Tagarchief: challenge

1000 vragen over mezelf

1000 vragen #33 Ben je verslaafd aan je telefoon ?

smartphone

Verslaafd aan de smartphone ?

Ik loop de vragen af zoals ze in het Flowboekje staan, maar kan het actueler ? De voorbije week hoorde je het overal :  1 op 8 Vlamingen zou verslaafd zijn aan de smartphone.


Bekijk meer video’s van vtmnieuws op nieuws.vtm.be

De dag dat ik dit nieuws hoorde zat ik in de auto op weg naar het werk. Het was een goddelijk toeval : ik was mijn smartphone vergeten. Ik was zo’n 2 km van thuis weg en één seconde dacht ik erover om terug te rijden, maar besloot dat het niet nodig was. Concreet zou het betekenen dat ik geen foto’s kon nemen, maar meer ook niet. Of maak ik mezelf iets wijs ?

Test jezelf : ben je verslaafd aan je smartphone ?

De Iowa State University ontwikkelde een test om te zien of je lijdt aan nomophobia, “No mobile phone”.  Het gaat om een reeks stellingen die je kan beoordelen met een cijfers van 1 tot 7, waarbij 1 staat voor helemaal niet akkoord en 7 voor helemaal akkoord.

Dit valt nog mee voor mezelf

  1. Ik ben NIET bang om ergens te stranden zonder smartphone. Ik denk dat ik evengoed mijn weg vind zonder.
  2. Ik vind een platte batterij NIET beangstigend. Soms vervelend in het geval ik weet dat er iemand van plan was om mij te bellen, maar beangstigend zeker niet.
  3. Ik erger me NIET als ik mijn smartphone niet kan gebruiken. Soms vind ik het heerlijk zonder. Maar ik geef toe dat dit verraadt dat ik er toch teveel mee bezig ben.
  4. Ik zou mij NIET ergeren als ik niet onmiddellijk informatie zou kunnen opzoeken. Nu ben ik maar een occasionele treinreiziger, zou ik meer de trein gebruiken, dan zou ik dat ‘onmiddellijke’ wel missen.
  5. Ik vind het NIET erg dat ik niet alle soorten breaking news, weerberichten etc. mis. Ik vrees dat ik daar nogal fatalistisch in ben. Ik zal het wel horen en ik kan er toch niets aan doen, niet ?
  6. Ik panikeer NIET als mijn datalimiet is overschreden. Ik zal eerlijk zijn, dat is nog maar zelden gebeurd. Ik heb een limiet van 400 MB per maand, dat zegt misschien ook al iets. Anderzijds, laten we eerlijk zijn : het grootste gebruik gaat via Wifi.
  7. Ik vind het ook NIET erg als ik een tijdje mijn smartphone niet zou kunnen checken.
  8. En nee, ik zoek ook niet voortdurend een Wifi-signaal.

Misschien niet verslaafd maar zou ik zonder kunnen ?

Bovenstaande test peilt vooral naar het onmiddellijke en daarom scoor ik daar naar ‘niet verslaafd’. Maar zou ik dagen aan een stuk zonder een smartphone kunnen ? Dat zou al stukken moeilijker zijn. Bovenstaand onderzoek peilt ook specifiek naar het telefoongebruik, en niet naar het gebruik van sociale media dat ook via een pc of tablet kan gebeuren. Mocht dat inclusief zijn, dan zou ik er ‘slechter’ (what’s in a name) uitkomen.

Ontkenning is eigen aan verslaving

Toch is er een groot verschil tussen ‘ik zou zonder kunnen’ en het effectieve gedrag. Ik kan dénken dat ik zonder kan en ik  zou wellicht zonder kunnen als het écht moet, maar wat is mijn echte gedrag ?

  • Ik heb mijn smartphone zo goed als altijd bij.
  • Ik gebruik ‘m heel veel.
  • Vooral in tijden van verveling (ergens wachten etc.) ga ik soms obsessief checken. Ik wéét dat mij dat niet rustiger maakt, maar ik loop toch in die val.
  • Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik Instagram gecheckt heb.
  • Ik volg vrij veel blogs via Feedly, zo ongeveer om de dag check ik die.
  • Ik gebruik zelden mijn smartphone in het gezelschap van anderen. Dat blijf ik onbeleefd vinden en al zeker op restaurant. Toch ‘betrap’ ik mij erop dat wanneer de andere naar het toilet gaat ik gebruik maak om ‘toch maar even te checken’.

