheid (en rationaliteit) leek ik plots in de jaren 90 waarin New Age zijn welig tierde. De auteur heeft zijn wortels in NLP, Neuro Linguistisch Programmeren en laat dat toch nog te zweverig zijn voor mij.

Grote verdienste

Toch zou ik het boek aan veel (heel veel !) mensen willen aanraden omdat ik meen dat Hendrickx heel goed weet wat perfectionisme is en een schitterend beeld schetst van de perfectionist. Voor mij was het een behoorlijke eye-opener, zowel voor mezelf als voor de vele leerlingen met wie ik samenwerk.

De hele wereld roept ons op perfectionistisch te zijn !

Perfectionisme gedijt overigens zeer goed in onze maatschappij die ons om de oren slaat met slogans als ‘The sky is the Limit’ of ‘Just do it’, alsof het enkel en alleen een kwestie is van doen en dat je dan wel slaagt. Er is politiek steeds meer onbegrip voor mensen die niet kunnen, omdat ze worden voorgesteld als ‘niet willen’.  Lees maar het boek van Paul Verhaege. We geloven dat we alles kunnen en dat het een kwestie van keuzes en werken is. Dus als het niet lukt, is dat ook onze schuld. Geen wonder dat veel mensen gebukt gaan onder het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Praktisch

Ik heb het boek graag gelezen en raad het aan omwille van de prima beschrijving van wat perfectionisme is en wat het doet met een mens. Het boek gaat ook naar de wortels van perfectionisme.

Marcel Hendrickx, Zeg me dat ik oké ben, over perfectionisme en bevestigingsdrang, Manteau 2016, 196 bladzijden.
Te koop bij Bol.com voor € 19,99 (Paperback). Ik las de Kindle-editie $ 16,36

Piekeren : roep het een halt toe !

9 tips om te stoppen met piekeren – Gelezen – Dale Carnegie

 

Talent voor piekeren

Spijtig genoeg heb ik een behoorlijk talent tot piekeren. Ik denk dat dat te maken heeft met het beschikken over een rijke fantasie (ik ben een kei in worst case scenario’s !) én met de drang om zoveel mogelijk onder controle te hebben. Tel daarbij dat ik de de lat hoog wil leggen en je hebt alle ingrediënten om lekker diep te piekeren. Zoveel te piekeren dat er niets meer in huis komt van je écht wil.

Piekeren verlamt

Gelukkig heb ik doorheen de jaren heel wat geleerd om met dat piekeren om te gaan en herken ik het tegenwoordig al snel. Dat gevoel van vast te zitten, in cirkels te draaien, altijd weer hetzelfde te denken en niet verder te raken. Toch moet ik mijzelf bij de les houden. Het is zoiets als een mentaal dieet : het is de som van vele kleine dingen en het begint bij dat eerste stukje chocolade. Eentje is oké, maar het hoeft geen heel pak te worden. Ofwel : je zorgen over iets maken kan, maar piekeren (wat tot niets leidt) is weer iets anders.

Het boek van Dale Carnegie

Ik las de voorbije maanden een oud boek van Dale Carnegie dat nog altijd in de bestsellerslijsten staat. Het is een beetje gedateerd (manier van schrijven en de voorbeelden zijn soms behoorlijk oud) maar het raakt het hart van het piekeren. Het is veelal gezond verstand, maar Dale Carnegie werkt zoals bij velen de Weight Watchers werken of een sportcoach. Hij houdt je een spiegel voor en coacht je naar een beter leven.

Het boek in citaten

Zelden heb ik zoveel gemarkeerd in een boek. Ik las het in het Engels maar het is zonder problemen in het Nederlands te verkrijgen en het zou mij verwonderen als het niet in ongeveer iedere Vlaamse bibiotheek te vinden was.

 

 

  1. Doe iets !

    Do something about it. Unless we carry out our action, all our fact-finding and analysis is whistling upwind— it’s a sheer waste of energy.”


    Actie komt bij Carnegie veel terug. Je moet gwoon dingen doén in plaats van in je hoofd te leven. Dat doen kan zowel actie zijn om je zorg te verkleinen of gewoon iets doen dat je afleidt en dat je aandacht vraagt zodat het piekeren geen plaats meer krijgt. Heb je door dat je aan het piekeren bent, verleg dan je aandacht door iets te doen ! Dat doen begint bij het verzamelen van feiten (zodat je niet gaan fantaseren) en het analyseren van het probleem. Daarna moet actie volgen.
  2. Enkel vandaag bestaat, gisteren en morgen bestaan niet

    The load of tomorrow, added to that of yesterday, carried today, makes the strongest falter. Shut off the future as tightly as the past…. The future is today…. There is no tomorrow.

