Tagarchief: caravan

Snapshot diary

Snapshot diary week #29/2018 Kamperen in het paradijs – Wouwse Plantage

Kamperen op Wouwse Plantage, ukelele leren spelen en voor het eerst alleen geocachen !

De week samengevat: kamperen in de Wouwse Plantage, het laatste maal van het lief: frieten, genieten van koffie, eerste keer alleen op geocache, bloemen van collega, ukulele leren spelen en spijtig genoeg opnieuw, Gasthuisberg. 

Paradijselijke camping in Wouwse Plantage

Maandag vertrok ik richting Wouwse Plantage, dat is net over de grens in Nederland. Amper anderhalf uur rijden en toch ‘buitenland’.  Het lief ging deze keer niet mee kamperen, ondanks zijn ‘goede week’, hij zou zelf wat dingetjes doen op zijn bureau en rondom het huis. De tip voor camping kreeg ik van Annelies, die er in het voorseizoen de kinderen was. Altijd een beetje gevaarlijk, want iemand anders kan best andere prioriteiten hebben, waardoor de waardering niet gelijk loopt. Maar zie, kijk dit eens aan:

Behoorlijk idyllisch, niet ?

Een op en top verzorgde camping met een visie, zoveel is mij wel duidelijk. ’s Morgens kan je beginnen met een uurtje yoga, er zijn activiteiten voorzien voor kinderen (bakken, schilderen) en ’s avonds is er wel gauw een free podium, of een samenzitten rond het kampvuur. Het is werkelijk een prachtige camping en ik geloof zonder problemen dat ‘je kinderen niet weg willen van de camping’. Want hé, met zoveel waterpret (en dit alles inclusief), schitterend weer (deze week toch) dan heb je als kind echt wel de tijd van je leven. Het mag dan ook niet verbazen dat er vooral jonge dertigers met kinderen op de camping waren.

Zonder wifi

Lang ben ik niet op de camping gebleven, op Wouwse Plantage,  al ben ik het nog zo gewend om alleen te reizen én kwam er deze keer zelfs een vriendin op bezoek. Ik vrees dat het hart toch meer dan anders bij het lief is en ik snel heimwee krijg. Nergens zoveel luxe als thuis trouwens, niet dat ik materieel iets mis op in mijn caravan. Of toch: de wifi deed het er niet. Ook niet de ‘betaalde’ (want genoeg data in mijn bundel), wat mij wellicht een beetje inspiratieloos maakte aangezien ik moeilijk zaken kon plannen in de omgeving. Ik vraag mij een beetje af of dit de reden was voor mijn vervroegde vertrek. Het zal er wel iets toe gedaan hebben.

Friet en ukelele spelen

Ik was blij het lief terug te zien en nog een ‘goede dag’ met hem te kunnen doorbrengen voor we weer richting Gasthuisberg reden voor 5 slechte dagen. Net als op de camping stond ik vroeg op voor mijn ochtendloopje en het duurde ook niet lang of ik had heel wat huishoudelijke taken verricht. Het lief wou voor zijn ‘laatste (avond)maal’ een pak friet en zo gebeurde. Ik at er amper van, wetende dat in zo’n temperaturen het niet goed zou vallen. Ik struinde het internet af voor ukelelelessen en speelde op één avond al een song. Fier al een gieter. Niet dat die fierheid terecht is, want het is écht makkelijk. Of ik goed speel is nog iets anders ! Ukelele is toch een stuk makkelijker dan gitaarspelen en vooral, het is handiger. Véél kleiner zo’n ding en ik lijk het ook veel sneller te kunnen stemmen. (Omgekeerd: hij moet iedere keer worden gestemd!). Heb je zin, dan zou ik zeggen: gewoon doen ! Zo’n ukelele kost amper € 39, zelfs kinderen zijn er snel mee weg.

Ik word er gewoon vrolijk van !

Terug naar Gasthuisberg

En toen alles bergaf. Het is ondertussen routine geworden, maar dat maakt het niet minder erg. Integendeel, ik was behoorlijk overstuur na onze sessie. Zo erg dat ik de rest van het weekend bijna als een zombie doorbracht. ’s Zaterdags ging ik nog lopen (en dat deed véél deugd), s’ zondags was het lief zo ziek dat ook ik alle energie kwijt was. Het is zo ellendig om iemand die je liefhebt zo te zien afzien en niets te kunnen doen. Tegelijkertijd wist (en weet) ik dat het voor hem nog moeilijker word als ook ik de moed laat zakken. Dus motiveerde ik mij toch om 10 000 stappen te zetten (ik ga voor de maandbadge) en combineerde dat met het zoeken naar geocaches in ons dorp. Die zijn er talrijk, maar ik vond er toch maar ééntje dankzij de hulp van een buur. Echt goed ben ik er (nog) niet in. Maar het lichaam was opnieuw in beweging en ik had iéts gedaan.