Onrust en het verhaal van de kip en het ei

Al bij al geef ik mezelf een goede score maar ik weet dat het gevaar altijd loert. Als ik onrustig ben, dan ga ik met die smartphone aan de gang. Die maakt mij natuurlijk weer onrustiger. Ik leid ook wel aan controledrang. Ik wil méé zijn, al gaat het mij dan niet over sociale media maar bv. zaken die mijn werk aanbelangen. Ik wil geen informatie missen. Dat lijkt onschuldiger, maar het is maar de vraag of het zo is.

Digitale onbereikbaarheid

Dat ik gedurende het hele weekend berichten kan krijgen van mijn ‘baas’ en collega’s is dan weer iets waar ik tegenop zie. Het veroorzaakt veel onrust. Ik zit graag ‘on top of things’ en dénk dat ik rustiger zal zijn als ook dàt weer is afgewerkt. Tot er natuurlijk weer een nieuw bericht komt. Alles laten liggen tot maandag is niet mijn sterkste kant. Wat mij betreft zou het dus beter zijn mocht er zoiets als digitale onbereikbaarheid bestaan. Want ja, dat mailtje van mijn baas in het weekend zorgt er toch voor weer voor dat mijn hoofd bij het werk is. En dat vind ik niet zo fijn.

Ben jij verslaafd aan je telefoon ? Of is het iets tussenin ? 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
Life on sneakers

Gelezen – Life on Sneakers – Evi Renaux

Gelezen : Leo Babauta

Life on Sneakers : een tijd geleden overal te zien

Een paar maanden geleden zag je Life on Sneakers in alle boekhandels liggen. Het werd zo hard gepromoot dat ik bij voorbaat al dacht dat het meer ‘vorm’ dan wel inhoud zou zijn. Ik meende ook dat ik het verhaal wel zou kennen : dat van ziek zijn. Shame on me dat ik daar zo lichtjes overga, alsof niet ieder verhaal anders is en alsof het alleen maar daar over zou gaan.

Prachtig uitgegeven

Maar het moest toch worden gezegd : Life on Sneakers was heel erg mooi uitgegeven, al gaf mij dat een dubbel gevoel. Tegenwoordig lijkt het beeld al bijna even belangrijk als het woord en is de tijd voorbij dat een (non-fictie) boek gewoon uit hoofdstukken bestaat die elkaar opvolgen. Veel boeken zijn verzamelplaatsen van een paar lange teksten die ‘verlucht’ zijn met foto’s, quotes, kleine interviews etc. Alsof de  doorsnee lezer het niet meer aan kan zich door wat langere teksten te worstelen.

Wat dat betreft is het evenwicht hier goed behouden. Evi Renaux houdt van muziek en die muziek heeft haar in de barre tijden ook recht gehouden. De muziek verbindt haar met haar (overleden) vader die aan de afwas stond te zingen. De foto’s zijn van Evi zelf, geen sfeerfoto’s uit een of andere fotodatabase die voor extra pagina’s zorgen.
Weinig auteurs/uitgeverijen kunnen dat : zorgen dat het nog altijd over de essentie gaat !

life-on-sneakers-binnenpagina-2

Life on sneakers : het leven kan je niet plannen

Natuurlijk is het verhaal voorspelbaar en gaat het over ziekte en hoe er mee om te gaan. En toch moet je het lezen ! Voila ! Omdat wat Evi Renaux schrijft ons vroeg of laat allemaal overkomt : dat je nog zo hard je best kan doen en nog zo goed je zaakjes op orde kan hebben, er momenten komen waarop het allemaal anders uitdraait dan verwacht.

Onmacht

Evi Renaux is jong. Een dertiger. Een jonge mamma met een scheiding achter de rug. Haar vader is onlangs overleden. Het contract met de droomjob wordt niet verlengd. Dat op zich al is een hele boterham. En dan zo ziek zijn, zoveel pijn en botsen op onbegrip bij artsen. Dat ze het niet weten, dat het misschien wel psychisch is, dat ze van her naar der wordt gestuurd en amper ernstig wordt genomen. Van ziekenhuis naar ziekenhuis. Je vraagt je af of dit Vlaanderen is. Of dit onze gezondheidszorg is. Rode wangen met vervangende schaamte.

Een boek over loslaten

De high heals worden door Evi Renaux geruild voor sneakers. De droomjob is er niet meer. Het snelle leven is onmogelijk geworden.  Vrienden blijken geen vrienden meer te zijn. Amper dertig jaar en haar hele leven staat al on hold. Wat wordt de toekomst ? Is het allemaal nog de moeite ?

Wat is echt  belangrijk in het leven ?

Men zegt wel eens dat je door een dal moet gaan om te zien wat echt belangrijk is in het leven. Dat is bij Evi Renaux niet anders. Ze weet de kleine dingen te waarderen. De koffie. De muziek. De knuffel van Lola, haar dochter. Haar zussen. Haar moeder.