    Dit is iets wat me vaak overkomt. Ik denk aan alles wat ik nog moet doen en verlies de moed. De lijst lijkt eindeloos en dat is hij in feite ook. Heb ik net die hele wasmand weggewerkt, wacht daar alweer de vaatmachine. Heb ik eindelijk een grote taak van het werk kunnen afstrepen, er wachten alweer nieuwe. Tegenwoordig plan ik heel strikt mijn dag. Dit moet ik vandaag gedaan hebben en enkel dit. Sommige taken zijn voor morgen of overmorgen, maar zoals Carnegie het zegt, vandaag is er geen morgen.

  3. Laat het je gezondheid niet raken

    “I am willing to take your affairs into my hands but not into my liver and lungs.”

    Het gebeurt wel dat ik van sommige zaken niet meer kan slapen. Ik kan bezorgd zijn over wat met mensen gebeurt of wat de problemen op het werk zijn. Ik zie op het werk mensen die opbranden en futloos worden, die alle energie verliezen en verzanden in een burn-out. Ik probeer daar oog voor te hebben dat mij dat niet (meer ?) overkomt. Niets is het waard dat je gezondheid er onder lijdt. Voor mij niet maar ook voor een ander niet.
    Soms is dat heel erg opboksen tegen de idee (van sommigen althans) dat je werk het allerbelangrijkste moet zijn in je leven. Ik geloof dat niet.

  4. Piekeren is alles behalve onschuldig

    Worry is like the constant drip, drip, drip of water; and the constant drip, drip, drip of worry often drives men to insanity and suicide.

    Piekeren lijkt onschuldig maar dat is het absoluut niet. Ergens in het boek schrijft Carnegie dat piekeren een gewoonte is. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen. Je ziet een probleem en je wil het oplossen (goed !) maar ergens glijdt het af naar piekeren, wat zoveel is als er vast te blijven zitten en keer op keer ophetzelfde te stuiten. Een mens zou er inderdaad gek van worden !

  5. Maak de balans : is het dit je wel waard ?

    To put it another way: we are fools when we overpay for a thing in terms of what it takes out of our very existence.

    Volgens Carnegie moeten we ons bij alles afvragen hoeveel het ons waard is. Er zijn zaken waar ik met groot enthousiasme aan begonnen ben omdat ik het echt wou maar die mij uiteindelijk heel veel gekost hebben. Nu gaat niets zonder moeite en als je iets wil bereiken zal het sowieso lastig zijn. Velen onder ons horen continu het stemmetje dat je niet mag opgeven, en dat is echt wel een goed stemmetje. Maar soms is de prijs gewoon te hoog en moet je je afvragen of het zoveel moeite waard is. Ik denk hier aan een vriendin van mij die dit schooljaar besloot dat haar kinderen in het weekend één activiteit mochten doen. Hoe waardevol alle activiteiten zijn, ze merkte dat het hele weekend stresserend en hectisch was voor allen en het gewoon teveel ‘kostte’.

  6. Er gaan een hoop dingen goed : concentreer je hierop !

    About ninety per cent of the things in our lives are right and about ten per cent are wrong. If we want to be happy, all we have to do is to concentrate on the ninety per cent that are right and ignore the ten per cent that are wrong.

    Ik vind dit een heel mooie. Herinner je je dagelijks aan wat wél goed gaat in je leven. Count your blessings zeggen ze zo mooi en het is zo waar. Wat is het jammer als ik die 10 procent (en ik geloof niet eens dat het bij mij 10 procent is) tachtig procent van mijn aandacht en tijd geef ?

    Nu en dan voor jezelf opsommen wat wel goed loopt werkt ook. Of zien dat de zon schijnt, dat je gezond bent, dat je kinderen gelukkig zijn of dat je nét dat parkeerplaatsje vond toen je gehaast was. Klinkt melig, maar het kan vast niet erger zijn dan je ergeren in die andere 10 procent !

  7. Niets gaat vanzelf. Uitdagingen kosten moeite

    Harry Emerson Fosdick repeated it again in the twentieth century : “Happiness is not mostly pleasure; it is mostly victory.” Yes, the victory that comes from a sense of achievement, of triumph, of turning our lemons into lemonades.