Volgende week (ik spreek mezelf streng toe) moet dat beter. Kop rechtop en gaan met de banaan. Wat het ook is. Maar niet opgeven !
En natuurlijk verder ukulele (leren) spelen. Wie doet mee ?

Snapshot diary

Snapshot diary week #27/2018 Kamperen in Dordrecht Zuid-Holland

Dordrecht
Op de foto: Kinderdijk, puzzelen op de camping, wandelen in de Antwerpse Kempen (terug thuis), ons geliefde mobile huisje (Dordrecht), afdeling oncologie en daaronder suppen in de Biesbosch.

Helemaal relaxed in het prachtige Zuid-Holland

Na familiefeest en file richting Antwerpen, arriveerden we zondagavond, net op tijd op de camping in Dordrecht. Gelukkig is het lang licht, zodat alles nog netjes geïnstalleerd kon worden. Een kleine maar rustige camping. Zoals dikwijls in Nederland: overal water. Tussen de huizen door, brugjes voor de fietsers, het leek een beetje op Venetië, al was het dan wel gewoon nieuwbouw en voor de Nederlanders o zo gewoon dat het toeristisch van weinig belang leek.

Campinglife

caravan tabtrailer

De eerste twee dagen vlogen we al te overmoedig uit de startblokken. We bezochten het historisch centrum van Dordrecht (5 km – fiets) maar dat was eigenlijk te zwaar. De warmte maakte het er trouwens niet echt makkelijker op. Op dinsdag waren we al iets wijzer. In plaats van de de fiets naar Kinderdijk te rijden, gingen we er met de auto naartoe. Ik wou het persé aan Hugo laten zien, maar het was er ’s morgens al zo druk dat het in niets leek op mijn herinnering van een aantal jaren geleden. Toen reed ik er kilometers met de fiets en was ik ver weg van de (Aziatische) toeristen.  Woensdag werd de prijs voor al die inspanning toch wel wat betaald. We leren bij.

’s Avonds werden de tafels van verschillende kampeerders bijeen geschoven en we genoten van een heerlijke BBQ. Drie nationaliteiten: Nederlanders, Britten en wij als Belgen. Zo ontspannend ! Tegen een uur of elf lagen we trouwens netjes in bed, afwas en al gedaan.

Voetbalgekte

Voetbalgekte, op de camping in Nederland, maar evengoed op de dienst oncologie !

Deze week genoten we ook heerlijk van de zeges van de Rode Duivels. De Nederlanders waren zo attent om niet al te luid te juichen bij een goal van de Belgen. Wij kregen de beelden immers met 2 minuten vertraging binnen en dat zou natuurlijk alle pret bedorven hebben. Voor de rest supporterden ze evengoed voor België. Met vol enthousiasme !

Warmte en heimwee

Donderdagavond waren we net op tijd thuis om het bed in te duiken en de wekker te zetten voor onze afspraak op Gasthuisberg vrijdagochtend. Het werd opnieuw een hele dag wachten. We vertrokken om 8.30 uur en waren om 17.30 weer thuis. Best een lange dag waarop niets gedaan wordt !

Toch voelden we ons nog helemaal in de ‘Campingsfeer’: zo’n fijne herinneringen, zo’n fijne mensen. Dat heeft ons ontzettend veel deugd gedaan. Soms ging het goed, maar soms ook niet. Wil daar meer wil over lezen kan dat hier lezen.

Maar samengevat houden we er heerlijke herinneringen aan over !

Dankjewel Hans, Anita, Ad, Anke, Kevin, Karen, Peter, Jennifer en Alfie voor het geweldige gezelschap !

Snapshot diary

Snapshot diary week #26/2018 – Er is altijd ruimte voor geluk

De zomer is niet te stuiten: wandelen in Tervuren, voetbalgekte en ik die nog steeds het midden van de hangmat niet vind ! Nieuwe leerlingen op school en testen van de gasBBQ voor op de camping ! 

Er is leven naast kanker

Ik begon deze week met een topdag. Sedert half mei stond alles hier in het teken van kanker. Maar deze week leerde ik (en het lief) dat dat niet hoeft. Er is leven naast kanker en dat leven moeten we koesteren. Zo begon ik de week met een wandeling in Tervuren. Het was een prachtige zomerdag en de reigers, libellen en kikkers waren op hun best. Twee uur genieten was het en toen ik thuis kwam was ik één en al vrolijkheid.  Alsof ik mijn leven terug had !

Het nieuwe schooljaar is al in zicht

Vandaag is de vakantie echt begonnen, maar het was de voorbije week vooral een week van afronden en in orde maken. Zo mochten we de nieuwe leerlingen van volgend jaar op zaterdag al ontvangen. Een leuke bende leek het, maar ook al meteen een oververmoeide groep, zo leek. Ik vermoed dat ze het afscheid van hun vorige school al behoorlijk gevierd hadden en met een halve kater bij ons verschenen. Hoe dan ook, ze zijn heel welkom en ik zie er al naar uit om ze in september te leren kennen. Vroeger hoeft ook weer niet !

