Tagarchief: challenge

1000 vragen

1000 vragen #106 Kun je een week offline zijn?

offline

Waarom zou ik een week offline zijn ?

Op mijn bureau ligt ergens een (werk-)boekje van Flow om 1 week offline te zijn. Ik had het gisteren nog in handen met de gedachte dat ik dat toch wel eens wou proberen. Een week offline. En zien wat dat voor gevolgen zou hebben. Ik besef nu dat het er nooit van zal komen. Niet omdat ik zo verslaafd ben – want dat valt dik mee – maar omdat ik simpelweg de noodzaak niet zie. Ik zie internet als een gigantische hulpbron voor tal van zaken.

Mijn leven is makkelijker en stresslozer geworden

Sedert ik Waze gebruik win ik makkelijk 10 minuten per rit naar het werk. Ik hoef mij niet meer te stressen om files of wegenwerken. Mijn agenda synchroniseert met Waze en vertelt me via mijn Smartphone wanneer ik moet vertrekken om op tijd te zijn. Rekening houdend met het tijdstip van drukte en files. Ik heb allerlei lijstjes die ik online bijhoud. Denk ik aan een boodschap die moet worden gedaan, dan voer ik het in. Ben ik in de winkel dan kan ik exact afvinken wat er in de kar ligt. Massa’s voordelen dus !

Veelvraat internet

Tot hiertoe dus allemaal heel redelijk en ‘nuttig’, dat internet, geen nadelen aan ! Toch probeer ik zo bewust mogelijk met de tijd die ik heb om te gaan. Sociale media slokken heel wat tijd op, maar daar heb ik gelukkig afdoende oplossingen voor. Facebook staat niet op mijn telefoon. Daar moet ik al voor achter de laptop, en die associeer ik toch vooral met werk. Ik vind het heerlijk om blogs te volgen en voeg er nu en dan eentje toe aan Feedly. Zo blijf ik op de hoogte. Ik lees mijn ‘feed’ ongeveer 2 tot 3 keer per week, zo’n half uur. Al wat niet gelezen is gaat genadeloos de vuilbak in. Op die manier verplicht ik mezelf om die blogs te lezen die ik het leukste vind. Waarschijnlijk mis ik daardoor wel eens iets.

Kan ik een week offline zijn ?

Als alle informatie die ik nodig heb er is, dan denk ik niet dat het een probleem is. Toch zou dat niet simpel zijn, want veel beslis ik nog op het moment. Fietsknooppunten, Wandelknooppunten, een route downloaden, een toeristische gids of simpelweg de openingsuren van een winkel. Ik plan lang niet alles op voorhand. Wel dat ik zàl wandelen, maar het echte werk gebeurt pas de dag zelf.

Een week zonder sociale media lukt me wel, maar het is niet van harte. Dus waarom zou ik een week offline zijn ? Ik heb er geen nood aan.

Iemand van jullie die toch wel het nut ziet van een week offline zijn ?

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
1000 vragen

1000 vragen #96 Kun je goed autorijden ?

Iedereen rijdt beter

Ik weet niet meer waar ik het las, maar het ging erover dat we anderen meestal minder goed inschatten dan onszelf. Wanneer mensen werd gevraagd naar hun rijgedrag antwoordde de overgrote meerderheid (ik denk zo’n 80 procent) dat ze vonden dat ze beter reden dan de gemiddelde autobestuurder. Je hoeft geen wiskundige te zijn om te weten dat dit grove overschatting is.
Vandaar dat ik nauwelijks iets durf te zeggen over mijn eigen rijgedrag. Maar toch, ik probeer zo ‘eerlijk’ mogelijk te zijn, hier wat ik wel en niet goed kan

Dit kan ik niet zo goed

  • Rijden in een auto van een ander. Zelfs in de auto van het lief ben ik niet zo op mijn gemak. Ik vind dat die minder goed schakelt en dat hij niet snel genoeg optrekt.
  • Ik ben geen held als het over grote steden gaat. Dat geeft mij altijd stress. Zeker steden die ik niet ken of die plots een gigantisch mobiliteitsplan hebben toegepast waar mijn GPS geen weet van heeft !
  • Ik volgde vorig jaar een geweldig leuke cursus maar het achteruit rijden met een caravan lukte me niet. Ik zou moeten oefenen, maar ik omzeil gewoon het probleem. (Dat kan als je een kleine caravan hebt).

Wat kan ik wel goed ?