    Dit dubbel gevoel zal iedereen wel kennen. Je wil iets en dat kost energie, maar je gaat door omdat je het doel ziet, omdat je weet dat aan het einde van al die inspanningen een gigantische beloning staat. Ik denk dat de meeste stress wel te dragen is juist door dit vooruitzicht. Er komt een vakantie. Of je kan eindelijk de beoogde afstand lopen. Of je hebt iets af waar je echt fier op bent. Dat je tussendoor soms eens vloekt en je tegen allerlei blokkades aanloopt is bijna ‘part of the game’. Zolang het je waard is en je blijft niet ter plaatse trappelen, gaat het helemaal goed !
  8. Verspil geen energie aan mensen die je niet mag

    Let’s do as General Eisenhouwer does : let’s never waste a minute thinking about people we don’t like. 

    Deze heb ik steeds meer onder de knie. Sommige mensen ergeren je. Dichtbij of veraf. Vroeger kon ik er wel energie aan verspillen. Pogingen doen om ze te overtuigen. Dat is natuurlijk een illusie ! Alsof mensen zo makkelijke te overtuigen zijn. Of ik zat er mee in mijn maag dat ik ze niet mocht. Alsof er een regel is die zegt dat je met iedereen bevriend moet zijn. Uiteindelijk heb ik dit aanvaard. Sommige mensen liggen me niet en dat zal omgekeerd ook wel zo zijn. No big deal ! Beleefdheid, respect en professionaliteit, oké. Maar meer ook niet. Dat hoeft ook niet.

  9. Werk jezelf in het zweet

I am a great believer in working up a tremendous sweat. I found that depression and worry oozed out of my system with the sweat.

Niet achter je computer of tijdens je werk, maar gewoon : fysieke inspanning. Op mijn instagram heb ik een hashtag ‘Sweatisthenewdrug’ en dat meen ik. Soms denk ik dat de mensheid binnen een paar eeuwen (liefst vroeger !) meewarrig zal kijken naar onze tijd. De tijd waarin we ondanks overtuiging dat ons lichaam en geest één is, toch vooral in het hoofd leven en ons lichaam eerder als een ‘last’ zien dan evengoed onze identiteit.
Werk je in het zweet of milder : beweeg. ik geloof niet dat iedereen plots moet gaan lopen of wielertoerist moet worden maar ik geloof wel dat méér beweging ons een stuk verder zou brengen. Zelfs al gaat het maar om een paar kilometer wandelen per dag.

Het boek

Ik heb lang over het boek gedaan en heb dikwijls het gevoel dat ik het nu en dan eens zou moeten doorbladeren. Ik heb immers veel meer gemarkeerd dan wat hier te lezen staat. Ik zou het boek echt aanraden aan iedereen die last heeft van piekeren. Leen het uit de bibliotheek of nog beter, koop het ! Het is echt een boek om te lezen en te herlezen.

Dale Carnegie, Leef gelukkig zonder zorgen
Ik las de Engelstalige Kindle versie  voor $4,14.  Ook al gebruik ik zelf een KindleReader, je hebt die niet nodig. Via de gratis Kindle-app kan je alle Kindle-boeken lezen.

 

 

 

 

Dinsdagwijsheid : 5 tips voor rust in je hoofd

"rust in je hoofd"

De getemde geest

Naar verluidt is het temmen van de geest een onmogelijke opgave. Probeer maar eens niet te denken en je ergert je al blauw aan het feit dat je blijft denken ! Dat je niet màg denken. Zoals niet denken aan de roze olifant !  Rust in je hoofd lijkt nog niet zo gemakkelijk.
Dat blijft maar doorgaan. Er is de commentaarstem in je hoofd die het leven ziet als een film die aan je voorbij gaat. Alleen is er niet één ondertiteling maar zijn er tal van commentatoren die allemaal aan de slag gaan.

Op zoek naar rust in je hoofd

Maar hoe doe je dat ? Rust in je hoofd ?  Dan heb ik een vrije dag en denk ik ‘nu ga ik rustig zijn’. Dan heb ik dagen gewerkt en uitgezien naar deze vrije dag : dàn zal het rustig zijn. Ik heb hele takenlijsten afgewerkt en merk dat er helemaal geen rust is. Ik zoek de knop in mijn hoofd om alles af te zetten maar vind hem niet. En voor ik het weet ga ik weer aan het werk. Omdat het lijkt alsof ik die onrust alleen maar kan temmen door meer te werken. Het helpt niet. Het wakkert de onrust alleen maar aan. Want tijdens het werken zie ik dat er nog meer kan gebeuren en dat er dus nog meer te doen is. Vicieuze cirkel.