Met het lief op vakantie

Het was het lief zelf dat aandrong om toch maar te kamperen. ‘Anders mis ik heel de zomer en de vakantie’. De vraag verwonderde mij behoorlijk, niet in het minst omdat het lief het niet echt op kamperen heeft. Ik vroeg mij ook af hoe we dat zouden doen, want door de chemo blijft hij vermoeid en zijn zijn dagen onvoorspelbaar. Toch merkten we dat hij zo’n 6 dagen na de toediening van de chemo beter werd en meer ‘zijn normale zelf’. Lange en zware fysieke activiteiten zullen er wel niet bij zijn, maar toch gaan we het proberen. Hij heeft soms uren aan een stuk waar geen vuiltje aan de lijkt te zijn. Voorwaarde: doseren, voldoende rust tussendoor en bovenal: een goede nachtrust. Ik hoop dat we er in slagen ! Hoe dan ook, dit is ons al duidelijk: in iedere situatie zit ruimte en vrijheid. Soms is die ruimte klein, maar er valt toch iets mee te doen.  Die ruimte willen we volop benutten !

Bestemming is het prachtige Dordrecht met Kinderdijk, één van mijn eerste kampeeruitstappen van de tijd toen ik nog met de tent kampeerde. Wél een andere camping, want de eerste was nogal tegengevallen.

Geniet !

Of je nu vakantie hebt of  niet, ik hoop dat je genieten kan van het prachtige weer !

 

 

Snapshot diary

Snapshot diary week #25 Worldcup voetbal en niet opgeven !

Wordcup voetbal
Worldcup voetbal , onze paarse dorpskerk, wereldkaarten die doen dromen en de eerst keer chemo. Dit alles in één week ! En dat ik eindelijk goede pannenkoeken kan bakken !

Worldcup voetbal: zoveel emotie !

Toen ik met het lief naar de Worldcup Voetbal keek, viel het mij op hoe snel de emoties wisselden. Frustratie om de bal die net niet in was, opwinding als ze in de aanval waren, tandengeknars toen de tegenstander gevaarlijk dicht bij Thibault kwam. Maar ook: het vertrouwen dat België zou winnen. In dat opzicht zijn we een BE-liever. Althans in de eerste ronde! Niet dat we voetbalfans zijn of er er maar iets van af weten. We laten ons gewoon gaan en we vertrouwen op de pronostieken en de wetenschap dat België met de Rode Duivels gewoon een goede ploeg heeft. Een ploeg met knowhow en de nodige ervaring in huis.

De ploeg van Gasthuisberg

Dichter bij huis waren ook de emoties rond de eerste keer chemo spannend. Niet met een hevigheid zoals met het voetbal, maar wel op en neer. Er waren zaken die ons gelukkig maakten, zoals een eigen kamer voor de chemotherapie. Dat is niet iedereen gegeven, maar de chemo bij het lief nam dan ook bijna een dag in beslag. 36 uur eigenlijk, de rest loopt via een flesje en een portacath thuis verder.
We waren onder de indruk van de tijd die ze in Gasthuisberg voor ons namen. Ondanks ons bange hart weten we Gasthuisberg de knowhow heeft en de ervaring. En … dat onze kansen behoorlijk hoger liggen dan wel dat de Rode Duivels de Worlcup winnen. Dat vertrouwen blijven we houden. Dat moet ook wel.

We geven niet op

Natuurlijk geven we niet op en hoe moeilijk en onzeker het ook is, we proberen toch plannen te maken. We beseffen heel goed dat we momenteel de controle over ons leven voor een groot stuk kwijt zijn, maar er is altijd marge en die marge willen we echt gebruiken. Zo planden we dan toch een klein reisje (alweer !?) met de caravan. Het zal veel rusten worden en op nauwelijks 2 uur rijden van huis, maar ook als is het lief maar 5 uur echt goed op een dag, die 5 uur willen we gebruiken. En lukt het niet, dan is het ook goed. Dan kan er gerust worden, of we keren terug naar huis. Wie niet probeert…

Dromen

Omdat de geest zo ver reizen kan als hij wil, hing ik een wereldkaart op in huis en markeerde alvast de plaats van onze volgende bestemming op de kaart van Nederland: Dordrecht/Kinderdijk ! Ik maak de tuin vakantieproof en zoek de campinggrill die ik ooit van mijn broer kreeg. Wie zegt dat je zoiets alleen op een camping zou mogen gebruiken ? Aan BBQ heb ik mij nog nooit gewaagd en ook die partygrill van broerlief is nog niet uit de verpakking gehaald. Maar dit is het moment. Ik voel het gewoon !
Het moment om vakantie te vieren ! Om het leven te vieren !