  • Parkeren, bij voorkeur door achteruit te rijden. Geen idee hoe dat heet tegenwoordig, maar zo met je auto in de straat via achteruit een plaatsje tussen twee auto’s inpikken. Ik heb een grote voorkeur voor achteruit parkeren ! (Zijn er mensen die dat in een straat vooruit doen ? Dan moet je toch veel plaats hebben ?)
  • Rijden met de caravan. Ik zal niet zeggen dat ik dat goed kan, maar ik ben fier dat ik helemaal alleen kilometers ver rijdt, een week geleden nog tot het hele hoge noorden van Nederland.

Wat zou ik graag willen kunnen ?

  • Ik zou graag eens in een vrachtwagen rijden. De hele mannelijke kant van mijn familie kan dat, wat meteen betekent dat ze ook probleemloos in een camper rijden. Als kind zag ik overal vrachtwagens, omdat dat te maken had met de zaak van mijn ouders. Ik vind het jammer dat ik het niet kan. Zou het zo graag eens doen. Mijn moeder kon het ook, al deed ze het weinig.
  • Ik zou graag iemand hebben die mij overtuigd dat ik veilig met mijn caravan in de Ardennen kan. Ik heb geen schrik om te rijden, maar wel dat mijn auto dat niet kan trekken. Volgens deze website moet dat zonder probleem gaan, maar ik heb heilige schrik dat ik daar op een helling ga rijden en plots niet meer verder kan omdat ik het niet kan trekken. Mocht er mij iemand kunnen helpen, ik rijd met een Renault Kangoo 1600 en trek een caravan met maximaal gewicht van 750 kg.

Als iemand mij kan overtuigen van dat laatste, ik zou echt blij zijn ! Kwestie dat ik ook eens richting Ardennen. Om die trail te doen bijvoorbeeld !

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !

zelf-sabotage. En dat ik daar goed in ben.

zelf sabbotageBig fail. Schaamte en boosheid

De 40dagen fit challenge is een big fail geworden. Zelfs terwijl ik dit aan het schrijven ben overvalt mij niet alleen het gevoel van falen maar ook van schaamte en zelfs boosheid. Boosheid op mezelf. Omdat ik geen zinnig excuus kan bedenken. Of jawel, ik heb er wel, maar ik aanvaard ze niet.

Dat stemmetje in mijn hoofd

Woensdag besloot ik dat het niets zou worden, die uitdaging. Ik zat zo achterop dat het met geen mogelijkheid meer goed te krijgen was. Drie weekends op rij ziek en tussendoor gaan werken om na het werk compleet uitgeput in de zetel te landen. (Wat ik dus niet als excuus aanvaard). Bevrijd van de uitdaging of opgelucht ging ik woensdag eindelijk lopen. Lopen ! Dat was een eeuwigheid geleden ! En toen gebeurde het. Het gebeurt best veel, maar nu stond ik er zelf van te kijken. De stemmetjes in mijn hoofd.

  • Wat goed van mij dat ik aan het lopen ben, doet vreselijk deugd ! Ik geef dan wel de challenge op, maar ik ben nu toch goed bezig. Ik voel mij compleet in mijn nopjes. Fier op mezelf ! Eindelijk weer buiten om te lopen ! Zalig, zalig, zalig !  (Dat was bij de eerste kilometer)
  • Bij kilometer twee : Man, da’s toch wel lastig. Misschien ben ik te snel begonnen. Even gas terugnemen. Ho, mijn conditie is toch ook niet veel. Gezucht en gepuf.
  • En toen was ik aan kilometer drie : hoe snel loop ik eigenlijk ? Zou ik eens checken ? OMG ! Ik loop gelijk een tachtigjarige ! Dat is niet lopen, dat is strompelen ! Dat moet hier een serieus stuk sneller gaan ! 
  • Mijn longen liggen hier zowat uit mijn lijf. Ik ben kapot maar nee, ik geef niet op ! Ik haat dat toch lopen. Wat voor een onnozel wicht ben ik ! Ik weeg teveel ! Als ik 10 kg minder zou wegen zou ik veel sneller lopen. Had ik niet opgehouden met lopen, zou ik nu niet zo traag lopen. Heeft het zin dat ik weer herbegonnen ben ? Aan zo’n slakkentempo ? 

Soit, in die 5 km was ik van euforie en fierheid gegaan naar haat tegenover het lopen en een zelfwaardegevoel dat onder nul zat. Hoe was dat in hemelsnaam gebeurd ?