Dit werkt niet voor mij

  1. Meditatie

    Het is voor velen een wondermiddel, voor mij is het dé manier om dat hoofd helemaal gek te krijgen. Ik erger me in mezelf, mijn lichaam begint rare geluiden te produceren, ik vind het plots allemaal heel erg belachelijk en heb de indruk dat ik mijn tijd verdoe.
    Niets voor mij.

  2. Tekenen, kleuren

    Ik kreeg al zo’n paar kleurboeken voor volwassenen cadeau (zou iemand mij een hint willen geven ?) en ik geef toe dat ik daar de eerste 5 minuten wel zoet mee ben. Maar dan slaat de verveling weer toe. De geest gaat weer afdwalen en hup, daar gaan we weer.
    Het verbinden van puntjes door middel van getallen lukt al beter, ik moet iets geconcentreerder zijn, maar weerom : het geeft me weinig voldoening. Al scoort het merkelijk hoger dan tekenen en kleuren

  3. Yoga

    Ik heb vriendinnen die zweren bij yoga en er ook helemaal zen uit zien. Ik ben er al een paar keer aan begonnen en de eerste les van de reeks valt het altijd mee (het brein is dol op nieuwigheden), maar bij les 3 heb ik het al gezien. Het gaat te traag en ik ben er met mijn hoofd niet bij.

De nood aan extra gedachten

In het artikel “Leegheid gezocht” dat je kan lezen in De Standaard Magazine van 8 oktober laatstleden, staat het volgende te lezen :

We hebben extra gedachten nodig om onze gedachten te stoppen.

Ik ben het daar helemaal mee eens. Wil ik niet vervallen in het piekeren en de vele gedachten die mij onrustig maken, dan moet ik gewoon aan àndere dingen denken. In dat hoofd kan maar één ding tegelijk ! Omdat aan àndere dingen denken niet zomaar lukt, moet ik dat hoofd een beetje helpen.

Dit werkt wel

  1. Flink trainen oftewel let’s sweat !

    Ook hier kunnen mijn gedachten nogal eens mijn vijanden zijn. “Het is te koud”, ‘Ho, dat gaat hier moelijk“, ‘Ik ga dat geen (half) uur volhouden“. Toch is mijn lichaam hier mijn bondgenoot. De cadans van het lopen (of fietsen) maakt mij rustiger, mijn ademhaling valt geheel in zijn plooi, ik moet kijken (aandacht !) waar ik loop. Het schema houdt me ook bij de les : nu dit doen, dan dat. Geen tijd om aan iets anders te denken !

    Neurowetenschappers ontdekten dat sporten je brein helpt om nieuwe neuronen aan te maken. Dat gebeurt in de hippocampus, het deel van je hersenen verantwoordelijk voor het leren en het geheugen, en in de frontale lob, het gedeelte dat geassocieerd wordt met helder denken, focus en concentratie. De frontale lob reguleert ook emoties. Dat is de reden waarom je je na het sporten vaak beter voelt.

  2. Doen !

    Ik kan mijn onrust niet wegdenken. Het enige wat echt helpt is een activiteit te doen die mijn concentratie vraagt en waarin ik helemaal kan opgaan.
    Een goed boek kan me in een heel andere wereld brengen. Er is geen plaats meer om te ‘jumpen’ van de ene naar de andere gedachte. De eerste tien minuten is het soms sukkelen omdat mijn gedachten wegglijden, maar dat laat ik dan maar zo. Uiteindelijk wint het verhaal van het boek. Hetzelfde geldt voor een goede serie of film.

  3. De natuur

    Ik schijn er helemaal niet alleen in te zijn, contact met de natuur maakt rustig. Een flinke wandeling, het maakt niet uit wel weer is het. Of gewoon na het werk wandelen in het dorp. Het stappen geeft rust, maar evengoed de bewegingen in de natuur. Opnieuw : de eerste minuten vechten de gedachten nog om aandacht, maar ook hier laten ze los.

  4. Samenzijn met je liefsten

    Of het nu je liefje is, of je kinderen, je vrienden of je familie, echt contact brengt rust. Verhalen uitwisselen, spelen, genieten van lekker eten, het ophalen van herinneringen. Je vergeet heel snel je eigen zorgen als je echt samen bent met iemand die je liefhebt. Dat is puur genieten. Dat relativeert zo geweldig, want is er wel iets belangrijker dan wie je lief hebt ?