Life on sneakers

Plan B

Evi Renaux heeft ondertussen een artikelenreeks in Knack onder de titel ‘Plan B’.
Wat zou je doen als het leven zoals je het nu leidt, niet meer mogelijk is ? Als je (bijna) alles zou moeten afgeven ? Wat als morgen alles anders is ? Het zijn vragen die ze zelf heeft moeten doorworstelen.

Op de blog van Evi kan je artikels ‘Plan B’ uit Knack terugvinden.

Samengevat

four_star_rating

  • Taal  : Vlot geschreven.
  • Inhoud : biografisch verhaal van een jonge vrouw die door ziekte afscheid moet nemen van het leven zoals ze het leidde. Een verhaal van vallen en opstaan, van onmacht in ziekenhuizen maar uiteindelijk ook een verhaal van plan B.
  • Emotie :  Je wordt geraakt door de onmacht en veerkracht
  • Themata :  ziekte, loslaten, onmacht
  • Genre : auto-biografie
  • Personages :  Evi Renaux, Lola (dochter), moeder, zussen en familie
  • Context : Vlaanderen, hedendaagse, leven van dertiger
  • Waarom je dit moet lezen : om je bewust te worden van wat echt belangrijk is in je leven
1000 vragen over mezelf

1000 vragen #20 Waarin heb je aan jezelf getwijfeld ?

Veere caravan op brug

twijfelen aan mezelf

Eerlijk : er zijn nog weinig zaken waarin ik twijfel aan mezelf. Twijfelen als aarzelen tussen ‘kan ik het’ of ‘kan ik het niet’. Meestal heb ik een onmiddellijk idee over mijn kunnen. Ja, dat kan ik. Of ‘Nee, dat kan ik niet’.
Voor wie denkt dat ik beschik over de perfecte zelfkennis : mijn eerste intuïtie is niet altijd juist.
Onzeker zijn is dan weer iets anders, maar dat gaat meestal over situaties, zelden over taken. Het zou ook wel eens kunnen dat ik enkel dat doe waarvan ik redelijk zeker weet dat ik het tot een goed einde ga brengen.

twijfel

10 zaken waarin ik getwijfeld heb/twijfel aan mezelf

  1. Alleen en lang rijden met de caravan

    Ik had dan wel een caravan gekocht (droom !) maar ik de aarzeling was groot toen ik er ook effectief moest gaan mee rijden. Het lief reed de caravan nog mooi van de winkel tot bij ons thuis, maar aangezien ik veel dagen alleen zou reizen moest ik het toch alleen kunnen.
    Zweet bloed en tranen heeft het gekost, maar ondertussen vergeet ik al bijna dat er een klein huisje aan mijn auto hangt. Ervaring leert en sterkt het zelfvertrouwen. Maar toch, zeker was ik niet !

  2. Een halve marathon lopen

    Ik heb het een paar keer gedaan en het nooit zonder veel moeite verlopen. In tegenstelling tot het rijden met de caravan kost het mij nog altijd veel moeite en is het niet iets dat mij natuurlijk afgaat. Dankzij de steun en het geloof van medelopers is het toch gelukt.
    Momenteel begeef ik mij in het kamp ‘dat kan ik niet (meer)’, maar dat heeft wellicht meer met gebrek aan motivatie (te lange afstand en teveel tijd om te trainen) dan wel met echt geloof of ongeloof te maken.

  3. Triathlon

    Laten we toch nog even in de sportsfeer blijven ! Ik vind het nog altijd verbazend hoe ik daar ingerold ben zonder al te veel voorbereiding of kennis. Toch heb ik er een heel aantal gedaan. 1/8ste welliswaar, maar gezien mijn stressgevoeligheid vind ik het toch verbazend.
    Weerom : het is sterk wat het geloof van anderen in je kan doen.

  4. Alleen de wereld rond

    Ik heb veel gereisd. Gewerkt in New York (Zomer), verschillende tochten doorheen Azië, het Midden-Oosten en de Magreb-landen. Ik deed dat meestal alleen. Er zat zeker veel jeugdige overmoed bij. Momenteel bevind ik mij in het kamp van ‘Dat kan ik niet (meer)’ en moet ik toegeven dat ik nu meer angst en allerlei negatieve scenario’s zie dan vroeger.