Ik bak er niets van

Onlangs hoorde ik van een opdrachtgever dat ik mezelf (te)veel druk op leg. Het was dezelfde man die mij in zak en as had gezien toen ik terloops van mijn eigen werk zei dat ik vond dat ik er niets van bakte. Ik kreeg terstond een mail dat ik niet aan mezelf moest twijfelen. Ik probeerde naar mijn werk te kijken en te zien wat ik anders kon doen en vooral te bepalen wanneer ik het goed zou vinden. Tot mijn grote verbazing (?) kwam ik tot de conclusie dat ik die grens niet vond. Met andere woorden ik kon mij niet voorstellen dat ik het ooit überhaupt goed zou vinden.
Toen kreeg ik van mijn begeleider de opdracht om naar mijn werk te kijken als naar dat van een collega. Wat zou ik van dit werk vinden als mijn collega het zou hebben gemaakt ? Weerom tot mijn grote verbazing had ik een ander en veel milder oordeel. Ik vond het niet zo slecht. Ik vond het zeker voldoende en er zaten goede stukken in. Waarop de begeleider zei: waarom vind je dat dat niet over je eigen werk ?

Behandel jezelf als een ander

Het is een advies dat ik ter harte moet nemen. Wat zou ik tegen mezelf zeggen als ik mezelf niet was ? Ik hoef, wat dat lopen betreft, niet ver te zoeken, wat dit zei het lief :

‘Ferm, dat je onmiddellijk zo’n stuk kunt lopen nadat je maanden niet gelopen hebt. Je lichaam zal zich snel aanpassen, dat zal dag na dag wel beter gaan’. 

Ik denk dat ik aan een ander hetzelfde zou zeggen. Meer nog, ik zou gezegd hebben dat het wel heel knap is om in de gietende regen (want dat was het !) te gaan lopen. Maar waarom kan ik dat niet tegen mezelf zeggen ?

Het antwoord weet ik niet, het zal wel een kluwen van factoren zijn. Eentje daarvan is het niet vinden van mijn eigen norm. Of anders gezegd: de hoogte waarop de lat voor mij moet liggen. Waarom laat ik mij uit het lood slaan door cijfertjes op mijn sporthorloge terwijl het mij uiteindelijk (echt waar !) om het plezier van het lopen gaat ?

Ik vond dat loopje best confronterend. Ondertussen ben ik nog gaan lopen en heb mezelf voorgenomen om sowieso niet meer naar de cijfertjes van mijn Garmin te kijken. En wat die stemmetjes betreft, ik loop weer met muziek. Wanneer één van die stemmetjes weer begint te zaniken, verplicht ik mezelf om, althans innerlijk mee te zingen met het nummer. 1 – 1 voorlopig !

 

 

40 dagen fit

40 dagen fitchallenge week #2 – Wat is jouw excuus ?

Wat is jouw excuus ?

Motivation Zero

Het ging echt niet goed met dat sporten deze week. Ik had er geen zin in en zag zelfs het plezier er niet meer van in. Dat is behoorlijk tegen mezelf in, want ik wéét dat sporten me gelukkiger maakt. Ik wéét dat als ik eenmaal goed bezig ben dat ik dan in een heel positieve en energieke drive kom. Maar het lukte me deze week totaal niet. Tijd om dat even te onderzoeken. Ik zocht een boek. Misschien als excuus (lezen en sporten gaat moeilijk). Maar ook omdat boeken mij soms wel op goede ideeën brengen.

Wat is jouw excuus ?

Geen tijd. Te koud. Zo kan ik wel even verder gaan.  Het is maar dat ik deze challenge ben aangegaan en beloofd heb om iedere week verslag uit te brengen. Nu en dan bladerde ik dan maar in een ‘motivatieboek’ zoals ik ze noem, boeken die je toch tot actie zetten. Ik nam ‘Wat is jouw excuus ?‘ ter hand en zag dat ik niet de enige was. Dat begon natuurlijk niet goed. Werd ik getroost met de gedachte dat iederéén excuses had !

De 5 fases van verandering

Las ik verder en kwam ik bij de 5 fases van verandering

  • ontkenning
  • besef
  • ontdekking
  • actie
  • volhouden

Ik vind het behoorlijk sterk dat ik wat sporten betreft echt nog in de fase van ontkenning kan zitten. Omdat ik sowieso ‘sport’ of ‘beweeg’ (op een jaar tijd toch) meen ik snel dat er niets aan de hand is als ik het een week laat liggen. Ik denk ‘och, ik sport toch veel meer dan de gemiddelde mens ?’.  Dat is natuurlijk kop in ’t zand steken. Eerst en vooral weet ik sowieso niet wat anderen doen en sedert wanneer bepalen wat anderen doen mijn doelen ?