  5. Vind je passie

    Passie en ondertussen aan iets anders denken gaat moeilijk. Passie is juist helemaal opgaan in. Soms heb ik het moeilijk met de zinssnede ‘vind je passie’, want ja, wat is dat dan ? En hoe vind je dat ? Kortweg is het iets waar je helemaal warm voor loopt en waar geen enkele moeite je teveel is, hetgeen je hart van overloopt.
    Wie gepassioneerd bezig is, is met één ding bezig en komt tot rust. Begin met mij een gesprek over kamperen en je bent meer dan een uur zoet. De echtgenoot hier gaat helemaal op in schaakpartijen en alles wat er mee te maken heeft. Een vriendin van mij leeft voor triathlon.

De vijf tips hebben te maken in zich niets te maken met ‘denken’ maar alles met ‘doen’. Dus is er veel onrust in je hoofd, maak dan die afspraak met je vriend(in) of zet die wandeling in het bos gewoon in je agenda. Onthou dat je je uit de onrust niet kan denken. Er bestaat geen knop die alle gedachten stilzet. Er zijn wel activiteiten die zo intens zijn dat ze alle aandacht vragen, zodat er in hoofd maar plaats is voor één ding. Genieten. Zijn in de de tijd.

En dat is zoveel als rust in je hoofd.

 

De aanleiding van deze post is een artikel in de Standaard Magazine “Leegheid gezocht”. De citaten komen uit dit artikel.

Dinsdagwijsheid

Dinsdagwijsheid : geweten volgen

geweten

Bewondering

Ik heb bewondering voor alle bloggers die politieke statements durven maken.  Die spelen niet op veilig, politiek of populair. Ik heb het er zelf moeilijk mee, ik ben er al tal van keren mee begonnen, maar iedere keer ik mijn post herlees merk ik dat ik nuance ontbreek en dat ik eigenlijk een heel boek moet schrijven. Dat boek zou dan trouwens gaan over kwaliteit van leven. (Ik blijf onder de indruk van wat uit onderzoek bij stervende mensen bleek, waarover zij spijt hadden had niets met geld te maken).

Ik maak me zorgen over deze maatschappij

Ik maak me zorgen over het huidig politieke en misschien wel maatschappelijk klimaat. Ik maak me zorgen over het zwart/wit denken. Wanneer ik de kranten lees word ik soms moedeloos. De boodschap is algemeen genomen redelijk simpel : je moet zoveel mogelijk aan loonarbeid doen ! Ik kies mijn woorden zorgvuldig : loonarbeid dus. Die zichtbaar geld in het staatslaatje brengen. Ik lees ook een omgekeerde boodschap, soms heel letterlijk : wie dat niet doet is een profiteur. Dus diegene die deeltijds werken of die langdurig ziek zijn. Zelfs het ouderschapsverlof staat onder druk.  Je zal tegenwoordig maar werkloos zijn of thuis zitten met een burn-out.

En over al het andere wordt gezwegen. Soms hoor ik die politici wel eens uithalen naar ‘heilige huisjes’. Er wordt altijd uitgehaald naar de heilige huisjes van de andere. Of ‘iedereen moet zijn verantwoordelijkheid nemen’, waarmee ze eigenlijk bedoelen dat de ànder zijn verantwoordelijkheid moet nemen.

een andere planeet

Van sommige politici (oké, van véél politici !) vraag ik me af of ze maar enig idee hebben over hoe het er in het doorsneegezin aan toegaat. Doorsnee : dan heb ik het nog niet over die gezinnen die moeite hebben om de maand te halen of die die al helemaal niet halen.
In mijn kennissen-, familie-, en werkkring kom ik in contact met politici van allerlei strekkingen en tot mijn grote ontgoocheling moet ik toegeven dat die vraag simpelweg negatief kan beantwoord worden. Er wordt ‘gecombineerd’ dat het geen naam heeft. Er zijn voordelen van allerlei aard die niet in vraag worden gesteld. Het verhaal van ‘nannies’ is écht niet uit lucht gegrepen. Je hoort me niet zeggen dat daar tegenover niet veel uren gepresteerd worden – niet altijd ! – , maar ook zij hebben maar 24 uren op een dag.

Vroeger durfde ik nog eens in gesprek te gaan met hen. Toen leek het altijd alsof we van andere planeet kwamen met andere regels en andere realiteiten. Het maakte niet uit of het om bedrijfswagens ging, om extra-legale voordelen, over ontslagvergoedingen (ook bij gekozen vertrek), beroepskosten. Er is gewoon een andere logica. 

Dialogeren met wie van een andere planeet komt is uiteraard bijzonder moeilijk.