  5. Deze blog – De Wereld van Kaat

    Deze blog heeft in de beginperiode tot mijn grote verbazing prijzen gewonnen bij Clickx. Ik schrijf dat toe aan het feit dat er toen niet eens veel blogs waren en de keuze snel gemaakt was, zeker als het over vrouwen ging. Tegenwoordig zijn er zoveel goede blogs van hoogstaande kwaliteit dat ik mij afvraag wat ik hier nog doe.
    Anderzijds blijft mijn blog groeien. Niet spectaculair maar toch groeiend. Maar bovenal : ik doe het doodgewoon omdat ik het graag doe.
    Motivatie is een prima medicijn bij twijfel. Volg je passie !

De belangrijkste les : je leert het meeste uit je falen

Een van de belangrijkste lessen die ik in mijn leven leerde (en die ik nog elke dag opnieuw moet leren en toepassen) is dat het beter is iets te doen en te falen dan helemaal niets te doen. Ik denk dat ik ooit bij Ophra las dat falen vooruitgang is en daar geloof ik echt wel in. Falen is natuurlijk geen doel, maar het leert je zoveel ! Spijtig genoeg waarderen we dikwijls enkel het eindproduct, terwijl het proces ons zoveel bijleert en ons nieuwe inzichten oplevert.
Dus zeg ik het nu gewoon aan mezelf :

Bij twijfel aan eigen kunnen : gewoon doen ! Iets niet doen omdat je aan jezelf twijfelt is jezelf kansen ontnemen. Faal je ? Geen nood ! Begin iets anders ! 

 

“1000 vragen aan mezelf”  gaat terug op een boekje dat een tijd geleden bij Flow zat. Het is een klein boekje en er is geen plaats voorzien om te antwoorden, daarom dacht ik : waarom niet op de blog ? Voor het pure plezier van het schrijven ? Het verzamelen van herinneringen, wat volgens Gretchen Rubin, bijdraagt tot geluk ? Vandaar een nieuwe rubriek : 1000 vragen over mezelf.
Niets weerhoudt je om mee te doen !
5:2dieet

5:2dieet : wrap met zalm, rucolla en halfvolle kaas

5:2 dieet recept wrrap met zalm

Recept voor een leuk 5:2 dieet !

Ik ben al een tijdje gevallen voor het 5:2dieet en omdat geen enkel dieet pure fun is, probeer ik toch lekker eten klaar te maken. Dat geldt zeker voor de lunch op het werk. Werken brengt altijd stress mee en ik heb geen zin om te watertanden bij mijn collega’s die de lekkerste dingen meebrengen. Dat gaat mijn humeur niet beter maken ! Daarom zoek ik simpelweg naar eten dat ik lekker vind. Ik probeer rond de 200-250 calorieën te zitten wat mijn hoofdmaaltijd betreft. Zo hou ik er nog iets over voor ’s avonds en/of s’ochtends.

Wrap met zalm en rucolla

Aangezien ik het sowieso haat om in de keuken te staan en manlief het koken op zich neemt zal je hier enkel recepten vinden voor luie madammenin de keuken.
Je hebt nodig

  • wrap (tortilla)
  • halfvolle kaas
  • kerstomaten
  • rucolla

Dat bracht mij in het toaal op 208 calorieën !

5:2 dieet en toch dessert !

Omdat er op ons werk behoorlijk gesnoept wordt zou het wel eens kunnen dat ik aan de verleiding ten prooi val. Ken uzelve ! Ik wéét dat tussendoortjes niet zo goed zijn voor het 5:2dieet (ook het moment van eten en de tijd tussen het eten maakt iets uit), maar toch liever een noodoplossing dan helemaal de mist ingaan.

In mijn lunchbox zitten als tussendoortjes

  • blauwe bessen (20 gram)
  • kerstomaten (60 gram)

Het zou kunnen dat ik het gewoon opeet als dessert, ja, je hoort goed : vasten en tegelijkertijd dessert eten ! Blauwe bessen blijken trouwens een soort superfoods te zijn, met allerlei extra voordelen, maar ik vind ze gewoon lekker én ik vind het pure verwennerij. Opnieuw :  wie zegt dat je niet dieten niet mag samengaan met zelfs cullinaire verwennerij ?

Is dat allemaal gezond ?

In alle eerlijkheid : ik heb me daar nog nooit echt in verdiept. Als ik de boekskes mag geloven is vette vis altijd gezond. Omega 3 en zo, maar ik vind het gewoon lekker. Met de tomaten en de rucolla zal ook wel niets mis zijn. Maar hé, ik eet het graag én ik heb, hoofdmaaltijd én dessert 238 calorieën binnen !

Zie hier nog eens de getalletjes :

52dieet

52dieet

Ik gebruik voor het gemak MyFitnesspal. Ik kan het iedereen aanbevelen !

Ook ideeën of receptjes ? Ik hoor het graag !