Een doel voor ogen – op lange termijn

Op pagina 55 werd ik uitgenodigd om mijn jaarplan te maken wat sport betreft. In de tijd dat ik mijn wel eens waagde aan een halve marathon en met veel plezier uitkeek naar de triatlons van de zomer had ik inderdaad een jaarplan. Of liever: tenminste een plan voor een half jaar. Want ik liep natuurlijk geen halve marathon door te sporten als ik zin had.
Het boek bracht dit dus pijnlijk aan het licht. Dat ik motivatie mis, heeft te maken met het gebrek aan plan. 
Toch zie ik geen wedstrijden in de toekomst. Het is een mooie tijd geweest, die wedstrijden, maar de drukte hoeft niet meer. De stress (echt !) zorgde ervoor dat ik op wedstrijden slechter presteerde dan wel tijdens trainingen.

Maar het blijft een behoorlijke ‘kost’. Dat ik door het schrappen van wedstrijden ook geen lange termijndoelen meer heb.

Ik doe het nog zo slecht niet

Uiteindelijk kreeg dit boek me toch aan het sporten. Elke dag opnieuw. Van sommige bladzijden nam ik een kopietje en dat hangt nu nu netjes aan het magneetbord. Dit bijvoorbeeld.

Wat is jouw excuus

Dat plan dat ik heb voor deze challenge is helemaal niet zo slecht !
Soms komt het juiste boek je op het juiste moment in handen !

De afrekening : week #2

  • donderdag : 20 km fietsen (Limburg)
  • vrijdag : 10 000 stappen (enige voordeel aan veel vergaderingen)
  • zaterdag : kracht
  • zondag : jokerdag. Ik was dan ook ziek. Excuus ja. Maar liever gezond !
  • maandag : Nederland in Beweging
  • dinsdag : Nederland in Beweging
  • Woensdag : kracht

Ik deed iedere dag een beetje waar ik zin in had. Lees: waar ik nog enigszins voor te motiveren was. Nederland in Beweging is echt mijn noodplan. Als ik totaal niet weet waar te beginnen. Na 5 minuten vergeet ik mijn tegenzin. Voordeel: het is een behoorlijk volledige work-out.

Over het boek ‘Wat is jouw excuus ?’

“Wat is jouw excuus ?” is een atypisch boek. Ik vind het behoorlijk moeilijk om het te omschrijven. Het helpt je om dieper in te gaan op allerlei excuses die je hebt om niet te sporten. Voordeel is dat sporten daar niet gelijkgesteld wordt met grote prestaties.  Voor iemand die totaal niet van sport houdt (en daar reken ik mezelf NIET onder) is het een eye-opener en motivator. Misschien omdat het boek vooral ingaat op het belang van bewegen. Ik heb zelden een boek over sporten gezien dat linken legt met het alledaagse bewegingen. Denk maar aan het optillen van de wasmand. Hoe je houding daar is.

Wat ik aan het boek overhoud:

Wat is jouw excuus

Voor iedereen. Voor mij dubbel. Want ik wéét gewoon dat als ik te lang stil zit de energie in mijn lijf als het ware gaat blokkeren. Dat ik mij zwaarder voel (misschien ook word), dan ik lui en lamlendig word en dat de zetel met de dag aantrekkelijker wordt.
Tot ik weer die sportschoenen aantrek !

Dus heb je ook een dipje: gewoon herpakken ! Je lichaam zal je dankbaar zijn !

Voor wie is dit boek ?

Het boek zal vooral mensen die totaal niet gewend zijn om te sporten, over de streep trekken. Misschien een hint als cadeau aan iemand van wie je denkt dat die echt wel iets moet doen aan zijn/haar conditie ! Of vind je van jezelf dat eindelijk eens met ‘iets’ wil beginnen, maar ben je niet thuis in wat goed bewegen/sporten nu is, dan zit je met dit boek echt goed. Het is motiverend, legt de lat laag (wat de intensiteit betreft) maar ook meteen hoog genoeg om echt resultaat te halen. Resultaat als in een gezondere levensstijl, niet in sportprestatie x of y. Dat mag natuurlijk, maar is die levensstijl niet het belangrijkste ?

Greet van Opstal & Max Icardi, “Wat is jouw excuus, stop met uitvluchten en start met een sportief leven” , 224 bladzijden, uitgegeven bij Horizon, februari 2017.
Te koop bij o.a. Bol.com voor € 24,99.

 

Dit postje komt 4 dagen te laat. Zelfs voor het schrijven had ik excuses. Maar daar heb ik weer een ander boek voor nodig !